Tales of Seikyu Review

Έχω περάσει τα τελευταία χρόνια πνιγμένος σε cozy farming sims. Stardew Valley, Rune Factory, Fae Farm, Coral Island, τα έχω παίξει σχεδόν όλα και κάπου στην πορεία άρχισα να αναρωτιέμαι αν έχει απομείνει κάτι νέο να πει το είδος. Η επιτυχία του Stardew Valley άνοιξε τις πόρτες σε χιλιάδες indie developers να επιχειρήσουν να φτιάξουν κάτι διαφορετικό στο είδος ή να φτιάξουν κάτι από τα ίδια αλλά με μια διαφορετική εμφάνιση, διαφορετική στρώση γοητείας ή έργα που εστιάζουν περισσότερο στην ιστορία παρά στο ίδιο το gameplay. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι το Midnight Peaks, το οποίο ομολογώ πως μου έχει τραβήξει ιδιαιτέρως την προσοχή αλλά…είναι λίγο τσιμπημένο.

Το Tales of Seikyu της ACE Entertainment μπήκε στη ζωή μου τώρα που έφυγε από το Early Access, υποσχόμενο κάτι διαφορετικό μέσα από τη γιαπωνέζικη μυθολογία και τα yokai. Και πραγματικά καταφέρνει να ξεχωρίσει, όχι επειδή αλλάζει τη φόρμουλα από τα θεμέλια αλλά επειδή προσθέτει μια στρώση μεταμορφώσεων που δίνει νόημα και προσωπικότητα σε κάτι που σε άλλα παιχνίδια θα ήταν απλά ένα ακόμα στοιχείο.

Η ιστορία μας βάζει στον ρόλο ενός Fox Yokai που μαζί με τη μικρή του αδερφή Kon φτάνει στο νησί Seikyu, την πατρογονική γη της φυλής της αλεπούς. Οι γονείς τους έχουν εξαφανιστεί και το ίδιο ισχύει και για το μεγαλύτερο μέρος του Fox Clan, οπότε το ταξίδι επιστροφής γίνεται και ταξίδι ανακάλυψης. Οι κάτοικοι του νησιού υποδέχονται τα δύο αδέρφια θερμά, αφού οι αλεπούδες θεωρούνται ιερές εκεί και σιγά σιγά ξετυλίγεται το μυστήριο πίσω από την εξαφάνιση της φυλής. Η υπόθεση μοιάζει λίγο τυπική, λίγο τυπική από την άποψη ότι την έχουμε ξαναδεί σε σημεία όπως anime, manga και νουβέλες, η αλήθεια είναι όμως πως το σενάριο κινείται σε αρκετά προβλέψιμα μονοπάτια, αλλά καταφέρνει να “κολλήσει” όλο το υπόλοιπο πακέτο.

Ο πραγματικός λόγος που θα μείνουμε στο Seikyu είναι οι κάτοικοι του, παρά το farming sim κομμάτι. Η δήμαρχος Yui είναι από τους πιο συμπαθητικούς χαρακτήρες που έχουμε συναντήσει σε τέτοιο παιχνίδι, ενώ η Nyotengu, φύλακας των ουρανών του νησιού με αγάπη για τη μάχη, έχει ένα στυλ που ξεχωρίζει αμέσως. Δεν λείπουν όμως και οι πιο “ξεθωριασμένοι” χαρακτήρες, κάποιοι από αυτούς μοιάζουν σαν να μπήκαν στο καστ επειδή έπρεπε να υπάρχει κάποιος με αυτό το ρόλο και όχι επειδή είχαν κάτι πραγματικά ενδιαφέρον να πουν. Είναι όμως αναμενόμενο σε ένα παιχνίδι με τόσο μεγάλο αριθμό NPCs, να μην μπορούν όλοι να είναι εξίσου αξέχαστοι ενώ συνολικά το καστ κρατάει το ενδιαφέρον αρκετά καλά ώστε να θέλουμε να μάθουμε τις ιστορίες τους.

Το character creator στην αρχή του παιχνιδιού κάνει τη δουλειά του χωρίς να είναι κάτι εντυπωσιακό. Έχουμε τη δυνατότητα να διαλέξουμε φύλο, χτένισμα, ακόμα και δύο διαφορετικά χρώματα ματιών ταυτόχρονα, αλλά αν ερχόμαστε από παιχνίδια με πιο βαθιά παραμετροποίηση θα νιώσουμε πως λείπουν επιλογές. Προσωπικά δεν είναι κάτι που με ενόχλησε ιδιαίτερα, μιας και δεν περνάω ιδιαίτερο χρόνο στο character customisation αλλά και για τον λόγο ότι μέσα σε λίγες ώρες παιχνίδι ξεχνάμε την εμφάνιση του χαρακτήρα σου και ασχολούμαστε με όλα τα άλλα που έχει να προσφέρει το Seikyu.

Ως μέλος της φυλής της αλεπούς κληρονομούμε τη δυνατότητα μεταμόρφωσης και το παιχνίδι την χρησιμοποιεί με τρόπο που αντικαθιστά σχεδόν όλα τα κλασικά εργαλεία του είδους. Δεν κουβαλάμε τσάπα για να οργώσουμε το χωράφι μας, μεταμορφωνόμαστε σε αγριογούρουνο και χτυπάμε το χώμα ενώ σταδιακά αποκτάμε και άλλες μορφές που μας επιτρέπουν να ταξιδεύουμε γρηγορότερα ή να κάνουμε αποτελεσματικά τις εργασίες μας. Για παράδειγμα, για το πότισμα δεν έχουμε ποτιστήρι αλλά τη μορφή ενός γαλάζιου slime που φτύνει νερό στα φυτά. Αργότερα ξεκλειδώνουμε τη μορφή του tengu, ενός γιγάντιου κόρακα που μας επιτρέπει να πετάμε πάνω από το νησί και είναι από τις πιο ικανοποιητικές στιγμές του παιχνιδιού, τόσο για την εξερεύνηση όσο και απλά επειδή είναι διασκεδαστικό να πετάμε ανάμεσα στα βουνά και ναούς αντί να περπατάμε. Συνολικά υπάρχουν έξι μορφές προς ξεκλείδωμα και καθεμιά ανοίγει νέα κομμάτια του χάρτη, κρυμμένα ερείπια, ψηλές κορυφές, βυθισμένους θησαυρούς ενώ αλλάζουν εντελώς τον τρόπο που σκεφτόμαστε τη σχέση σου με τον κόσμο γύρω μας.

Το πρόβλημα είναι πως το ξεκλείδωμα των περισσότερων μορφών περνάει μέσα από τα Fox Ruins, ένα δικτυωμένο σύστημα δωματίων γεμάτο εχθρούς και γρίφους. Κι εκεί η εμπειρία στραβώνει λίγο. Οι γρίφοι είναι λίγοι και αραιοί, ο χάρτης μέσα στο dungeon μπερδεύει περισσότερο απ όσο βοηθάει και το σύστημα των quest γενικότερα δείχνει μόνο ποιος μας έδωσε την αποστολή, όχι πού πρέπει να παμε. Κατέληξα αρκετές φορές να τριγυρίζω άσκοπα στο νησί προσπαθώντας να καταλάβω τι ακριβώς ζητούσε από εμένα μια αποστολή, κάτι που σε ένα παιχνίδι φτιαγμένο για χαλάρωση δημιουργεί το…αντίστροφο αποτέλεσμα.

Η μάχη από την άλλη είναι το πιο αμφιλεγόμενο κομμάτι του Tales of Seikyu. Σαν πρώτη εντύπωση, δείχνει γρήγορη και εντυπωσιακή, με κάθε μορφή να έχει τις δικές της κινήσεις, αλλά η αίσθηση πίσω από τα χτυπήματα δεν είναι η επιθυμητή. Κόβουμε εχθρούς σαν να είναι χαρτί, δεν υπάρχει βάρος στις επιθέσεις μας και η ποικιλία εχθρών είναι περιορισμένη, με αρκετούς από αυτούς να λειτουργούν ουσιαστικά ίδια παρόλο που αλλάζει η εμφάνισή τους. Η ισορροπία δυσκολίας είναι επίσης παράξενη, κάποιοι εχθροί πέφτουν αμέσως ενώ άλλοι απορροφούν ζημιά χωρίς λόγο και το ποιο όπλο κρατάμε φαίνεται να παίζει μεγαλύτερο ρόλο από τη δική μας δεξιότητα. Ίσως κακοέμαθα από το Guardians of Azuma, αλλά θα ήθελα να δω ένα πιο “γεμάτο” combat loop.

Ευτυχώς, όλα τα υπόλοιπα cozy στοιχεία δουλεύουν πολύ καλύτερα. Το ψάρεμα, το μαγείρεμα, η καλλιέργεια, το ερωτικό κομμάτι, το crafting και η διακόσμηση, όλα βρίσκονται εκεί και λειτουργούν όπως θα περίμενε κανείς από το είδος. Το σπίτι και η φάρμα μας ξεκινούν μικρά αλλά μεγαλώνουν όσο επενδύουμε χρόνο και πόρους, μπορούμε να προσθέσουμε ζώα, ακόμα και ένα ranch για τέρατα, ενώ υπάρχουν αυτοματισμοί που μας γλιτώνουν τη βαρετή επαναληπτική δουλειά. Τα φεστιβάλ είναι από τα πιο όμορφα σημεία, με το πρώτο φεστιβάλ ψαρέματος να γεμίζει την πόλη με χαρταετούς σε σχήμα κυπρίνου και σκηνές που δείχνουν πόση προσοχή δόθηκε στην ατμόσφαιρα του νησιού. Οι εποχές αλλάζουν σταθερά, από τα άνθη κερασιάς μέχρι το χιόνι στις στέγες και το νησί δίνει μια αίσθηση ζωντάνιας, πως αναπνέει μαζί μας καθώς περνάει ο καιρός.

Όσον αφορά την απόδοση, δεν υπήρχε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα στην εμπειρία μου. Σε έναν υπολογιστή με έναν AMD Ryzen 7 5800X3D, μια NVIDIA RTX 4070, 64GB μνήμης RAM και σε έναν SSD, δεν αντιμετώπισα κάτι σοβαρό, όμως όσο πέρναγε η ώρα παρατηρούσα κάποια μικρά κολλήματα και πτώσεις στα καρέ, κάτι που με προιδέασε για memory leak. Ωστόσο, με μερικά patches και updates, αυτό το παραπάτημα δεν αποτέλεσε ιδιαίτερο πρόβλημα. Και μου κάνει κάπως εντύπωση, καθώς η γενικότερη παρουσίαση του Tales of Seikyu θυμίζει ένα πιο 3D anime game, με τα μοντέλα να φέρουν τις κλασικές ιδιοσυγκρασίες ενός JRPG, με ιδιαίτερα σχέδια, λεπτομέρειες και χρώματα, την στιγμή που τα περιβάλλοντα θυμίζουν κλασικό χωριό Ιαπωνίας. Υπάρχει επίσης μια μίξη τρισδιάστατων “smooth” μοντέλων με ένα outline που κολακεύει το γενικότερο design.

Συμπέρασμα

Σε γενικές γραμμές, το Tales of Seikyu δεν είναι το παιχνίδι που θα ξεχωρίσει ιδιαίτερα στο είδος του farming sim, αλλά είναι σίγουρα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα που έχουμε παίξει τα τελευταία χρόνια χάρη κυρίως στο θέμα του και τις μεταμορφώσεις του. Έχει κάποιες ιδιαίτερες λεπτομέρειες που ίσως να ήθελαν παραπάνω δουλειά, ένα dungeon segment που χρειάζεται εξίσου παραπάνω δουλειά, ένα σύστημα μάχης που θα μπορούσε να έχει περισσότερο βάρος ενώ η τεχνική του κατάσταση δεν είναι ομοιόμορφη.

Ωστόσο ο κόσμος του, οι χαρακτήρες του και η ιδέα να αντικαταστήσουμε κάθε εργαλείο με μια μορφή yokai είναι αρκετά για να μας κρατήσουν κολλημένους περισσότερες ώρες από όσες περιμέναμε. Αν ψάχνουμε το επόμενο Stardew μας, ή απλά θέλουμε κάτι με λίγο περισσότερη μυθολογία και φτερά, το Seikyu αξίζει σίγουρα τον χρόνο μας.

Το Review Code ήταν μια παραχώρηση της εκδότριας εταιρείας για την σύνταξη αυτής της κριτικής. Η κριτική έγινε σε PC.