The Rogue Prince of Persia Review: Κάτι από τα παλιά

Roguelikes παντού, πάντα και για όλους. Από τη στιγμή που το πρώτο The Binding of Isaac άφησε το αποτύπωμά του στον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών — και για πολλούς αποτέλεσε την πρώτη τους επαφή με το είδος — τα roguelikes γνώρισαν μια εντυπωσιακή άνθιση. Μπορεί να χρειάστηκε χρόνος για να φτάσουν στο σημείο που βρίσκονται σήμερα, με μεγάλα διαστήματα χωρίς ιδιαίτερα καινοτόμους τίτλους, όπως έκαναν τα Risk of Rain και Hades, όμως πλέον οι νέες κυκλοφορίες που γίνονται τα τελευταία χρόνια μας αφήνουν σίγουρα εντυπώσεις.

Το Dead Cells αποτελεί μια από αυτές τις ξεχωριστές περιπτώσεις. Αντλώντας έντονες επιρροές από τα Metroidvania και συνδυάζοντάς τες με τη φιλοσοφία του είδους, κατάφερε να προσφέρει κάτι φρέσκο και διαφορετικό. Για χρόνια, το παιχνίδι των Motion Twin και Evil Empire βρισκόταν σταθερά ψηλά στις προτιμήσεις των παικτών, παραμένοντας στην επικαιρότητα χάρη στα ασταμάτητα updates και τα συνεχόμενα content drops. Όταν, αναπόφευκτα, ο κύκλος ανάπτυξής του έκλεισε, οι των δύο εταιρειών χωρίστηκαν με την Motion Twin να προχωράει στο επόμενο βήμα της και την Evil Empire να στρέφει το βλέμμα της στο επόμενο μεγάλο της εγχείρημα. Αυτό ήταν το πρόσφατο The Rogue Prince of Persia της Ubisoft.

Το The Rogue Prince of Persia ακολούθησε τον δρόμο του Dead Cells. Ξεκίνησε ως ένας Early Access τίτλος που εξελίχθηκε σταδιακά και μετά από κάμποσο καιρό κυκλοφόρησε τόσο σε υπολογιστές όσο και κονσόλες χωρίς ιδιαίτερους εορτασμούς. Δεν μπορούμε βέβαια να αρνηθούμε πως σε αυτό συντέλεσε και η “άψογη” /s στρατηγική marketing της Ubisoft που βάφτισε τον τίτλο ως ένα “Indie” παιχνίδι, την στιγμή που χρηματοδοτήθηκε και εκδόθηκε κάτω από άλλη εταιρεία. Αλλά στις ημέρες μας, οι ορισμοί και τα είδη είναι μια ταμπέλα των οποίων η σημασία αλλάζει ανάλογα τα…κέφια.

Για όσους έχουν ασχοληθεί με την σειρά ως έναν βαθμό ίσως να θυμούνται τις ρίζες της. Ξεκίνησε ως ένα 2D Action Platformer για PC το 1989 και έμεινε στην ιστορία για τα ρεαλιστικά γραφικά του, το platforming του, την δράση του και το ελαφρύ, άγνωστο τότε, parkour του. Το νεότερο παιχνίδι της σειράς φαίνεται να δανείζεται κάπως την λογική εκείνων των παιχνιδιών αφού επιστρέφει στο δισδυάστατο πεδίο και ενισχύει την εμπειρία με ιδιαίτερα γραφικά, πιο γρήγορο, φαντασμαγορικό platforming και μια ιστορία που, λίγο-πολύ, έχουμε ξαναδεί.

Επιστροφή στην Περσία

Στο ομώνυμο αρχαίο βασίλειο, η πατρίδα του Πρίγκιπα καταστρέφεται από μια στρατιά Ούννων που χειρίζονται σκοτεινή μαγεία, διαλύοντας τη βασιλική οικογένεια και αφήνοντας τον πρωταγωνιστή νεκρό στο πεδίο της μάχης. Τα sands of time επιστρέφουν μέσα από ένα μαγικό φυλαχτό, το οποίο επιτρέπει στον Πρίγκιπα να επιστρέφει στη ζωή άπειρες φορές, μεταφέροντάς μας, κάθε φορά, τρεις ημέρες πριν από την εισβολή.

Αμέσως καταλαβαίνουμε πως αυτό το φυλακτό χρησιμοποιείται ως εργαλείο για να δικαιολογηθεί ο κύκλος θανάτου και αναγέννησης που αποτελεί τον πυρήνα του gameplay. Πεθαίνουμε, ζωντανεύουμε, βελτιωνόμαστε και ξανά από την αρχή. Παρότι αυτή η ιδέα λειτουργεί και είναι το βασικό συστατικό του είδους, δεν παρουσιάζει εσωτερικές ασυνέπειες αλλά δύσκολα μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι πρόκειται για μια προσέγγιση που έχουμε δει ξανά και ξανά τα τελευταία χρόνια και δεν προσφέρει κάτι διαφορετικό.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα εδώ είναι πως η ιστορία του δεν είναι κακή, αλλά μοιάζει να μην έχει ιδιαίτερες φιλοδοξίες ή κάποιον ξεχωριστό στόχο. Με λίγα λόγια, θα έλεγα πως γίνεται λίγο προβλέψιμη και, σε αντίθεση με άλλα του είδους, δεν μας επιτρέπει να “δεθούμε” με τους χαρακτήρες και το σύμπαν του παιχνιδιού. Το DNA της διήγησης του Dead Cells είναι έντονο και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι οι γραμμές διαλόγου δεν έχουν φωνές ενώ μεγάλο μέρος του lore κρύβεται πίσω από δωμάτια και αντικείμενα στον κόσμο του παιχνιδιού. Ακόμα και με αυτά όμως, φτάνοντας στο τελευταίο αφεντικό και ξεκλειδώνοντας την δυνατότητα να κάνω κάθε run πιο δύσκολο, δεν ένιωθα πως η ιστορία ήταν η αφορμή να παίξω ξανά και ξανά.

Ακόμη και εντός του ίδιου του franchise, το παιχνίδι δυσκολεύεται να σταθεί ισάξιο. Δεν διαθέτει την ευρηματικότητα του Prince of Persia: The Lost Crown, ούτε τη γοητεία και τη μνημειώδη παρουσία του Prince of Persia: Sands of Time. Ο Πρίγκιπας είναι λειτουργικός ως χαρακτήρας, αλλά του λείπει εκείνο το στοιχείο που θα τον έκανε πραγματικά αξέχαστο. Μοιάζει περισσότερο με “έναν ακόμα στρατιώτη”, μια αδιάφορη φιγούρα που δεν “στέκεται” στο σύμπαν του franchise. Αυτό αλλάζει, ελάχιστα βέβαια, με την παρουσία διαφόρων skins αλλά και πάλι η προσωπικότητά του μας αφήνει να ζητάνε πολλά περισσότερα – κάτι για το οποίο ίσως να ευθύνεται και η έλλειψη του voice acting.

Νεκρά κύτταρα & άμμος

Το The Rogue Prince of Persia καλείται να σταθεί σε έναν ιδιαίτερα ανταγωνιστικό χώρο και εδώ είναι που οι αδυναμίες του γίνονται πιο εμφανείς. Η ομοιότητά του με το Dead Cells είναι ιδιαίτερα έντονη. Από τη δομή των περιοχών μέχρι τον σχεδιασμό ορισμένων boss fights, οι επιρροές είναι τόσο εμφανείς που δημιουργούν ερωτήματα για το αν προσπάθησαν να παραδώσουν κάτι φρέσκο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η αίσθηση είναι περισσότερο αυτή της ανακύκλωσης δοκιμασμένων ιδεών παρά μιας νέας απόδοσης, ενός φόρου τιμής στην σειρά. Το αποτέλεσμα δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά αφήνει την εντύπωση ενός παιχνιδιού που παίζει εκ του ασφαλούς ή που απλώς είναι ένα πρόχειρο reskin.

Η εμπειρία, στο σύνολό της, είναι απολαυστική σε μικρές δόσεις, χωρίς όμως να καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σε βάθος χρόνου. Φτάνοντας στο τέλος 2-3 φορές, ένιωσα ότι πήρα ότι χρειαζόμουν από τον τίτλο, ακόμα και αν συνέχισα για να σχηματίσω μια πιο σφαιρική άποψη. Η κίνηση του Πρίγκιπα είναι γρήγορη και ανταποκρίνεται άμεσα, με parkour στοιχεία που τιμούν το όνομα της σειράς και πόσο μάλλον των πρώτων παιχνιδιών. Οι μάχες, από την άλλη, είναι ικανοποιητικές, με έμφαση στο σωστό timing και κυριότερα στην εκμετάλλευση των δυνατοτήτων του περιβάλλοντος, αλλά σε σχέση με το προηγούμενο έργο της Evil Empire, μας αφήνει να ζητάμε πολλά περισσότερα ακόμα και αν αλλάζουμε όπλα.

Ο Πρίγκιπας έχει στην διάθεσή του ένα όπλο, ένα tool και διάφορα badges που αλλάζουν ελαφρώς το στυλ παιχνιδιού. Κάθε όπλο έχει διαφορετικό μοτίβο επιθέσεων και μια Special Attack που προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά αλλά θέλει σωστό timing για να είναι αποτελεσματική. Μεγαλύτερη σημασία όμως έχει η κίνηση στο πεδίο και η εκμετάλλευση του περιβάλλοντος για να σκοτώσουμε τους εχθρούς μας. Μεγαλύτερη ζημιά προκαλούμε κλωτσώντας έναν εχθρό από μια πλατφόρμα ή πάνω σε παγίδες, παρά με το να τους χτυπάμε με σπαθιά και μαστίγια.

Ζωτικής σημασίας είναι να χρησιμοποιούμε και το mobility για να εκμεταλλευτούμε και τις αδυναμίες των εχθρών μας. Μπορούμε να περάσουμε από πάνω τους και να τους κάνουμε μικρά stuns ώστε να αντεπιτεθούμε πιο αποτελεσματικά αλλά, ακόμα και έτσι, το movement θέλει αρκετό χρόνο για να το συνηθίσουμε και να μάθουμε τις ιδιαιτερότητές του. Ο χειρισμός είναι ικανοποιητικός στο μεγαλύτερο κομμάτι του αλλά, καθώς υπάρχουν πολλά κουμπιά για την κίνηση, θα χρειαστούμε αρκετή εκπαίδευση για να το κάνουμε “master”.

Επιστρέφοντας στα όπλα, από αυτά που θα βρούμε, όπως σπαθιά, μαχαίρια, ρόπαλα και όπλα με μαύρη μαγεία, εντοπίζουμε ένα πρόβλημα με την ποικιλία η οποία δεν είναι το δυνατό σημείο του παιχνιδιού. Τα περισσότερα όπλα έχουν ίδια μοτίβα επιθέσεων ή ελάχιστες διαφορές ενώ οι αναβαθμίσεις και τα abilities προσφέρουν μικρές διαφοροποιήσεις στο playstyle, αλλά σπάνια αλλάζουν ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε τις μάχες. Μετά από αρκετές ώρες, ο κύκλος επανάληψης γίνεται προβλέψιμος, μονότονος και το πολυπόθητο αίσθημα ανακάλυψης…υποχωρεί.

Την έλλειψη ποικιλίας έρχονται να σώσουν τα pins/badges, μικρές κονκάρδες που λειτουργούν ως τα power ups του χαρακτήρα. Κάθε badge ενισχύει με διαφορετικά στοιχεία όπως πιο δυνατές κλωτσιές, επιθέσεις ή εφαρμογή elemental attributes στα όπλα και τις κινήσεις μας αλλά έχουν μια συγκεκριμένη αδυναμία. Ο Πρίγκιπας μπορεί να έχει εξοπλισμένο έναν μόνο αριθμό από αυτά, τουλάχιστον στις αρχές αφού όσο προχωράμε ξεκλειδώνουμε και άλλα slots, αλλά οι κονκάρδες αυτές πιάνουν απλά χώρο. Για παράδειγμα, υπάρχουν badges που είναι για “Left” και “Right” orientations. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να φοράμε δύο ξεχωριστά badges για δυνατές κλωτσιές και αριστερά και δεξιά, γεγονός που περιορίζει αρκετά τις επιλογές μας. Ευτυχώς, μπορούμε να αλλάξουμε badges αν βρούμε κάποιο καλύτερο αλλά, πολλές φορές, το build μας ίσως επηρεαστεί αρκετά. Ακόμα και έτσι όμως, υπάρχει κάτι το ευχάριστο στο να πειραματιζόμαστε μέχρι να βρούμε τον συνδυασμό που θα κάνει το “κλικ”.

Γνώριμος σχεδιασμός, σταδιακή πρόοδος

Ο σχεδιασμός των επιπέδων ακολουθεί τη γενικότερη λογική της ομάδας ανάπτυξης. Θα περιηγηθούμε μέσα σε τμηματικές περιοχές, με διαφορετικά biomes, entrypoints και εχθρούς, χωρίς όμως να μας εντυπωσιάζουν ιδιαίτερα ή να διαφοροποιούνται, πέρα από ορισμένες περιπτώσεις. Οι διαδρομές είναι λειτουργικές και προσφέρουν εναλλακτικές επιλογές, αλλά σπάνια εκπλήσσουν. Ο βασικότερος λόγος για να αλλάξουμε την διαδρομή μας και να πάμε σε ένα νέο biome είναι είτε για να προχωρήσουμε κάποιο questline είτε γιατί τα rewards που θα βρούμε είναι πιο βολικά για το run μας.

Αν καταφέρουμε να φτάσουμε στο τέλος και νικήσουμε τον αρχηγό, πάλι πεθαίνουμε αλλά με την διαφορά ότι μπαίνουμε στο φυλακτό για να επιλέξουμε ένα rune για τα επόμενα run μας. Μετά, καταλήγουμε πίσω στο hub zone (The Oasis), μια ζώνη που λειτουργεί όπως αναμένεται, επιτρέποντάς μας να ξεκλειδώσουμε μόνιμες αναβαθμίσεις και να προετοιμαστούμε για την επόμενη προσπάθεια.

Συγκεκριμένα, σε κάθε run, σκοτώνοντας εχθρούς και εκτελώντας περίπλοκες μανούβρες, αποκτούμε πόντους εμπειρίας και ανεβαίνουμε σε επίπεδα. Κάθε επίπεδο μας επιβραβεύει με Skill Points τα οποία χρησιμοποιούμε για να ξεκλειδώσουμε μόνιμες αναβαθμίσεις όπως περισσότερους πόντους ζωής, νέα slots ή ικανότητες για τον Πρίγκιπα. Παράλληλα, σε μια κοινή φλέβα με τα Cells, εδώ λαμβάνουμε σκοτεινές σφαίρες που λειτουργούν ως το νόμισμα για να αγοράσουμε νέα όπλα και badges. Βρίσκοντας Blueprints σε σεντούκια και μετά από αφεντικά, ξεκλειδώνουμε την δυνατότητα να αγοράσουμε τις αναβαθμίσεις αυτές ή να φτιάξουμε νέα όπλα τα οποία θα μπορούμε να βρούμε σε κάθε run.

Ξέρω πως γίνομαι γραφικός όταν το λέω ξανά και ξανά αλλά αν έχετε παίξει το Dead Cells, το The Rogue Prince of Persia μοιάζει περισσότερο με ένα reskin αυτού του τίτλου, με διαφορές εδώ και εκεί αλλά με την ίδια gameplay λούπα και λογική, από την περιήγηση και τις μάχες στον χώρο μέχρι και τον τρόπο που βρίσκουμε ή ξεκλειδώνουμε νέα αντικείμενα. Καλώς ή κακώς, έτσι ξέρετε τι να περιμένετε από τον τίτλο – αν θέλετε κάτι νέο και φρέσκο τότε ίσως να απογοητευτείτε.

Μια διαφορετική οπτική

Αυτό που διαφέρει αρκετά όμως είναι η γραφική παρουσίαση. Σε αντίθεση με το pseudo-2.5D pixelated artstyle του παρελθόντος, το The Rogue Prince of Persia υιοθετεί μια πιο αρτιστική, stylized αισθητική με έντονα χρώματα, έντονα περιγράμματα και όμορφα περιβάλλοντα τόσο για τα επίπεδα και τις τοποθεσίες όσο και για τα παρασκήνια πίσω τους. Αναπολώντας τις πρώτες ημέρες του τίτλου, θυμάμαι πως ο Prince είχε, για κάποιον λόγω, μωβ δέρμα και αποχρώσεις, κάτι που φαίνεται να έχει αλλάξει, πηγαίνοντας σε μια πιο προσγειωμένη αισθητική.

Οι εχθροί, τα αφεντικά και τα εφέ, από την άλλη, μας αφήνουν να ζητάμε κάτι παραπάνω αφού δεν έχουν ιδιαίτερες λεπτομέρειες ή ξεχωριστή προσωπικότητα πέρα από επιθέσεις ή όπλα και κίνηση. Στην πλειοψηφία τους έχουμε στρατιώτες περιτριγυρισμένους με μαύρη μαγεία και αφεντικά με μηχανισμούς και λογική που, για άλλη μια φορά, έχουμε δει στο Dead Cells.

Δεδομένου πως τα γραφικά και τα σχέδια έχουν βελτιωθεί σε σχέση με τις αρχές του Early Access, η απόδοση του τίτλου αποδίδεται σε ικανοποιητικό βαθμό στην νέα κονσόλα της Nintendo αλλά και στους υπολογιστές. Τα καρέ παραμένουν υψηλά αγγίζοντας με ευκολία τα 60fps, αλλά στο Switch 2 έχουμε αισθητά μεγάλους χρόνους φόρτωσης και μερικά κολλήματα όταν αλλάζουμε περιοχή. Επιπλέον, υπάρχει ένα bug που συνάντησα και έχει να κάνει με την αλλαγή του Resolution από Docked σε Portable και πίσω σε Docked. Όταν έκανα αυτή την αλλαγή, το resolution είχε αλλοιωθεί αρκετά με αποτέλεσμα να πρέπει να κλείσω τον τίτλο. Επιπλέον, υπάρχουν κάμποσα glitches που θα μας οδηγήσουν στον θάνατο ή και crashes σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις.

Συμπέρασμα

Σε γενικές γραμμές, το The Rogue Prince of Persia είναι ένα παιχνίδι που ξέρει περίπου τι θέλει να είναι, αλλά δεν προσπαθεί ιδιαίτερα να κάνει το κάτι παραπάνω. Προσφέρει μια σταθερή roguelike εμπειρία με γνώριμους μηχανισμούς και ικανοποιητικό gameplay, χωρίς όμως να εκπληρώνει το όραμα ή να προσφέρει τη φρεσκάδα που θα το έκαναν να ξεχωρίσει σε ένα ήδη κορεσμένο είδος. Παράλληλα, το γεγονός ότι μεγάλο μέρος του παιχνιδιού του παραπέμπει έντονα στο προηγούμενο έργο της Evil Empire υποδηλώνει μια συνειδητή επιλογή σχεδιαστικής ασφάλειας, με την ομάδα να αποφεύγει τα δημιουργικά ρίσκα.