Η αλήθεια είναι πως δεν έχω μεγάλη εμπειρία στο να παίρνω συνεντεύξεις. Ωστόσο, ολοκληρώνοντας πριν από μερικές εβδομάδες τη συζήτηση μας με τον Αλέξανδρο Γκορμπένκο για τον σκοτεινό και γοητευτικό κόσμο του Forgotten Eras αλλά και το όραμα της Behind the Hump, ένιωσα πως η ιστορία έχει και άλλη πλευρά. Σκέφτηκα, λοιπόν, πως θα ήταν μια πολύ καλή ιδέα να κάνω άλλη μία συνέντευξη για να δω τα πράγματα μέσα από μια διαφορετική ματιά και αυτή τη φορά, μέσα από τον ίδιο τον “πυρήνα” της ανάπτυξης του παιχνιδιού.
Έτσι, σήμερα καλωσορίζουμε τον Νίκο Μπεκερτζή, τον Gameplay Programmer του Forgotten Eras. Ο Νίκος έχει αναλάβει το κρίσιμο έργο της μετάφρασης των ιδεών σε κώδικα, χτίζοντας τα συστήματα με τα οποία θα αλληλεπιδράσουν οι παίκτες.
Ξεκινώντας από τις ατελείωτες ώρες στο PlayStation 2 και φτάνοντας μέχρι το Τμήμα Πληροφορικής του ΑΠΘ, η πορεία του αποδεικνύει πώς ένα παιδικό όνειρο μπορεί να μη “ξεθωριάσει”, αλλά αντίθετα να μετατραπεί σε μια σοβαρή καριέρα μέσα από επιμονή, μελέτη και γερές ακαδημαϊκές βάσεις.
Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Νίκος μάς μιλάει για τη “χαμένη αθωότητα” του να παίζεις games όταν είσαι ο ίδιος developer, την αγάπη του για την ατμόσφαιρα του Silent Hill 2, τις αόρατες αρχιτεκτονικές προκλήσεις του Forgotten Eras, αλλά και την αισιόδοξη ματιά του για το μέλλον του Game Development στην Ελλάδα. Και όλα αυτά, αυστηρά με τη συνοδεία μόνο ενός καφέ την ημέρα.
Καλησπέρα Νίκο, αρχικά, πες μας λίγα λόγια για εσένα. Πώς ξεκίνησε η διαδρομή σου στον προγραμματισμό και τι σε έκανε να αποφασίσεις να ασχοληθείς συγκεκριμένα με τα videogames;
Πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με τον προγραμματισμό στην προετοιμασία μου για τις πανελλαδικές, μέσα από το μάθημα ΑΕΠΠ. Στη συνέχεια φοίτησα στο Τμήμα Πληροφορικής του ΑΠΘ, όπου εμβάθυνα στην επιστήμη των υπολογιστών και γνώρισα περισσότερες έννοιες, εργαλεία και γλώσσες προγραμματισμού.
Με τα βιντεοπαιχνίδια αποφάσισα να ασχοληθώ γιατί από μικρός έπαιζα πάρα πολλά στο PlayStation 2 και, όπως πολλά παιδιά, είχα το όνειρο να φτιάξω κάποτε το δικό μου παιχνίδι. Όσο μεγάλωνα, σε πολλούς αυτό το όνειρο ξεθώριαζε σε μένα όμως έμεινε. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν το βλέπω απλώς σαν χόμπι, αλλά σαν κάτι που θέλω να κυνηγήσω σοβαρά, και έτσι πήρα την απόφαση να το ακολουθήσω ως καριέρα.
Ποιό είναι το δικό σου αγαπημένο videogame;
Έχω πολλά αγαπημένα παιχνίδια, αλλά είμαι μεγάλος fan των Survival Horror και ειδικότερα σειρών όπως Silent Hill και Resident Evil. Για πολλά χρόνια το αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν το Silent Hill 2.
Αυτό που καθορίζει για μένα αν ένα παιχνίδι είναι “καλό” ή “κακό”, παραδόξως, δεν είναι τόσο το τεχνικό κομμάτι, αλλά όλα τα υπόλοιπα: η ιστορία, η μουσική, οι ερμηνείες, η ατμόσφαιρα. Το SilentHill2 ήταν το πρώτο παιχνίδι που με έκανε να νιώσω τόσο έντονα τόσα πολλά πράγματα και γι’ αυτό έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.
Ως Gameplay Programmer, πως βλέπεις πλέον τα παιχνίδια που παίζεις; Έχει αλλάξει ο τρόπος που τα κρίνεις τώρα που έχεις περισσότερες τεχνικές γνώσεις;
Νιώθω πως τα απολαμβάνω ταυτόχρονα λιγότερο και περισσότερο.
Ακούγεται παράδοξο, οπότε να το εξηγήσω: πριν ασχοληθώ με τον προγραμματισμό παιχνιδιών, όταν έπαιζα μπορούσα να παραδοθώ στην εμπειρία με μια “αθωότητα”. Βυθιζόμουν στον κόσμο και ένιωθα ακριβώς αυτό που ήθελαν οι developers να νιώσω.
Πλέον, συχνά πιάνω τον εαυτό μου ασυναίσθητα να αναλύει: να σκέφτεται πώς υλοποιήθηκε μια μηχανική, να “τεστάρει” τα συστήματα και να παρατηρεί επιλογές σχεδιασμού σαν developer, όχι μόνο σαν παίκτης. Αυτό έχει τη δική του γοητεία είναι σαν να βλέπεις πίσω από την κουρτίνα και να εκτιμάς τη δουλειά που κρύβεται από κάτω.
Από την άλλη, μου στερεί κάποιες φορές την καθαρή, “αγνή” διασκέδαση που είχα όταν ήμουν μικρότερος. Οπότε ναι: λιγότερο, γιατί χάνεται λίγο η αθωότητα περισσότερο, γιατί κερδίζεις ένα δεύτερο επίπεδο εκτίμησης για το craft.
Ποια είναι η εμπειρία σου ως Gameplay Programmer μέχρι σήμερα και ποιες είναι οι κυριότερες προκλήσεις που αντιμετωπίζεις καθημερινά στην ανάπτυξη του Forgotten Eras;
Η εμπειρία μου ως Gameplay Programmer μέχρι σήμερα είναι πραγματικά ευχάριστη. Μου αρέσει να σχεδιάζω και να υλοποιώ τα συστήματα με τα οποία αλληλεπιδρά ο παίκτης σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού αυτά που ουσιαστικά διαμορφώνουν την εμπειρία του. Το βλέπω ως μια σχέση εμπιστοσύνης: ο παίκτης “αφήνεται” στα χέρια σου, και εσύ έχεις την ευθύνη η εμπειρία να είναι συνεπής, δίκαιη και ξεκάθαρη.
Οι βασικότερες προκλήσεις που αντιμετωπίζω είναι η έρευνα και η αρχιτεκτονική. Όσο αυξάνονται οι ανάγκες και η πολυπλοκότητα, τόσο λιγοστεύουν και εξειδικεύονται οι διαθέσιμες πηγές πληροφορίας και συχνά χρειάζεται να πειραματιστείς, να δοκιμάσεις, να χτίσεις πάνω σε πρώτες αρχές. Και εκεί η αρχιτεκτονική γίνεται κρίσιμη, γιατί μια λάθος απόφαση σήμερα μπορεί να κοστίσει ακριβά στο μέλλον, σε χρόνο, τεχνικό χρέος και περιορισμούς στην εξέλιξη του παιχνιδιού.
Πόσα ποτήρια καφέ χρειάζεσαι την ημέρα για να τα μεταφράσεις σε κώδικα;
Δυστυχώς μόνο ένα, διότι εάν πιώ περισσότερα από ένα δεν θα κοιμάμαι το βράδυ.
Ποια είναι η άποψή σου για τον χώρο του Game Development στην Ελλάδα σήμερα; Βλέπεις προοπτικές για νέους δημιουργούς στη χώρα μας;
Είμαι αισιόδοξος και βλέπω προοπτικές. Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα έχει ακόμα δρόμο μπροστά της για να χτίσει ένα πιο ισχυρό και αναγνωρίσιμο όνομα στην παγκόσμια βιομηχανία. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που με ενθαρρύνει είναι πως υπάρχουν αρκετοί νέοι δημιουργοί και studio που προσπαθούν σοβαρά και έχουν ήδη παρουσιάσει πολύ αξιόλογες και σε αρκετές περιπτώσεις επιτυχημένες δουλειές.
Βλέπω μια σκηνή που ωριμάζει, μια κοινότητα που μεγαλώνει και περισσότερη διάθεση για συνεργασία και εξωστρέφεια. Αν συνεχίσουμε με συνέπεια, ποιότητα και στήριξη των ομάδων που δημιουργούν, πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια η Ελλάδα μπορεί να κάνει το επόμενο βήμα και να έχει πιο σταθερή παρουσία διεθνώς.
Τι είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς όταν τελειώνεις μια δύσκολη μέρα δουλειάς πάνω στο παιχνίδι; Υπάρχει κάτι (ένας μηχανισμός ή ένα feature) για το οποίο νιώθεις ιδιαίτερα περήφανος;
Αυτό που με κάνει να χαμογελάω κάθε μέρα, είτε όταν ξυπνάω, είτε όταν τελειώνει μια δύσκολη μέρα δουλειάς, είναι το ότι νιώθω πραγματικά τυχερός που μπορώ να δουλεύω πάνω σε κάτι που αγαπάω. Και είμαι ευγνώμων γιατί έχω ανθρώπους δίπλα μου που με στηρίζουν και μου δείχνουν καθημερινά την αγάπη τους: τους συνεργάτες μου, όπως ο Αλέξανδρος, την οικογένειά μου και τους φίλους μου.
Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη μηχανική για την οποία νιώθω περισσότερο περήφανος. Για μένα, κάθε φορά που προγραμματίζω κάτι και το βλέπω να “ζωντανεύει” και να λειτουργεί μπροστά στα μάτια μου, μου δίνει το ίδιο αίσθημα ικανοποίησης και περηφάνειας, αυτό το μικρό “κλικ” που σου θυμίζει γιατί το κάνεις.
Τι συμβουλές θα έδινες σε κάποιον που ξεκινάει τώρα και θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον προγραμματισμό;
Θα τον συμβούλευα να ξεκινήσει σήμερα, να κάνει υπομονή και να δώσει χρόνο στη βάση: να μελετήσει την επιστήμη συνολικά και βασικές έννοιες όπως δομές δεδομένων και αλγόριθμους. Να μη μείνει μόνο στα tutorials, αλλά να φτιάχνει πολλά μικρά projects μόνος του, γιατί εκεί μαθαίνεις πραγματικά, όταν καλείσαι να λύσεις προβλήματα και να πάρεις αποφάσεις από την αρχή μέχρι το τέλος.
Και κάτι για το πτυχίο: πολλοί λένε ότι δεν χρειάζεται σε αυτόν τον χώρο, και δεν είναι εντελώς λάθος. Πολλές από τις γνώσεις που θα χρειαστείς υπάρχουν διαθέσιμες online. Κι εγώ κάποτε το έβλεπα έτσι. Παρ’ όλα αυτά, αν υπάρχει δυνατότητα πρόσβασης σε ένα πανεπιστήμιο, το προτείνω ανεπιφύλακτα. Όχι μόνο για αυτά που θα σου μάθει, αλλά γιατί θα σε βοηθήσει να καταλάβεις τι δεν ξέρεις, να αποκτήσεις τρόπο σκέψης, και να ανοίξεις τους ορίζοντές σου. Είναι μια φράση που την ακούμε συχνά, αλλά στην πράξη ισχύει.
Κλείνοντας τη συζήτηση με τον Νίκο, μας μένει μια αίσθηση ότι το Forgotten Eras είναι τόσο το αποτέλεσμα ενός παιδικού ονείρου όσο και μία αξιόλογη προσπάθεια και ένα γράμμα αγάπης προς όλα εκείνα τα παιχνίδια που αποτέλεσαν έμπνευσή του. Είναι ελπιδοφόρο να βλέπεις νέους ανθρώπους και νέα άτομα στον χώρο να προσεγγίζουν τη δημιουργία με την ανάλογη σοβαρότητα, αναγνωρίζοντας ότι πίσω από κάθε ολοκληρωμένο παιχνίδι, προηγήθηκε μία στρατηγική αρχιτεκτονική και αμέτρητες ώρες πειραματισμού.
Ίσως τελικά, η “χαμένη αθωότητα” που ανέφερε ο Νίκος να είναι το απαραίτητο τίμημα για να χτιστεί κάτι που θα κάνει εμάς, τους παίκτες, να νιώσουμε ξανά αυτή την νοσταλγική έκπληξη. Ευχαριστούμε θερμά τον Νίκο Μπεκερτζή για τον χρόνο του και την Behind the Hump για την ευκαιρία να δούμε “πίσω από την κουρτίνα”. Ανυπομονούμε για το 2026 και για το επόμενο “κλικ” που θα ζωντανέψει στις οθόνες μας.
