ScourgeBringer | Nintendo Switch Review

Μια μετα-αποκαλυπτική ιστορία σε δεύτερο πλάνο

Το ScourgeBringer είναι ένα παλιό βιντεοπαιχνίδι. Κυκλοφόρησε σε μια περίοδο που όλα άρχισαν να δυσκολεύουν, σαν ένας προάγγελος για την πανδημία του Covid, με έναν τίτλο άκρως ταιριαστό για εκείνη την πραγματικότητα. Όταν ο τίτλος αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά, η προώθησή του έγινε σαν ένα παιχνίδι που αναμειγνύει την δράση του Dead Cells με το platforming του Celeste – και έως έναν βαθμό το καταφέρνει. Πέντε χρόνια μετά, ακόμα πιάνω τον εαυτό μου να παίζει που και που, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να το τερματίσω. Αλλά ξέρω πως μ’αρέσει. Γι’αυτό σκέφτηκα “γιατί να μην δείξω αγάπη σε κάτι τόσο αξιόλογο;”

Το ScourgeBringer μας τοποθετεί σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο, όπου αναλαμβάνουμε τον ρόλο της Khyra, μιας λευκομάλλας πολεμίστριας που επιχειρεί να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από μια ασαφή, σχεδόν φιλοσοφική καταδίκη που σχετίζεται με την ίδια την ύπαρξη. Ο στόχος της είναι να αντιμετωπίσει πέντε Judges, οντότητες που φαίνεται να στέκονται ως εμπόδια στην εξέλιξη ή τη λύτρωση του κόσμου. Παρότι η κεντρική ιδέα παρουσιάζει ενδιαφέρον, το παιχνίδι δεν επενδύει ουσιαστικά στην αφήγηση του και την χρησιμοποιεί ως κινητήριο δύναμη παρά ως βασικό συστατικό.

Η ιστορία ξεδιπλώνεται κυρίως μέσα από lore disks, τα οποία βρίσκουμε σε παλιούς υπολογιστές κατά τη διάρκεια των runs. Ακόμα και μετά από εκτενή ανάγνωση αυτών των αποσπασματικών πληροφοριών, η συνολική εικόνα παραμένει θολή και ανοιχτή σε ερμηνείες. Το ScourgeBringer δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται να μας καθοδηγήσει σε μια συγκεκριμένη ροή για τα γεγονότα, κάτι που μπορεί να θεωρηθεί είτε αδυναμία είτε μια συνειδητή δημιουργική επιλογή.

Η δομή των runs και η φιλοσοφία του σχεδιασμού

Κάθε προσπάθεια στο ScourgeBringer ξεκινά από ένα κεντρικό κόσμο, εκεί όπου ένα δέντρο, το Chiming Tree λειτουργεί ως πύλη προς τον κεντρικό πύργο των Δικαστών. Από το Chiming Tree ξεκλειδώνουμε και επιλέγουμε μόνιμα perks για να ενδυναμώσουμε την ηρωίδα και την αποτελεσματικότητά μας, να μιλήσουμε με NPCs και να διαβάσουμε το lore που έχουμε συλλέξει. Όταν είμαστε έτοιμοι, εισερχόμαστε στην πύλη που μας μεταφέρει στο πρώτο από τα πέντε επίπεδα του παιχνιδιού. Κάθε επίπεδο διαθέτει τη δική του αισθητική ταυτότητα, εχθρούς και bosses, δινοντάς μας να καταλάβουμε πως κάθε level έχει την δική του δυσκολία και ιδιαιτερότητες.

Ένα πλήρες run μπορεί να διαρκέσει περίπου 45 λεπτά, αν είμαστε γρήγοροι και ξέρουμε τι κάνουμε. Στην αρχή, θα πεθάνουμε αρκετές φορές πριν καν φτάσουμε στο δεύτερο επίπεδο, ενώ αν τύχει να καταφέρουμε να ολοκληρώσουμε τις πρώτες πίστες, όσο προχωράμε, θα διαπιστώνουμε πως τα πράγματα ζορίζουν ιδιαίτερα.

Σαν ένα ακόμα κλασικό Roguelike, οι χάρτες και τα επίπεδα αποτελούνται από διασυνδεδεμένα, μικρά θεματικά δωμάτια. Αυτά ποικίλου από combat rooms, shops, skill rooms, mini-boss rooms με τελικό προορισμό το boss room κάθε περιοχής.

Για να ξεκλειδώσουμε την τελική μάχη κάθε επιπέδου, πρέπει πρώτα να νικήσουμε το αντίστοιχο mini-boss που λειτουργεί ως το κλειδί για το boss room, με τις απαιτήσεις να αυξάνονται όσο προχωράμε. Θα χρειαστεί να εξερευνήσουμε το μεγαλύτερο μέρος των δωματίων όχι μόνο για να βρούμε το κλειδί αλλά και για να μαζέψουμε νομίσματα, unlockables, νέα abilities και να βρούμε όπλα για να διαμορφώσουμε το build μας ανά περίπτωση.

Ένα σύστημα μάχης χτισμένο στην ταχύτητα και την ακρίβεια

H διαφοροποίηση του ScourgeBringer από άλλα roguelikes γίνεται από το σύστημα μάχης του που είναι ίσως και το δυνατότερο στοιχείο του, αν κάνουμε πέρα το δυνατό artstyle του. Σαν μια μίξη μεταξύ Dead Cells και Celeste, η μετακίνησή μας αλλά και οι επιθέσεις μας απαιτούν ταχύτητα, ακρίβεια, ασταμάτητη κίνηση και υψηλά αντανακλαστικά.

Η Khyra διαθέτει ένα περιορισμένο αλλά καλά τοποθετημένο σετ κινήσεων που της επιτρέπουν να πηγαίνει από την μια άκρη του δωματίου στην άλλη με μια μόλις κίνηση. Η ηρωίδα έχει στην διάθεσή της άλματα, μια βασική επίθεση με το σπαθί της, μια smash επίθεση, ένα dash και ένα όπλο για να βαράει από απόσταση. Το βασικό moveset παραμένει αμετάβλητο σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, αλλά όσο προχωράμε θα βρούμε ορισμένα abilities που ενισχύουν την δύναμη των επιθέσεών μας ή αλλάζουν ελαφρώς τα μοτίβα μας.

Η μάχη εκτυλίσσεται κυρίως στον αέρα, καθώς πολλοί εχθροί αιωρούνται ή επιτίθενται από ψηλά. Έτσι, μας επιτρέπεται να κάνουμε άπειρα air dashes, αρκεί να μην ακουμπήσουμε το έδαφος, είτε λόγω παγίδων είτε για να μην χαλάσουμε το combo που έχουμε φτιάξει. Το dash λειτουργεί ταυτόχρονα ως εργαλείο μετακίνησης και επίθεσης, αφού όταν σκοτώσουμε έναν εχθρό μπορούμε να κάνουμε dash κατευθείαν στον επόμενο και να μην αφήσουμε περιθώρια αντεπίθεσης.

Η smash επίθεση από μεριάς της έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς μπορεί να σταματήσει εχθρούς, να τους εκτοξεύσει σε τοίχους και, κυρίως, να αποκρούσει bullets πίσω προς τους αντιπάλους. Δεδομένου ότι το ScourgeBringer υιοθετεί και στοιχεία bullet hell, η σωστή χρήση της smash επίθεσης είναι κρίσιμη για την επιβίωση μιας και δεν μπορούμε πάντα να αποφεύγουμε τον καταιγισμό.

Εχθροί, bullets και συνεχής πίεση

Κάθε combat room είναι γεμάτο με, συνήθως, μικρούς εχθρούς οι οποίοι όμως ασκούν ιδιαίτερη πίεση με τα μοτίβα των βολών τους ή τις απότομες αντεπιθέσεις τους. Σχεδόν όλοι οι εχθροί μας διαθέτουν επιθέσεις από απόσταση, γεμίζοντας την οθόνη με βολές που δεν έχουμε πάντα χρόνο να αποκρούσουμε. Εδώ έρχονται και τα γρήγορα αντανακλαστικά. Υπάρχει πάντοτε κάποια μορφή προειδοποίησης πριν την επίθεση, όπως ένα θαυμαστικό ή εχθροί που αναβοσβήνουν, αλλά αυτό δεν μειώνει την ανάγκη για άμεση αντίδραση, ειδικά όταν βασιζόμαστε ήδη στην σώμα με σώμα μάχη.

Η πυκνότητα των bullets και η ταχύτητα της δράσης απαιτούν απόλυτη συγκέντρωση. Παρότι η smash επίθεση μπορεί να αποκρούσει βλήματα, το arc της δεν καλύπτει πάντα ολόκληρο το κύμα, γεγονός που καθιστά την επιλογή του σωστού timing κρίσιμη. Το παιχνίδι δεν συγχωρεί λάθη και κάθε χτύπημα που δεχόμαστε έχει άμεσες συνέπειες.

Όπλα, skills και rogue-lite στοιχεία

Τα roguelikes, κυρίως τα πιο νέα, μας έχουν συνηθίσει να έχουμε επιλογή σε loadouts και όπλα ώστε να προσαρμόζουμε το playstyle στα δεδομένα μας. To ScourgeBringer όμως διατηρεί ένα βασικό loadout καθόλη την διάρκεια του παιχνιδιού. Η Khyra έχει ένα σπαθί αλλά διάφορα Ranged όπλα που μπορούμε να βρούμε ή να αγοράσουμε, αλλάζοντας τα μοτίβα των βολών μας. Όπλα όπως πιστόλια, laser, shotguns και chainguns αλλάζουν ελαφρώς τον τρόπο παιχνιδιού με βολές που είτε μπορούν να κατακλύσουν την οθόνη ή να πιέσουν αντίστοιχα τους εχθρούς μας.

Ωστόσο, τα πυρομαχικά είναι εξαιρετικά περιορισμένα, με αποτέλεσμα τα όπλα αυτά να λειτουργούν περισσότερο ως συμπληρωματικά εργαλεία για έκτακτες ανάγκες παρά ως βασικό μέσο μάχης. Τα crates που ρίχνουν οι εχθροί μπορούν να αναπληρώσουν ammo, αλλά όχι σε βαθμό που να αλλάξει ριζικά το gameplay. Βέβαια, μπορούμε να κάνουμε reloads όσο σκοτώνουμε εχθρούς οπότε εδώ υπάρχει και μια λογική ρίσκου και ανταμειβής.

Τα rogue-lite στοιχεία εκφράζονται κυρίως μέσω των skill pillars και των μόνιμων upgrades. Κατά τη διάρκεια ενός run, μπορούμε να αποκτήσουμε skills που επηρεάζουν την υγεία, τη ζημιά, τη συλλογή νομισμάτων και άλλες παραμέτρους. Παράλληλα, υπάρχει ένα μόνιμο νόμισμα που αποκτούμε από bosses και επενδύεται στις παθητικές ικανότητες του Chiming Tree. Αυτές οι αναβαθμίσεις αυξάνουν τις πιθανότητες επιτυχίας, αλλά δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την ανάγκη για υψηλό επίπεδο δεξιοτήτων.

Η δυσκολία ως κεντρικός άξονας

Το ScourgeBringer είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο παιχνίδι. Ομολογώ πως η βασική του λούπα είναι εξίσου εθιστική μιας και το να καθαρίζεις ένα δωμάτιο γρήγορα, με dashes και αντεπιθέσεις είναι φοβερά ικανοποιητικό. Ωστόσο, η δυσκολία κυριαρχεί ήδη από τα πρώτα λεπτά.

Η Khyra ξεκινά με περιορισμένο αριθμό HP, ο οποίος μπορεί να αυξηθεί μόνο μέχρι ενός σημείου μέσω των upgrades που βρίσκουμε ανά run. Κάθε χτύπημα αφαιρεί μία μονάδα ζωής και τα healing drops είναι σπάνια. Η έλλειψη σημαντικού invulnerability window μετά από χτύπημα σημαίνει ότι μια σύντομη αλληλουχία επιθέσεων μπορεί να οδηγήσει σε γρήγορο θάνατο.

Οι τυχαίες αναβαθμίσεις βοηθούν, αλλά σπάνια δημιουργούν συνδυασμούς που μας καθιστούν υπερβολικά ισχυρούς. Το παιχνίδι δεν επιτρέπει την “τσαπατσουλιά” ούτε τις απότομες, απρόσεκτες προσεγγίσεις και απαιτεί συνεχή βελτίωση των αντανακλαστικών και της στρατηγικής μας αλλά και συνεχόμενη, αμείωτη προσοχή.

Σε αυτή την πραγματικότητα συγκαταλέγονται και τα αφεντικά που αν και έχουν κάπως προβλέψιμα μοτίβα, η bullet hell λογική τους μας πιέζει ακόμα περισσότερο και μας υποχρεώνει να είμαστε προσεκτικοί. Η λύση συνήθως είναι να στέλνουμε πίσω τις βολές τους για μεγαλύτερη ζημιά και να εκμεταλλευόμαστε τα ανοίγματα.

To Celeste η καθαρή έμπνευση

Το Celeste είναι ένα εντυπωσιακό έργο, όσον αφορά τα γραφικά και την αισθητική του. Τα outlined pixelated σχέδιά του μας τραβούν την προσοχή μέχρι και σήμερα ενώ τα έντονα χρώματα διαμορφώνουν έναν ξεχωριστό, αξιομνημόνευτο κόσμο. Κάτι παρόμοιο επιχειρείται και εδώ αλλά με πιο σκοτεινές αποχρώσεις αλλά και κόσμους που είναι φανερά διαφορετικοί τόσο ως προς το θέμα τους όσο και στην διαμόρφωσή τους. Κάθε επίπεδο έχει διαφορετικούς εχθρούς, διαφορετικές παγίδες και χρώματα που ανταποκρίνεται στο θέμα του αφεντικού.

Κάθε μοντέλο, από την Khyra μέχρι και τους απλούς εχθρούς, υιοθετεί ένα ιδιαίτερα καλοδουλεμένο pixel art στυλ, με έντονα χρώματα και καθαρά animations. Η ταχύτητα της δράσης δεν επηρεάζει την ευκρίνεια και την αντίληψη του χώρου, με τους εχθρούς και τις σφαίρες να ξεχωρίζουν πάντα καθαρά από το περιβάλλον. Βέβαια, αυτό γίνεται λιγότερο αληθές όταν κάνουμε dash και βαράμε έναν εχθρό από κοντά αφού τα εφέ αναμειγνύονται με τα εκάστοτε μοντέλα και, συνήθως, τα καλύπτουν.

Παίζοντας τον τίτλο στο Nintendo Switch 2 αλλά και σε υπολογιστή, η απόδοση είναι βουτυρένια, με τα καρέ να ρέουν χωρίς κολλήματα ή προβλήματα. Η pixelated αισθητική του λειτουργεί άψογα σε αυτά τα δύο συστήματα και ο χειρισμός αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο όταν χρησιμοποιούμε χειριστήριο (και όχι πληκτρολόγιο και ποντίκι).

Συμπέρασμα

Δεν περίμενα πως εν έτει 2025 θα έγραφα την γνώμη μου για το ScourgeBringer. Αλλά έτυχε μια από αυτές τις ημέρες να ξαναπαίξω και να θυμηθώ πως μου άρεσε. Είναι ένας τίτλος που δεν απευθύνεται σε όλους αλλά σε εκείνους που αναζητούν μια ακραία πρόκληση και απολαμβάνουν τη μηχανική τελειότητα.

Δίνεται μια ξεκάθαρη έμφαση στην δεξιοτεχνία του παίκτη. Ωστόσο, η απουσία ουσιαστικής ποικιλίας σε builds και η περιορισμένη τυχαιότητα καθιστούν τις εμπειρίες μεταξύ των runs αρκετά παρόμοιες. Παρ’ όλα αυτά, το σύστημα μάχης είναι τόσο στιβαρό και ικανοποιητικό που μπορεί να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον, δίνοντας ένα πιο έντονο arcade feeling. Όταν κιόλας, είναι ένας τίτλος που βγαίνει αρκετά συχνά σε έκπτωση και μάλιστα χαμηλή, είναι δύσκολο να μην το προτείνω.

Για τους λάτρεις των σκληρών, γρήγορων και αμείλικτων παιχνιδιών, το ScourgeBringer προσφέρει μια εμπειρία που δοκιμάζει πραγματικά τα όρια μας και όχι πάντα με ευπρόσδεκτο τρόπο. Για όλους τους υπόλοιπους, η υψηλή δυσκολία και η έλλειψη πιο φιλικών επιλογών ίσως αποτελέσουν ανασταλτικούς παράγοντες. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα παιχνίδι με ξεκάθαρη ταυτότητα και αφοσίωση στο όραμά του, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα απευθυνθεί σε όλους.