Abyssus Review

Ο συνδυασμός των first-person shooters με την λογική και το περιεχόμενο των roguelites έχει αποδειχθεί από τα πιο “γόνιμα” υβρίδια της τελευταίας δεκαετίας. Τίτλοι όπως το Roboquest και το Gunfire Reborn έχουν θέσει τον πήχη αρκετά ψηλά, ενώ τίτλοι όπως το Hades και το Binding of Isaac έχουν θέσει τα θεμέλια για πιο πολύπλοκες ιστορίες, μηχανισμούς και συνδυασμούς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα κάθε νέος τίτλος του είδους να έρχεται αντιμέτωπος με υψηλές προσδοκίες, προσδοκίες που δεν ανταποκρίνονται πάντα.

Το Abyssus, παιχνίδι της DoubleMoose Games που εκδίδεται από την The Arcade Crew, είναι ένα ακόμα roguelite first-person shooter που προσπαθεί να διαφοροποιηθεί με ένα διαφορετικό θέμα, διαφορετική ατμόσφαιρα, διαφορετική ιστορία και την ύπαρξη του συνεργατικού παιχνιδιού για να λάμψει. Σαν τίτλος, επιχειρεί να διαφοροποιηθεί μέσα από θέματα θαλάσσιας αβύσσου και ορισμένες έξυπνες προσθήκες στη φόρμουλα. Τα καταφέρνει εν μέρει και αυτό το “εν μέρει” ίσως είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά του.

Το Abyssus λαμβάνει χώρα στο βυθό μιας απέραντης θάλασσας. Ο χαρακτήρας μας, ένας ‘Brinehunter’ και οι σύμμαχοί μας είμαστε ντυμένοι με μια στολή κατάδυσης εμπνευσμένη από τον 18ο αιώνα, χωρίς ιδιαίτερη εξήγηση για το πώς φτάσαμε εδώ. Ένα πυρηνικό υποβρύχιο στις φλόγες στο βάθος της εικόνας είναι το μόνο στοιχείο πλαισίου που παρέχεται. Από εκεί και πέρα, στόχος μας είναι να πάμε πιο βαθιά ώστε να ανακαλύψουμε νέες περιοχές όπως σπήλαια, ατλαντίδεια ερείπια, ναούς που μοιάζουν εξωγήινοι και να μαζέψουμε χρυσό και θησαυρούς. Αλλά ο πιο συγκεκριμένος στόχος μας είναι να πάμε ακόμα πιο βαθιά και να βρούμε μια νέα πηγή ενέργειας γνωστή ως ‘Brine’.

Ευτυχώς, το περιβάλλον το οποίο εξερευνούμε έχει μοναδική ταυτότητα η οποία ίσως να μην “μιλήσει” σε όλους. Για παράδειγμα, εμένα δεν μου αρέσει καθόλου η έρημος σαν setting, ένα setting που ολοένα και περισσότερα παιχνίδια υιοθετούν συνεχώς.

Στον κόσμο της Αβύσσου βρίσκουμε σημειώματα από προηγούμενους εξερευνητές που κατέβηκαν πριν από εμάς, αλλά το lore δεν καταφέρνει να τραβήξει πραγματικά την προσοχή δίνοντας την αίσθηση πως είναι αρκετά αποσπασματικό και υπερβολικά αποστασιοποιημένο για να δημιουργήσει ουσιαστικό ενδιαφέρον. Αν και ως roguelite δεν χρειάζεται απαραίτητα κάποια ουσιαστική αφήγηση, επιχειρεί να έχει μία αλλά πρέπει να την εκτελεί πιο αποτελεσματικά για να κεντρίσει το ενδιαφέρον μας.

Όπως συνηθίζεται, το πρώτο run είναι πάντα αποτυχημένο, με τα υπόλοιπα να ακολουθούν αντίστοιχα μέχρι να καταλάβουμε τι παίζει και να εξελιχθούμε έως έναν βαθμό για να μπορέσουμε να κάνουμε ουσιαστική πρόοδο. Ξεκινάμε με ελάχιστη δύναμη και η πρώτη επαφή με το παιχνίδι στοχεύει στο να μας δείξει πόσο χώρο έχουμε να αναπτυχθούμε. Μέσα από τη συλλογή διαφόρων Soul Fragments και την ολοκλήρωση ειδικών προκλήσεων ξεκλειδώνουμε νέα όπλα, gadgets και perks που παραμένουν διαθέσιμα στα επόμενα runs. Αυτού του είδους η πρόοδος είναι από τα πιο καλοδουλεμένα στοιχεία του τίτλου αφού η αίσθηση βελτίωσης είναι σταθερή, νιώθουμε πως κερδίζουμε με την αξία μας τα διάφορα unlockables ενώ οι νέες δυνατότητες εμφανίζονται αρκετά γρήγορα ώστε να μην νιώθουμε ποτέ στάσιμοι.

Αξιοσημείωτο είναι ότι σε αντίθεση με πολλά παιχνίδια του είδους, το Abyssus δεν μας αναγκάζει να βασιζόμαστε αποκλειστικά σε ό,τι βρούμε κατά τύχη. Ξεκινάμε με ένα load-out της επιλογής μας ανάμεσα από οχτώ όπλα και 45 weapon mods και χτίζουμε πάνω σε αυτή τη βάση.

Σαν FPS, το μεγαλύτερο “βάρος” του gameplay εντοπίζεται στα όπλα και την αίσθησή τους. Και εδώ υπάρχει βάρος μιας και τα όπλα έχουν αντίσταση, βάρος και “ένταση” που τα καθιστούν αποτελεσματικά τόσο σε αίσθηση όσο και σε γενικότερη απόδοση. Το gunplay είνξαι ικανοποιητικό στην μεγαλύτερη διάρκεια του παιχνιδιού με κάθε όπλο να διαθέτει δύο firing modes που δημιουργούν χώρο για πειραματισμό και διαφορετικές τακτικές ανάλογα με την κατάσταση. H εμπειρία γενικότερα βασίζεται σε μια φόρμουλα εμπνευσμένη από τα κλασικά boomer shooters, με έμφαση στην ασταμάτητη κίνηση προς τον εχθρό μας παρά στην κάλυψη. Ο χειρισμός εμπλουτίζεται με στοιχεία πλατφόρμας, όπως το διπλό άλμα και το dash, που επιτρέπουν συνεχή, καταιγιστική δράση χωρίς στιγμή ανάπαυλας.

Κάθε loadout μπορεί να έχει διαφορετικά elements και μπορούμε να εφαρμόσουμε τρία σε κάθε run, δύο σε όπλα και ένα σε gadget. Πέρα από τα αναμενόμενα (φωτιά, πάγος), υπάρχουν πιο ασυνήθιστες επιλογές όπως πλοκάμια που εκτοξεύουν βλήματα εναντίον εχθρών ή ένα σύστημα πνευμάτων που ανοίγει μια παράλληλη διάσταση και στέλνει φαντάσματα εναντίον των εχθρών κάθε φορά που μαζεύουμε μεγάλη ζημιά.

Αυτή η εντύπωση όμως δεν αρκεί για να καλύψει τις αδυναμίες που εντοπίζονται αλλού. Οι εχθροί είναι το πιο αδύναμο σημείο του Abyssus. Για έναν κόσμο που έχει κάποιο ενδιαφέρον, οι εχθροί μας είναι ανιαρά βασικοί και ποικίλουν από βράχους με συνείδηση, φυλές βατράχων ή βυθισμένα ζόμπι και άλλα που δεν αφήνουν ιδιαίτερη εντύπωση. Τα boss fights στο τέλος κάθε περιοχής είναι ελαφρώς καλύτερα, αλλά ούτε αυτά ξεχωρίζουν. Πιο σοβαρό είναι ότι η ΑΙ συμπεριφορά των εχθρών αφού η έλλειψη αυτοσυντήρησης και η προβλεψιμότητά τους αφαιρούν μεγάλο μέρος της επείγουσας αίσθησης που ένα roguelite shooter πρέπει να διατηρεί.

Το πιο ουσιαστικό πρόβλημα του Abyssus είναι το level design. Τα επίπεδα είναι ουσιαστικά αρένες χωρίς ιδιαίτερη ευρηματικότητα στη διάταξή τους, χωρίς ενδιαφέρουσες επιλογές κινητικότητας και χωρίς στοιχεία που να ενθαρρύνουν διαφορετικές προσεγγίσεις. Ξέρω, πολλά παιχνίδια αυτού του είδους ακολουθούν αυτή την λογική αλλά έχουν και ένα verticality που μας επιτρέπει να κινούμαστε μέσα σε αυτά ώστε να κρυβόμαστε για να ανασυνταχθούμε, αλλά εδώ είναι πολύ…flat. Σε ένα είδος που βασίζεται στην επανάληψη, αυτή η ομοιομορφία γίνεται αισθητή πολύ νωρίς. Μόλις εξοικειωθούμε με το load-out μας και κάνουμε αρκετή πρόοδο, περνάμε από τα επίπεδα ταχύτατα και τότε αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε ότι έχουμε δει ήδη τα πάντα.

Ο γρήγορος ρυθμός λειτουργεί υπέρ του παιχνιδιού στις πρώτες ώρες, αλλά στρέφεται εναντίον του όταν αναδεικνύει αυτήν την έλλειψη ποικιλίας. Ευτυχώς, το ισχυρό σύστημα προόδου αντισταθμίζει αυτό το πρόβλημα στα πρώτα runs καθώς η διαρκής ανακάλυψη νέων στοιχείων κρατά το ενδιαφέρον. Αλλά μόλις φτάσουμε σε ένα επίπεδο εξοικείωσης με τα συστήματα, η επανάληψη γίνεται δυσκολότερο να αγνοηθεί.

Αντίθετα με τα παραπάνω, το πιο δυνατό χαρτί του Abyssus, παραμένει το co-op με έως τέσσερις παίκτες να μπορούν να συνδυάσουν διαφορετικά όπλα, ικανότητες, στολές και τροποποιήσεις για να αντιμετωπίσουν τις πιο απαιτητικές αναμετρήσεις, ανταμείβοντας τον συντονισμό ρόλων. Η πρόσφατη ενημέρωση 1.3, που συνόδευσε την κυκλοφορία σε κονσόλες, πρόσθεσε cross-play, γρηγορότερο matchmaking, ένα νέο όπλο και μια νέα ικανότητα, καθώς και μια ολοκαίνουργια περιοχή μέσα σε υποβρύχιο με νέους εχθρούς, μαζί με ένα νέο boss και ανανεωμένο δέντρο δεξιοτήτων.

Το υποβρύχιο, θαλάσσιο θέμα του παιχνιδιού πλαισιώνεται από ένα steampunk aesthetic προκειμένου να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό. Η πρασινοπή χρωματική παλέτα που συνοδεύει τα περισσότερα περιβάλλοντα θυμίζει την Eldritch αισθητική έργων όπως του H.P. Lovecraft ενώ οι εμφανίσεις, τα όπλα, τα ερείπια και γενικά ο σχεδιασμός χαρακτήρων και εχθρών μπορεί κάλλιστα να μας θυμίσει την αντίστοιχη εμφάνιση έργων από το σύμπαν του Warhammer. Η στολή κατάδυσης και η γενική αισθητική δημιουργούν ένα πλαίσιο που δουλεύει υπέρ του παιχνιδιού ακόμα και αν δεν θα μας αρέσει αυτού του είδους η αισθητική. Άλλα στοιχεία όπως το U.I., τα δέντρα ικανοτήτων και τα μενού παραμετροποίησης είναι καθαρά και ξεκάθαρα ενώ άλλα όπως η επιλογή ενός blessing μπορεί να μας θυμίσει τα Bullet-heaven/Survivor παιχνίδια ή παιχνίδια καρτών λόγω των σχεδίων των καρτών αυτών.

Ευτυχώς, αυτή η εμφάνιση, αυτή η πολυπλοκότητα σε περιβάλλοντα και αντικείμενα δεν κατακερματίζει την γενικότερη απόδοση του παιχνιδιού αφού σε υπολογιστές δεν αντιμετωπίσαμε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Σε έναν υπολογιστή με NVIDIA RTX 4070, AMD Ryzen 7 5800X3D και 64GB DDR4 Ram σε SSD δίσκο, η απόδοση ήταν αρκετά ικανοποιητική καθόλη την διάρκεια και δεν αντιμετώπισα ιδιαίτερα προβλήματα. Δυστυχώς, δεν κατάφερα να δοκιμάσω την απόδοση του παιχνιδιού στο Steam Deck αλλά από αυτά που έχω δει, δεν είναι και ιδιαίτερα απογοητευτική.

Ένα ακόμα στοιχείο στο οποίο θα ήθελα να σταθώ είναι ο ήχος και η μουσική. Το soundtrack είναι αποδεκτό χωρίς να ξεχωρίζει. Μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ορισμένα όπλα όπως το shotgun, ακούγονται δυσανάλογα και αδύναμα σε σχέση με αυτό που το παιχνίδι υπόσχεται. Όταν ένα όπλο περιγράφεται ως ισχυρό και ακούγεται σαν νεροπίστολο, η ασυνέπεια μεταξύ αίσθησης και ήχου αφαιρεί από τη συνολική εμπειρία ανεξάρτητα από το πόσο καλά λειτουργεί ως μηχανισμός.

Συμπέρασμα

Σε γενικές γραμμές, το Abyssus είναι ένα roguelite shooter με πραγματικά ενδιαφέρουσες ιδέες και ένα σύστημα προόδου που φαντάζει ικανοποιητικό. Το σύστημα των elements, η ελευθερία του load-out και οι πρώτες ώρες εξερεύνησης προσφέρουν ικανοποιητική εμπειρία. Η επανάληψη των επιπέδων, οι εχθροί και η αδύναμη ηχητική απόδοση ορισμένων όπλων το κρατούν μακριά από το να ανταγωνιστεί ουσιαστικά τους καλύτερους τίτλους του είδους. Ωστόσο, η ομάδα ανάπτυξης δείχνει διατεθειμμένη να συνεχίσει την ανάπτυξη, ειδικά μετά την πρόσφατη κυκλοφορία της νέας ενημέρωσης περιεχομένου.

Το Review Code ήταν μια παραχώρηση της εκδότριας εταιρείας για την σύνταξη αυτής της κριτικής. Η κριτική έγινε σε PC.