Pass the Fear Review

Το έχω πει πολλές φορές και θα το ξαναπω πως τα roguelikes αλλά και τα arcade games είναι από τα αγαπημένα μου είδη παιχνιδιών. Αυτό διότι σε βάζουν κατευθείαν στο “ζουμί της υπόθεσης”, δηλαδή στο gameplay, ενώ την ίδια στιγμή σου δίνουν λόγους να προσπαθείς ξανά και ξανά αλλά και, γενικότερα, να ξαναπαίζεις. Σίγουρα, υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις όπως το Hades που μας έμαθε πως ένα roguelike μπορεί να υποστηρίξει και ένα story mode μέσα στην επανάληψή του, την στιγμή που άλλοι τίτλοι όπως το Dead Cells βασίζεται στο περιβαλλοντικό lore για να στήσει τις συνθήκες και όλα όσα χρειάζεται να έχουμε ως βάση για τα runs μας

Και ενώ το Binding of Isaac έθεσε τις βάσεις και το Hades εκτόξευσε το είδος στα ύψη, άλλα παιχνίδια όπως το Enter the Gungeon κατάφερανα να προσφέρουν κάτι διαφορετικό αλλά και παράλληλα γνώριμο. Αυτή την λογική προσπαθεί να εκμεταλλευτεί και το Pass the Fear, ένας νέος τίτλος από την PlayMud Studio. Ως τίτλο θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε ένα roguelite bullet-hell που δανείζεται πολλές ιδέες από το Gungeon και τις αναμειγνύει με μια ιδιαίτερη παρουσίαση, γρήγορο gameplay και μια εστίαση περισσότερο προς το συνεργατικό co-op. Επιπλέον, το Pass the Fear ήταν ένα ακόμα Early Access εγχείρημα και, από αυτά που είδα μέχρι σήμερα, δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, γεγονός ενδιαφέρον αν καλοσκεφτούμε πως η πρώτη εντύπωση που δίνει είναι καλή.

Δώδεκα ώρες

Μια καταστροφή που οι ντόπιοι αποκαλούν “Witch’s Disaster” χτυπά ένα νησί χωρίς προειδοποίηση, σχηματίζοντας ένα αδιαπέραστο τείχος από καταιγίδα γύρω του και εμείς, ως demon hunter, πρέπει να φύγουμε πριν ξημερώσει. Για να το κάνουμε αυτό, έχουμε με το ζόρι δώδεκα ώρες, δώδεκα ώρες που απαιτούν επιβίωση και ταχύτητα αν θέλουμε να τα καταφέρουμε. Αυτό το δωδεκάωρο όμως παραμένει μια λεπτομέρρεια της ιστορίας και όχι υπάρχοντας μηχανισμός για το gameplay. Δεν υπάρχει κάποιο χρονόμετρο που να μας υποχρεώνει να “τρέξουμε” ούτε κάποια ανάγκη να βιαστούμε.

Πέρα από το γεγονός του χρόνου, η ιστορία ενισχύεται σιγά-σιγά, καθώς παίζουμε, μαζεύοντας Story Fragments σκορπισμένα στο νησί, δηλαδή κομμάτια ιστορίας που αποκαλύπτουν ότι πίσω από τα monsters και το “Wall of Storms” κρύβεται κάτι πολύ πιο περίπλοκο. Αυτή η περιπλοκότητα περνάει στο πως τελειώνουμε το παιχνίδι αφού υπάρχει ένα true ending που ξεκλειδώνεται μόνο αν πάρουμε τις σωστές αποφάσεις σε κρίσιμα σημεία αλλιώς ξεκινάμε από την αρχή.

Όπλα, relics και ατελείωτος πειραματισμός

Ξεκινώντας τις προσπάθειές μας αυτό που παρατηρούμε είναι την φόρμουλα του Enter The Gungeon μαζί με γραφικά και σχέδια για τους ήρωες και τα τέρατα που αντιμετωπίζουμε που θυμίζουν μια μίξη του Don’t Starve με το Wizard with a Gun, δηλαδή καρτουνίστικη παρουσίαση με έντονα χρώματα και απλωμένη χρωματική παλέτα. Αυτή η εμφάνιση βέβαια δεν παραμένει σταθερή σε όλο το παιχνίδι αφού πέρα από τους χαρακτήρες και τα περιβάλλοντα που την υποστηρίζουν άλλα στοιχεία όπως το U.I., οι κάρτες ταρώ που βρίσκουμε και ορισμένα Skills αποκτούν μια διαφορετική αισθητική που μοιάζει να μην κολλάει ιδιαίτερα με το σύνολο. Αλλά αυτό είναι μια μικρή, δική μου παραξενιά που θα αναλύσω παρακάτω.

Το παιχνίδι έχει 7 διαφορετικούς ήρωες τους οποίους, όπως είναι αναμενόμενο, ξεκλειδώνουμε σταδιακά. Μέσα σε αυτούς και πρώτοι απ’όλους, είναι οιθ Iron Bucket Knight, η Explosive Cutie, ο One-Eyed Codger, ο Money Whiz και μια μυστηριώδης καλόγρια που ξέμειναν στο νησί όπως προσπαθούσαν να ξεφύγουν από την καταστροφή. Όλοι τους φοβούνται τον θάνατο, κανείς τους δεν φαίνεται ιδιαίτερα κατάλληλος για αυτό που καλούνται να κάνουν αλλά μακροπρόθεσμα συνεργάζονται, μαζί με άλλους NPCs, για να δημιουργήσουν όπλα και δυνάμεις που θα τους επιτρέψουν να φύγουν.

Το σύστημα των όπλων είναι το πιο δυνατό σημείο του παιχνιδιού. Στα χέρια μας μπορεί να καταλήξουν σφαίρες που εκρήγνυνται συνεχώς, ουρές σκορπιού που πρέπει να τις πιάσουμε στο πεδίο της μάχης για να φορτίσουμε τις σφαίρες μας πιο γρήγορα, στοιχεία του περιβάλλοντος που αλληλεπιδρούν με απρόσμενους τρόπους και ένα ευρύτερο χάος. Αναμενόμενα, το παιχνίδι υποστηρίζει την δημιουργία διαφορετικών builds τόσο μέσω των όπλων όσο και μέσω των καρτών και των ταλέντων που βρίσκουμε.Για παράδειγμα, οι explosive σφαίρες μπορούν να αναμειχθούν με άλλα φυσικά στοιχεία και να δημιουργήσουν ονομαστικά builds που μπορούν να καταλήξουν σε κάτι διαφορετικό. Παράλληλα, σε κάθε γύρο επιλέγουμε ανάμεσα σε gun augments, relics και tarot cards με παθητικά buffs. Κάθε χαρακτήρας έχει το δικό του skill tree και μπορούμε να ανακατέψουμε τα skills πριν από κάθε γύρο.

Εκεί που το παιχνίδι κλονίζεται είναι η ποικιλία. Μετά από λίγες ώρες, αρχίζουμε να παρατηρούμε ότι τα builds, ανεξάρτητα από το πώς τα χτίζουμε, καταλήγουν να δίνουν μια παρόμοια αίσθηση. Οι εχθροί δεν εκπλήσσουν πολύ και τα bosses είναι πάντα τα ίδια με την ίδια σειρά σε κάθε run και με attack patterns που, όταν τα μάθουμε, δεν αλλάζουν ιδιαίτερα ή δεν μας εκπλήσσουν. Ναι, μπορεί να μαθαίνυομε γρηγορότερα τα move sets τους αλλά χάνουμε την τυχαιότητα των bosses, ένα ακόμα στοιχείο που κάνει άλλα roguelite να μας κρατάνε για εκατοντάδες ώρες.

Το νέο σύστημα δυσκολίας που ήρθε με το full release είναι η πιο ενδιαφέρουσα προσθήκη. Πέντε επίπεδα δυσκολίας με κάθε ένα να ξεκλειδώνει περισσότερα Battle Scars για να φέρουμε στο run μας. Στην ουσία, πρόκειται για τροποποιητές που διαφοροποιούν τα runs και ανοίγουν νέα στοιχεία για το gameplay. Κάθε Scar δίνει ταυτόχρονα ένα δυνατό buff και μια επικίνδυνη κατάρα και αλλάζει τον τρόπο που παίζεται το παιχνίδι. Ωστόσο, ακόμα και αυτό το σύστημα δεν ξεφεύγει από την τυπική παγίδα του “Περισσότερο HP για τον εχθρό, λιγότερο για τον παίκτη = δυσκολία“.

Co-op και τέτοια

Το Pass the Fear είναι σχεδιασμένο από την αρχή για co-op αλλά ακόμα και εκεί ισχύουν ότι γράψαμε παραπάνω. Ωστόσο, εδώ έχουμε κάτι διαφορετικό. Ο συνδυασμός χαρακτήρων στο squad επηρεάζει πώς αντιμετωπίζουμε κάθε μάχη, δηλαδή αν κάποιος πάρει τα Chaos Battle Scar curses για να βοηθήσει την ομάδα, αυτοί έχουν μια διαφορετική εμπειρία από ό,τι αν όλοι τρέχουν damage builds. Και επειδή χαρακτήρες, όπλα, relics και builds τυχαιοποιούνται σε κάθε run, δίνεται μια παραπάνω ποικιλία στο πως προσεγγίζουμε κάθε run. Στην solo εμπειρία η επανάληψη φαίνεται γρηγορότερα, ιδίως λόγω των “παγωμένων” bosses.

Επιστρέφοντας στον τομέα των γραφικών, όπως είπαμε, το παιχνίδι δανείζεται μια μίξη της κάμερας και του gameplay του Enter the Gungeon, με σχέδια, χρώματα και ατμόσφαιρα που μας παραπέμπουν σε μια μίξη του Don’t Starve και του Darkest Dungeon. To μαύρο, το κόκκινο και το πράσινο γίνονται τα πιο έντονα χρώματα, δίνοντας μια βάση στην εμφάνιση και την λογική της καταστροφής που υπάρχει ενώ τα υπόλοιπα χρώματα βοηθούν στο να διαμορφωθεί η πιο καρτουνίστικη αισθητική. Αν και μπορεί να ακουστεί λάθος, η συνολική παρουσίαση “κραυγάζει” ότι πρόκειται για ένα Κινεζικής παραγωγής παιχνίδι αφού, άλλα τόσα του είδους έχουν παρόμοια εμφάνιση.

Το κακό εδώ είναι πως παρά το χαριτωμένο των χαρακτήρων και του περιβάλλοντος, σχεδόν όλα τα στοιχεία του παιχνιδιού μοιάζουν παρασχεδιασμένα. Οι χαρακτήρες φέρουν πάρα πολλές λεπτομέρειες στην εμφάνισή τους, τα όπλα είναι παρασχεδιασμένα και “μπουκωμένα” διακοσμητικά και ιδιαιτερότητες, τα εφέ μπορεί να καλύψουν την οθόνη ώστε να μην καταλαβαίνουμε τι γίνεται και η ύπαρξη των Damage Numbers προσθέτει σε αυτό το γεγονός. Ο οπτικός θόρυβος γίνεται ολοένα και πιο αισθητός όσο προοδεύουμε με αποτέλεσμα πολλές φορές να μην καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει και σημαντικά στοιχεία, όπως η υγεία της ομάδς μας, να χάνονται σε αυτόν. Δεν βοηθάει και το γεγονός ότι πρόκειται για ένα “κλασικό Κινέζικο U.I.” με γραμματοσειρές που παραείναι απλές και λεπτές και μια ανισορροπία μεταξύ της γραμματοσειράς και των γραφικών. Η οπτική ταυτότητα μοιάζει συγχυσμένη παρά μοναδική, ακόμα και αν παραδεχόμαστε ότι γίνεται κάποια προσπάθεια.

Παραδόξως, υπάρχουν και ορισμένα translation issues σε όπλα και ικανότητες, κάτι που η ομάδα ανάπτυξης γνωρίζει ότι υπάρχει και αναμένεται να διορθωθούν σε μελλοντικά patches.

Συμπέρασμα

Σε γενικές γραμμές, το Pass the Fear είναι ένα ακόμα ενδιαφέρον πείραμα για την Κίνα, ένας τίτλος που διαφοροποιείται αρκετά από τις υπερπροσπάθειες της Δύσης αλλά δεν καταφέρνει κάποια πράγματα. Σαν τίτλος θέλει να δώσει περισσότερα από ό,τι αρχικά νομίζουμε αλλά δεν τα καταφέρνει λόγω της μειωμένης ποικιλίας, της υψηλής επαναληψιμότητας και το γεγονός ότι από τα bosses μέχρι και τα builds δίνεται η αίσθηση πως καταλήγουμε στο ίδιο σημείο.

Αντίθετα, το σύστημα των όπλων είναι εφευρετικό, τα Chaos Battle Scars κάνουν τη δυσκολία ενδιαφέρουσα αντί για απαγορευτική και αν βρούμε παρέα για co-op, το παιχνίδι ανοίγει σε κάτι που έχει πραγματική ενέργεια. Η μυστηριώδης ιστορία με τα Story Fragments και το true ending είναι bonus που ελάχιστα παιχνίδια του είδους κάνουν τον κόπο να προσφέρουν.

Το Review Code ήταν μια παραχώρηση της εκδότριας εταιρείας για την σύνταξη αυτής της κριτικής. Η κριτική έγινε σε PC (Steam).