Close Menu
    Facebook X (Twitter) Instagram
    PressEnter.gr
    • Νέα
      • Gaming νέα
      • Νέα του Κλάδου
      • Τεχνολογικά Νέα
      • Τηλεοπτικά νέα
    • Κριτικές
      • Game Reviews
      • Game Previews
      • Tech Reviews
    • Στήλες
      • Συνεντεύξεις
      • Brain Dump
      • Αφιερώματα
      • Teamfight Tactics
      • Weekend Sessions
    • Κυκλοφορίες
      • Gaming Κυκλοφορίες 2026
      • Gaming Κυκλοφορίες 2027
      • Gaming Κυκλοφορίες 2025
    • Διοργανώσεις
      • The Game Awards
      • Summer Game Fest
      • Nintendo Direct
      • State of Play
      • Xbox Games Showcase
      • PC Gaming Show: Most Wanted
      • Xbox Developer Direct
      • Day of the Devs
      • New Game+ Showcase
      • The Triple-I Initiative Showcase
      • Wholesome Direct
      • Galaxies
      • Future Games Show
    Facebook X (Twitter) Instagram YouTube TikTok
    PressEnter.gr
    Facebook X (Twitter) Instagram
    Αρχική » Άρθρα » Headlines » Takeover 2 Review
    Takeover 2 Review
    Κριτικές

    Takeover 2 Review

    Πάνος ΔημητρακόπουλοςBy Πάνος Δημητρακόπουλος17 Νοεμβρίου, 202612 Mins Read
    Share
    Facebook Twitter Reddit Threads Copy Link
    Στοιχεία παιχνιδιού
    Κονσόλες:PC
    Εκδότης:Pelikan13
    Προγραμματιστής:Pelikan13
    Ημερομηνία Κυκλοφορίας:9 Νοεμβρίου 2026
    Είδος:Beat 'em up, Action
    Review Code:Pelikan13
    Δοκιμάστηκε σε:PC

    Μεγάλωσα με μηχανές Arcade, emulators του Mame32 και κατά συνέπεια πολλά arcade games και πόσο μάλλον Arcade Beat’em ups. Cadillacs & Dinosaurs, The Punisher, Aliens vs Predator, Streets of Rage και Final Fight είναι μόνο μερικά από τα παιχνίδια της χρυσής εποχής των Arcade που με μεγάλωσαν και παραμένουν αγαπημένα και χαραγμένα στην μνήμη μου μέχρι και σήμερα. Θυμάμαι που πριν από χρόνια μου είχε δημιουργηθεί η απορία πως και δεν βλέπουμε πλέον νέα παιχνίδια στο είδος μέχρι ώσπου κάποιες μεγάλες εταιρείες αλλά και indie ομάδες ξεκίνησαν να αναπτύσσουν νέα παιχνίδια όπως το Streets of Rage 4, Castle Crashers, Absolum και το πιο πρόσφατο, το MARVEL Cosmic Invasion. Δεν γίνεται να μην τιμήσω τέτοιου είδους παιχνίδια, ανεξαρτήτου διάρκειας και περιεχομένου, αλλά δεν κρύβω πως πολλά από αυτά κουβαλάνε εκνευριστηκά στοιχεία όπως την αδυναμία να κάνουμε μεγάλα combos, ορισμένα επίπεδα και στοιχεία δυσκολίας και ασυνέπειες.

    Δεν κρύβω ότι τα beat’em ups είναι ένα αγαπημένο είδος οπότε ήταν ιδιαίτερη η χαρά μου όταν ανακάλυψα, πριν από χρόνια, το The Takeover από τον Αντώνη Πελεκάνο. Έλληνας developer, μεγάλο ταλέντο και παιχνίδια που ενώ παίρνουν κάτι παλιό το φέρνουν στο σήμερα με ιδιαίτερα εντυπωσιακό τρόπο. Η πρώτη μου επαφή με τον τίτλο ήταν στο Nintendo Switch, μια κονσόλα που πιστεύω είναι κομμένη και ραμμένη για τέτοιου είδους παιχνίδια όμως με το Sequel δεν είχα αυτή την υπομονή. Το The Takeover 2 κυκλοφόρησε πριν από μερικές ημέρες, μετά από μια μικρή αναβολή και βελτιώνει όλα όσα έκανε ο προκάτοχός του αλλά παράλληλα υποφέρει από μερικά μικρά, αλλά αισθητά bugs. Η βάση του όμως είναι πολύ γερή, με ένα σύστημα μάχης που διορθώνει τα περισσότερα παράπονα που είχα από το πρώτο παιχνίδι.

    Μια πόλη που θέλει καθάρισμα

    Όπως με τα παιχνίδια του παραλθόντος, η ατμόσφαιρα και η ιστορία του Takeover 2 δανείζεται πολλά στοιχεία του τότε σε μια retro crime αισθητική που αγγίζει τα 80s με 90s, με πόλεις όπου το έγκλημα τρέχει ανεξέλεγκτο σε γειτονιές και πολλές, με συμμορίες και παράνομες δραστηρίοτητες να πλαισιώνονται από γροθιές, εκρήξεις και μπόλικη καταστροφή. Η αφήγηση δεν είναι εκτενής, ούτε θα δούμε πολλά cutscenes ή λεπτομερείς σκηνές να εξηγούν το κάθε τι, αλλά ο τρόπος με τον οποίο διαβιβάζονται οι πληροφορίες είναι άμεσος, ξεκάθαρος και λειτουργεί με τον κλασικό τρόπο, δηλαδή να δοθεί μια αφορμή και αιτία για όλα όσα εκτυλλίσονται και γιατί πρέπει να ρίχνουμε μπουνιές σε κάθε τι που κινείτια προς τα εμάς. Κάθε επίπεδο ανοίγει με ένα σύντομο introduction που στήνει τη σκηνή πριν πέσει η πρώτη γροθιά, κάτι που χτίζει ένταση και μας κάνει να θέλουμε να δούμε τι μας περιμένει στην επόμενη γωνιά της πόλης.

    Μας προσφέρονται τέσσερις χαρακτήρες σε ένα roster που θυμίζει περισσότερο ένα αντίστοιχο παιχνιδιού ξύλου παρά Arcade Brawler, με τον κάθε χαρακτήρα να έχει το δικό του κινησεολόγιο και χαρακτηριστικά. Ένας από τους χαρακτήρες ξεκλειδώνεται όσο παίζουμε οπότε έχουμε και ένα κίνητρο παραπάνω να επιλέξουμε όλους τους χαρακτήρες. Η ιστορία του καθενός ξεκινάει από το προηγούμενο παιχνίδι, με την κόρη της Freya να γιορτάζει τα 18α γενέθλιά της την στιγμή που οι συμμορίες κάνουν το “μπάμ” και ξεκινούν εξεγέρσεις και μάχες. Στο τέλος κάθε ιστορίας έχουμε την κατάληξη του εκάστοτε ήρωα που ακόμα και αυτές διέπονται από τα κλασικά αρχέτυπα του είδους.

    Η προσωπικότητα των χαρακτήρων είναι πιο flat σε σχέση με άλλα παιχνίδια αλλά παράλληλα κυμαίνεται με ασφάλεια στα ίδια αρχέτυπα. Οι χαρακτήρες δεν έχουν, τουλάχιστον στην αρχή, κάποιο κίνητρο με αυτό να γίνεται γνωστό μόνο στο τέλος. Για παράδειγμα, ο Ethan γίνεται αρχηγός της αστυνομίας, κάτι που δεν ήταν φανερό καθόλη την διάρκεια αλλά μπορεί να θεωρηθεί και μια λογική συνέχεια για ένα παιχνίδι σαν αυτό.

    Takeover 2 Review – εικόνα 1

    Εντυπωσιακό σύστημα μάχης

    Το Takeover 2 έχει κάνει αρκετές βελτιώσεις και πιο συγκεκριμένα στο σύστημα μάχης, που είναι και το βασικότερο συστατικό όλης της εμπειρίας. Η μεγαλύτερη διαφορά από τον προκάτοχό του φαίνεται από τα πρώτα λεπτά, αφού τα combos είναι πλέον εκτενέστερα και οι εχθροί δεν αποκτούν invincibility frames μετά από έναν συγκεκριμένο αριθμό χτυπημάτων όπως συνηθίζεται. Στην πράξη μπορούμε να κρατάμε έναν αντίπαλο σε μια αλυσίδα επιθέσεων μέχρι να τον νικήσουμε ή μέχρι να πέσει στο έδαφος, χωρίς το παιχνίδι να μας “κόβει” στη μέση της φόρας μας. Όσοι θυμούνται στιγμές από άλλα παιχνίδια του είδους όπου ένα καλό combo σταματούσε απότομα επειδή ο εχθρός γινόταν ξαφνικά άτρωτος, θα νιώσουν σαν να ελευθερώθηκαν από δεσμά.

    Πάνω σε αυτή τη βάση στέκονται τα launchers, κινήσεις που εκτοξεύουν τους αντιπάλους στον αέρα ή προς τους τοίχους για να συνεχίσουμε το combo από εκεί, μαζί με τις επιθέσεις στο έδαφος που μας επιτρέπουν να συνεχίσουμε να χτυπάμε όποιον έχει ήδη πέσει. Ο συνδυασμός τους δημιουργεί έναν εθιστικό κύκλο μπουνιάς και συγχώριου αφού η μόνη απειλή που υπάρχει στον χώρο είναι όταν ένας άλλος εχθρός έρχεται προς τα εμάς. Μέχρι τότε μπορούμε, αν έχουμε την ικανότητα, να συνεχίζουμε τα combo μέχρι να τους αποτελειώσουμε. Μαζί με τα απλά combos υπάρχουν και τα τυπικά special attacks που καθαρίζουν χώρο όταν μας περικυκλώνουν εχθροί και τα finishers αποτελειώνουν τις μάχες με…εκρηκτικό τρόπο.

    Takeover 2 Review – εικόνα 2

    Η πίεση στους αριθμούς είναι σταθερή, αφού τα επίπεδα στέλνουν συχνά πολλούς εχθρούς ταυτόχρονα και ο πιο ασφαλής τρόπος να επιβιώσουμε είναι να συνεχίζουμε τις επιθέσεις αλλά και να έχουμε τόσο αντίληψη του χώρου μας όσο και καλή τοποθέτηση. Η στρατηγική ανταμείβει αντίστοιχα την επιθετική προσέγγιση και την ακρίβεια, οπότε όσο πιο πολύ κρατάμε τους αντιπάλους στο έδαφος ή στον αέρα τόσο λιγότερες ευκαιρίες τους δίνουμε να μας αντεπιτεθούν. Το ίδιο το σύστημα βαθμολογίας πατάει πάνω σε αυτή τη λογική, οπότε η επιθετικότητα πληρώνει τόσο στην επιβίωση όσο και στο τελικό σκορ.

    Τα όπλα του περιβάλλοντος προσθέτουν ακόμα ένα επίπεδο στις μάχες, με κουβάδες, κώνους, λάστιχα και άλλα αντικείμενα που βρίσκουμε στον δρόμο να γίνονται κανονικά εργαλεία μάχης και να χρησιμοποιούνται με ευφάνταστους τρόπους που ενθαρρύνουν την συνέχεια ενός combo. Σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια του είδους, τα αντικείμενα αυτά δεν παραμένουν στο background με την έννοια να τα αγνοούμε ώστε να συνεχίζουμε τα combos αλλά χρησιμεύουν πραγματικά γιατί εκτός από το να τα σηκώνουμε και να τα πετάμε μπορούμε να τα κλωτσάμε ώστε να τα εκτοξεύουμε προς άλλους εχθρούς και να δημιουργούμε ευκαιρίες για νέα combos την στιγμή που κάνουμε και crowd control.

    Ένας μηχανισμός που θα μας χρησιμεύσει αρκετά, ειδικά σε πολλά bosses, είναι το Parry, ένας μηχανισμός που ξεχωρίζει όσους θέλουν να παίξουν πιο τεχνικά, αφού μια σωστή απόκρουση ανοίγει χώρο για αντεπίθεση και μετατρέπει μια επικίνδυνη στιγμή σε εξίσου μια αφετηρία για νέο combo. Μπορούμε είτε να κάνουμε Parry και να πάμε προς τα πίσω είτε να συνεχίσουμε σε ένα counter που ανάλογα το κουμπί, δηλαδή αν θα ακολουθήσουμε με γροθιά ή κλωτσιά, μπορούμε είτε να κάνουμε one-shot εχθρούς και μεγάλη ζημιά σε αφεντικά, είτε να κάνουμε καλύτερο crowd control.

    Ολόκληρη η υλοποίηση του συστήματος μάχης είναι εξαιρετικά εθιστική και μου δείχνει πως κατά την διάρκεια της ανάπτυξης ο Αντώνης ίσως να δέχτηκε συμβουλές από developers και fighting games-enthusiasts (και πιο συγκεκριμένα τον Matt McMuscles), κάτι που αποτυπώνεται τόσο στα combos όσο και στην ροή της μάχης. Αυτό φαίνεται τόσο από την κίνηση όσο και από τις επιθέσεις των εχθρών μας αλλά και ορισμένα gimmicks που συναντάμε κυρίως στις μάχες με τα αφεντικά.

    Takeover 2 Review – εικόνα 3

    Rave Party

    Αυτή η κίνηση είναι το σημείο όπου το Takeover 2 ίσως “χάνει” κάποιους πόντους, ειδικά όταν θέλουμε να αλλάξουμε θέση μέσα σε μια γεμάτη αρένα. Το τρέξιμο σε διαγώνιες κατευθύνσεις και στον κάθετο άξονα έχει περιορισμούς που κάνουν την επανατοποθέτηση του χαρακτήρα κάπως μαγκωμένη, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε συχνά σε λάθος γραμμή τη στιγμή που θέλουμε να ξεφύγουμε από μια ομάδα εχθρών. Οι χειρισμοί ανταποκρίνονται σωστά στις επιθέσεις και νιώθουν πιο βαριοί όταν προσπαθούμε απλώς να μετακινηθούμε, με τη διαφορά ανάμεσα στα δύο να γίνεται αισθητή σε κάθε μεγάλη μάχη.

    Επιπλέον, και ίσως έχει να κάνει με το εικαστικό στυλ του παιχνιδιού, το depth perception δεν μας βοηθάει ιδιαίτερα. Τα 3D comic-like στοιχεία ενσωματώνονται καμιά φορά στο background και τόσο οι dotted σκιές όσο και τα έντονα σκούρα χρώματα κάνουν σκιές και άλλα στοιχεία να χάνονται. Αυτό έχει, καμιά φορά, ως αποτέλεσμα να δεχόμαστε επιθέσεις την στιγμή που νομίζουμε ότι είτε τις αποφύγαμε είτε δεν θα μας χτυπήσουν λόγο της θέσης μας.

    Takeover 2 Review – εικόνα 4

    Η οπτική υπερφόρτωση γίνεται περισσότερο αισθητή σε πολυπληθείς μάχες, όπου τα εφέ, οι εχθροί και τα αντικείμενα στοιβάζονται στην ίδια οθόνη με αποτέλεσμα να δυσκολευόμαστε να διαβάσουμε ποιος επιτίθεται και από πού. Υπάρχει και μια ανομοιομορφία στα animations, αφού οι επιθέσεις έχουν βάρος και ροή ενώ το τρέξιμο δείχνει άκαμπτο, κάτι που κάνει την απόσταση ανάμεσα στη μάχη και στη μετακίνηση ακόμα πιο εμφανή.

    Η comic αισθητική του παιχνιδιού στέκεται πάντως πολύ καλά όταν η οθόνη ηρεμεί, με πολύχρωμα περιβάλλοντα που αποπνέουν retro χαρακτήρα και σκηνικά γεμάτα λεπτομέρειες, από καταστήματα και δρόμους μέχρι σταθμούς μεταφοράς. Εδώ φαίνεται πως δεν αποσκοπείται ο φωτορεαλισμός διότι το στυλ αυτό ταιριάζει με την υπερβολή της μάχης και κάνει τα επίπεδα να ξεχωρίζουν μεταξύ τους αλλά και με τις επιρροές που είχε το παιχνίδι. Καλώς ή κακώς, τα ίδια εφέ που κρύβουν το parry είναι αυτά που κάνουν τα finishers να φαίνονται τόσο εντυπωσιακά, οπότε ένα πιο συγκρατημένο φίλτρο ή μια επιλογή για τη μείωσή τους θα έλυνε αρκετά από τα προβλήματα ορατότητας.

    Επιστρέφοντας στα bosses αυτά δείχνουν πως η ομάδα σκέφτηκε πως κάθε αναμέτρηση πρέπει να έχει την δική της λογική, με έξυπνα gimmicks όπως αφεντικά που για να δεχθούν ζημιά πρέπει να σπάσουμε την ασπίδα τους ή άλλα που πρέπει να τα αφήσουμε να κουραστούν για να ρίξουν τις άμυνές τους. Αυτή η ποικιλία συνθέτει μάχες που γίνονται εντυπωσιακές, που γίνονται μικροί γρίφοι που μας καλούν να τους επιβιώσουμε αλλά και που μας αναγκάζουν να αλλάξουμε για λίγο τον τρόπο που παίζουμε.

    Takeover 2 Review – εικόνα 5

    Arcade μέχρι το κόκαλο

    Το περιεχόμενο πέρα από την κεντρική πορεία είναι από τα πιο δυνατά χαρτιά του παιχνιδιού, με το Arcade Mode να καλύπτει τη βασική διαδοχή επιπέδων και bosses, το Challenge Mode να προσθέτει αποστολές που συνδέονται και με ένα από τα δύσκολα Achievements του παιχνιδιού και το Score Attack που απευθύνεται σε όσους κυνηγούν τη βαθμολογία. Οι S βαθμολογίες μάς δίνουν λόγο να επιστρέψουμε σε επίπεδα που έχουμε ήδη τελειώσει, αφού κάθε επανάληψη δείχνει πού χάσαμε πόντους και πού θα μπορούσε ένα combo να κρατήσει λίγο περισσότερο, αλλά δεν είναι score που πιάνουμε εύκολα. Φυσικά, υπάρχουν και διαφορετικά επίπεδα δυσκολίας για όσους θέλουν να ανεβάσουν την πίεση στις μάχες.

    Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι πως δεν μιλάμε για ένα απλό Arcade παιχνίδι αλλά για μια Arcade εμπερία στο τετράγωνο (ή καλύτερα στον κύβο). Πέρα από το βασικό gameplay loop του beat’em up έχουμε δύο ξεχωριστά mini-games που κάλλιστα μοιάζουν με αυτόνομα παιχνίδια, το Jet Fury με ένα μαχητικό αεροσκάφος που μας βάζει σε μάχες επιβίωσης και το Overtake ένα arcade racer, που λειτουργούν τόσο σαν ευχάριστο διάλειμμα από τις γροθιές όσο και συνδετικός κρίκος με την ιστορία. Η μουσική συνοδεύει όλο αυτό με δυναμικά κομμάτια που δένουν με τον arcade χαρακτήρα και κρατούν τον ρυθμό ψηλά στις μάχες. Αν αληθεύει κιόλας πως ο Χρήστος Χριστοδούλου (βλ. Risk of Rain) ανέλαβε ορισμένα κομμάτια τότε είναι λογικό να μιλάμε για ένα τόσο δυνατό soundtrack.

    Takeover 2 Review – εικόνα 6

    Έντομα στο κέντρο της πόλης

    Σε ένα σύστημα με AMD Ryzen 5800X3D, NVIDIA RTX 4070 και 64GB μνήμης Ram (ναι, Sam Altman, έχω 64GB μνήμης Ram να ΚΑΘΟΝΤΑΙ στον υπολογιστή μου) δεν παρατήρησα ιδιαίτερες πτώσεις ή προβλήματα στην απόδοση. Όλη η εμπειρία ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη, εντυπωσιακή και ενδιαφέρουσα που, ομολογουμένως, πολλές φορές νόμιζα πως δεν ήταν καν ελληνικό παιχνίδι (χωρίς παρεξήγηση). Ωστόσο, αυτή η ρέουσα εμπειρία εμποδίζεται ακόμα από κάποια bugs που είτε απλά έχουν να κάνουν με το αν φαίνονται ορισμένες γραμμές διαλόγου είτε άλλα που σταματούν την πρόοδο, με το παιχνίδι στη δική μου περίπτωση να κολλάει τη στιγμή που περνούσα στην επόμενη πίστα. Συγκεκριμένα, υπάρχει μια επιλογή μετά από ένα boss fight που είτε μας επιτρέπει να περάσουμε γρήγορα στην επόμενη πίστα είτε όχι. Αν αποφασίσουμε να το κάνουμε έτσι, μπορεί να μην μας αφήσει να προχωρήσουμε με αποτέλεσμα το παιχνίδι να μένει στην οθόνη και να πρέπει να κάνουμε απλά Alt+F4 για να επαναλάβουμε. Ευτυχώς το Takeover 2 κάνει save σε κάθε stage, οπότε μπορούμε να συνεχίσουμε από εκεί που σταματήσαμε χωρίς να χάσουμε ολόκληρη τη διαδρομή.

    Αυτό που βλέπω πάντως είναι πως ο Αντώνης συνεχίζει να σπρώχνει patches στο Steam οπότε πολλά από τα bugs που υπήρχαν στις αρχές έχουν λυθεί αλλά υπάρχει χώρος διορθώσεων και βελτίωσης κυρίως για άλυτα bugs και ίσως μερικές βελτιώσεις στην ποιότητα ζωής και στον ήχο. Στο κομμάτι του ήχου συγκεκριμένα εντόπισα και ένα μικρό θέμα στο μιξάρισμα του ήχου καθώς η μουσική και τα εφέ είναι πολύ δυνατά και σε ορισμένες περιπτώσεις τα εφέ μπορεί να μας ξεκουφάνουν (όπως οι εκρήξεις των robot και ορισμένα finishers). Ευτυχώς, η ένταση δεν δημιουργεί θόρυβο στα ακουστικά μας αλλά η διαφορά είναι αισθητή.

    Takeover 2 Review – εικόνα 7

    Συμπέρασμα

    Σε γενικές γραμμές, το Takeover 2 είναι από τα sequels που καταλαβαίνουν τι έλειπε από τον προκάτοχό τους, με την απόφαση να μένουν τα combos να τρέχουν χωρίς τεχνητά φρένα να αλλάζουν εντελώς την αίσθηση της μάχης. Οι εκτοξεύσεις, οι επιθέσεις στο έδαφος και τα αντικείμενα του δρόμου που γίνονται όπλα φτιάχνουν ένα σύστημα που θέλουμε να το μάθουμε και να το μελετήσουμε εις βάθος, ενώ η comic αισθητική και η μουσική του δίνουν χαρακτήρα που το ξεχωρίζει από τα περισσότερα indie του είδους.

    Η κίνηση, ορισμένα υπερβολικά εφέ, κάποια ανομοιόμορφα animations και τα bugs το κρατούν για την ώρα ένα βήμα πίσω από την τελειότητα, ενώ τα bosses χρειάζονται ίσως μεγαλύτερη πρόκληση για να δώσουν στις μάχες το βάθος που υπόσχονται τα gimmicks τους. Οι φίλοι των κλασικών beat ’em ups, ειδικά όσοι ψάχνουν κάτι για co-op ή κυνηγούν S βαθμολογίες, έχουν κάθε λόγο να του δώσουν μια ευκαιρία από τώρα. Τα τεχνικά προβλήματα υπάρχουν σε ορισμένα σημεία αλλά δεν είναι αρκετά για να αλλοιώσουν την εμπειρία αλλά υπάρχει χώρος βελτίωσης για να το δουμε στην καλύτερη μορφή του.

    Takeover 2

    8.5 Πατριωτικό

    Ένα εντυπωσιακό και γρήγορο beat 'em up με έντονο, εξίσου εντυπωσιακό σύστημα μάχης, με combos χωρίς τεχνητά φρένα και πολλά modes που ενθαρρύνουν την επανάληψη. Ορισμένα μικρά θεματάκια όπως τα υπερβολικά εφέ και μερικά bugs που σταματάνε την πρόοδο το εμποδίζουν από τον θρίαμβο.

    Τα καλά
    1. Εντυπωσιακό σύστημα μάχης με βάρος
    2. Ποικιλία σε modes
    3. Δυνατή εικαστική ταυτότητα με εξίσου έντονη μουσική
    4. Χαριτωμένα & εντυπωσιακά mini-games
    5. Μοναδική αίσθηση σε combos και ικανότητες
    Τα όχι και τόσο καλά
    1. Bugs που μπορούν να σταματήσουν την πρόοδο
    2. Πολλά εφέ που καλύπτουν την μάχη
    • User Ratings (0 Votes) 0
    beat ’em up local co-op PC Pelikan13 Review Takeover 2
    Share. Facebook Twitter Email
    Avatar photo
    Πάνος Δημητρακόπουλος

    Του αρέσουν τα παιχνίδια από την πρώτη στιγμή που έπιασε το SEGA Game Gear. Από τότε άρχισε να ψάχνεται και ανακάλυψε πως τα arcades και τα retro games είναι πιο κοντά στις προτιμήσεις του.

    Πρόσφατα άρθρα
    • Ακραίο ρεκόρ πωλήσεων για το Grand Theft Auto VI
    • Το World of Warcraft: Forever έχει τους περισσότερους εβδομαδιαίους παίκτες
    • Η Ubisoft απολύει 166 εργαζόμενους από Montreal και Quebec
    • Η Firaxis Games απολύει το ένα τρίτο του προσωπικού της
    • Ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες των The Game Awards 2026

    Type above and press Enter to search. Press Esc to cancel.