Legacy of Kain: Ascendance | Review

Δεν ξέρω τι μπορώ να πω για το Legacy of Kain: Ascendance. Στο χαρτί, θα έπρεπε να είναι μια ιδέα που λειτουργεί. Στην πράξη όμως πρόκειται για ένα επιφανειακό πείραμα που έχει μόνο βασικά στοιχεία και λιγότερη ουσία απ’ότι θα περίμενε κανείς από την σειρά. Οι επιρροές του θα έπρεπε να του επιτρέψουν να λάμψει, να μας θυμίσει πιο νοσταλγικά χρόνια και να γίνει ένα must-play. Ωστόσο, η ομάδα ανάπτυξης, ανάμεσα στις επανακυκλοφορίες και τα remasters, θεωρήσε καλό να δημιουργήσει έναν τίτλο που λειτουργεί περισσότερο ως ανάπαυλα, ως ένα υποκεφάλαιο, παρά ως μια ουσιώδη ιστορία.

Το Legacy of Kain: Ascendance θεωρείται μια μίξη ενός metroidvania και ενός 2D Action platformer το οποίο έχει επηρεαστεί άμεσα από την κλασική σειρά Castlevania. Η ιστορία του έχει να κάνει με το παρελθόν των πρωταγωνιστών, δηλαδή του Kain, του Raziel και της αδερφής του, αλλά και με ένα ταξίδι στο χρόνο, ένα ταξίδι που έχει ως σκοπό να δημιουργήσει παράδοξα και να διηγηθεί τα γενικότερα γεγονότα της σειράς από μια άλλη ματιά. Αν και ακούγεται ενδιαφέρον, η εκτέλεση και η αφήγηση της ιστορίας μας αφήνουν να ζητάμε πάρα πολλά ενώ το gameplay γίνεται μια βαρετή, μονότονη ασχολία που απλά μεγαλώνει τον χρόνο ανάμεσα από τα cutscenes.

Χρονικά παράδοξα

Η ιστορία αφηγείται το ταξίδι της Elaleth, της αδερφής του Raziel, μέσα στον χρόνο. Η χρονική καταιγίδα στην οποία είναι εγκλωβισμένη την ταξιδεύει από το παρελθόν, στο παρόν και το μέλλον με σκοπό να βρεθεί ένας τρόπος να πάρει αυτό που θέλει και να σπάσει την κατάρα της. Η εκδίκηση είναι το μόνο στοιχείο που την οδηγεί με βασικότερο στόχο να βρει τον Raziel και να τον σκοτώσει αφού ήταν εκείνος που αντίστοιχα σκότωσε τον Mathias, τον άντρα της.

Αυτό το ταξίδι και το ανάγκη για εκδίκηση, την ταξιδεύουν μέσα από διάφορες χρονικές περιόδους με βασικότερες την περίοδο που ο Raziel και η ομάδα του ήταν άνθρωποι ως Sarafan Ιππότες, στην αναγέννησή του ως Vampire Lieutenant και την πτώση του ως Wraith. Μέσα σε αυτόν τον “ιστό του πεπρωμένου”, η Elaleth, o Kain και ο Raziel θα συναντηθούν σε διάφορες φάσεις της ζωής τους με τελικό αποτέλεσμα να δούμε όλα τα γεγονότα που ξέρουμε από το πρώτο Soul Reaver, κυρίως, και την δημιουργία ενός παράδοξου στα τέλη του χρόνου.

Η ύπαρξη της Elaleth σε όλη την ιστορία προσθέτει έναν νέο χαρακτήρα, επιτρέποντας μια μεγαλύτερη ποικιλία στο ευρύτερο σύμπαν. Το βάρος της αφήγησης πέφτει τελικά στην βρυκόλακα και στη μοίρα της, κάτι που από μόνο του δεν είναι απαραίτητα προβληματικό. Ωστόσο, το πρόβλημα ξεκινά όταν αυτή η νέα παρουσία δεν στέκεται αυτόνομα, αλλά μπλέκεται άρρηκτα με τους ήδη καθιερωμένους χαρακτήρες με τρόπο που αλλοιώνει θεμελιώδη στοιχεία της ιστορίας. Η ανάγκη για εξέλιξη μετατρέπεται έτσι σε αναγκαστική επανερμηνεία, όπου το παρελθόν παύει να έχει την ίδια βαρύτητα και συνοχή.

Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές σε μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές της σειράς, την πτώση του Raziel. Εκεί που η αφήγηση στηριζόταν στη ζήλια του Kain και στην ιδέα ότι ο μαθητής ξεπερνά τον δάσκαλο, προσφέροντας το βασικό έναυσμα για όσα ακολουθούν, έρχεται μια νέα εξήγηση να αποδομήσει πλήρως όλα όσα ξέρουμε. Η παρέμβαση της Alleith μετατρέπει ένα κομβικό γεγονός από συνειδητή πράξη και σχέδιο σε αποτέλεσμα εξωτερικής χειραγώγησης, αφαιρώντας την πρωτοβουλία από τους χαρακτήρες που έχουμε ήδη αγαπήσει. Το αποτέλεσμα οδηγεί σε μια αποδυνάμωση της ίδιας της διήγησης και του δράματος πίσω από την κάθε πράξη, καθώς η ένταση και το νόημα της σύγκρουσης χάνουν την αρχική δύναμή τους. Αντί να εμπλουτίζει το νήμα της ιστορίας, αυτή η αλλαγή το μπερδεύει, δημιουργώντας ένα αφήγημα που μοιάζει περισσότερο βολικό και πρόχειρο παρά προσεκτικά δομημένο.

Γυμνά κόκκαλα & επιφάνεια

Το gameplay του Ascendance δανείζεται πάρα πολλές επιρροές και την λογική της κλασικής σειράς Castlevania ενώ προσπαθεί παράλληλα να δείχνει πιο μοντέρνο απ’ότι πραγματικά είναι. Φωνές στους χαρακτήρες, όμορφα πορτραίτα στους διαλόγους και περίτεχνα cutscenes εδώ και εκεί προσπαθούν να συνθέσουν έναν τίτλο που προσπαθεί αλλά δεν τα καταφέρνει.

Μιλάμε για έναν 2D Pixelated Action Platformer τίτλο με διαφορετικούς πρωταγωνιστές και τρόπους παιχνιδιού, οι οποίοι όμως δεν διαφέρουν τόσο όσο θα περιμέναμε, πέρα από την εμφάνιση και ορισμένα στοιχεία. Ωστόσο, νιώθω πως δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για να περιγράψω. Κάθε χαρακτήρας ο οποίος θα ελέγξουμε έχει μια απλή επίθεση, ένα dive kick, πηδήματα ή διπλά πηδήματα, dashes και μερικές μαγικές ικανότητες. Όλα αυτά, αν και υλοποιούνται για να φτάσουμε στο τέλος του εκάστοτε επιπέδου, δεν αξιοποιούνται πλήρως με αποτέλεσμα να φαντάζουν περισσότερο πρόχειρα placeholders παρά ολοκληρωμένες λύσεις.

Οι ήρωες που θα ελέγξουμε έχουν μικρές διαφορές όπως φτερά και ειδικές επιθέσεις αλλά όλοι υποφέρουν από την δίψα τους για αίμα η οποία αποτυπώνεται με την σταδιακή μείωση της υγείας μας. Αυτό κάνει την ανάγκη να σκοτώσουμε εχθρούς και να πιούμε το αίμα τους πιο σημαντική απ’ότι θα θέλαμε, με αποτέλεσμα να κάνει την μάχη μια ανάγκη παρά κάτι πιο ευχάριστο.

Σε αυτό δεν βοηθάει και ο σχεδιασμός των επιπέδων. Κάθε επίπεδο μας βάζει να πάμε από την αρχή στο τέλος χωρίς να μας δίνει κάποιον λόγο να τα εξερευνήσουμε. Μια πιο απλά λόγια, οι χάρτες έχουν πλατφόρμες και υψώματα ή πτώσεις που μπορούμε να ξεπεράσουμε αλλά σε κάθε έναν νιώθουμε πως το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να πάμε από την αρχή έως το τέλος και αυτό ήταν. Υπάρχουν περιστασιακά εμπόδια ή λίγο πιο δύσκολα σημεία platforming αλλά η δυσκολία τους εντοπίζεται περισσότερο στο σχεδιασμό τους και το κακό hitbox παρά σε έξυπνη υλοποίηση a la Shinobi: Art of Vengeance.

Ακόμα και οι εχθροί που θα αντιμετωπίσουμε είναι απλοί. Δεν υπάρχει ποικιλία ανάμεσά τους και οι επιθέσεις τους είναι, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις ύπουλες, προβλέψιμες σε βαθμό που νιώθουμε πως απλά περνάμε μέσα από “κρεατοεμπόδια”. Οι επιθέσεις τους μπορούν να αποκρουστούν, κάτι που δεν είναι πάντα σταθερό είτε λόγω θέμα timing είτε λόγω βιασύνης. Αντίστοιχα, οι επιθέσεις μας είναι εξίσου μονότονες και απλές με τα animations να παραπέμπουν τελείως σε Castlevania και ενώ οι επιρροές είναι κολακευτικές δεν είναι αρκετές για να κάνουν τον τίτλο να ξεχωρίσει. Περισσότερο δίνουν την αίσθηση πως είναι μια άστοχη έμπνευση παρά κάτι το νοσταλγικά μοναδικό.

Η ίδια παραδοχή εντοπίζεται και στα bossfights. Προβλέψιμα χορογραφημένες επιθέσεις, απλοί μηχανισμοί και ευκολία μετατρέπουν μάχες που ενώ θα έπρεπε να είναι προκλητικές είναι ένα έξτρα εμπόδιο στην συνολική ροή. Ειδικά η τελική μάχη, θα έπρεπε να δίνει την αίσθηση πως πρόκειται για κάτι σημαντικό, μια πολεμική σύρραξη με μια υπερδύναμη, είναι μια εύκολη υπόθεση χωρίς ιδιαίτερη πρόκληση ή προσοχή.

Αυτό είναι και το κακό με το Legacy of Kain: Ascendance, ότι πρόκειται για έναν τίτλο που δανείζεται στοιχεία από μια πασίγνωστη, αγαπημένη σειρά και τα υιοθετεί σε επιφανειακό επίπεδο με αποτέλεσμα να δημιουργεί ένα πρότυπο παρά μια πραγματικά ολοκληρωμένη εμπειρία. Όλα αυτά θα μπορούσαμε να τα παραλείψουμε αν υπήρχε ουσία αλλά εδώ, όλες οι υλοποιημένες ιδέες ήθελαν παραπάνω ώρα “στον φούρνο”.

Νοσταλγική αισθητική με περιορισμούς

Η περιγραφή του παιχνιδιού στο Steam αναφέρει συγκεκριμένα πως “ο σκοτεινός φανταστικός κόσμος του Nosgoth ζωντανεύει μέσα από κινούμενες σκηνές και όμορφα φτιαγμένο pixel art. Κάθε επίπεδο είναι γεμάτο με περιβαλλοντικές προκλήσεις και γρίφους που ρέουν άψογα στη μάχη.”

Αυτή η παράθεση θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ψευδής διαφήμιση αφού τα περιβάλλοντα που θα επισκεφθούμε, πέρα από μερικές εξαιρέσεις, είναι ίδια με μερικές χρωματικές διαφορές. Τα περισσότερα επίπεδα βρίσκονται σε φυσικά περιβάλλοντα με το background να έχει μόνο βουνά ή ατελείωτα δάση και ελάχιστες περιπτώσεις να παρουσιάζουν κάστρα και τύμβους. Επιπλέον, το Pixel Art σε εχθρούς και πρωταγωνιστές μπορεί να τους επιτρέπει να ξεχωρίζουν λόγω χρωμάτων και χαρακτηριστικών στοιχείων, αλλά δεν καταφέρνει να δώσει μεγάλη λεπτομέρεια θυμίζοντάς μας pixelated Game Boy Advance τίτλους. Δεν είναι απαραίτητα κακό αλλά δεν είναι σίγουρα το “όμορφα φτιαγμένο, λεπτομερές pixel art“.

Υπάρχει μια αστάθεια και στον τρόπο που παρουσιάζονται τα cutscenes. Το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας μεταφέρεται μέσα από διαλόγους και ημικινούμενα πορτραίτα των χαρακτήρων, ενώ σε άλλα σημεία βλέπουμε κανονικά animated cutscenes. Παράλληλα, υπάρχουν και 3D cutscenes με πιο εντυπωσιακή σκηνοθεσία, που ταιριάζουν καλύτερα με το 2D pixel art. Ωστόσο, αυτός ο συνδυασμός διαφορετικών στυλ δεν βοηθά το παιχνίδι να αποκτήσει ξεκάθαρη ταυτότητα, αντίθετα, δημιουργεί μια αίσθηση ότι η ομάδα δεν είχε καν ξεκάθαρο όραμα.

Συμπέρασμα

Ήθελα να μου αρέσει το Legacy of Kain: Ascendance. Η σειρά ξεχωρίσε τόσο από την σκοτεινή, γοτθική της ατμόσφαιρα όσο και από το puzzle-oriented gameplay των πρώτων παιχνιδιών. Τα Remasters μας θύμισαν χαρακτηριστικά αυτό το στοιχείο οπότε θα περιμέναμε το spin-off να μπορούσε να αποδώσει την ίδια ατμόσφαιρα, την ίδια διασκέδαση, την ίδια πρόκληση που είδαμε στο παρελθόν. Αλλά όσο έπαιζα ένιωθα το μυαλό μου τελείως άδειο, να θέλω απλά να τελειώνω αυτό που κάνω.

Γενικότερα όμως, το Ascendance μοιάζει να στέκεται ανάμεσα στην πρόθεση και την υλοποίηση χωρίς ποτέ να γεφυρώνει πραγματικά το χάσμα. Παρά τις ενδιαφέρουσες αφηγηματικές ιδέες, όπως τα χρονικά παράδοξα και τη διαφορετική οπτική πάνω σε γνώριμα γεγονότα της σειράς, η εκτέλεση δεν καταφέρνει να αποδώσει το βάρος και τη σημασία που θα άρμοζε στο σύμπαν του Nosgoth. Η ιστορία μοιάζει περισσότερο με ένα συμπληρωματικό κεφάλαιο παρά με κάτι ουσιαστικό, ενώ το gameplay αποτυγχάνει να υποστηρίξει την αφήγηση, λειτουργώντας περισσότερο ως αγγαρεία παρά ως βασικός πυλώνας της εμπειρίας.

Το εγχείρημα εδώ αφήνει την αίσθηση μιας χαμένης ευκαιρίας. Οι επιρροές του είναι εμφανείς και σε ορισμένες στιγμές ελκυστικές, όμως δεν αξιοποιούνται με τρόπο που να δημιουργεί κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Αντίθετα, το αποτέλεσμα είναι μια επιφανειακή προσέγγιση γνώριμων ιδεών, με περιορισμένο βάθος και επανάληψη που κουράζει.

Ευχαριστούμε την εκδότρια εταιρεία για την παραχώρηση του Nintendo Switch Review Code.