Έχω μια…περίεργη σχέση με τα παιχνίδια που απαιτούν το πέρασμα του πραγματικού χρόνου. Από τη μία μου αρέσει η ιδέα να επιστρέφω κάθε μέρα σε έναν κόσμο που με περιμένει, να βλέπω τι άλλαξε, ποιος μπορεί να με χρειάζεται, τι ξεκλείδωσε όσο ήμουν μακριά. Από την άλλη, όταν ένα παιχνίδι μου λέει ρητά ότι δεν μπορώ να προχωρήσω γρηγορότερα όσο και να θέλω, αυτό είναι κάτι που μπορεί να με ξενερώσει, ακόμα και αν το backlog μου είναι ήδη τεράστιο. Όπως καταλαβαίνετε, όταν έχεις εμβαθύνει ήδη σε ένα παιχνίδι, το γεγονός ότι πρέπει να διακόψεις λες και παίζεις κάποιο mobile game, ε, δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Το Cozy Grove: Camp Spirit βρίσκεται ακριβώς πάνω σε αυτή τη γραμμή, όπως έκανε και ο προκάτοχός του, με ό,τι καλό και ό,τι κουραστικό συνεπάγεται αυτό.
Η ιστορία ξεκινά με ένα λεωφορείο κατασκηνωτών να βγαίνει από τον δρόμο. Παίζουμε μια νεαρή Spirit Scout που ξυπνάει μόνη σε ένα νησί, χωρίς ίχνος από τους υπόλοιπους συμμαθητές της. Ορκιζόμαστε τον όρκο της αποστολής με όποιον τόνο διαλέξουμε, σίγουρα, διστακτικά ή κάπου ενδιάμεσα, μια μικρή λεπτομέρεια που δεν αλλάζει τίποτα μηχανικά αλλά μας κάνει να νιώσουμε ότι ο χαρακτήρας είναι κάπως δικός μας. Πολύ γρήγορα καταλαβαίνουμε πως το νησί κατοικείται από φαντάσματα αρκούδων, η κάθε μία κολλημένη σε μια δική της εμμονή που την κρατάει μακριά από την ηρεμία και την γαλήνη.
Το βασικό gameplay δεν αλλάζει ιδιαίτερα από τον προκάτοχό του μιας και ακόμα μαζεύουμε Spirit Logs από το περιβάλλον και τα αιτήματα των αρκούδων ώστε να τα τα ταΐζουμε στη Μεγάλη Φλόγα γνωστή ως Flamey, μια μικρή παρουσία που ζει μέσα σε ένα ερμάρι στο κέντρο του καταυλισμού. Κάθε φορά που ταΐζουμε από ένα ξύλο, αυτή καίει πιο δυνατά και φανερώνει και ένα ακόμα κομμάτι από το σκοτεινό δάσος γύρω μας. Κάθε φορά που το φως επεκτείνεται αποκαλύπτεται και μια νέα αρκούδα με τη δική της ιστορία, τα δικά της quests, τη δική της ιδιαιτερότητα. Μια αρκούδα, για παράδειγμα, είναι προσκολλημένη στο πόσους ακολούθους είχε όσο ζούσε μιας και ήταν Streamer σε…αναπηρικό καροτσάκι (μια επιλογή που φαντάζει περισσότερο με στερεότυπο παρά μια “χαριτωμένη πινελιά”, ειδικά όταν πρέπει να έχει και ως pronouns το they/them). Μια άλλη δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από τα υλικά της αγαθά. Οι σκηνές παραμένουν ελαφριές στην επιφάνεια, κρύβουν όμως μια μελαγχολία που σπάνια συναντάμε σε παιχνίδια με τόσο γλυκό art style, ζωγραφισμένο σαν ακουαρέλα.
Μετά την πρώτη ώρα, η οποία έχει πολλές γραμμές διαλόγου, ο χρόνος μας και οι ασχολίες μας γεμίζουν αρκετά. Ψαρεύουμε, σκάβουμε για αρχαία αντικείμενα, μαζεύουμε κοχύλια, ψάχνουμε μέσα σε σωρούς φύλλων, κόβουμε θάμνους, δοκιμάζουμε την τύχη μας στο πέταγμα πέτρας και στο σκάψιμο για κρυμμένα αντικείμενα, ενώ παράλληλα ψάχνουμε για πολύτιμες πέτρες και άλλα αντίστοιχα αντικείμενα.
Στην αρχή αποκτάμε πρόσβαση και σε διάφορα εργαλεία, κυριότερα το φτυάρι και το πιεστικό power washer, ένα υδροβόλο σε σχήμα φουσκωμένου ψαριού που είναι ίσως η πιο διασκεδαστική προσθήκη, αφού καθαρίζει τη λάσπη από τα καταφύγια των αρκούδων και μας δίνει έναν λόγο παραπάνω να τριγυρνάμε ψάχνοντας βρόμικες γωνιές. Υπάρχει επίσης η δυνατότητα να βάφουμε αντικείμενα και να τα ανακυκλώνουμε σε πολύτιμα υλικά, κάτι που δεν υπήρχε στο πρώτο παιχνίδι και δίνει λίγη παραπάνω ελευθερία στη διακόσμηση του καταυλισμού και της σκηνής μας.
Η Tallow, μια αρχαία φλόγα που κατοικεί κοντά στο σημείο του ατυχήματος, ανοίγει μια δεύτερη διάσταση στη συλλογή αντικειμένων. Της δίνουμε ό,τι σπάνιο βρίσκουμε και εκείνη μας ανταμείβει με νομίσματα, πολύτιμες πέτρες, ακόμα και συνταγές για να φτιάξουμε βιτρίνες όπου θα εκθέτουμε τα κοχύλια και τα πλάσματα που έχουμε πιάσει. Παράλληλα δουλεύουμε πάνω σε παράσημα που ξεκλειδώνονται μόνα τους καθώς παίζουμε φυσιολογικά, χωρίς να χρειάζεται να τα κυνηγήσουμε συνειδητά, κάτι που εκτιμήσαμε γιατί δεν μας ανάγκασε ποτέ σε επανάληψη.
Αν συγκρίνουμε το παιχνίδι με το προφανές σημείο αναφοράς του, το Animal Crossing, η διαφορά που ξεχωρίζει είναι ο τόνος. Το Camp Spirit δεν φοβάται να αγγίξει θέματα όπως ο θάνατος, η μετάνοια και η απώλεια μέσα από τις ιστορίες των αρκούδων, κρατώντας παράλληλα μια αισθητική τόσο γλυκιά που θα μπορούσε εύκολα να πουληθεί σε παιδιά. Μια αντίθεση που συνεχίζει να μου αρέσει περισσότερο απ’ ό,τι θα έπρεπε ή έστω, θα περίμενα μιας και δίνει στην κατασκήνωση μια ατμόσφαιρα πιο σκοτεινή από τα συνηθισμένα cozy παιχνίδια, χωρίς ποτέ να γίνεται βαριά ή άβολη.
Και ενώ η γενικότερη λογική του παιχνιδιού παραμένει ίδια και το gameplay είναι αρκετά απλό έως παιδικό, θα λέγαμε, υπάρχουν και ορισμένα στοιχεία που δεν μας έκαναν και τόση…εντύπωση. Για παράδειγμα, πρώτο και καλύτερο που μου έρχεται στο μυαλό, το πιάσιμο εντόμων και το ψάρεμα έχουν έναν τρόπο εκτέλεσης που δεν εξηγείται ποτέ καθαρά και με άφησε να χάνω αρκετά πλάσματα τις πρώτες μέρες χωρίς να καταλαβαίνω το γιατί. Στο ίδιο μοτίβο, ο φωτισμός του νησιού και η επιλογή χρωμάτων κάνουν κάποια αντικείμενα δύσκολο να ξεχωρίσουμε από το φόντο, ειδικά μόλις μια περιοχή γεμίσει ξανά με χρώμα. Στάθηκα αρκετές φορές μπροστά σε μια γωνιά προσπαθώντας να καταλάβω αν αυτό που βλέπω ήταν διακοσμητικό ή αντικείμενο προς συλλογή, μέχρι που πήγα πάνω του και συνειδητοποίησα πως μπορούσα να το μαζέψω.
Το μεγαλύτερο εμπόδιο όμως παραμένει ο χρόνος. Η πρόοδος στο Camp Spirit είναι κλειδωμένη πίσω από πραγματικές μέρες, όχι πίσω από την ικανότητά μας ή τον χρόνο που είμαστε πρόθυμοι να επενδύσουμε. Μπορούμε να παίξουμε τρεις ώρες σερί και να καταλήξουμε να έχουμε κάνει σχεδόν τα ίδια πράγματα με κάποιον που άνοιξε το παιχνίδι μόνο για δέκα λεπτά. Ύστερα από μια πρώτη εβδομάδα παιχνιδιού ένιωθα πως μόλις είχα δει την επιφάνειά του. Για κάποιους αυτό θα είναι ακριβώς η γοητεία του τίτλου, ένας λόγος να ανοίγουν την κονσόλα τους κάθε πρωί σαν τελετουργικό, σαν ένα μικρό παιχνίδι που απαιτεί αργή και σταθερή πρόοδο. Για άλλους θα είναι ο λόγος να το παρατήσουν μετά τις πρώτες ώρες, απογοητευμένοι που δεν μπορούν να παίξουν όπως και όσο θα ήθελαν.
Ομολογώ πως και εγώ ανήκω στην δεύτερη κατηγορία. Ενώ η εικόνα, η παρουσίαση και η γενικότερη λογική του gameplay με ελκύουν, το γεγονός ότι δεν μπορώ να ευχαριστηθώ κάτι στον δικό μου χρόνο, μπορεί να με απομακρύνει. Όταν έχω συγκεκριμένες ώρες την ημέρα να παίξω και πρέπει να “καλύψω έδαφος”, το γεγονός ότι αυτή η κάλυψη διακόπτεται μπορεί να με ξενερώσει. Γι’αυτό δεν παίζω και mobile games. Αν και υπάρχει και ένα ασύγχρονο multiplayer σύστημα, μέσω του οποίου στέλνουμε δώρα σε φίλους χωρίς να χρειάζεται να συνδεόμαστε ταυτόχρονα και βοηθάει λίγο σε αυτό, δίνοντάς μας κάτι να περιμένουμε ανάμεσα στις κύριες αποστολές, δεν είναι αρκετό για να δικαιολογήσει την παραμονή μας στον τίτλο.
Συμπέρασμα
Σε γενικές γρεαμμές, το Cozy Grove: Camp Spirit μοιάζει περισσότερο με αυτοτελές expansion παρά ως ένας νέος τίτλος, αλλά σίγουρα θα “μιλήσει” στις καρδιές όλων όσων ευχαριστήθηκαν τον πρώτο τίτλο. Αυτό διότι παίρνει ό,τι δούλεψε στο πρώτο παιχνίδι, το γυαλίζει, προσθέτει μερικά ακόμα εργαλεία και εμπιστεύεται πως η φόρμουλα αντέχει. Απευθύνεται κυρίως σε όσους έχουν την υπομονή να επιστρέφουν κάθε μέρα για λίγα λεπτά αλλά όσοι ψάχνουν κάτι πιο μεθοδικό, κάτι συνεχόμενο, ίσως εδώ απογοητευτούν.
Ακόμα και έτσι όμως, αν και, πάντα, σε προσωπικό επίπεδο το Camp Spirit δεν μου άρεσε, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω τις επιρροές του, την γοητευτική του φύση και την χαλάρωση ή την διασκέδαση που μπορεί να προσφέρει σε παίκτες. Ειδικά το σχέδιό του, που μοιάζει να βγήκε από κάποιο παιδικό βιβλίο, παραμύθι ή έργο τέχνης, ήταν το πρώτο στοιχείο που μου τράβηξε την προσοχή. Ωστόσο, έχοντας απομακρυνθεί για τα καλά από την λογική του Animal Crossing, το γεγονός ότι έπρεπε να περιμένω για ορισμένα πράγματα με απώθησαν περισσότερο απ’ότι περίμενα. Αλλά, σίγουρα αποτελεί αγαπημένη σειρά και μια εξαιρετική πρόταση για το άλλο σας μισό.
Cozy Grove: Camp Spirit
Η Spry Fox επιστρέφει με ένα ήρεμο, λίγο μελαγχολικό sequel για φαντάσματα αρκούδων που ζητούν βοήθεια, χτισμένο ξανά γύρω από την υπομονή του πραγματικού χρόνου.
Τα καλά
- Γοητευτικό, μελαγχολικό
- Το νέο power washer είναι μια απολαυστική προσθήκη
- Η δυνατότητα βαφής και ανακύκλωσης αντικειμένων δίνει παραπάνω ελευθερία στη διακόσμηση
- Τα παράσημα ξεκλειδώνουν φυσικά καθώς παίζουμε
Τα όχι και τόσο καλά
- Η πρόοδος είναι αυστηρά κλειδωμένη πίσω από πραγματικές μέρες
- Το timing στο πιάσιμο εντόμων και το ψάρεμα μπερδεύει
- Ο φωτισμός και η επιλογή χρωμάτων κάνουν δύσκολο να ξεχωρίσουμε αντικείμενα
- Δεν προσφέρει κάτι ριζικά καινούριο σε σχέση με το πρώτο Cozy Grove
