Risk of Rain. Όχι; Τότε, Risk of Rain 2. Τώρα έχω την προσοχή σας, σωστά; Τέλεια.
To Risk of Rain 2 έγινε γρήγορα ένα από τα αγαπημένα μου Roguelikes. Το πρώτο παιχνίδι της σειράς ήταν ο τίτλος που μου έμαθε τι πάει να πει “παραγωγή σεροτονίνης”, ειδικά όταν κατάφερα να κάνω το Hamachi να δουλέψει και να παίξω με φίλους μου. Οι άπειροι αριθμοί επί οθόνης, τα εξίσου άπειρα τέρατα που έβγαιναν από το πουθενά, τα particle effects, τα pixels και η ασταμάτητη καταστροφή ήταν η συνταγή που δεν ήξερα ότι ήθελα αλλά σίγουρα χρειαζόμουν. Η ευχαρίστηση του να εξαφανίζεις τους εχθρούς σου όταν καταφέρνεις να φτάσεις το τέλειο build, εκείνο όπου ακόμα και σταθερός μπορείς να σκοτώνεις τα πάντα είναι ένα αίσθημα που δύσκολα μπορούμε να βρούμε σήμερα. Εκτός αν παίξουμε ορισμένα survivors games.
Το Atomic Picnic είναι ένας τίτλος που προσπαθεί να βρει αυτή την ισορροπία και να πάρει την λογική του Risk of Rain και των Survivors παιχνιδιών και να την υιοθετήσει σε ένα πιο “διασκεδαστικό”, χαριτωμένο παιχνίδι. Ο τίτλος κυκλοφόρησε σε Early Access στις 7 Νοεμβρίου του 2024 από την BitCake Studio, με την Mad Mushroom στον ρόλο της εκδότριας και έκτοτε παραμένει σε αυτή τη φάση ανάπτυξης, με τους δημιουργούς να εκτιμούν πως θα χρειαστεί τουλάχιστον μέχρι τα μέσα του 2026 για να φτάσει στην πλήρη κυκλοφορία. Πρόκειται για ένα co-op roguelite τρίτου προσώπου που ανήκει στην οικογένεια των λεγόμενων bullet heaven παιχνιδιών, το είδος που έκανε διάσημο το Vampire Survivors και αργότερα εξέλιξε σε τρεις διαστάσεις το Risk of Rain 2. Η ιδέα εδώ είναι παρόμοια στα βασικά της, σκοτώνουμε κύματα εχθρών, μαζεύουμε εμπειρία, χτίζουμε build πάνω σε build μέχρι να γίνουμε ουσιαστικά ασταμάτητοι, αλλά το Atomic Picnic προσπαθεί να βρει τη δική του ταυτότητα μέσα από τον τρόπο κίνησης και την αισθητική του.
Ο κόσμος του Atomic Picnic έχει καταστραφεί από ένα γεγονός που ονομάζεται Harvest Festival, μια έκρηξη που άλλαξε την πραγματικότητα με τρόπους αρκετά εξωπραγματικούς. Βουνά άρχισαν να πετάνε, ηλικιωμένοι ξαναέγιναν παιδιά και κάποια παιδιά γεννήθηκαν με αυτιά λαγού. Το χιούμορ και η φαντασία είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της ιστορίας από την πρώτη στιγμή και αυτό μεταφέρεται τόσο στην παρουσίαση η οποία είναι γεμάτη έντονα χρώματα και μια anime αισθητική. Παίζουμε έναν από τους λεγόμενους Loners, χαρακτήρες με το δικό τους στυλ και τις δικές τους ικανότητες και βγαίνουμε σε αποστολές που ονομάζονται Picnics μέσα σε ερειπωμένες περιοχές γεμάτες ρομποτικά τέρατα.
Στην τρέχουσα φάση της Early Access έχουμε τέσσερις παίξιμους χαρακτήρες, τον Ash, την Hani, την Bonnie και τον JD, ο καθένας με τη δική του ταυτότητα και μια μοναδική ικανότητα. Το ενδιαφέρον είναι πως δεν κολλάμε σε έναν χαρακτήρα και ένα όπλο. Κάθε Loner μπορεί να συνδυαστεί με οποιοδήποτε όπλο διαθέτει το παιχνίδι, από assault rifles μέχρι τόξα, με την στρατηγική να προκύπτει από το πώς ταιριάζουμε τις ικανότητες του χαρακτήρα με το όπλο και τα Curios που θα μαζέψουμε στην πορεία.
Το σύστημα κίνησης, γνωστό ως Impulse Gear, μας δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε swing, dash και double jump μέσα στις αρένες. Αντί να τρέχουμε σε κύκλους όπως στα περισσότερα παιχνίδια του είδους, εδώ πηδάμε από ράμπες, σκαρφαλώνουμε σε γκρεμούς και πετάμε από ψηλά για να βρούμε καλύτερη γωνία επίθεσης. Είναι μια λεπτομέρεια που φαίνεται μικρή στα χαρτιά αλλά αλλάζει ουσιαστικά την αίσθηση κάθε μάχης, δίνοντας μια κατακόρυφη διάσταση που τα περισσότερα ανταγωνιστικά παιχνίδια δεν έχουν καν σκεφτεί.
Το χτίσιμο του χαρακτήρα μας από την άλλη, βασίζεται στο σύστημα Curio, με κάθε ήρωα να μπορεί να εξοπλίσει με έως οκτώ παθητικές ικανότητες που συνδυάζονται μεταξύ τους για να ενεργοποιήσουν ισχυρά Evolutions. Πάνω σε αυτό προστίθενται και τα Curses, τυχαίοι θετικοί και αρνητικοί τροποποιητές στατιστικών που δίνουν ρίσκο και ανταμοιβή σε κάθε run και εξασφαλίζουν την τυχαιότητα κάθε προσπάθειας.
Το co-op παιχνίδι στηρίζει μέχρι τέσσερις παίκτες online, με το παιχνίδι να έχει σχεδιαστεί με αυτό ως προτεραιότητα. Οι αρένες έχουν αρκετό χώρο για πολλαπλούς παίκτες να κινούνται ταυτόχρονα χωρίς να μπλέκονται και τα builds μπορούν να συνδυαστούν μεταξύ ομάδας για ακόμα πιο τρελά αποτελέσματα. Ωστόσο εδώ βρίσκεται και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της τρέχουσας φάσης ανάπτυξης. Αν δεν είμαστε ο host στο multiplayer, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να συναντήσουμε τεχνικά προβλήματα, από desync μέχρι εχθρούς που κολλάνε μέσα σε κτίρια και δεν μπορούν να μας κυνηγήσουν αλλά ούτε και εμείς μπορούμε εύκολα να τους σκοτώσουμε.
Φυσικά, η ουσία όλη βρίσκεται στο gunplay και για τα δεδομένα της φάσης, η αίσθηση είναι ικανοποιητική. Τα όπλα έχουν καλή αίσθηση, ο χειρισμός είναι ρευστός και το dash δίνει την απαραίτητη ευελιξία για να αποφεύγουμε τον όγκο των εχθρών που έρχονται από παντού. Η πρόκληση δεν βρίσκεται τόσο στο πρώτο μισό ενός run όσο στα τελευταία κύματα, όπου το πλήθος τους γίνεται πραγματικά ασφυκτικό και οι εχθροί αρχίζουν να απορροφούν σφαίρες χωρίς αντίστοιχη αύξηση στην πρόκληση που προσφέρουν, κάτι που δημιουργεί μια αίσθηση κούρασης αντί για ένταση προς το φινάλε κάθε αποστολής. Ένα ακόμα σημείο που αξίζει προσοχή είναι η ισορροπία ανάμεσα σε solo και ομαδικό παιχνίδι. Αν παίζουμε μόνοι μας θα καταλάβουμε πως η δυσκολία ανεβαίνει με τρόπο που ευνοεί ξεκάθαρα τα group runs, αφήνοντας τη solo εμπειρία να είναι πιο σκληρή απ’ όσο θα έπρεπε.
Αυτό που ίσως μας τραβήξει την προσοχή όμως είναι η ίδια η εμφάνιση του παιχνιδιού. Καλώς ή κακώς, πλέον καταλαβαίνουμε πως αυτού του είδους τα παιχνίδια και οι μίξεις τους καταλήγουν να είναι πάνω κάτω προβλέψιμα. Έτσι, πρέπει να στηριχθούν στο αν θα προσθέσουν κάποιο νέο μηχανισμό ή αν η εμφάνισή/παρουσίασή τους είναι αρκετά ξεχωριστή ώστε να διαφέρει. Ευτυχώς, το Atomic Picnic καταφέρνει να ξεχωρίσει στο δεύτερο κομμάτι αυτής της παραδοχής. Εδώ, τα χρώματα είναι έντονα, οι χαρακτήρες έχουν προσωπικότητα και τα εφέ των evolutions και των combos δημιουργούν πραγματικό θέαμα στην οθόνη, ειδικά όταν παίζουμε σε ομάδα και οι επιθέσεις όλων συνδυάζονται. Η απόδοση όμως δεν είναι πάντα σταθερή, με περιστασιακές πτώσεις στο frame rate να εμφανίζονται ειδικά όταν το πλήθος στην οθόνη φουσκώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Συμπέρασμα (για τώρα)
Σε γενικές γραμμές, το Atomic Picnic προσφέρει αρκετό περιεχόμενο για όσους αγαπούν το είδος, ειδικά αν έχουν παρέα για να το απολαύσουν. Βέβαια, αυτό είναι αληθές για όλα τα παιχνίδια τέτοιας λογικής – αφού η καλή παρέα μπορεί να μετατρέψει κάτι ή σε μια ατελείωτη διασκεδαστική ασχολία οπότε το να το λέμε είναι κάπως…πλεονασμός.
Παρόλα αυτά, στα 19,50€, το Atomic Picnic προσφέρει αρκετό περιεχόμενο για όσους αγαπούν το είδος, μιας και η ταχύτητα, η κατακόρυφη κίνηση και η ποικιλία στα builds είναι τα πραγματικά δυνατά σημεία. Αντίθετα, το Early Access κόστος είναι εμφανές στα τεχνικά προβλήματα, στο ελλιπές περιεχόμενο συγκριτικά με τα μεγαλύτερα ονόματα του είδους και κάποιες ανισορροπίες που περιμένουν ακόμα διόρθωση.
Τώρα μένει αν η ομάδα ανάπτυξης θα κάνει την ανατροπή και θα το μετατρέψει σε έναν τίτλο που αξίζει την προσοχή μας.
Το Review Code ήταν μια παραχώρηση της Mad Mushroom για την σύνταξη αυτής της κριτικής. Η κριτική έγινε σε PC (Steam).
