Teeto Review

Υπάρχει κάτι πολύ ιδιαίτερο στο να βλέπει κανείς ένα μικρό indie studio να φτιάχνει ένα collectathon platformer με την ίδια αγάπη που έφτιαχναν οι μεγάλες εταιρείες τα δικά τους στα τέλη της δεκαετίας του 90. Το πρώτο παιχνίδι της νεοζηλανδικής ομάδας Eat Pant Games, το Teeto, είναι φτιαγμένο από δύο ανθρώπους και εμπνευσμένο από την ίδια τους την κόρη, μιας και το όνομα Teeto προέρχεται από το…μπιμπερό της. Ακόμα και οι φωνές των Baby Michael, των χαρακτήρων που κυνηγάμε σε όλο το παιχνίδι, ανήκουν στα παιδιά των δημιουργών δίνοντας έτσι μια πιο συμπαθητική, χαριτωμένη και άκρως παιδική νότα σε όλο το παιχνίδι και ότι πρέπει για αυτή την περίοδο του καλοκαιριού.

Ένα μυστηριώδες περιστατικό στα εργαστήρια Ace κάνει όλους τους ανθρώπους να εξαφανιστούν, τα αντικείμενα να ζωντανέψουν και σκιώδη τέρατα να ξεπροβάλουν από το πουθενά. Η κουνελίτσα Nory φτιάχνει τον Teeto, ένα μπλε blob πλάσμα, που έχει ως σκοπό να βοηθήσει στο να αποκατασταθεί η τάξη. Μαζί ξεκινούν να εξερευνούν τον κόσμο, να μαζεύουν Vionite και να εντοπίζουν τα Baby Michael, μικρά κλωνάκια ενός πειράματος που κάποια στιγμή ξέφυγε από κάθε έλεγχο και πολλαπλασιάστηκαν ασταμάτητα. Ο κάθε Michael έχει το δικό του μικρό όνομα και τη δική του προσωπικότητα, κάτι σαν “ο Michael που μόλις αγόρασε drone” ή “ο Michael με το πιο κουλ καπέλο”, με αυτή τη λεπτομέρεια να είναι αυτή που τελικά δένει το ταξίδι μας μαζί τους, μιας και μαζεύοντάς τους δεν νιώθουμε πως κυνηγάμε ένα ακόμα αριθμό αλλά πως χτίζουμε μια μικρή οικογένεια. Το χιούμορ κρατάει μια ισορροπία που θα άρεσε σε παιδιά αλλά και σε όσους μεγαλώσαμε με Pixar ταινίες, με ατάκες που περνούν ξυστά από το πιο ενήλικο χωρίς ποτέ να γίνονται άσεμνες.

Ο πυρήνας του gameplay στηρίζεται στην απορρόφηση αντικειμένων. Ο Teeto μπορεί να απορροφήσει διάφορα στοιχεία μέσα στα επίπεδα και να μεταμορφωθεί προσωρινά, αποκτώντας μια συγκεκριμένη ικανότητα κάθε φορά. Ένα κομμάτι σχοινί τον μετατρέπει σε κάτι σαν αμπελιά που μπορεί να τον πάνε από σημείο σε σημείο, μια φλόγα του δίνει τη δυνατότητα να λιώνει τον πάγο, μια πέτρα τον κάνει αρκετά βαρύ ώστε να σπάσει συγκεκριμένους τοίχους και άλλες τέτοιες ικανότητες που θυμίζουν κάτι από Kirby και Super Mario. Οι μορφές που αποκτάμε μένουν πάνω μας μια την φορά, γεγονός που δημιουργεί κάποιες φορές μικρές ενοχλήσεις, μιας και αν χάσουμε μια μορφή πριν προλάβουμε να τη χρησιμοποιήσουμε για κάποιο συλλεκτικό, μπορεί να χρειαστεί να ξαναπεράσουμε ολόκληρο κομμάτι του επιπέδου για να τη βρούμε ξανά.

Οι κινήσεις του Teeto περιλαμβάνουν διπλό πήδημα, ένα dodge roll και τη δυνατότητα να ανοίξει ένα μικρό αλεξίπτωτο κρατώντας πατημένο το κουμπί άλματος. Όλα δουλεύουν αρκετά καλά, αν και χρειάζεται λίγος χρόνος προσαρμογής στην αίσθηση του άλματος, καθώς ο χαρακτήρας περιστρέφεται γύρω από ένα σημείο πίσω του και όχι γύρω από τον εαυτό του, κάτι που στην αρχή μπερδεύει λίγο τον υπολογισμό των αποστάσεων. Δεν είναι κάτι που χαλάει την εμπειρία, όμως το προσέξαμε αρκετές φορές στις πρώτες ώρες. Η γενικότερη αίσθηση παραμένει αρκετά floaty, κάτι που ταιριάζει στο ύφος του παιχνιδιού αλλά μπορεί να μην ικανοποιήσει όσους θέλουν πιο σταθερό πλατφορμικό έλεγχο.

Τα επίπεδα είναι μοιρασμένα σε είκοσι κεφάλαια, εξίσου χωρισμένα σε τέσσερις πράξεις και κάθε ένα λειτουργεί περισσότερο σαν μικρό sandbox παρά σαν μια γραμμική διαδρομή. Αυτό που ξεχωρίζει είναι πόσο διαφορετικό μοιάζει το ένα κεφάλαιο από το άλλο. Υπάρχει μια αυλή σπιτιού με ηλεκτροφόρο γρασίδι που μας αναγκάζει να μένουμε ψηλά, ένα μετρό χωρισμένο σε τρία μικρότερα κομμάτια, ακόμα και ένα σημείο όπου το παιχνίδι μετατρέπεται ξαφνικά σε δισδιάστατο μουσικό platformer. Η ποικιλία αυτή είναι από τα πιο δυνατά χαρτιά του τίτλου και δείχνει πως η ομάδα δεν αρκέστηκε στο εύκολο, δηλαδή να επαναλαμβάνει το ίδιο θέμα ξανά και ξανά μέσα σε κάθε πράξη.

Στο κομμάτι της πρόκλησης, οι περισσότεροι εχθροί πέφτουν με ένα χτύπημα και η φυσική του άλματος είναι αρκετά επιεικής, οπότε δεν περιμένουμε γρίφους ή μάχες που θα μας φέρουν σε δύσκολη θέση. Αυτό ταιριάζει με τον στόχο του παιχνιδιού να είναι φιλικό σε όλες τις ηλικίες, όμως όσοι ψάχνουν κάτι πιο απαιτητικό ίσως το βρουν λίγο εύκολο μετά τις πρώτες ώρες.

Το σημείο που πραγματικά κάνει τη διαφορά είναι το συνεργατικό παιχνίδι. Το split screen co-op είναι από τα πιο ολοκληρωμένα που έχουμε δει σε ένα σύγχρονο platformer, με τον δεύτερο παίκτη να παίρνει έναν ροζ Teeto με τις ίδιες ακριβώς ικανότητες. Σπανίζουν πλέον τα παιχνίδια που δίνουν τόση σημασία στο τοπικό multiplayer και το Teeto το κάνει με τρόπο που δείχνει πως οι δημιουργοί το σχεδίασαν σκεπτόμενοι πρώτα τον εαυτό τους ως ζευγάρι που παίζει μαζί, πριν καν σκεφτούν το ευρύτερο κοινό.

Πέρα από τα δύο βασικά συλλεκτικά, δηλαδή τα Vionite που χρειαζόμαστε για να προχωρήσουμε και τα Baby Michael που κυνηγάμε πιο ελεύθερα, υπάρχουν και αστέρια που ξεκλειδώνουν στολές. Το κατάστημα στο hub είναι γεμάτο ενδυμασίες, από τις πιο απλές μέχρι τις εντελώς χαζές και είναι από εκείνα τα στοιχεία που δεν προσθέτουν κάτι ουσιαστικό στο gameplay αλλά προσφέρουν μια ωραία δόση προσωπικού στυλ σε όσους θέλουν να ασχοληθούν παραπάνω με το completion.

Το Teeto κινείται σε ένα ζωηρό, πολύχρωμο 3D στυλ που θυμίζει έντονα τη γενιά των GameCube και PS2 platformers, χωρίς όμως να μοιάζει ξεπερασμένο. Τα σκηνικά αλλάζουν αρκετά από πράξη σε πράξη, από χιονισμένες κορυφές μέχρι δάση και παραλίες και κάθε φορά που ο Teeto απορροφά κάτι νέο η μορφή του αλλάζει με τρόπο που δείχνει προσοχή στη λεπτομέρεια. Η μουσική ακολουθεί το ίδιο ανάλαφρο πνεύμα, με tracks που ταιριάζουν στο κλίμα χωρίς να μένουν ιδιαίτερα αξέχαστα. Εκεί που το παιχνίδι ξεχωρίζει πραγματικά είναι η μεταγλώττιση, η οποία είναι πολύ πιο φροντισμένη από ό,τι θα περίμενε κανείς από ένα τόσο μικρό στούντιο και ταιριάζει απόλυτα με το γενικότερο ύφος.

Σε επίπεδο απόδοσης στο Nintendo Switch 2, το Teeto δεν φαίνεται να δυσκολεύει καθόλου το hardware. Πρόκειται για έναν τίτλο με σχετικά χαμηλές τεχνικές απαιτήσεις ακόμα και στην PC έκδοσή του, οπότε στο πιο δυνατό υλικό της νέας κονσόλας τρέχει σταθερά, χωρίς αισθητά προβλήματα στον ρυθμό των καρέ, είτε παίζουμε φορητά είτε συνδεδεμένοι σε τηλεόραση. Τα loading times είναι σύντομα και η μετάβαση ανάμεσα σε hub και επίπεδα γίνεται χωρίς αναμονή που να σπάει τη ροή. Δεν πρόκειται για τίτλο που δείχνει τις δυνατότητες του Switch 2, όμως δείχνει καθαρά πως μια σωστά βελτιστοποιημένη indie παραγωγή μπορεί να τρέξει άψογα στη νέα κονσόλα.

Υπάρχουν όμως και κάποια σημεία που θα θέλαμε να δούμε καλύτερα δουλεμένα. Οι γρίφοι δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί και σε αρκετές περιπτώσεις η λύση είναι προφανής από την πρώτη ματιά. Κάποιες από τις ικανότητες εμφανίζονται μία ή δύο φορές σε όλο το παιχνίδι και μετά ξεχνιούνται, κάτι που μοιάζει σαν χαμένη ευκαιρία μιας και η ίδια η ιδέα έχει πολύ περισσότερα να προσφέρει. Ούτε η κάμερα είναι πάντα συνεργάσιμη σε πιο στενούς χώρους, αν και δεν φτάνει σε σημείο να χαλάσει σοβαρά την εμπειρία.

Συμπέρασμα

Το Teeto δεν είναι κάποιο καινοτόμο ή πρωτόγνωρο platformer, ούτε προσπαθεί να γίνει κάτι τέτοιο. Είναι όμως ένα παιχνίδι φτιαγμένο με ειλικρινή αγάπη για ένα στυλ που πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε παίζοντας, με αρκετή ποικιλία στα επίπεδα ώστε να μη βαριόμαστε, ένα από τα πιο ολοκληρωμένα συνεργατικά modes που έχουμε δει εδώ και καιρό και μια παρουσίαση που δίνει χαρά χωρίς να προσποιείται πως είναι κάτι παραπάνω από αυτό που είναι. Αν ψάχνετε κάτι χαλαρό για να παίξετε μόνοι σας ή με κάποιον φίλο, ειδικά αν έχετε παιδιά στο σπίτι, το Teeto αξίζει σίγουρα μια θέση στη συλλογή του Switch 2 σας.

Το Review Code ήταν μια παραχώρηση της εκδότριας εταιρείας για την σύνταξη αυτής της κριτικής. Η κριτική έγινε σε Nintendo Switch 2.