Dark Scrolls Review

Η Devolver Digital είναι μια από τις πλέον μεγαλύτερες εκδοτικές ονομασίες στον χώρο των βιντεοπαιχνιδιών. Edgy, Gory και περίεργα παιχνίδια στολίζουν την συλλογή τους και αυτός ίσως αποτελεί ένας από τους λόγους που πολλοί indie δημιουργοί ψάχνουν το σπίτι τους κάτω από αυτή. Μια τέτοια ομάδα ήταν και η doinksoft, μια ομάδα που δημιουργεί κυρίως retro-style παιχνίδια που αν και διασκεδαστικά με την πρώτη ματιά, γρήγορα μπορεί να μας εκνευρίσουν. Ένας τέτοιος τίτλος ήταν το Demon Throttle, μια physical-release-only κυκλοφορία που είχα την τύχη να αγοράσω πριν χρόνια και, είμαι σίγουρος, πως σε μερικά χρόνια μπορεί να έχει άλλη αξία.

Μερικά χρόνια αργότερα, η ίδια ομάδα επιστρέφει με έναν τίτλο παρόμοιας λογικής δηλαδή δύσκολο, retro-like, roguelite που συστήνεται κυρίως με παρέα. Το Dark Scrolls ανήκει στη κατηγορία αυτή αλλά και στην κατηγορία εκείνων των παιχνιδιών που ξέρουν τι θέλουν να κάνουν αλλά παραπατάνε διαρκώς στα πιο απλά πράγματα.

Μιλάμε για ένα auto side-scrolling action παιχνίδι με έντονες επιρροές από κλασικούς τίτλους όπως το Gauntlet, το The Legend of Zelda και το Ghosts ‘N Goblins, εμπλουτισμένο με roguelike στοιχεία, εννέα διαφορετικούς χαρακτήρες και υποστήριξη τοπικού και online co-op. Όλα αυτά ακούγονται καλά στα χαρτιά αλλά η πραγματικότητα είναι, τελικά, τελείως διαφορετική.

Ομολογώ πως όταν είδα για πρώτη φορά το παιχνίδι μου άρεσε το χάος που επικρατούσε επί οθόνης, το retro στυλ του και το co-op gameplay του. Θα αποτελούσε ένα ευχάριστο διάλειμμα για εμένα και την γυναίκα μου, ειδικά τώρα που ετοιμαζόμαστε για διακοπές αλλά μετά από μερικες ώρες μαζί του έπιασα τον εαυτό μου να έχει περισσότερα “παράπονα” παρά θετικά πράγματα για να πω.

Το παιχνίδι ξεκινά με ένα σύντομο cutscene που εξηγεί λίγο-πολύ την υπόθεση. Σαν ένα διαφορετικό DnD σκηνικό, οι βασικοί ήρωές μας αναζητούν τις σκοτεινές γραφές και για να τις αποκτήσει κανείς θα πρέπει να ολοκληρώσει ένα dungeon run, να ξεκινήσει ξανά με ένα αντικείμενο-κλειδί και να βρει τότε μια διαφορετική διαδρομή που ανοίγει το μπουντρούμι για αυτές. Αφού βρίσκουν τα Scrolls ο ιππότης του Party δείχνει τις πραγματικές προθέσεις του και σκοτώνει τα υπόλοιπα μέλη που, σε μια κλασική λογική roguelike, ξαναζωντανεύουν για να προσπαθήσουν εκ νέου.

Η λογική αυτή, που θυμίζει τη δομή κάποιων παλαιών Castlevania και Ghosts ‘N Goblins, αλλά η ύπαρξη των Roguelite στοιχείων μας προετοιμάζει για μια διαδρομή που θα κάνουμε ξανά και ξανά, κάπως διαφορετική αλλά το ίδιο δύσκολη. Στην πράξη σημαίνει ότι πρέπει να ξανακάνουμε τα ίδια επίπεδα από την αρχή χωρίς να πεθάνουμε, κάτι που δεν είναι ακριβώς η πιο ευχάριστη προοπτική ειδικά σε τέτοιου είδους παιχνίδια.

Ξεκινάμε με τρεις χαρακτήρες. Πρώτα έχουμε τον Mage με την εξαιρετική εμβέλεια αλλά χαμηλή ζημιά, τον Rogue με μια ισορροπία σε επιθέσεις και κίνηση στον χώρο και τον Barbarian που χτυπάει πιο δυνατά αλλά είναι πιο περιορισμένος. Σύντομα μπορουμε να ξεκλειδώσουμε και άλλους, ανάμεσά τους και ένα σκύλο (που είναι και από τους πρώτους χαρακτήρες που θα βρούμε) που βγαίνει από ένα κλουβί κατά την διάρκεια του πρώτου boss fight. Κάθε χαρακτήρας έχει τις δικές του κινήσεις, ταχύτητα και μια μοναδική ειδική ικανότητα και οι διαφορές μεταξύ τους είναι αρκετά ουσιαστικές για να διαφέρουν. Ο μάγος έχει ένα dash που φτάνει σε μεγαλύτερα ύψη, ο κλέφτης μπορεί να γίνει αόρατος και να πηδήξει ψηλότερα πετώντας τα μαχαίρια του προς τα κάτω ενώ ο Barbarian έχει ένα butt stomp που προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη ζημιά Mario-style. Σίγουρα, αυτές οι διαφορές ακούγονται αρκετά ευχάριστες αλλά, ομολογούμένως, αν δεν διασκεδάζουμε με τον βασικό βρόχο του παιχνιδιού, η ποικιλία χαρακτήρων δεν αρκεί για να μας κρατήσει.

Η doinksoft έχει βγάλει στο παρελθόν τίτλους με ικανοποιητικό χειρισμό, όπως το Gato Roboto (αν και αυτό κάπου άρχισε να χάνεται από το Demon Throttle και μετά). Το Dark Scrolls δίνει την αίσθηση πως είναι διαφορετικό και όχι με καλό τρόπο. Όταν στην αρχή επέλεξα τον Rogue, το πρώτο πράγμα που παρατήρησα ήταν πως η κίνηση ήταν αρκετά floaty, αρκετά αδέξια και δύσκολα ακριβής, ιδιαίτερα σε στιγμές που ο χάρτης είναι γεμάτος εχθρούς και εμπόδια ταυτόχρονα. Το παιχνίδι είναι πραγματικά φτιαγμένο για D-Pad και όποιος επιχειρήσει να το παίξει με χειριστήριο ή το stick θα το καταλάβει γρήγορα. Αυτό διότι το stick αντιδρά υπερβολικά στην κατακόρυφη κατεύθυνση, με αποτέλεσμα να κάνουμε κινήσεις που στην πραγματικότητα δεν θέλαμε να κάνουμε.

Αυτό το πρόβλημα στην κίνηση εντοπίζεται σε κάθε χαρακτήρα. Ναι, ο Barbarian είναι πιο βαρύς αλλά ακόμα και αυτός όταν πηδήξει υψηλότερα αιωρείται για πολλή περισσότερη ώρα από το επιθυμητό. Η ακρίβεια που απαιτούν τέτοια παιχνίδια γίνεται ακόμα ένας αγώνας για επιβίωση, ένα στοιχείο που πρέπει να έχουμε στον νου μας πέρα από το προαναφερθέν χάος.

Όσο προχωράει το επίπεδο και σκοτώνουμε τερατάκια, κάθε χαρακτήρας γεμίζει ένα star meter χτυπώντας αυτούς τους εχθρούς και όταν γεμίσει ενεργοποιείται μια super κίνηση. Επιπλέον, κάθε εχθρούς ρίχνει και νομίσματα που μαζεύουμε για να ξοδευτούν σε ένα shop εντός των επιπέδων για να αποκτήσουμε perks. Το ενδιαφέρον στοιχείο εδώ είναι ότι τα perks δεν ενεργοποιούνται οποτεδήποτε θέλουμε, αλλά συνδέονται με την κατάσταση του star meter μας. Για παράδειγμα, αν δεν έχουμε κανένα αστέρι μπορούμε να κάνουμε Infuse τα όπλα μας με φωτιά ή δηλητήριο, αν είμαστε στο ένα αστέρι μπορούμε να είμαστε πιο γρήγοροι και ούτω καθεξής.

Όταν, αναπόφευκτα, πεθάνουμε επιστρέφουμε στο hub town εκεί όπου μπορούμε να ξοδέψουμε gems για να ξεκλειδώσουμε νέα perks για τους χαρακτήρες μας. Πέρα από τα gems, κάθε χαρακτήρας έχει και ένα δικό του quest που πρέπει να ολοκληρώσει ώστε να ξεκλειδώσει νέα trinkets, αντικείμενα που μας δίνουν νέες ικανότητες ή αύξηση στα στατιστικά μας όπως στην υγεία, την δύναμη και την ταχύτητά μας. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι ένας αποτυχημένος γύρος αποδίδει ελάχιστα gems, ενώ ένας νέος χαρακτήρας κοστίζει κοντά στα 100. Η πρόοδος είναι ιδιαίτερα αργή και σε ορισμένες στιγμές ασαφής αφού δεν ξέρουμε τι μεταφέρεται από run σε run και τι χάνεται.

Η δομή των επιπέδων έχει κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες. Στο ένα τρίτο κάθε επιπέδου υπάρχει ένα arena section όπου το auto-scrolling σταματά και πρέπει να εξολοθρεύσουμε εχθρούς σε συγκεκριμένο χρόνο. Αν τα καταφέρουμε, κερδίζουμε νομίσματα και ανοίγει ένα κανόνι που μας επιτρέπει να παραλείψουμε το μεσαίο τμήμα του επιπέδου. Είναι μια έξυπνη ανταμοιβή που δίνει κίνητρο για καλή απόδοση κάτι που συνολικά είναι σπάνιο στον σχεδιασμό.

Ένα όμως από τα πιο δυνατά στοιχεία του Dark Scrolls είναι τα γραφικά του. Η doinksoft, για άλλη μια φορά, χρησιμοποίησε μια 16-bit αισθητική που είναι ικανή να μας ταξιδέψει στο παρελθόν, στην “χρυσή εποχή” του gaming αλλά ακόμα και εδώ υπάρχουν κάποιες μικρές λεπτομέρειες άξιες αμναφοράς. Πρώτο και μεγαλύτερο είναι πως κάθε καρέ μπορεί να γίνει υπερβολικά γεμάτο, ειδικά από την στιγμή που δεν ελέγχουμε εμείς την ροή που προοδεύει το κάθε επίπεδο. Εχθροί, εμπόδια, εφέ και projectiles καλύπτουν την οθόνη με τρόπο που κάνει δύσκολο να παρακολουθείς τι συμβαίνει, με στιγμές που είναι αδύνατο να δεις έναν εχθρό που ανεβαίνει από το έδαφος ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζεις άλλους στο επάνω μέρος της οθόνης. Φυσικά, όλα αυτά εξισσοροπούνται κάπως με την ύπαρξη δεύτερου παίκτη αλλά ακόμα και τότε κυριαρχεί το απόλυτο χάος με εφέ και επιθέσεις.

Καλώς ή κακώς, το Dark Scrolls δεν είναι το “Greatest Dungeon Crawler” που περιμέναμε αλλά είναι ενδιαφέρον πείραμα, μια αξιοσημείωτη π[ροσπάθεια. Εδώ δίνεται η αίσθηση πως μιλάμε για ένα παιχνίδι που έχει σχεδιαστεί αποκλειστικά με το co-op στον πυρήνα του. Αυτό γιατί η solo εμπειρία γίνεται γρήγορα επαναληπτική με τους ίδιους εχθρούς, τα ίδια αφεντικά, την ίδια αργή πρόοδο και ελάχιστη ποικιλία για να μας κινηθεί το ενδιαφέρον για παραπάνω χρονικό διάστημα. Ακόμα και αν παίζουμε με κάποιον φίλο μας, η εμπειρία δεν αποκτά το ενδιαφέρον που θα θέλαμε.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφερθώ και στο online κομμάτι που, προς το παρόν, χάνει. Κατάφερα να παίξω με έναν άλλο παίκτη χθες το βράδυ αλλά εκεί που προχωρούσαμε στο πρώτο επίπεδο, μετά το πρώτο Arena Section, το παιχνίδι είχε crash, κάτι που δεν έχω δει προς το παρόν σε άλλον τίτλο στο Nintendo Switch 2. Σίγουρα θα είναι ένα πρόβλημα που θα αντιμετωπιστεί αλλά όπως και να’χει, παραμένει ενοχλητικό. Ακόμα ένα στοιχείο που αξίζει να αναφέρουμε είναι πως την στιγμή της κυκλοφορίας ο τίτλος δεν υποστηρίζει Pro Controller οπότε αν παίζετε στην τηλεόρασή σας μόνο τα JoyCons μπορούν να αξιοποιηθούν για παιχνίδι. Η υποστήριξη του Pro Controller θα προστεθεί αργότερα.

Συμπέρασμα

Σε γενικότερες γραμμές, το Dark Scrolls μοιάζει σαν μια αξιόλογη ιδέα που δεν κατάφερε να υλοποιηθεί πλήρως. Προσπαθεί να εμπνευστεί από κλασικούς τίτλους, να κάνει παλιές ιδέες να μοιάζουν πιο φρέσκιες αλλά στερείται ουσίας και περιεχομένου. Το αποτέλεσμα είναι ένας τίτλος που δεν είναι κακός, ειδικά αν παίξουμε με παρέα μερικές φορές, αλλά στο σύνολό του δεν είναι αρκετός.

Το Review Code ήταν μια παραχώρηση της Cosmocover για την σύνταξη αυτής της κριτικής. Η κριτική έγινε σε Nintendo Switch 2. Ο τίτλος είναι διαθέσιμος και για PC μέσω Steam.