70s Robot Anime Geppy-X Review

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός την εποχή όπου η ελληνική τηλεόραση προσπαθούσε να εμπλουτίσει τα παιδικά τηλεοπτικά προγράμματα με anime και σειρές από την Ιαπωνία. Πέρα από το Dragon Ball και το Sailor Moon, υπήρξαν anime όπως το Umi no Triton, το Jumaru, το Kabamaru και το Getter Robo που διαμόρφωσαν τις προτιμήσεις μου αλλά και την εικόνα που είχα για τα anime.

Το Geppy-X ήταν ένα από αυτά τα anime που…δεν υπήρξε ποτέ. Συγκεκριμένα, το 70’s Robot Anime Geppy-X ήταν ένα side-scrolling shmup από το 1999 αλλά και μια απόπειρα να ξαναζωντανέψει μια φανταστική Τετάρτη απόγευμα των 70s, όταν η τηλεόραση γέμιζε με mecha, κακούς αυτοκράτορες του διαστήματος και διαφημίσεις για προϊόντα όπως φιγούρες και παγούρια. Η Aroma, η ιαπωνική εταιρεία πίσω από τον τίτλο, έφτιαξε ένα παιχνίδι-φόρο τιμής σε anime όπως το Grendizer, Mazinger-Z και πιο συγκεκριμένα το Getter Robo. Πρόκειται για ένα ολόκληρο ψεύτικο anime, με επεισόδια, θέματα και μουσικές και το έντυσε γύρω από ένα shooter.

Το remaster που έρχεται σήμερα βγάζει το παιχνίδι έξω από την Ιαπωνία, κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ ξανά από την αρχική κυκλοφορία του τίτλου το 1999. Οι Implicit Conversions ανέλαβαν το remaster, με την Bliss Brain στον ρόλο της εκδότριας, οι οποίες το φέρνουν σε ένα ευρύτερο κοινό και σε περισσότερες κονσόλες.

Η ιστορία μας πάει στο 197Χ, όπου η Αυτοκρατορία του Κακού απειλεί τη Γη και η μόνη ελπίδα είναι το Geppy-X, ένα γιγάντιο ρομπότ που μεταμορφώνεται σε τρεις διαφορετικές μορφές. Κάθε μορφή δανείζεται στοιχεία από θρυλικά mecha της εποχής, κυρίως από το Getter Robo, με το πιο ενδιαφέρον στοιχείο να είναι πως καθεμιά μορφή έχει το δικό της κύριο όπλο, τα δικά της δευτερεύοντα όπλα και το δικό της γενικότερο στυλ επίθεσης. Κάθε φορά που αλλάζουμε μορφή το παιχνίδι φροντίζει να μας ανταμείψει με διαφορετικό cutscene ανάλογα με ποια μορφή σκοτώσαμε τον εχθρό. Είναι μια μικρή λεπτομέρεια, αλλά δείχνει πόση προσοχή δόθηκε στο να γίνεται κάθε νίκη κάτι μοναδικό και όχι σαν επανάληψη του ίδιου animation.

Αυτό που κάνει το Geppy-X πραγματικά ξεχωριστό δεν είναι ουδεμή το gameplay αυτό καθαυτό, είναι η φόρμα. Κάθε επίπεδο είναι δομημένο σαν επεισόδιο μιας σειράς. Ξεκινάει με ένα anime opening, με μοναδικό τραγούδι και τα σχετικά, μπαίνουμε σε δράση, κάπου στη μέση εμφανίζεται ένα ενδιάμεσο boss, ακολουθούν φανταστικές διαφημίσεις προϊόντων που δεν υπήρξαν ποτέ, φτάνουμε στο τελικό boss και το επεισόδιο κλείνει με ending θέμα και ένα preview για το επόμενο. Ο ίδιος ο μηχανισμός του gameplay, δηλαδή το σκέτο shooting, μοιάζει σχεδόν δευτερεύον μπροστά σε αυτή τη δομή. Παίζουμε λιγότερο ένα παιχνίδι και περισσότερο παρακολουθούμε μια εκπομπή στην οποία τυχαίνει να συμμετέχουμε ενεργά.

Οι ίδιες οι μάχες, ειλικρινά, δεν είναι το σημαντικότερο στοιχείο του παιχνιδιού και αυτό εν τέλει…απογοητεύει. Οι πίστες είναι αρκετά εύκολες και σύντομες, κάτι λογικό αν σκεφτούμε πως ολόκληρο το παιχνίδι χωράει σε μόλις εννιά επεισόδια. Το πραγματικό βάρος δεν πέφτει στη δυσκολία, πέφτει στην παρουσίαση. Ναι μεν όσο προχωράμε τα επεισόδια γίνονται πιο δύσκολα αλλά όσο αποφεύγουμε τις σφαίρες και τις επιθέσεις δεν θα έχουμε ιδιαίτερο πρόβλημα στο να ξεφορτωθούμε τα αφεντικά.

Η Aroma δεν αρκέστηκε σε ένα ωραίο intro και μερικά ονόματα εμπνευσμένα από κλασικά ρομπότ αλλά έφτιαξε πραγματικά τραγούδια, με φωνές θρύλων του είδους όπως ο Isao Sasaki και ο Hironobu Kageyama, οι οποίοι έχουν τραγουδήσει για κάποια από τα πιο εμβληματικά anime της γενιάς εκείνης. Έφτιαξαν ψεύτικες διαφημίσεις που παρωδούν προϊόντα εποχής, με ένα σαμπουάν Geppy-X να είναι ίσως το πιο αστείο εύρημα. Η αλήθεια είναι πως όλη αυτή η παρουσίαση είναι τόσο ρεαλιστική που με έκανε να πιστέψω πως μικρός έβλεπα το Geppy-X και όχι το Getter Robo.

Ως remaster, δεν υπάρχουν και πολλές ή “τρελές” αλλαγές στο παιχνίδι αφού έμεινε πιστό στο 2D σχέδιο του παρελθόντος, με σκηνικά και εχθρούς ζωγραφισμένους, ενώ τα τελικά αφεντικά είναι μοντελοποιημένα σε 3D που θυμίζει εύκολα τις εποχές του PS1. Θα περίμενε κανείς αυτή η μείξη να δείχνει άβολη, ειδικά μιλώντας για ένα παιχνίδι του 1999 όπου πολλοί τίτλοι πάλευαν να βρουν ισορροπία ανάμεσα σε πολύγωνα και sprites, αλλά εδώ τα δύο στυλ δένουν αρκετά καλά, ίσως λόγω της χρωματικής παλέτας και “έξυπνων” λύσεων στην υλοποίηση. Τα boss fights κρατούν μια ποικιλία κινήσεων που δεν αφήνει τη μάχη να γίνει μονότονη, χωρίς όμως να σπάει τη γενικότερη retro αισθητική του τίτλου.

Το ίδιο το remaster προσθέτει επίσης ένα gallery, επιλογή δυσκολίας, δυνατότητα αποθήκευσης οποιαδήποτε στιγμή αντί μόνο σε συγκεκριμένα σημεία, μια λίστα με achievements και ρυθμίσεις για φίλτρα εικόνας και για την γενικότερη εμφάνιση. Για όσους θυμούνται πόσο άκαμπτα ήταν τα save systems της εποχής, το να μπορείς απλά να σταματήσεις όποτε θέλεις είναι μια ανακούφιση παρά μια πολυτέλεια.

Παρόλα αυτά, καλό είναι να μην μπερδέψουμε την προσιτότητα των νέων επιλογών με το ίδιο το gameplay. Το Geppy-X παραμένει ένα κλασικό side-scrolling shooter που θυμίζει τίτλους όπως το R-Type, με απαιτήσεις σε αντανακλαστικά και αναγνώριση μοτίβων εχθρών. Δεν είναι αδύνατο, αλλά σε προχωρημένα σημεία το χάος στην οθόνη μπορεί να ξεπεράσει κάποιον που δεν έχει ιστορία με το είδος. Οι λάτρεις των κλασικών shooter θα νιώσουν αμέσως άνετα, ίσως πολύ άνετα, αλλά όσοι έρχονται από πιο σύγχρονα, πιο “χαλαρά” παιχνίδια ίσως χρειαστούν λίγο χρόνο προσαρμογής. Και συνεχίζω να επιμένω πως είναι ευκολότερο με άλλα παιχνίδια του είδους.

Συμπέρσμα

Το 70s Robot Anime Geppy-X δεν είναι σπουδαίο σαν παιχνίδι όμως ξεχωρίζει ως κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Είναι ένα βιντεοπαιχνίδι που παριστάνει, πολύ ρεαλιστικά, μια τηλεοπτική σειρά, με λεπτομέρεια που ξεχνάμε πως κρατάμε χειριστήριο και όχι τηλεκοντρόλ. Η δομή του, η μουσική του, ακόμα και οι ψεύτικες διαφημίσεις του, όλα δουλεύουν μαζί για να χτίσουν μια αίσθηση νοσταλγίας για κάτι που ποτέ δεν υπήρξε πραγματικά. Είναι παράξενο πόσο καλά λειτουργεί αυτό. Ωστόσο, το gameplay του μας αφήνει να ζητάμε κάτι πολύ παραπάνω. Τα διαστήματα μεταξύ cutscenes και gameplay είναι αρκετά μεγάλα, με το gameplay να υστερεί σε σχέση με το υπόλοιπο.

Αν αγαπάτε τα mecha anime της δεκαετίας του ’70, ή απλά θέλετε να δείτε πώς μοιάζει ένα παιχνίδι που παίρνει στα σοβαρά την ιδέα του “φτιάξαμε ένα ψεύτικο anime”, το Geppy-X θα σας δώσει αυτό που ψάχνετε. Οι λάτρεις των shmup όμως δεν θα βρουν κάτι παραπάνω από τα τυπικά και πόσο μάλλον σε ένα παιχνίδι που και στο παρελθόν έχει κριθεί για τον ίδιο λόγο.

Παρόλα αυτά, παραμένει ένα αξιόλογο κομμάτι της ιστορίας.

Το Review Code ήταν μια παραχώρηση της εκδότριας εταιρείας για την σύνταξη αυτής της κριτικής. Η κριτική έγινε σε Nintendo Switch 2. Ο τίτλος κυκλοφορεί στις 16 Ιουλίου.