Δεν προτιμώ τα ελληνικά παιχνίδια. Δεν τα προτιμώ για πολλούς λόγους. Πρόχειρα, ημιτελή, ανέμπνευστα και πολλές φορές “κρατημένα στο παρελθόν” είτε λόγω περιορισμένης τεχνογνωσίας ή μεγάλης φιλοδοξίας. Σίγουρα υπάρχουν περιπτώσεις που λάμπουν αλλά στην πλειοψηφία τους έχουμε προσπάθειες που είτε δεν αποδίδουν είτε δεν βλέπουν ποτέ το φως της ημέρας (βλ. “Η Δούκισσα της Πλακεντίας” το οποίο αμφιβάλλω αν κυκλοφόρησε και ποτέ). Ευτυχώς, το SELINI φαίνεται να μην είναι μια τέτοια περίπτωση.
Ο τίτλος της Cymban μου έκανε ιδιαίτερη έκπληξη και με έκανε να καταλάβω, σε έναν βαθμό, πως υπάρχουν ταλέντα εκεί έξω που δεν φαίνονται, δεν φωνάζουν, ούτε προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή επειδή απλά και μόνο δημιουργούν βιντεοπαιχνίδια. Ίσως η βουβή δύναμη του SELINI να είναι αυτή που θα του επιτρέψουν να λάμψει πραγματικά, αν του δοθεί η ευκαιρία, αλλά προς το παρόν και δεδομένης της κυκλοφορίας του στο Steam Early Access, η δουλειά που μένει να γίνει είναι αρκετή.
Το παιχνίδι ξεκινάει άμεσα, χωρίς μενού ή title cards και μας βάζει στην θέση ενός ανάπηρου αγοριού, σε ένα μέρος που μοιάζει με νοσοκομείο. Αμέσως αμέσως, το σκηνικό αλλάζει και βρισκόμαστε σε έναν σκοτεινό κόσμο γεμάτο τεχνητή νοημοσύνη, σκοτάδι και ρομπότ που επιβιώνουν σε έναν κόσμο προς διάλυση.
Αυτό που μου προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση και εκτίμησα ιδιαίτερα είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποιο U.I., δεν υπάρχουν σεντόνια πληροφοριών, ούτε μας πιάνει από το χεράκι για να μας πάει στο τέλος. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που επιχειρεί να διαφοροποιηθεί μέσα από τον σχεδιασμό και την ατμόσφαιρά του, δίνοντας έμφαση στην εξερεύνηση και την πρόοδο, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο μας επικοινωνούνται όλα τα στοιχεία, μέσα από την παρατήρηση και την κατανόηση αλλά και διακριτικές ενδείξεις όπως τα κουμπιά πάνω σε ρομποτάκια ή μέσω ανακάλυψης.
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια κινείται και η ιστορία, η οποία δεν έχει κείμενα, σκηνικά ή γραπτό λόγο γενικότερα, στοιχείο που μας αφήνει να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα, να κάνουμε τις δικές μας προβλέψεις και να αποκρυπτογραφήσουμε εμείς κάθε σκηνή και περιοχή. Το παιχνίδι επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία του αποκλειστικά μέσα από εικόνες, σύμβολα και τον ίδιο τον κόσμο του.
Μέσα από την παρατήρηση του περιβάλλοντος, τη σύνδεση συμβόλων και την εξερεύνηση, αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τη φύση του κόσμου και τα γεγονότα που έχουν προηγηθεί. Το μετα-αποκαλυπτικό ύφος ενισχύεται από την απουσία καθοδήγησης, δημιουργώντας ένα αίσθημα απομόνωσης αλλά και περιέργειας.
Η αφήγηση δεν είναι άμεση, αλλά λειτουργεί υποστηρικτικά προς την εξερεύνηση. Δεν υπάρχει ξεκάθαρη δομή αρχής, μέσης και τέλους σε αυτό το στάδιο, όμως η συνοχή του κόσμου αφήνει την εντύπωση ότι όλα τα στοιχεία είναι τοποθετημένα με συγκεκριμένο σκοπό.
Στην αρχή του παιχνιδιού, δίνετια η εντύπωση πως μιλάμε για ένα horror platformer στην ίδια φλέβα με τα Little Nightmares ή Limbo. Γρήγορα θα διαπιστώσουμε όμως πως πρόκειται για ένα παραδοσιακό metroidvania που βασίζεται κυρίως στην εξερεύνηση και στην σταδιακή, μεθοδική πρόοδο. Ο κόσμος είναι ανοιχτός σε μεγάλο βαθμό, επιτρέποντας διαφορετικές διαδρομές, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει μια “αόρατη” γραμμή προόδου που μας καθοδηγεί έμμεσα.
Η πρόοδος δεν προκύπτει μόνο από την απόκτηση νέων ικανοτήτων, αλλά και από την κατανόηση του περιβάλλοντος. Πολλές φορές καλούμαστε να ερμηνεύσουμε σύμβολα ή να αναγνωρίσουμε μοτίβα που έχουμε ήδη συναντήσει. Οι αναβαθμίσεις λειτουργούν ως ένα επιπλέον βήμα διευκόλυνσης της μετακίνησης και αφαίρεσης εμποδίων ή στην επίλυση περιβαλλοντικών γρίφων. Αυτοί αποτελούν και το βασικό στοιχείο του gameplay. Η λύση τους δεν είναι πάντα άμεση, αλλά προκύπτει μέσα από παρατήρηση και δοκιμή. Το παιχνίδι αποφεύγει να μας δώσει άμεσες απαντήσεις, ενθαρρύνοντας την προσωπική ανακάλυψη και όταν τελικά κατανοήσουμε τη λειτουργία ενός μηχανισμού ή τη σημασία ενός συμβόλου, η αίσθηση ικανοποίησης είναι έντονη και ουσιαστική.
Δεν λείπει και ένας υποτυπώδης μηχανισμός μάχης αφού ορισμένες ικανότητες μας επιτρέπουν να προστατευτούμε από εχθρικά ρομπότ. Το σύστημα θυμίζει άλλους τίτλους του είδους, με έμφαση στην αποφυγή και τον σωστό συγχρονισμό που λειτουργούν περισσότερο συμπληρωματικά καθώς οι μάχες με αφεντικά ή μικρότερα ρομπότ δεν είναι υπερβολικά περίπλοκες, αλλά απαιτούν συγκέντρωση και προσοχή.
Μεγάλη εντύπωση (για τα ελληνικά δεδομένα) προκαλεί και η γενικότερη παρουσίαση του SELINI. Με εμφανείς εμπνεύσεις από παιχνίδια όπως το Inside και το Limbo, η εικαστική του προσέγγιση είναι ευπρόσδεκτη και συμβάλλει άμεσα στην γενικότερη ατμόσφαιρα του τίτλου. Συγκεκριμένα, η χρήση της σκοτεινής παλέτας με τις αποχρώσεις του γκρίζου και του μαύρου σε συνδυασμό με αντίθετα χρώματα όπως λευκό και κόκκινο δημιουργούν μια εικόνα που είναι άμεσα αναγνωρίσιμη.
Κάθε σκηνή δείχνει προσεγμένη, με έμφαση στη λεπτομέρεια και τη συνοχή. Ο κόσμος είναι συνεκτικός και ενισχύει την αίσθηση ενός ενιαίου περιβάλλοντος. Η οπτική παρουσία δεν εξυπηρετεί μόνο την αισθητική, αλλά και το gameplay, καθώς βοηθά στην κατανόηση των γρίφων και των διαδρομών. Αλλά, μεγαλύτερο θετικό στοιχείο όλων, είναι το animation τόσο του χαρακτήρα μας όσο και των αντικειμένων του κόσμου γύρω μας. Εδώ δεν έχουμε το κλασικό “μαγκωμένο” animation των blueprints των διαφόρων editors αλλά μια πιο ρέουσα κίνηση με απόδοση που μοιάζει ονειρική (αφού αγγίζαμε τα 144fps χωρίς προβλήματα)
Βέβαια, δεν είναι όλα “μέλι-γάλα” αφού η Early Access περίοδος αναδεικνύει και μερικά σημαντικά προβλήματα που συνάντησα κατά την διάρκεια του παιχνιδιού. Πέρα από ορισμένες ατέλειες και glitches (όπως εκρήξεις σε σημεία που τα ρομπότ δεν βρίσκονταν) συναντήσα μερικά game-breaking bugs που κόψανε την πρόοδό μου με αποτέλεσμα να πρέπει να ξεκινήσω από την αρχή όλο το run.
Για παράδειγμα, υπήρξε ένα σημείο στο οποίο είχα κάνει save point (τα save points γίνονται σε σημεία όπου μποτάκια “επισκευάζουν” άλλα bots) και πήρα ένα καράβι για να πάω στο επόμενο progress point. Όταν έφτασα εκεί, πέθανα και επέστρεψα στο προηγούμενο save. Εκεί όμως διαπίστωσα ότι δεν υπήρχε κάποιος τρόπος να επιστρέψω στο νέο μέρος μιας και το καράβι είχε φύγει και δεν υπήρχε τρόπος να το καλέσω πίσω – ή έστω δεν βρήκα εγώ.
Επίσης, υπήρξαν και άλλα “στραβοπατήματα” όπως με το dash. Υπάρχει ένας συνδυασμός που όταν κάνω aerial dash και πατήσω πάλι το πήδημα, ο χαρακτήρας “glitchάρει” και μπορεί να ξαναπηδήξει με αποτέλεσμα να μπορούμε να φτάσουμε σημεία και πλατφόρμες που κανονικά δεν θα μπορούσαμε (αν δεν είχαμε ξεκλειδώσει την απαραίτητη ικανότητα). Είμαι σίγουρος πως αυτά είναι θέματα που μακροπρόθεσμα θα διορθωθούν αλλά τώρα “σπάνε” το gameplay με περισσότερους από τους αναμενόμενους τρόπους.
Για τώρα, το SELINI δείχνει από νωρίς ότι αποτελεί ένα ιδιαίτερα προσεγμένο Metroidvania, με έμφαση στη λεπτομέρεια και στη συνοχή των μηχανισμών του. H απουσία άμεσης καθοδήγησης, η απουσία διαλόγων και σεντονιών κειμένου, η χρήση συμβόλων και η παρακίνηση να βιώσουμε τα πάντα με τον δικό μας ρυθμό και κατανόηση, δημιουργούν μια αξιόλογη εμπειρία που ανυπομονούμε να βιώσουμε ολοκληρωμένη.
Όταν διορθωθούν και τα προβλήματα που ανέφερα παραπάνω, τότε θα μιλάμε για τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις στο είδος. Σε αυτή την φάση όμως, προσφέρει μια ισορροπία στην εξερεύνηση, τους μηχανισμούς και το γενικότερο gameplay του και δημιουργεί μια ευχάριστη εμπειρία, ικανή να μας αιχμαλωτίσει χωρίς να κουράζει. Και παρότι δεν έχουμε ακόμη πλήρη εικόνα του ολοκληρωμένου συνόλου του, το παιχνίδι καταφέρνει να αφήσει θετικές εντυπώσεις.
Ευχαριστούμε την Behind the Hump για την παραχώρηση του Early Access Code.
