Ναι ναι, ξέρω. Μιλάω συχνά πυκνά για το πόσο βαρέθηκα τα Survivors αλλά για κάποιον λόγο επιστρέφω συνεχώς σε αυτά, είτε γιατί με τραβάει το gameplay τους είτε γιατί τα γραφικά με εντυπωσιάζουν. Το είδος έχει τη λογική ενός καζίνο, όπου κάθε φορά υπόσχεσαι στον εαυτό σου πως θα σταματήσεις μόλις ανοίξεις το επόμενο upgrade και φυσικά δεν σταματάς ποτέ εκεί.
Το Asgard’s Fall – Viking Survivors παίρνει αυτή τη συνταγή και τη φέρνει στη νορβηγική μυθολογία, με θεούς, τέρατα και πλάσματα της Valhalla και εννιά κόσμους που ο καθένας τους είναι πιο δύσκολος από τον προηγούμενο. Χρειάστηκε λίγη ώρα για να καταλάβω γιατί το παιχνίδι κατάφερε να με κρατήσει, όμως χρειάστηκε ακόμα λιγότερη για να καταλάβω πως είχε και αυτό κάτι το εθιστικό, έστω και λίγο.
Το Asgard’s Fall βγήκε πρόσφατα από το Steam Early Access, με την ολοκληρωμένη έκδοση να φέρνει μαζί της νέο περιεχόμενο και μια τέταρτη κλάση. Η γερμανική Soulpotion μας δίνει τέσσερις ήρωες προς επιλογή, τον Warrior, τη Huntress, τον Seer και τον νέο Druid, με τον καθένα να έχει τις δικές του επιθέσεις, συγκεκριμένες αναβαθμίσεις και ξεχωριστό skill tree. Ο Warrior βασίζεται στο σπαθί και τα κοντινά χτυπήματα ενώ η Huntress προτιμά να κρατάει απόσταση και να θερίζει από μακριά, οπότε η πρώτη επιλογή κλάσης καθορίζει αρκετά τον τρόπο που θα κινούμαστε μέσα σε κάθε run. Τα όπλα που βρίσκουμε μέσα σε ένα run είναι κυρίως cosmetic οπότε αυτό που ξεχωρίζει κάθε class δεν είναι το τι μαζεύουμε πάνω στον χάρτη παρά το πώς χτίζουμε τον χαρακτήρα μας γύρω από τις δικές του δυνατότητες.
Μπαίνουμε σε έναν χάρτη, ορδές εχθρών έρχονται κατά πάνω μας και το βασικό μας όπλο θερίζει γύρω γύρω για να μαζέψουμε κρύσταλλα εμπειρίας. Ο χάρτης λειτουργεί περισσότερο σαν το τραπέζι για τη μάχη παρά σαν χώρος για εξερεύνηση, όμως έχει λίγα σημεία που αξίζει να προσέχουμε καθώς περνάμε από πάνω τους όπως βράχους με runes που μας δίνουν stat upgrades μόνο για το συγκεκριμένο run, χρυσά μήλα που αναπληρώνουν ενέργεια και σκελετούς που λειτουργούν σαν μαγνήτες για τους πόντους μας.
Η διαφορά με άλλα παιχνίδια είναι πως εδώ δεν μας αφήνει να καθόμαστε σε μια γωνία περιμένοντας τους εχθρούς να έρθουν πάνω μας, κάτι σύνηθες σε άλλα παιχνίδια του είδους. Οι εχθροί έχουν χορογραφημένες επιθέσεις που φαίνονται μέσα από ένα κόκκινο πλαίσιο, όμως πολλές από αυτές στοχεύουν ακριβώς εκεί που στεκόμαστε τη στιγμή που ενεργοποιούνται. Η κίνηση λοιπόν δεν είναι προαιρετική. Χρησιμοποιούμε συνέχεια το dash μας για να γλιτώνουμε από επιθέσεις και μέσα σε λίγα λεπτά η κίνησή μας γίνεται σχεδόν αυτόματη, χωρίς να το καταλάβουμε. Αυτή η απαίτηση δίνει στο combat έναν ρυθμό που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για χαλάρωση, αντιθέτως απαιτεί γρήγορα αντανακλαστικά και αποφάσεις. Ένα κόκκινο περίγραμμα γύρω από τον εχθρό μπορεί να μας προειδοποιεί λίγα κλάσματα δευτερολέπτου πριν από κάθε τέτοια επίθεση, όμως όταν δέκα ή δεκαπέντε εχθροί ενεργοποιούν τις δικές τους ταυτόχρονα το μάτι μας δυσκολεύεται να προλάβει όλα τα σήματα και εκεί ακριβώς μπαίνει η αντανακλαστική χρήση του dash, σχεδόν σαν ένστικτο παρά σαν συνειδητή απόφαση.
Κάθε φορά που ανεβαίνουμε επίπεδο μέσα σε ένα run μας δίνονται διαφορετικές κατηγορίες αναβαθμίσεων, από επιπλέον επιθέσεις και ικανότητες μέχρι το Web of Wyrd, ένα δέντρο πόρων με κόμβους που προσφέρουν stat upgrades, status effects και κόμβους που ξεκλειδώνουν μόνο όταν πληρούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Όσο πειραματιζόμαστε τόσο πιο δυνατούς συνδυασμούς μπορούμε να χτίσουμε. Αν βάλουμε επιθέσεις που προκαλούν status effects και τις κουμπώσουμε με κόμβους που εκμεταλλεύονται αυτά τα status effects, μπορούμε για παράδειγμα να κάνουμε την ταχύτητα επίθεσής μας να ανεβαίνει ανάλογα με το πόσοι εχθροί υποφέρουν γύρω μας τη δεδομένη στιγμή.
Στο Web of Wyrd συγκεκριμένα τα upgrades ποικίλουν σε σπανιότητα και δύναμη, με το rarity να καθορίζει πόσα node slots μας δίνει κάθε επιλογή για τους κλειδωμένους κόμβους. Ένα legendary stat προσφέρει τρία slots, το ανώτατο δυνατό, οπότε ένας κόμβος που χρειάζεται δεκαπέντε slots για να ανοίξει χτίζεται σιγά σιγά μέσα από πολλαπλά τέτοια upgrades γύρω του.
Τα ίδια τα XP points που μαζεύουμε δεν χρησιμεύουν μόνο για level up, λειτουργούν παράλληλα και ως νόμισμα για rerolls στις επιλογές που δεν μας ταιριάζουν. Είναι ένα σύστημα που θέλει προσοχή για να καταλάβουμε τι κάνει η κάθε επιλογή, όμως όταν όλα κουμπώνουν σωστά νιώθουμε πραγματικά πως χτίσαμε κάτι δικό μας. Όσοι έχουν περάσει ώρες σε Vampire Survivors ή σε Brotato θα αναγνωρίσουν αμέσως τη λογική πίσω από τα builds, όμως το Web of Wyrd προσθέτει ένα επιπλέον στρώμα σχεδιασμού που κάνει κάθε run να μοιάζει λίγο πιο δικό μας παρά τυχαίο αποτέλεσμα του τι μας έπεσε στην τύχη – ακόμα και αν αυτή η τύχη παίζει και εδώ μεγάλο ρόλο.
Κάθε run διαρκεί είκοσι λεπτά μέσα στον εκάστοτε κόσμο, με το δεκάλεπτο να μας βάζει απέναντι σε ένα mini boss και το τέλος να φέρνει το μεγάλο αφεντικό του κόσμου. Στον πρώτο από τους εννιά κόσμους αυτό το αφεντικό είναι μια εύκολη υπόθεση, σχεδόν ένα καλωσόρισμα. Όσο προχωράμε προς τα βαθύτερα realms όμως καταλαβαίνουμε πως το παιχνίδι δεν είναι τόσο εύκολο, με κάθε επόμενο κόσμο να ανεβάζει αισθητά τον πήχη δυσκολίας. Ξεκινάμε από το Midgard και προχωράμε σιγά σιγά προς κόσμους όπως το φλεγόμενο Muspelheim, με κάθε στάση να προσθέτει τον δικό της οπτικό χαρακτήρα και τον δικό της βαθμό δυσκολίας. Στο Asgard μας περιμένουν ο Loki και ο ίδιος ο Odin ενώ στο Helheim θα βρεθούμε αντιμέτωποι με την Hel, με σαράντα οκτώ διαφορετικά είδη εχθρών και δεκαέξι bosses συνολικά να συνθέτουν τη διαδρομή μέχρι εκεί. Το grind των πρώτων ωρών δεν αποφεύγεται, όμως λειτουργεί σαν προθέρμανση για ό,τι ακολουθεί παρά σαν τιμωρία, αφού κάθε φορά που επιστρέφουμε σε έναν παλιότερο κόσμο με πιο δυνατό build νιώθουμε αμέσως τη διαφορά.
Για να δυναμώσει μόνιμα ο χαρακτήρας μας πέρα από κάθε run χρησιμοποιούμε ένα skill tree που ανοίγει νέες επιθέσεις, περισσότερα stat upgrades και γενικότερα δυναμώνει το playstyle της κάθε class. Εδώ μπαίνει και το Warpaint, ένα τραπέζι στο οποίο εξοπλίζουμε runes με μόνιμα stat upgrades, δουλεύοντας σαν ένα upgrade tetris όπου κάθε rune πιάνει συγκεκριμένο αριθμό θέσεων σε διαφορετικά σχήματα. Πρέπει να σκεφτόμαστε πώς τα τοποθετούμε για να πετύχουμε όσο το δυνατόν περισσότερα στατιστικά μέσα στον περιορισμένο χώρο που έχουμε. Αργότερα ξεκλειδώνουμε και το Crafting Table, όπου μπορούμε να πάρουμε ένα rune και ξοδεύοντας υλικά που μαζεύουμε από τα runs να αλλάξουμε τα στατιστικά του σε κάτι καλύτερο. Θα χρειαστεί αρκετό trial and error μέχρι να βρούμε τη χρυσή τομή ανάμεσα στην επιβίωση και στη ζημιά που προκαλούμε. Με το node tetris του Web of Wyrd να τρέχει παράλληλα με το rune tetris του Warpaint, πρέπει συνέχεια να διαβάζουμε τι κάνει η κάθε ικανότητα και να την τοποθετούμε εκεί που ταιριάζει καλύτερα με το build μας εκείνη τη στιγμή.
Δεν θα λέγαμε πως το Asgard’s Fall έχει το βάθος που περιμένουμε από τα καλύτερα ονόματα του είδους. Αυτό όμως φαίνεται να είναι συνειδητή επιλογή παρά αδυναμία, αφού το παιχνίδι στοχεύει καθαρά σε εκείνο το αίσθημα ξέγνοιαστης διασκέδασης που πολλοί από εμάς ψάχνουμε όταν ανοίγουμε ένα survivors-like. Θα περάσουμε αρκετές ώρες προσπαθώντας να ξεκλειδώσουμε μέχρι και την τελευταία περιοχή και να δοκιμάσουμε όλους τους διαφορετικούς συνδυασμούς επιθέσεων ανάμεσα στις τέσσερις κλάσεις, κάτι που από μόνο του είναι αρκετά αποδεκτό για έναν τέτοιο τίτλο.
Το πραγματικό hook του Asgard’s Fall πέφτει πάνω στα γραφικά του. Μιλάμε για ένα απλό, μινιμαλιστικό, στην κατασκευή του pixel art που όμως έχει αρκετή ποικιλία και λεπτομέρεια στα μοντέλα του ώστε να τραβήξει την προσοχή μας, πλαισιωμένο από μια έντονη παλέτα χρωμάτων και outlines που δίνουν χαρακτήρα σε κάθε realm. Αυτή η μινιμαλιστική προσέγγιση όμως, σε συνδυασμό με το μικρό μέγεθος των μοντέλων, μπορεί εύκολα να δημιουργήσει οπτικό θόρυβο ειδικά στις στιγμές που εχθροί έρχονται μαζί πάνω μας και η οθόνη γεμίζει ασφυκτικά.
Κάτι που με ενόχλησε κάπως είναι η απουσία βάρους πίσω από τις επιθέσεις και τους εχθρούς που σκοτώνουμε, αν και αυτό είναι λίγο πολύ αναμενόμενο από την ίδια την εμφάνιση του παιχνιδιού. Το μέγεθος των μοντέλων θυμίζει λίγο σαν να σκάμε σπυράκια παρά σαν να σκοτώνουμε εχθρούς, κάτι που περνάει και στην ανατροφοδότηση των επιθέσεων και στον ίδιο τον ήχο. Θα θέλαμε κάτι πιο βαρύ σε αυτό το κομμάτι, ωστόσο δεν είναι κάτι που μας χάλασε σοβαρά την εμπειρία.
Συμπέρασμα
Το Asgard’s Fall – Viking Survivors δεν ξεχωρίζει αλλά προσπαθεί να γίνει και αυτό ένα αξιόλογο όνομα στο είδος. Ο συνδυασμός των τεσσάρων κλάσεων με το Web of Wyrd και το σύστημα των runes δίνει αρκετό χώρο για πειραματισμό ώστε να μη βαρεθούμε γρήγορα, ενώ η κλιμάκωση δυσκολίας ανάμεσα στους εννιά κόσμους μας κρατάει σε εγρήγορση χωρίς να γίνεται άδικη.
Γενικότερα όμως, στην τιμή που ζητείται, πρόκειται για μια πρόταση που ταιριάζει σε όποιον θέλει κάτι εύκολο να ανοίξει για είκοσι λεπτά και να περάσει την ώρα του. Ταιριάζει ιδιαίτερα επίσης και σε όσους απολαμβάνουν το κομμάτι του build crafting και θέλουν να νιώσουν πως κάθε επιλογή τους έχει σημασία, ενώ όσοι ψάχνουν πρωτίστως γρήγορη δράση χωρίς πολύ σκέψη πίσω από κάθε upgrade μπορεί να βρουν το Web of Wyrd λίγο πιο απαιτητικό απ’ όσο περίμεναν. Το “πρόβλημα” με τον οπτικό θόρυβο και την έλλειψη βάρους στις συγκρούσεις είναι τα πιο εμφανή σημεία που θα θέλαμε να δούμε να βελτιώνονται, όμως κανένα από τα δύο δεν μας εμπόδισε να συνεχίσουμε να παίζουμε.
Asgard's Fall
Ένα αρκετά απλό αλλά έξυπνα χτισμένο survivors-like με βάση την νορβηγική μυθολογία, τέσσερις κλάσεις και ένα σύστημα αναβαθμίσεων που ανταμείβει τον πειραματισμό, ακόμα κι αν τα γραφικά του κουράζουν λίγο το μάτι στις πιο γεμάτες στιγμές.
Τα καλά
- Τέσσερις κλάσεις με πραγματικά διαφορετικό playstyle
- Ανταμείβεται ο πειραματισμός
- Καλή κλιμάκωση δυσκολίας ανάμεσα στους εννιά κόσμους
- Πολύ προσιτή τιμή για το περιεχόμενο που προσφέρει
Τα όχι και τόσο καλά
- Οπτικός "θόρυβος" στις πιο γεμάτες μάχες
- Δεν έχει το βάθος που θα περιμέναμε
