Από τότε που το internet και πόσο μάλλον τα κινητά μπήκαν στην ζωή μας, δεν υπάρχει περίπτωση να μην δούμε ανθρώπους τριγύρω μας να είναι χωμένοι στο κινητό. Μεταφορικά μέσα, παγκάκια, καφετέριες και άλλα μέρη είναι γεμάτα κόσμο που είτε θα κάνει την βόλτα του είτε θα είναι “χωμένο’ στην οθόνη του κινητού για να περάσει η ώρα μέχρι να κάνουν τις δουλειές τους. Αν όχι έξω, τότε μέσα στο σπίτι, πολλοί από εμάς μπορεί να κάτσουν λίγο στο κινητό πριν κοιμηθούν ή, όπως εγώ, να περάσουν αμέτρητες ώρες μπροστά από υπολογιστές, κονσόλες και οθόνες είτε για δουλειά είτε για να παίξουν ή να “χαζολογήσουν”. Όσο σπαταλάμε χρόνο στην τεχνολογία απομακρυνόμαστε από την φύση, από όλα όσα μας μεγάλωσαν, από το να δημιουργήσουμε αναμνήσεις και από την αναζήτηση μιας πιο ήρεμης ζωής. Αυτά τα θέματα έρχεται να αντιμετωπίσει και το Woodo, ένας τίτλος που μοιάζει με κάτι διαφορετικό και, στο μεγαλύτερο κομμάτι του, είναι.
Ο τίτλος των Tiny Monks Tales και Daedalic Entertainment είναι ένα 3D puzzle παιχνίδι με γραμμική ιστορία, φτιαγμένο ολόκληρο με ξύλινα dioramas που θυμίζουν χειροποίητα παιχνίδια από το παρελθόν. Όταν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά δεν μπορώ να πω πως τράβηξε το ενδιαφέρον μου μιας και έμοιαζε με τίτλους όπως το Hozy ή το Tiny Glade, δηλαδή παιχνίδια που μας καλούσαν να δημιουργήσουμε ή να οργανώσουμε χώρους, αλλά δεν είχαν περιεχόμενο που θα μου τραβούσαν το ενδιαφέρον μακροπρόθεσμα. Η πρώτη εντύπωση του Woodο ήταν ενός τέτοιου παιχνιδιού ή ενός από εκείνα που σε βάζουν στην θέση ενός μάστορα, κάποιου που φτιάχνει, επιδιορθώνει ή επαναφέρει παλιά παιχνίδια.
Το στοιχείο που τραβάει αμέσως το μάτι είναι η αισθητική του, το γεγονός πως μοιάζει με ένα αληθοφανές ξύλινο diorama γεμάτο με κουκλάκια και παιχνίδια ενός μικρού παιδιού. H δουλειά που έχει γίνει είναι εντυπωσιακή και καταφέρνει να δημιουργήσει έναν τίτλο που όντως είναι διαφορετικός, ξεχωριστός από άλλα αντίστοιχα του είδους. Εδώ δεν επισκευάζουμε χαλασμένα αντικείμενα αλλά τα τοποθετούμε από την αρχή στη θέση τους, χτίζοντας σιγά-σιγά, κομμάτι-κομμάτι μια ιστορία απόδρασης και επαναφοράς στην φύση.
Η ιστορία ξεκινά με την Foxy, μια αλεπού από την πόλη που βρίσκεται στην εξοχή για το καλοκαίρι και γνωρίζει τον Ben, έναν βάτραχο με τελείως διαφορετικό ρυθμό ζωής από τον δικό της. Η φιλία των δύο πρωταγωνιστών μοιάζει βγαλμένη από παλιά Αμερικάνικη ταινία, από αυτές που έπαιζαν τα Σαββατοκύριακα στο MEGA. Οι δύο φίλοι ξεκινούν ως “ανταγωνιστές”, με την έννοια ζωή στην πόλη εναντίον ζωή στην εξοχή και η σχέση τους χτίζεται σταδιακά, μαθαίνοντας ο ένας από τον άλλο. Δεν υπάρχουν ανατροπές ή έχθρες, αλλά η εικόνα του πώς μεγαλώνει σιγά σιγά μια φιλία, μέσα από διαλόγους, μικρές σκηνές και τα ίδια τα κομμάτια των puzzle που τοποθετούμε.
Σε σχέση με άλλους τίτλους, το Woodo δεν καταδικάζει την τεχνολογία σαν κάτι κακό από μόνο του. Μας θυμίζει απλά πως χρειαζόμαστε διαλείμματα και στιγμές που αξίζει να τις ζήσουμε χωρίς να τις καταγράφουμε πουθενά, κάτι που ταιριάζει απόλυτα με τον λόγο που παίζουμε παιχνίδια. Η ιστορία κλείνει όμορφα σαν αυτόνομο κεφάλαιο, όμως αφήνει αρκετό χώρο για μελλοντικά chapters ή DLC αν η ομάδα αποφασίσει να συνεχίσει να χτίζει τον κόσμο.
Κάθε level μας παρουσιάζει ένα ξύλινο diorama με όλα τα στοιχεία του puzzle ήδη τοποθετημένα πάνω. Κάθε κομμάτι είναι γκρίζο, άχρωμο και περιμένει το σωστό κομμάτι, σαν παζλ που παίζεται σε τρεις διαστάσεις αντί για ένα κομμάτι χαρτί. Βρίσκουμε το αντικείμενο, το τοποθετούμε στη θέση του και η σκηνή αποκτά χρώμα, ενώ συχνά ενεργοποιείται και κάποιο μικρό animation ή αντίδραση από τον κόσμο γύρω μας. Κάθε φορά που τοποθετούμε ένα κομμάτι, η αφήγηση ξεδιπλώνεται σταδιακά και το τραπέζι μεταμορφώνεται αρκετά όσο προχωράμε, γεγονός που μας κρατάει το ενδιαφέρον ζωντανό μέχρι το τέλος.
Στην αρχή όλα είναι οργανωμένα σε μια λίστα, βολικά και άμεσα προσβάσιμα. Αργότερα όμως τα κομμάτια κρύβονται μέσα στην ίδια τη σκηνή, ανάμεσα σε πόρτες, σεντούκια, συρτάρια και ντουλάπια που ανοίγουμε ένα ένα, σχεδόν σαν να παίζουμε ένα μικρό παιχνίδι μέσα στο ίδιο level. Αυτό το ελαφρύ στοιχείο του “κρύψε-φώναξε”, μαζί με τα μεγαλύτερα levels που μας αναγκάζουν να περιστρέφουμε συνέχεια το diorama για να δούμε τι μας ξέφυγε, είναι που κρατάει το Woodo μακριά από τη μονοτονία που θα περιμέναμε από ένα τόσο απλό concept.
Οι αλληλεπιδράσεις αυτές δεν είναι μόνο ένα τέχνασμα για να βρούμε κρυμμένα αντικείμενα αφού κάθε φορά που ανοίγουμε ένα σεντούκι ή τραβάμε ένα συρτάρι, το παιχνίδι μας ανταμείβει με μια μικρή, χαριτωμένη στιγμή ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές, σαν μικρά κομμάτια διαλόγου που δένουν όλη την εμπειρία μαζί. Η διαδικασία της τοποθέτησης παραμένει επαναληπτική στη βάση της, όμως αυτές οι αλλαγές στη δομή των επιπέδων είναι αρκετές για να μας κρατήσουν προσηλωμένους περισσότερο από όσο θα περίμεναμε από μια τόσο απλή ιδέα. Υπάρχει και μια πιο απαιτητική ενότητα προς το τέλος, η μοναδική στιγμή που το παιχνίδι μας ζήτησε λίγη παραπάνω προσπάθεια από ό,τι είχαμε συνηθίσει μέχρι εκεί.
Στον πυρήνα του, το Woodo δεν είναι απαιτητικό puzzle παιχνίδι αλλά μοιάζει περισσότερο με μια χαλαρωτική δραστηριότητα συναρμολόγησης, από αυτές που κάνουμε τα βράδια για να ξεφορτωθούμε την ημέρα, παρά με γρίφο που χρειάζεται πραγματική στρατηγική. Υπάρχει βέβαια και ένα hint system χωρίς καμία ποινή και με φαινομενικά απεριόριστη χρήση, οπότε όποιος κολλήσει κάπου δεν έχει λόγο να αγχωθεί.
Όπως αναφέρω και παραπάνω, το δυνατότερο χαρτίο του παιχνιδιού είναι η εμφάνισή του, ο τρόπος που απεικονίζονται όλα τα μοντέλα και τα περιβάλλοντά του. Τα ξύλινα μοντέλα των dioramas έχουν μια λεπτομέρεια που μας κάνει να σταματάμε απλά για να τα κοιτάξουμε, φέρουν λεπτομέρειες και υφές που μοιάζουν όντως βγαλμένες από κάποιο ξύλινο αντικείμενα ενώ τα animations δίνουν στους χαρακτήρες μια ζωντάνια που ξεπερνάει κατά πολύ το μέγεθος της παραγωγής και τα κάνει να μοιάζουν με επεισόδιο κάποιας σειράς κινουμένων σχεδίων. Το cozy art style είναι από μόνο του αρκετός λόγος για να δώσουμε στο Woodo μια ευκαιρία, ειδικά αν μας αρέσουν παιχνίδια με παιδική, toy-inspired αισθητική. Με την σειρά της, η μουσική ακολουθεί την ίδια λογική, χαλαρωτική και ταιριαστή με την ατμόσφαιρα χωρίς να τραβάει την προσοχή πάνω της περισσότερο από όσο πρέπει.
Όπως συνηθίζεται σε παιχνίδια αυτού του είδους, το Woodo δεν ξεπερνάει τις 4 ώρες, ειδικά για όσους μπορούν να λύσουν γρήγορα τους γρίφους. Υπάρχει και η δυνατότητα να γυρίσουμε πίσω για να ολοκληρώσουμε όλα τα achievements αλλά δεν δίνετια και το ιδιαίτερο κίνητρο για να το κάνουμε. Ωστόσο, θα επιθυμούσα να υπάρχουν περισσότεροι μηχανισμοί, κίνητρα για να συνεχίσουμε να παίζουμε αλλά και περισσότερο περιεχόμενο για αυτό που ζητάει με αποτέλεσμα το replayability να μένει, προς το παρόν, περιορισμένο.
Παρά τις επιφυλάξεις μου για τη διάρκεια και τη δυσκολία όμως, βγήκα πιο χαλαρός απ’ όσο μπήκα, κάτι που δεν συμβαίνει συχνά πια με τα παιχνίδια που δοκιμάζω. Το απόλαυσα περισσότερο απ’ όσο περίμενα, ίσως γιατί είχα ανάγκη ακριβώς αυτό, μια χειροποίητη ιστορία φιλίας χωρίς πίεση, χωρίς timers και χωρίς την αγωνία του τι χάσαμε σε κάθε level. Και ειδικά τώρα, σε μια περίοδο που προσπαθώ να ολοκληρώσω παιχνίδια από το backlog μου, αυτό το μικρό διάλειμμα ήταν αυτό που χρειαζόμουν για να “ξεσκάσω”.
Συμπέρασμα
Σε γενικές γραμμές, τo Woodo γίνεται μια αρκετά ευχάριστη εμπειρία καθόλη την διάρκεια, κάτι φρέσκο σε μια καθημερινότητα που είναι “μπουκωμένη” με σκέψεις, υποχρεώσεις, βαβούρα και πίεση. Το γεγονός ότι μας επιτρέπει να παίξουμε με τους δικούς μας ρυθμούς και μας παρουσιάζει μια όμορφη ιστορία μέσα από μια διαφορετική, σχεδόν παιδική, ματιά, μέσα από πανέμορφα ξύλινα αντικείμενα και σκηνικά, συνθέτει ένα σκηνικό που μας μένει χαραγμένο μέχρι το τέλος (αλλά και μετά). Ωστόσο, θα ήθελα να δω παραπάνω περιεχόμενο αν και η διάρκειά του είναι αναμενόμενη για ένα παιχνίδι του είδους. Παρόλα αυτά, αξίζει μια δοκιμή, ειδικά για τους λάτρεις του είδους αλλά και για όσους ψάχνουν κάτι για να…ξεφύγουν.
Woodo
Ένα χειροποίητο 3D puzzle για τη φιλία μιας αλεπούς και ενός βατράχου, με εξαιρετικά γραφικά, χαλαρωτικό gameplay χωρίς πίεση και μια διάρκεια που μας άφησε να θέλουμε παραπάνω.
Τα καλά
- Εξαιρετικά ξύλινα dioramas με μεγάλη λεπτομέρεια
- Ζεστή, wholesome ιστορία
- Χαλαρωτικό gameplay χωρίς πίεση
- Ενδιαφέρουσα εξέλιξη των puzzle μηχανισμών
Τα όχι και τόσο καλά
- Πολύ μικρή διάρκεια σε σχέση με τις προσδοκίες
- Περιορισμένο replayability
- Χαμηλή δυσκολία που δεν ταιριάζει σε όλους
