Δεν έχω πολλούς φίλους. Δεν έχω πολλούς φίλους και από επιλογή. Έκλεισα πολλές πόρτες από το παρελθόν μου, έκαψα άλλες τόσες και, στο μεγαλύτερο κομμάτι, νιώθω πως καλά έκανα. Δεν γίνεται να ταιριάξουμε με όλους. Αυτό που μου λείπει όμως είναι τα βράδια που παίζαμε Hunt: Showdown, Rocket League, άλλες μικρότερες μαλακιούλες. Αλλά έχω βρει εναλλακτικές. Το Hunt αντικαταστάθηκε από το No More Room in Hell 2, το Rocket League από περιστασιακό Rematch και πολλά single-player παιχνίδια που πρέπει να “σφάξω” από το backlog μου. Τα τελευταία χρόνια όμως, από εκεί που δεν το περίμενα, έκανα νέες παρέες και με τις νέες παρέες ήρθαν και νέα παιχνίδια.
Ένα από τα νέα παιχνίδια που έφεραν οι νέες παρέες ήταν και το R.E.P.O., ένα “friendslop” extraction παιχνίδι που, ναι, θα το πω, μου αρέσει πάρα πολύ. Τις πρώτες ημέρες του, ήταν μια εμπειρία ανακάλυψης, μυστηρίου, που δεν γνώριζα τα τέρατα, δεν ήξερα πως να τα αντιμετωπίσω και με το παραμικρό κρυβόμουν και σταματούσα να μιλάω. Πλέον, μπαίνω μέχρι και solo, φτάνοντας μακριά και μαζεύοντας ό,τι βρίσκω μπροστά μου, μόνο και μόνο για την πλάκα μου. Θα έλεγα πως είναι, εως έναν βαθμό, και ένα roguelike παιχνίδι αφού τα δωμάτια μπορεί να έχουν συγκεκριμένο design αλλά δομούνται τυχαία, το ίδιο και η θέση των αντικειμένων.
Με την επιτυχία του R.E.P.O., το οποίο βρίσκεται ακόμα σε Early Access μορφή αλλά και την επιτυχία τίτλων όπως το Lethal Company και το Among Us έχουμε δει μια άνοδο παρόμοιων τίτλων. Δεν είναι όλα τέλεια, δεν τραβάνε όλα την ίδια προσοχή και σίγουρα, πολλά από αυτά, φαντάζουν περισσότερο σαν “αρπαχτή” παρά σαν κάτι ειλικρινές. Σε ένα ενδιάμεσο στάδιο κινείται και το MIMESIS.
To MIMESIS διαδραμματίζεται σε έναν κατεστραμμένο κόσμο όπου μια παράξενη τοξική βροχή μεταμορφώνει όποιον την αγγίξει σε τέρας. Οι λίγοι επιζώντες βρίσκουν καταφύγιο σε ένα παλιό τραμ, το οποίο γίνεται το σπίτι, η βάση και ταυτόχρονα η μεγαλύτερη πηγή άγχους τους. Στόχος μας είναι να ταξιδεύουμε με αυτό από σταθμό σε σταθμό, να κατεβαίνουμε σε αχαρτογράφητες ή εγκαταλελειμμένες περιοχές και να μαζεύουμε scrap και ό,τι άλλο βρούμε ώστε να το αναβαθμίζουμε και να του επιτρέπουμε να συνεχίσει να κινείται.
Το gameplay loop θα φανεί αρκετά γνώριμο σε όποιον έχει περάσει έστω και ένα βράδυ με το Lethal Company ή το R.E.P.O. Μέχρι τέσσερις παίκτες βγαίνουμε από το τραμ, ψάχνουμε τα δωμάτια για αντικείμενα με αξία, προσπαθούμε να μείνουμε ζωντανοί και επιστρέφουμε πριν ζορίσουν τα πράγματα. Κάθε παίκτης μπορεί να κουβαλήσει περιορισμένο αριθμό αντικειμένων, οπότε η ομάδα πρέπει να μοιραστεί τη δουλειά ή να κάνει περισσότερες διαδρομές πέρα δώθε. Εκείνες οι διαδρομές είναι και οι πιο επικίνδυνες αφού κάθε φορά που γυρνάμε στο ίδιο δωμάτιο για τα υπόλοιπα αντικείμενα, μπορεί να βρούμε και κάποιον να μας περιμένει.
Περίπου κάθε τρεις αποστολές φτάνουμε σε ένα maintenance bay, όπου ξοδεύουμε ό,τι μαζέψαμε. Εκεί αγοράζουμε εξοπλισμό, καθαρίζουμε τον χαρακτήρα μας από τη μόλυνση και, κυρίως, επισκευάζουμε το τραμ. Οι επισκευές είναι συνεχείς και ακριβές και αν το τραμ δεν φτιαχτεί εγκαίρως, καταστρέφεται και το run τελειώνει εκεί. Υπάρχει μια διαφορετική πίεση που δίνει έναν λόγο να ρισκάρουμε. Εδώ δεν έχουμε καρότσι που “πετάμε” πράγματα μέσα οπότε δεν μπορούμε να παίρνουμε ό,τι βρίσκουμε χωρίς σχεδιασμό. Έτσι πρέπει να βρίσκουμε τα καλύτερα αντικείμενα, να τους δίνουμε προτεραιότητα και να τα πουλάμε διότι όταν το ταμείο είναι άδειο και το τραμ “βογκάει”, κανείς δεν θέλει να γυρίσει πίσω με μισή τσάντα, ακόμα κι αν ο «συμπαίκτης» στον διάδρομο στέκεται λίγο πιο… ακίνητος απ’ ό,τι θα έπρεπε.
Όλη η ουσία του gameplay βρίσκεται στον κίνδυνο που παραμονεύει και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται και υλοποιείται. Όσοι πεθαίνουν ή μεταμορφώνονται από τη βροχή γίνονται Mimesis, πλάσματα που παίρνουν την εμφάνιση ενός παίκτη μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Αντιγράφουν τη φωνή μας, χρησιμοποιούν φράσεις τις οποίες έχουν ηχογραφήσει όση ώρα παίζουμε, μιμούνται τη συμπεριφορά μας και μπορούν να ανασύρουν ακόμα και πράγματα που έχουμε πει και, μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις κολλάνε με το context της εκάστοτε συζήτησης. Μπορούν να μας πλησιάσουν σαν να είναι ο κολλητός μας που μόλις γύρισε από το διπλανό δωμάτιο και την επόμενη στιγμή να μας επιτεθούν. Κάθε φορά που ένας παίκτης πέφτει θύμα τους, ο αριθμός των Mimesis στην περιοχή μεγαλώνει.
Στην πράξη αυτό δημιουργεί σκηνές που μοιάζουν βγαλμένες από ταινία τρόμου και, ομολογουμένως, γίνονται κάπως ανατριχιαστικές. Κάποιος από την παρέα φωνάζει πως βρήκε κάτι χρήσιμο στον επάνω όροφο. Ανεβαίνουμε και τον βλέπουμε στο βάθος του διαδρόμου, ακίνητο, με τα γυαλιά του να λάμπουν μέσα στο σκοτάδι. Και τότε ακούμε την ίδια φωνή να μας ρωτάει από το ισόγειο πού χαθήκαμε. Εκείνο το δευτερόλεπτο, όπου το μυαλό προσπαθεί να αποφασίσει ποιος από τους δύο είναι ο αληθινός, είναι ό,τι πιο δυνατό έχει να δείξει το παιχνίδι.
Η μίμηση φωνής και συμπεριφοράς είναι από τις πιο έξυπνες χρήσεις αυτής της τεχνολογίας που έχουμε δει σε παιχνίδι υπηρετώντας μια πολύ συγκεκριμένη ιδέα gameplay και τίποτα παραπάνω. Η φωνή που ακούμε είναι αρκετά κοντά στην πραγματική ώστε να μας κάνει να διστάσουμε.
Η συζήτηση είναι το καλύτερο όπλο μας, αφού όσο πειστική κι αν είναι η μίμηση, μια κανονική κουβέντα με ερωτήσεις και απαντήσεις αργά ή γρήγορα αποκαλύπτει το πλάσμα. Γρήγορα μάθαμε να ρωτάμε ο ένας τον άλλον μικρές, ηλίθιες ερωτήσεις που μόνο εμείς θα καταλαβαίναμε. Μέχρι να φτάσουμε όμως σε αυτό το σημείο, η αβεβαιότητα κρατάει γερά.
Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη διαφορά από τα υπόλοιπα παιχνίδια του είδους. Στο Lethal Company φοβόμαστε τα τέρατα, στο R.E.P.O. τον ήχο. Στο Mimesis φοβόμαστε τους φίλους μας. Ο τρόμος προέρχεται περισσότερο από τη σταδιακή διάβρωση της εμπιστοσύνης μέσα στην ομάδα και λιγότερο από τα jumpscares ή τα αιματηρά θεάματα.
Θεωρώ πως το Mimesis ζει και πεθαίνει από την παρέα, με φίλους που θέλουν να μπουν στο κλίμα, να ψιθυρίζουν, να κάνουν ερωτήσεις με νόημα και να τρομάζουν στ’ αλήθεια. Η ουσία, όπως και σε όλα τα παιχνίδια, χάνεται στους ανταγωνιστικούς παίκτες, που βλέπουν μόνο συστήματα και βελτιστοποίηση. Αν κάποιος στην ομάδα αποφασίσει πως ο πιο αποδοτικός τρόπος να παίξει είναι να επιτίθεται σε κάθε φιγούρα που δεν απάντησε αμέσως στο voice chat, το στοιχείο του τρόμου εξαφανίζεται και μένει ένα απλό extraction παιχνίδι με λίγο περιεχόμενο.
Για να λέμε και του λόγου το αληθές όμως, το περιεχόμενο που υπάρχει εδώ δεν είναι το ίδιο αρκετό για να δημιουργήσει αστέιες καταστάσεις a la R.E.P.O. Βέβαια, υπάρχουν περιπτώσεις όπου πέφτει και λίγο γέλιο όπως το να καταλαβαίνουμε πως αυτός που μας ακολουθεί τόση ώρα δεν είναι ο Ηλίας αλλά ο… Σαίλη και να φωνάζουμε από την τρομάρα μας. Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στον τρόμο και το χιούμορ υπάρχει σε αρκετά παιχνίδια του είδους, εδώ όμως μοιάζει σχεδιασμένη για αυτές τις μικρές στιγμές.
Το εικαστικό κομμάτι βοηθάει κι αυτό στο να μας αποσυντονίσει μιας και οι χαρακτήρες φορούν jumpsuits, μάσκες plague doctor και γυαλιά που φωτίζουν, με ένα σχέδιο που θυμίζει περισσότερο παιχνίδι για παρέες παρά horror. Είναι χαριτωμένοι, σχεδιασμένοι σαν κούκλες με μικρά άκρα και σώματα που μοιάζουν με πλαστελίνη. Αυτό ακριβώς κάνει και τη διαφορά όταν ένας από αυτούς στέκεται ακίνητος στην άκρη ενός σκοτεινού δωματίου και μας κοιτάει. Η ίδια φιγούρα που πριν από ένα λεπτό χοροπηδούσε γύρω μας γίνεται ξαφνικά το πιο ανατριχιαστικό πράγμα στην οθόνη.
Εκεί που το Mimesis ζορίζεται είναι το περιεχόμενο, τουλάχιστον τώρα στο Early Access. Κάθε αρχή και δύσκολη και αυτό είναι κάτι που ισχύει και εδώ. Θα χρειαστούμε μερικές ώρες για να μάθουμε τι κάνουν τα τέρατα, να μάθουμε την μορφολογία κάθε χάρτη, να μάθουμε ποια αντικείμενα είναι σημαντικά και ποια όχι. Μετά από λίγες αποστολές όμως τα έχουμε μάθε όλα, ίσως λίγο πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Οι τύποι εχθρών είναι αρκετοί, έχουμε πλέον τρεις χάρτες για να εξερευνήσουμε, τα scraps είναι κάπως περιορισμένα αλλά οι διαδρομές μας γίνονται γρήγορα ρουτίνα. Βέβαια, στην φάση που βρίσκεται, ο τίτλος μεγαλώνει συνεχώς και από εκεί που είχε μόνο έναν χάρτη και μόλις μερικά τέρατα τώρα φτάνει τα περίπου 15 πλάσματα, αρκετά relics και τρεις διαφορετικούς χάρτες – αλλά και πάλι δεν φαντάζουν πολλά. Μέσα στις πρόσφατες προσθήκες ήταν και το Cimim, ένα Mimesis που προσποιείται ένα Mimesis και όταν είμαστε κοντά του μας σπρώχνει μακριά. Τέτοιες παραλλαγές είναι αρκετές και με γεμίζουν ελπίδα για το μέλλον.
Το MIMESIS όμως δεν είναι ένα παιχνίδι που παίζεται solo σαν το R.E.P.O.. Όλη η γοητεία, όπως επιμένω, είναι στα τέρατα και στον τρόπο που προσθέτονται στον κόσμο εδώ. Αν δεν έχουμε άλλους παίκτες γύρω μας, ξέρουμε αμέσως πως το μόνο που έχουμε μαζί μας είναι τέρατα. Το θέμα είναι να μην ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει κάθε δωμάτιο, να μην ξέρουμε αν αυτός που έχουμε στο ίδιο δωμάτιο με εμάς είναι κάποιο mimic ή ο φίλος μας. Γι’αυτό και είναι ένας τίτλος που παίζεται αποκλειστικά με παρέα, τουλάχιστον αν θέλουμε να αποδίδεται η μέγιστη αξία.
Αυτό που με ανησυχεί όμως, δεν είναι το περιεχόμενο ή το πόσο καιρό θα χρειαστεί να περάσουμε για να “χορτάσουμε”. Με ανησυχεί η τεχνολογία που χρησιμοποιείται για την καταγραφή και αναπαραγωγή της φωνής μας. Δεν είναι ότι αντιγράφει την χροιά ή την ένταση της φωνής μας αλλά καταγράφει ολόκληρες φάσεις, ακόμα και ολόκληρες συνομιλίες. Στην αρχή, αυτό έχει πλάκα, είναι κάτι φρέσκο και ευχάριστο αν το δεις επιφανειακά. Όταν κάθεσαι όμως και σκέφτεσαι το τι γίνεται από πίσω, αναρωτιέσαι αν αξίζει την επένδυση. Διάβαζα σε διάφορα σημεία πως το παιχνίδι καταγράφει ολόκληρες συζητήσεις ακόμα και όταν δεν παίζουμε, κάτι που μου φαίνεται παρατραβηγμένο – αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Οι δημιουργοί έχουν διευκρινίσει ότι το παιχνίδι δεν χρησιμοποιεί κάποιο προηγμένο γλωσσικό μοντέλο (LLM) για να εφεύρει νέες φράσεις με τη φωνή μας, αλλά λειτουργεί κυρίως σαν έξυπνος καταγραφέας που επαναλαμβάνει αποσπάσματα από αυτά που έχουμε ήδη πει σε κατάλληλες στιγμές. Οι φωνές καταγράφονται για το Session που παίζουμε και με το που τελειώσουμε, σβήνονται. Ακόμα και έτσι όμως, δεν παύει να μου δημιουργεί ανασφάλεια για την προστασία των δεδομένων μας (λες και είμαστε ήδη ασφαλείς γενικά στο διαδίκτυο αλλά τέλος πάντων).
Ως κάποιος που το έχει λιώσει με παρέα στο R.E.P.O. και το PEAK, το MIMESIS είναι μια καλή εναλλακτική, σε μικρές δόσεις. Το gimmick των Mimesis είναι αρκετά ενδιαφέρον και θα ήθελα να δω πως θα μπορούσε να αξιοποιηθεί περισσότερο, αλλά για τώρα θεωρώ πως έχει ακόμα πράγματα να δείξει. Αν ψάχνετε ένα ακόμα extraction παιχνίδι με βάθος και περιεχόμενο, υπάρχει χώρος για προσθήκες αλλά και η ανάγκη για αρκετή υπομονή. Ελπίζω η διάρκειά του στο Early Access να του επιτρέψει να λάμψει, να διορθώσει τα θεματάκια του και να προσθέσει περιεχόμενο που θα το διαφοροποιεί αλλά και θα το καταστήσει αρκετά γνώριμο και ενδιαφέρον. Μέχρι τότε, θα συνεχίσω να ζητάω από τους φίλους μου να μου πουν κάτι που μόνο εκείνοι ξέρουν, πριν τους αφήσω να πλησιάσουν.
