Η μόνη μου επαφή με τα Hot Wheels ήταν από τις διαφημίσεις που έπαιζαν στην τηλεόραση λίγο πριν τις γιορτές. Δεν ήμουν ποτέ fan των αυτοκινήτων, ούτε σαν παιδί ούτε σαν μεγάλος. Φανταστείτε πως και το αυτοκίνητο που έχω, το βλέπω κυρίως σαν εργαλείο παρά σαν μέσο φιγούρας ή πλούτου ή ό,τι άλλο μπορεί να θεωρείται στις ημέρες μας. Ωστόσο, δεν απείχα τελείως από το μέσο μεταφοράς στον χώρο των βιντεοπαιχνιδιών. Μερικά από τα παιχνίδια της παιδικής μου ηλικίας ήταν το Need for Speed Underground 2, το Hot Pursuit, Kart παιχνίδια αλλά και η σειρά Burnout με το εκρηκτικό, καταστροφικό gameplay της.
Όταν λοιπόν, μου δόθηκε η ευκαιρία να ρίξω μια ματιά στο Hot Wheels: Infinite Rush με έπιασε η περιέργεια να καταλάβω γιατί τα προηγούμενα βιντεοπαιχνίδια της σειράς έγιναν αγαπητά και αν η νέα προσέγγιση στην φόρμουλά τους καταφέρνει να κάνει κάτι διαφορετικό. Για όσους δεν γνωρίζουν (κάτι για το οποίο αμφιβάλλω), η σειρά Hot Wheels είναι μια σειρά φυσικών παιχνιδιών για παιδιά, με μοντέλα αυτοκινήτων που μοιάζουν εξωπραγματικά και πίστες που προσφέρουν ταχύτητα, εμπόδια και μεγάλη φαντασία – κάτι που αποτυπώνεται και στα ίδια τα βιντεοπαιχνίδια της.
Το Infinite Rush αλλάζει την γενικότερη φόρμουλα της σειράς, με την μεγαλύτερη αλλαγή σε σχέση με τους προκατόχους να είναι η εγκατάλειψη των κλειστών, στημένων πιστών υπέρ ενός πιο ανοιχτού κόσμου, χωρισμένου σε τέσσερα νησιά. Μιλάμε πλέον για ένα Arcade Racer βασισμένο πλήρως στην σειρά παιδικών παιχνιδιών, όπου μπαίνουμε σε ένα αυτοκίνητο μέσα από τέσσερις διαφορετικές κατηγορίες και συμμετέχουμε σε δραστηριότητες απλωμένες πάνω σε αυτά τα νησιά. Και οι χάρτες δεν μοιάζουν τυχαία με board από την φυσική σειρά παιχνιδιών, είναι φτιαγμένοι με τέτοιον τρόπο ώστε να μας το θυμίζουν, με διαδρόμους που ενώνονται, loops που στέκονται στον αέρα χάρη σε στηρίγματα, ράμπες που εκτοξεύουν το αυτοκίνητό μας σε άλλο σημείο του χάρτη και εμπόδια που μοιάζουν περισσότερο με κομμάτια ενός ταμπλώ.
Το πρώτο πράγμα που θα μας κάνει εντύπωση είναι πόσο δυνατά “κραυγάζουν” όλα γύρω μας ότι πρόκειται για πλαστικά παιχνίδια που έχουν μεταφερθεί στην ψηφιακή εποχή. Τα κτίρια, τα εμπόδια, οι διάδρομοι, ακόμα και τα ίδια τα αυτοκίνητα, όλα μοιάζουν φτιαγμένα από πλαστικό, σαν να βρισκόμαστε κυριολεκτικά μέσα στην φαντασία ενός μικρού παιδιού που έστησε το δικό του πάρκο στο πάτωμα του δωματίου του. Κάθε στοιχείο του χάρτη είναι ένα πλαστικό παιχνίδι το οποίο μπορούμε να παρασύρουμε καθώς τρέχουμε, χωρίς όμως να μας καταστρέψει το όχημα ή το περιβάλλον γύρω μας. Αυτά τα εμπόδια δεν έχουν βάρος οππότε σπάνια μας κόβουν την ταχύτητα, αλλά μπορούν να περιορίσουν την ορτατότητά μας. Χτυπάμε πάνω σε μια γλάστρα, σε έναν κάδο σκουπιδιών ή σε ένα ολόκληρο περίπτερο και όλα διαλύονται με έναν χαρακτηριστικό πλαστικό ήχο, σαν να ρίξαμε ένα μπουκάλι πάτωμα.
Η ίδια λογική περνάει και στο ίδιο το gameplay, με την επιτραπέζια φύση του χάρτη, μαζί με τα αντικείμενα πάνω του, να διατυπώνεται αντίστοιχα και στα physics. Δεν έχουμε να κάνουμε με ρεαλιστική φυσική αλλά με την φυσική ενός πλαστικού παιχνιδιού, οπότε όταν ένα αυτοκίνητο χτυπήσει πάνω σε εμπόδιο ή πάνω σε άλλο όχημα, πετάγεται στον αέρα σαν το προαναφερθέν πλαστικό μπουκάλι. Στην αρχή μπορεί να μας φανεί παράξενο, μετά όμως καταλάβαμε πως αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο, δηλαδή να νιώθουμε πως δεν παίζουμε έναν προσομοιωτή οδήγησης αλλά με μικρά παιχνίδια.
Τα τέσσερα νησιά που εξερευνούμε είναι το Wheelswood, μια μητρόπολη γεμάτη ουρανοξύστες και στενά δρομάκια με έναν τεράστιο γορίλλα στην μέση να πετάει βράχους, το Tentacle Bay, μια πιο χαλαρή περιοχή με παραλίες, πάρκα και έναν αρχαιολογικό χώρο αλλά και ένα μεγάλο χταπόδι, το Gearville, μια έρημος γεμάτη βιομηχανικά στοιχεία και βαριά μηχανήματα αλλά και έναν σκορπιό που πετάει δηλητήριο στο πάτωμα, και το Drifty Temples, ένα σκηνικό εμπνευσμένο από την Ανατολική Ασία με neon lights, κερασιές και έναν γιγάντιο δράκο να επιβλέπει τα πάντα από ψηλά. Τα νησιά συνδέονται μεταξύ τους μέσω του ενός Fast Travel Launcher, ενός συστήματος μεταφοράς που μας επιτρέπει να πηδάμε από το ένα στο άλλο όποτε θέλουμε.
Για να συμμετέχουμε στις διάφορες δραστηριότητες του κάθε χάρτη έχουμε τέσσερα διαφορετικά είδη οχημάτων, τα Versatile, Driftster, Speedster και Titan. Κάθε κατηγορία φέρνει διαφορετική προσέγγιση στην οδήγηση και η διαφορά τους φαίνεται κυρίως στο πως μαζεύουν boost. Τα Versatile έχουν τρία μικρά boosts και είναι η πιο ισορροπημένη επιλογή για όποιον θέλει να μαθαίνει τους χάρτες χωρίς μεγάλες εκπλήξεις. Τα Driftster αποκτούν boost μέσω drifts, κάτι που τα κάνει και πιο εύκολα στον χειρισμό απ’ ό,τι θα περιμέναμε, αφού το ίδιο το παιχνίδι μας ανταμείβει για κάτι που ήδη μας αρέσει να κάνουμε. Τα Speedster ανεβάζουν γρήγορα ταχύτητα και γεμίζουν το boost meter τους μέσω αυτής, οπότε νιώθουμε σαν να τρέχουμε συνέχεια στο όριο και τα Titan είναι τα πιο βαριά οχήματα, αυτά που όταν κάψουν όλο το boost σταματάνε απότομα, κάτι που στην αρχή μας κόστισε αρκετές θέσεις μέχρι να μάθουμε να το διαχειριζόμαστε σωστά.
Η γενική λογική του Infinite Rush είναι η εξερεύνηση του χάρτη, η ολοκλήρωση των συλλογών και να η συμμετοχή στα διαφορετικών τύπων events που είναι απλωμένα πάνω του. Ολοκληρώνοντάς τα παίρνουμε είτε νέα οχήματα είτε Rush Coins, τα οποία χρησιμοποιούνται σε dealerships για να ξεκλειδώσουμε νέα οχήματα, effects, boosts και μουσικά κομμάτια. Τα βασικότερα events είναι τα Main Races και μια σειρά από διαφορετικά game modes όπως Eliminations, Quick Races, Score Attacks, Time Trailers, αγώνες ακριβείας και μέχρι destruction challenges που μας ζητούν απλά να σπάσουμε ό,τι βρούμε μπροστά μας. Όσο ολοκληρώνουμε τα main races, μαζεύουμε πόντους που μας οδηγούν σε έναν αγώνα με έναν Rusher, δηλαδή έναν αντίπαλο που πρέπει να προσπεράσουμε ώστε να ξεκλειδώσουμε νέους χάρτες αλλά και νέα events. Αφού ξεκλειδώσουμε όλα τα νησιά, ξεκλειδώνουμε στην συνέχεια και τα υπόλοιπα events που μας επιτρέπουν να ολοκληρώσουμε πλήρως το παιχνίδι.
Παράλληλα με τους αγώνες μαζεύουμε γρανάζια, logos, αυτοκόλλητα και φωτογραφίες, μικρά κομμάτια που δίνουν έναν επιπλέον λόγο να σταματάμε και να ψάχνουμε κάθε γωνιά αντί να τρέχουμε ευθεία προς τον επόμενο στόχο και μας ανταμείβουν με νέα οχήματα, achievements και νέα effects. Αν, ξεκινώντας, το πάμε λίγο τάπα και ολοκληρώσουμε τα πρώτα πέντε main races κάθε νησιού, το ξεκλείδωμα όλων των χαρτών γίνεται αρκετά γρήγορα, ίσως πιο γρήγορα απ’ όσο θα περιμέναμε. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται και το πρόβλημα. Μόλις ξεκλειδώσουμε όλα τα νησιά έχουμε ουσιαστικά δει ό,τι έχει να προσφέρει το παιχνίδι κι από εκεί και πέρα απλά δουλεύουμε προς μια πλήρη ολοκλήρωση, ένα…Infinite Rush.
Όπως είπαμε, πρόκειται για ένα καθολικό arcade racer που μετά από κάποιες ώρες μπορεί να γίνει μονότονο, ειδικά αν δεν μας αρέσει η ιδέα του να επιστρέφουμε ξανά και ξανά στους ίδιους χάρτες για να μαζέψουμε ό,τι μας έχει απομείνει. Απευθύνεται κυρίως σε όσους αρέσκονται στα collectathons και έχουν την υπομονή να ψάξουν κάθε γωνιά, όχι τόσο σε όσους θέλουν μια πιο γραμμική εμπειρία με αρχή, μέση και τέλος. Οι ίδιοι οι αγώνες πάντως είναι ευχάριστοι και βγάζουν εκείνη την παιδική χροιά, την παιδική αθωότητα που περιμέναμε από έναν τίτλο με αυτό το όνομα. Υπάρχουν όμως στιγμές που μπορούν να μας ενοχλήσουν, κυρίως όταν το handling του οχήματος ξεφεύγει λόγω της ταχύτητας. Χτυπάμε πάνω σε πλαγιές ή εμπόδια και βγαίνουμε εκτός πίστας, ή πεταγόμαστε στον αέρα χάνοντας έτσι θέσεις που είχαμε ήδη κερδίσει με κόπο, κάτι που σε πιο απαιτητικούς αγώνες μπορεί να μας γυρίσει από πρώτη θέση σε τελευταία μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα.
Ένα ακόμα κομμάτι που μένει κάπως ανεκμετάλλευτο, στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού, είναι το Garage, ένα μενού στο οποίο μπορούμε να παραμετροποιήσουμε τα οχήματά μας και να βάλουμε mods που βελτιώνουν διάφορα στατιστικά τους ή την συμπεριφορά τους. Ομολογώ πως δεν το χρησιμοποίησα σχεδόν ποτέ, αφού κατάφερα να ξεκλειδώσω σχεδόν τα πάντα με τα τέσσερα αρχικά αυτοκίνητα, στις βασικές τους δυνατότητες. Αυτό μάλλον λέει κάτι για το πόσο επιεικής είναι η δυσκολία του παιχνιδιού συνολικά, κάτι λογικό αν σκεφτούμε πως το κοινό στο οποίο απευθύνεται δεν είναι οι λάτρεις των racers αλλά και μικρότερα παιδιά που ενδεχομένως μεγάλωσαν ή ακόμα μεγαλώνουν, παίζοντας με τα φυσικά αυτοκινητάκια.
Σε επίπεδο εικόνας, η Milestone συνεχίζει να αποδεικνύει πως ξέρει να δουλεύει με το Unreal Engine, με τα αυτοκίνητα να μοιάζουν πραγματικά με μικρογραφίες βγαλμένες από ράφι καταστήματος, από το μεταλλικό τους χρώμα μέχρι τα τυπωμένα σχέδια πάνω στο αμάξωμα. Οι συλλογές των οχημάτων συνδυάζουν τα κλασικά, υπερβολικά φανταστικά σχέδια της σειράς με μικρές εκδοχές πραγματικών αυτοκινήτων από γνωστές μάρκες, κάτι που δίνει μια αίσθηση οικειότητας ακόμα και σε όσους δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με το φυσικό προϊόν. Η γενικότερη δομή, με τα ανοιχτά νησιά, τα events και τα boosts που κερδίζουμε ανάλογα με το πως οδηγούμε, δεν κρύβει την επιρροή της από τίτλους όπως το Forza Horizon, χωρίς όμως ποτέ να προσπαθεί να μοιάσει σοβαρή προσομοίωση.
Ευτυχώς αυτό αποτυπώνεται και στην γενικότερη απόδοση αφού στον υπολογιστή μας (NVIDIA RTX 4070, AMD Ryzen 7 5800X3D, 64GB Ram) δεν είχαμε απολύτως κανένα πρόβλημα, ειδικά στα μέγιστα γραφικά. Αυτό όμως που παρατήρησα είναι πως από χάρτη σε χάρτη και στην μετάβαση από χάρτη σε event οι χρόνοι φόρτωσης είναι μεγαλύτεροι απ’ότι θα “έπρεπε”.
Αξίζει να σημειωθεί σε αυτό το σημείο πως δεν δοκιμάσαμε το Online Mode του παιχνιδιού μιας και λάβαμε κωδικό πολύ πριν την επίσημη κυκλοφορία του, οπότε σε αυτό το κομμάτι μένει να δούμε τι μας περιμένει.
Συμπέρασμα
Σε γενικές γραμμές, το Hot Wheels: Infinite Rush παραμένει ένα ευχάριστο arcade racer και μεταφέρει την αίσθηση του να παίζουμε με πλαστικά αυτοκινητάκια πάνω σε πλάστικές πίστες σε ένα πλήρες βιντεοπαιχνίδι, χωρίς να χάσει στην πορεία το πολύ ελαφρύ χιούμορ και την χαλαρότητά που έκαναν τα φυσικά παιχνίδια τόσο αγαπητά. Τα τέσσερα νησιά έχουν προσωπικότητα, οι κατηγορίες οχημάτων δίνουν την αίσθηση πως είναι όντως διαφορετικά μεταξύ τους παρά την απλότητά τους και η γενική λούπα εξερεύνησης και συλλογής λειτουργεί, τουλάχιστον για τις πρώτες ώρες.
Το πρόβλημα είναι πως η ίδια αυτή λούπα δεν αλλάζει ουσιωδώς όσο προχωράμε, οπότε όσοι δεν έχουν ιδιαίτερη αδυναμία στα collectathons μπορεί να νιώσουν πως έχουν δει σχεδόν τα πάντα αρκετά νωρίτερα απ’ όσο θα ήθελαν. Αν όμως μας αρέσει η ιδέα του να ξεκλειδώνουμε το ένα αυτοκινητάκι μετά το άλλο και να γεμίζουμε την συλλογή μας, το Infinite Rush έχει αρκετό υλικό για να μας κρατήσει απασχολημένους πολύ μετά τις πρώτες εντυπώσεις.
Hot Wheels: Infinite Rush
Η Milestone εγκαταλείπει τις κλειστές πίστες των προηγούμενων βιντεοπαιχνιδιών για έναν ανοιχτό κόσμο τεσσάρων νησιών, με αποτέλεσμα ένα ευχάριστο, παιδικό arcade racer που πάσχει από μια αίσθηση επανάληψης μόλις ανοίξουμε ό,τι έχει να προσφέρει.
Τα καλά
- Η αίσθηση του
- Τα τέσσερα νησιά έχουν ξεχωριστή ταυτότητα
- Οι τέσσερις κατηγορίες οχημάτων είναι πραγματικά διαφορετικές
- Καλή τεχνική δουλειά στην απόδοση των die-cast αυτοκινήτων
Τα όχι και τόσο καλά
- Γίνεται γρήγορα μονότονο
- Το handling ξεφεύγει εύκολα σε υψηλές ταχύτητες
- Χαμηλή δυσκολία που κάνει το Garage και τα mods σχεδόν περιττά
