Pokémon Legends: Z-A – Mega Dimension | Review

Φτάνοντας προς το τέλος του 2025 κάθομαι και σκέφτομαι πόσο χαίρομαι για την δουλειά που έχω. Λίγο η τύχη, λίγο η μελέτη, λίγο οι συγκυρίες, μου έδωσαν την ευκαιρία να εργαστώ σε έναν κλάδο που, προς το παρόν, έχει μέλλον, αν δεν το πάρει η τεχνητή νοημοσύνη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η αμοιβή μου να είναι αρκετά καλή ώστε να είμαι μαζί με την γυναίκα μου σε μια καλή κατάσταση και να μπορώ παράλληλα να επενδύω χρόνο και πόρους σε χόμπυ που με ενδιαφέρουν. Έτσι, όταν ένας νέος κύκλος κυκλοφορεί έχω την δυνατότητα να αποφασίσω αν αξίζει τα χρήματά μου και πόσο μάλλον τον πιο περιορισμένο χρόνο μου. Αυτό γίνεται και την τελευταία χρονιά με τις κυκλοφορίες του Switch 2 οι οποίες έχουν φτάσει κοντά στα 100€ έκαστες.

Το Mario Kart World ήταν ένας τίτλος που λίγο-πολύ δεν με κράτησε όσο ο προκάτοχός του, κάτι που δεν μπορώ να πω και για το Donkey Kong Bananza. To Metroid Prime 4 Beyond με άφησε στο μεγαλύτερο κομμάτι του ικανοποιημένο οπότε και εκεί δεν έχω παράπονο και, αν λάβουμε υπόψιν τα Nintendo Switch 2 Editions διαφόρων παιχνιδιών που έχω ήδη, η συλλογή της κονσόλας είναι αρκετά ικανοποιητική. Το αναμενόμενο παιχνίδι πλέον είναι ένα ακόμα mainline Pokemon, κάτι που όπως φαίνεται θα αργήσει δεδομένης της επερχόμενης κυκλοφορίας του Pokémon Champions. Έτσι, το επόμενο παιχνίδι που κατάφερε να μας κρατήσει απασχολημένους αυτό το διάστημα ήταν το Pokémon Legends: Z-A ιδιαίτερα με τα seasonal ranked rewards.

Μια…μεγάλη διάσταση

Έχοντας ολοκληρώσει τόσο την ιστορία όσο και το Pokédex του Z-A το μόνο που έμενε να αποφασίσω ήταν αν θα επένδυα χρόνο στο επερχόμενο DLC. Η αλήθεια είναι πως δεν το πήρα όταν βγήκε οπότε το μεγαλύτερο κομμάτι του περιεχομένου του είναι ήδη γνωστό, τουλάχιστον σε όσους ενδιαφέρονται. Υπάρχουν όμως και πολλοί από εμάς που είτε περίμεναν το δώρο των Χριστουγέννων είτε θέλουν να δουν αν μακροπρόθεσμα το έξτρα περιεχόμενο αξίζει τα λεφτά του. Έτσι έκανα και εγώ. Περίμενα μέχρι το δώρο γιατί, ομολογουμένως, δεν “καιγόμουν” να παίξω ένα περιεχόμενο που μοιάζει απλά με κομμάτι του βασικού παιχνιδιού το οποίο αφαιρέθηκε μόνο και μόνο για να γίνει DLC.

Ως DLC, το Mega Dimension μοιάζει περισσότερο με μια επιμύκηνση με ιδέες από άλλους τίτλους της σειράς, ως μια αφορμή για να γράψουμε λίγες παραπάνω ώρες. Σίγουρα, έχει πράγματα για να δούμε ή να ασχοληθούμε, αλλά αυτό που υπάρχει εδώ είναι μια γνώριμη συνταγή παρά κάτι ικανό να μας εντυπωσιάζει. Αυτό θα έπρεπε να είναι κάπως αναμενόμενο, βλέποντας πόσο αργά ή περίεργα εξελλίσσεται η σειρά, αλλά, όπως λένε, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Γενικά, το Legends: Z-Α, ενώ θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα βήμα μπροστά για την σειρά, θυσίασε άλλα πράγματα για να δώσει βαρύτητα στις μάχες. Το πρόβλημα που είχα με το παιχνίδι ήταν οι μηχανισμοί στο Catching Mechanic, στον τρόπο με τον οποίο μετακινούμαστε και στην ίδια την πόλη και την διαμόρφωσή της. Σε σχέση με το Arceus, όπου οι μπάλες και το πιάσιμο λειτουργούν ως farming, εδώ έχουμε μια παραδοσιακή προσέγγιση. Αντί να πιάνουμε Pokémon προκειμένου να ανεβάσουμε XP και να πάρουμε candies (που κατά συνέπεια γίνονται και αυτά XP) εδώ απλά πιάνουμε για καλύτερα στατιστικά και Natures ή για να ολοκληρώσουμε κάποιο research.

Από την άλλη, αντί για Pokemon που λειτουργουν ως μέσα μεταφοράς, έχουμε ένα κινητό που μας προστατεύει από τα μεγάλα ύψη ή μας δίνει ένα προσωρινό glide για να μετακινηθούμε από ταράτσα σε ταράτσα. Πέρα από αυτά, ακόμα και η ιστορία είναι αποστειρωμμένη με αποτέλεσμα να χάνει το ενδιαφέρον ή να εκνευρίζει με το πόσο παιδική είναι. Θυμούμενος ότι πρόκειτια για ένα παιδικό παιχνίδι δεν μπορώ παρά να αναρρωτηθώ, τι είναι εκείνο που με γυρνάει πίσω στην σειρά, η νοσταλγία μιας πιο αθώας εποχής στην ζωή μου ή το αίσθημα και η ανάγκη συλλογής και grind;

Όπως και να’χει, στο Mega Dimension τίποτα από αυτά δεν αλλάζει, αντιθέτως, γίνονται πιο έντονα και, σε περιστάσεις, πιο εκνευριστικά. Για παράδειγμα, η Rust Syndicate παίζει έναν μεγαλύτερο ρόλο στην έκβαση των γεγονότων με τον αρχηγό της να μας υπενθυμίζει ότι “εεε είμαστε οι κακοί, οπότε όλα αυτά μπορεί να είναι για το καλό της πόλης αλλά δεν θα διστάσουμε να σας εκμεταλλευτούμε“.

Μικρές λάμψεις μέσα στη ρουτίνα

Το επόμενο κεφάλαιο στην ιστορία της Lumiose City δίνει όντως την αίσθηση πως είναι όντως απλά μια αφορμή. Ξεκινώντας (αποκλειστικά) από το τέλος της βασικής ιστορίας, το κεφάλαιο δεν έχει το βάρος ή τον σκοπό που θα πίστευε κανείς, δηλαδή να είναι ένα πιο δυνατό τέλος για την ιστορία ή κάτι που θα μας προετοιμάσει για κάτι πιο δυνατό.

Η νέα ηρωίδα που προστίθεται στο cast είναι η μικρή Ansha και το Pokémon της, Hoopa. Το κοριτσάκι βρίσκεται στην Lumiose επειδή ψάχνει ένα θρυλικό Pokémon και έτσι έρχεται στο Hotel Z για να ζητήσει την βοήθεια της Team MZ και να την βοηθήσει σε αυτή την αναζήτηση. Αυτό θα το κάνει μέσω του Hoopa το οποίο μπορεί να ανοίξει πύλες προς την Hyperspace Lumiose, μια παράλληλη διάσταση με πλάσματα από το Kalos αλλά και άλλες ηπείρους της σειράς. Για να επισκεφθούμε αυτή την διάσταση θα πρέπει να “μαγειρέψουμε” donuts με συγκεκριμένα είδη από berries ώστε να τα δώσουμε στο Hoopa και να μας ανοίξει τις πύλες προς το άγνωστο.

Βασικός σκοπός της Rust είναι να ερευνήσει αυτές τις διαστάσεις. Για να το κάνει αυτό μας στέλνει σε μικρές αποστολές με στόχο να μαζέψουμε Survey Points ώστε να πάμε στο επόμενο στάδιο. Οι περισσότερες από αυτές είναι απλές όπως το να πιάσουμε έναν Χ αριθμό από άγρια Pokémon, να συλλέξουμε αντικείμενα ή να διαλύσουμε αιωρούμενες ψηφιακές Pokéball. Άλλες είναι πιο σπάνιες όπως το να πιάσουμε Shiny Pokémon ή να αντιμετωπίσουμε άλλους εκπαιδευτές μέσα στην διάσταση μέσω των αντίστοιχων Hyperdimensional Battle Distortions.

Κάθε πύλη, κάθε διάσταση, είναι διαφορετική προσδίδοντας μια pseudo-roguelike λογική σε κάθε εξερεύνηση. Η λογική αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι έχουμε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα για να μαζέψουμε τους πόντους, να πιάσουμε αυτά τα ιδιαίτερα Pokémon και να βγούμε ώστε να παραδώσουμε τα αποτελέσματα και να προχωρήσουμε την ιστορία, μια ιστορία που επεκτείνει την ιδέα των Mega Evolutions και των υπόλοιπων Legendary Pokémon. Αυτό που καταλαβαίνουμε γρήγορα είναι πως το Hyperspace είναι μια “τσέπη του υποσυνείδητου”, δηλαδή ένας κόσμος όπου τα όνειρα και το υποσυνείδητο αποκτουν μορφή φέρνοντας στην πραγματικότητα πράγματα και Pokemon που κανονικά δεν θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί.

Μαζί με το Hyperspace Research και τις νέες διαστάσεις, το Mega Dimensions προσθέτει και αρκετά νέα Side Missions που λαμβάνουν χώρα τόσο στην Lumiose όσο και στις παράλληλες διαστάσεις και στην πλειοψηφία τους είναι παρόμοιες με τις αρχικές. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες που διαφοροποιούνται από το σύνολο, με αποστολές που εστιάζουν στη Lumiose City και στις αλλαγές που βιώνει, προσφέροντας μας, παράλληλα, προκλήσεις που δοκιμάζουν τις ικανότητές μας ως εκπαιδευτές και μας ανταμείβουν με σπάνια και δυνατότερα TMs ή απαραίτητα αντικείμενα όπως Seeds of Mastery, Bottle Caps και ούτω καθεξής.

Δεν λείπουν και του ενοχλητικού τύπου οι αποστολές, εκείνες που έχουν ως βάση του να βρούμε και να φέρουμε κάποιο συγκεκριμένο αντικείμενο, κάποια ανταλλαγή ή να κηνυγάμε ένα συγκεκριμένο Pokémon μέσα στην πόλη. Ομολογώ πως δεν περίμενα κάτι παραπάνω από αυτές τις αποστολές μιας και, εκτός από ορισμένες, δεν μας επιβραβεύουμε με κάτι που θα νιώσουμε ότι άξιζε τον κόπο πέρα από χρήματα ή αντικείμενα που μπορούμε έτσι κι αλλιώς να αγοράσουμε.

Μια καλή ιδέα με μέτρια εκτέλεση

Η μεγαλύτερη ανατροπή που φέρνει το Mega Dimension είναι η προαναφερθείσα roguelite λογική των Hyperspaces. Κάθε επίσκεψη σε αυτά μας μεταφέρει σε μια εναλλακτική, ονειρική εκδοχή της Lumiose City, με διαφορετικές διαρρυθμίσεις και Pokémon. Αυτό από μόνο του αποτρέπει το DLC από το να γίνει εντελώς μονότονο, καθώς ποτέ δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι θα συναντήσουμε αλλά συνεχίζει το μοτίβο των Tera Raids ή των Gigantamax Raids των προηγούμενων παιχνιδιών.

Τα Pokémon που εμφανίζονται στα διαστήματα είναι ιδιαίτερα ζόρικα και, για πρώτη φορά στην ιστορία της σειράς, βρίσκονται σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα, συχνά πάνω από το 100 και, φτάνοντας μέχρι και το Level 200. Αυτό αλλάζει ουσιαστικά τη δυναμική του παιχνιδιού μιας και απαιτείται από μεριάς μας να δημιουργήσουμε μια ομάδα που ξεκινάει από το Level 100 και “μεγαλώνει” όσο παλεύουμε μέσα στις διαστάσεις.

Το παραπλανητικό στο Level 200 είναι πως δεν πρόκειται για επίπεδα που αποκτούμε σταδιακά αλλά μέσω των συνταγών στα Donuts. Ξεκινώντας από τρία berries μπορούμε να φτιάξουμε γλυκά που απαιτούν 8 και παραπάνω υλικά, αυξάνοντας τόσο τις θερμίδες (άρα και τον χρόνο που περνάμε μέσα στις διαστάσεις) όσο και το Level. Πιο συγκεκριμένα, αν δημιουργήσουμε ένα donut που δίνει Level Boost +111 τα Max Level Pokemon μας φτάνουν μόνο μέχρι το 200 αλλά αποκτούν ανάλογες ενισχύσεις στα στατιστικά τους. Παράλληλα, κάθε donut μπορεί να έχει μια τριάδα από Skills που ενισχύουν ορισμένες προδιαγραφές όπως Sparking Power (δηλαδή πιθανότητα συνάντησης κάποιου Shiny Pokemon) και επίπεδα ζημιάς με συγκεκριμένες κινήσεις. Όλο αυτό το σύστημα θυμίζει εκείνο των Sandwiches στην Scarlet & Violet οπότε ξέρουμε λίγο-πολύ τι μας περιμένει.

Η υπαρκτή αίσθηση κινδύνου που δίνεται με την βαθμολόγηση των Distortions και το Level Boost είναι ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του DLC με την εξερεύνηση και το πιάσιμο να αποκτούν ξανά ένταση αλλά και τις μάχες με άλλους trainers να μας ανταμείβουν με καλύτερα στοιχεία. Τα στενά σοκάκια, οι ταράτσες και οι κάθετες διαδρομές της Lumiose λειτουργούν υπέρ αυτής της φιλοσοφίας, απαιτώντας πιο προσεκτική προσέγγιση σε σχέση με τα ανοιχτά Wild Zones της βάσης του παιχνιδιού μιας και είναι γεμάτα εμπόδια, Mega Stone Shards και εκπαιδευτές που ενδεχομένως να μας γεμίσουν με Bottle Caps, Hyper Berries και Seeds of Masteries αν τους νικήσουμε.

Όταν η επανάληψη γίνεται βάρος

Ακόμα και με αυτή την ένταση, η επανάληψη που υπάρχει εδώ δημιουργεί κάποιον πονοκέφαλο. Τα Hyperspaces δίνουν στην αρχή μια αίσθηση πως έχουν διαφορές μεταξύ τους αλλά το μόνο που αλλάζει είναι το τι θα μας τύχει. Συνήθως, αυτά επαναλαμβάνονται με ελάχιστες οπτικές και λειτουργικές παραλλαγές ενώ η έλλειψη κάποιου χάρτη, ο περιορισμένος χρόνος παραμονής σε αυτά και η ανάγκη της ασταμάτητης εξερεύνησης κάνουν το ήδη εκνευριστικό grinding μια ακόμα μεγαλύτερη αγγαρεία παρά απόλαυση, κάτι που γίνεται εντονότερο όταν έχουμε ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα για να βρούμε την Χρυσή Pokéball – η οποία μας ανταμείβει αντίστοιχα με αρκετά Hyper Berries και, για μένα, είναι ο βασικότερος στόχος σε κάθε dimension.

Το platforming, ειδικά, παραμένει προβληματικό και μου θύμισε το πόσο δυσλειτουργικό ήταν από την αρχή. Με την προυπόθεση ότι πρέπει να πάμε από ταράτσα σε ταράτσα πρέπει για άλλη μια φορά να βασιζόμαστε στο κινητό μας, παρά σε ένα άλματα ή στα Pokémon μας. Εδώ οι μόνες επιλογές που έχουμε είναι είτε η πτώση είτε το μηδαμηνό gliding που θέλει εκνευριστική ακρίβεια και πολύ συχνά οδηγεί στο πάτωμα παρά εκεί που θέλουμε να πάμε, αν και αυτό μετριάζεται από την ύπαρξη των ηλεκτρικών escalators που μας “πετάνε” από την μια μεριά στην άλλη.

Eκεί που το DLC λάμπει

Στα θετικά στοιχεία του Pokémon Legends: Z-A βρίσκεται και η βελτίωση στις μάχες. Αντί για γύρους έχουμε ένα πιο real-time combat που θυμίζει αρκετά το αντίστοιχο σύστημα μάχης του Xenoblade Chronicles. Δεν χαλάμε PP πλέον για την κάθε κίνηση αλλά περιμένουμε ένα μικρό cooldown μέχρι να ξαναεπιτεθούμε ενώ παράλληλα κινούμαστε λίγο πιο ελεύθερα στο πεδίο της μάχης.

H ίδια λογική συνεχίζει να επικρατεί τόσο στις “τυχαίες” μάχες όσο και στις μάχες με άλλους trainers στο Hyperspace. Η ίδια λογική με το αρχικό παιχνίδι όμως κυριαρχεί και στις περισσότερες μάχες με την έννοια ότι είναι αρκετά εύκολες, ειδικά αν έχουμε τα κατάλληλα Pokémon. Το DLC απαιτεί από νωρίς Pokémon επιπέδου 100+, αλλά ταυτόχρονα μας αναγκάζει να δίνουμε μάχες με trainers επιπέδου 70 με αποτέλεσμα να τους σέρνουμε στο έδαφος.

Η αλήθεια είναι πως οι μάχες με τα Wild Pokémon παραμένουν το Highlight όλης της εμπειρίας και πολλές αλλαγές που έγιναν τόσο στις κινήσεις τους όσο και στην προσθήκη των νέων Mega Evolution μας προετοιμάζουν για το επερχόμενο Pokémon Champions για το οποίο έχουμε ελπίδα πως θα είναι κάπως καλύτερο (αν και ως Freemium τίτλος δεν μας αφήνει περιθώρια επέκτασης αυτής της ελπίδας).

Οι μάχες με τα Mega Evolutions γίνεται, ειδικά προς το τέλος, η βασική ενασχόλησή μας ή, πιο σωστά, ο κυριότερος στόχος μας για να περάσουμε καλά και να “ροκανίσουμε” χρόνο από το grind. Ο τρόπος με τον οποίο διεξάγονται αφήνει πολλά περιθώρια βελτίωσης αλλά σε σχέση με το γενικότερο gameplay παραμένουν το καλύτερο στοιχείο. Ειδικά όταν ξεκλειδώθηκαν οι επαναληπτικές μάχες με τα Mega Evolved Pokémon κατάλαβα αμέσως πως πρέπει να επενδύσω χρόνο στο να φτιάξω συγκεκριμένα Pokémon για συγκεκριμένες αναμετρήσεις.

Grind, Grind, Grind

Τα θετικά στοιχεία του core gameplay υποβαθμίζονται από το γεγονός ότι όλα χρειάζονται αρκετό grind από μεριάς μας. Το grind ήταν και είναι ένα από τα βασικά στοιχεία όλης της σειράς αλλά εδώ γίνεται λίγο με ένα πιο “παραδοσιακό” σχεδιασμό (για να το πω ευγενικά). Η είσοδός μας στα Hyperspaces, όπως είπαμε, εξαρτάται από τη δημιουργία donuts, τα οποία ταΐζουμε στο Hoopa. Ανάλογα με τα berries που χρησιμοποιούμε, καθορίζεται ο χρόνος παραμονής, η ποιότητα της εξερεύνησης, τι συνθήκες θα επικρατούν, τι είδη Pokémon θα επικρατούν, αν θα βρίσκουμε συχνότερα Shinies και γενικότερα τι επίπεδο Pokémon θα συναντήσουμε.

Η διαδικασία όμως γίνεται, μακροπρόθεσμα, κουραστική. Τα donuts φτιάχνονται ένα-ένα, χωρίς δυνατότητα μαζικής παραγωγής επαναλαμβάνοντας διαρκώς μια μονότονη πράξη και ένα ασταμάτητο μπρος-πίσω όταν αυτά μας τελειώνουν. Παράλληλα, η ανάγκη για berries, είτε από τον κόσμο του παιχνιδιού είτε από τα διάφορα μαγαζιά, προυποθετεί να περάσουμε αρκετή ώρα ψάχνοντας και αγοράζοντας δίνοντας ένα ακόμα στρώμα grinding. Αν δεν έχουμε τα κατάλληλα donuts, η πρόοδος επιβραδύνεται αισθητά αφού αναγκαζόμαστε πάντα να βρίσκουμε τα απαραίτητα συστατικά ειδικά αν κηνυγάμε Shiny odds ή όταν θα πρέπει να φτιάξουμε συγκεκριμένα donuts.

Γενικότερα, αυτό που κατάλαβα παίζοντας στο Mega Dimensions είναι πως χρειαζόμαστε αρκετή προετοιμασία η οποία αντίστοιχα γίνεται ευκολότερη λόγω της συχνότητας εύρεσης των Rare Candies και Exp. Candies XL. Κατάφερα να ‘φτιάξω’ πολλά από τα Pokémon μου και να τα κάνω Hyper Train ώστε να “ξεπετάω” τα 5-star Mega Battles (και να παίρνω τα 10.000 Survey Points ευκολότερα) γρηγορότερα και να μην “καίω” donuts.

Τελειώνοντας, το DLC μου ανέδειξε και αρκετά από τα προβλήματα που υπάρχουν στο παιχνίδι. Η μορφολογία των διαστήματων έβγαλε στην επιφάνεια το πρόβλημα που υπάρχει με το Pathfinding του A.I. των Pokémon ενώ παράλληλα “κραύγαζαν” και άλλα ατσούμπαλα στοιχεία όπως το collision και ο τρόπος διεξαγωγής των μάχης και των επιθέσεων. Ορισμένες φορές, αυτά με εκνεύριζαν αλλά τα ξεχνούσα γρήγορα στον πανικό και την ταχύτητα που έπρεπε να έχω στην εξερεύνηση.

Συμπέρασμα

Είμαι διχασμένος για το Pokémon Legends: Z-A – Mega Dimension. Ως περιεχόμενο, λειτουργεί καλά μιας και επιτυγχάνει στο να είναι η αφορμή για να ξαναπαίξω. Δεν είμαι σίγουρος όμως αν αξίζει τα 30€ που απαιτεί. Είναι ένα DLC με ισχυρά θεμέλια και μερικές πραγματικά εξαιρετικές στιγμές, κυρίως όταν αξιοποιεί τα υψηλά επίπεδα των Pokémon και τις απαιτητικές μάχες.

Προσωπικά, ολοκλήρωσα όλα όσα έχει να προσφέρει ο τίτλος, μαζί με το DLC, σε περίπου 80 ώρες, ώρες που μου φάνηκαν πολύ περισσότερες απ’ότι ήταν. Η επανάληψη των Hyperspace διαστάσεων, ο μονότονος σχεδιασμός, το κουραστικό crafting σύστημα και η έλλειψη ουσιαστικής ποικιλίας κρατούν το DLC πίσω ακόμα και αν προσφέρει μερικές παραπάνω ώρες. Θα μπορούσε ως περιεχόμενο να αποτελεί κομμάτι της κεντρικής εμπειρίας ως endgame αλλά, με την πλώρη που έχει τραβήξει και η Nintendo και η Pokémon Company, ήταν μια κίνηση που αν και αναμενόμενη, με απογοήτευσε και πάλι.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν θα βρείτε κάτι εδώ που να σας αρέσει ειδικά αν έχετε μεγαλώσει με τη σειρά. Πολλές φορές, το farming είναι ευχάριστο και σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι κάνεις κάτι ουσιαστικό, άλλες φορές όμως γίνεται μονότονο και δίνει την αίσθηση μιας αγγαρείας. Είναι δύσκολο να αντισταθούμε στη γοητεία του διευρυμένου Pokédex, στις έντονες μάχες και την ανακάλυψη των Mega Evolution, ωστόσο, όπως και με το βασικό Legends: Z-A, η αίσθηση ότι “κάτι λείπει” συνεχίζει να υπάρχει.

Παρόλα αυτά, αν είστε λάτρεις των Pokémon, τότε θα βρείτε και εδώ κάτι να σας αρέσει. Ο χρόνος που χρειάζεται για να φτιάξουμε την ομάδα μας έχει μειωθεί αισθητά αλλά οι βασικοί μηχανισμοί παραμένουν αμετάβλητοι, από τις ρίζες τους μέχρι και τις ιδιοσυγκρασίες τους. Ίσως να μου περνάει σιγά-σιγά η “αρρώστια” των Pokémon ή θέλω να δω κάτι πιο ουσιαστικό, κάτι πιο “γεμάτο” και να μην ξέρω πως να το εκφράσω. Όπως και να’χει όμως, το DLC είχε περισσότερες προοπτικές που, όπως φαίνεται, η ομάδα ανάπτυξης δεν εκμεταλλεύτηκε σε μεγάλο βαθμό.