Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίσαμε τη FromSoftware μέσα από το Dark Souls ή το Elden Ring χωρίς να ξέρουμε πως η εταιρεία ξεκίνησε με κάτι πολύ πιο αργό και πολύ πιο μοναχικό. Τα King’s Field του PlayStation 1 ήταν ένα dungeon crawler πρώτου προσώπου με βαριά κίνηση, ελάχιστη καθοδήγηση και μια ατμόσφαιρα που έμοιαζε περισσότερο με fever dream παρά με περιπέτεια φαντασίας. Σήμερα είναι δύσκολο να το παίξουμε χωρίς να αντέξουμε στους περιορισμούς της εποχής, οπότε κάθε φορά που ένα indie στούντιο δηλώνει πως θέλει να ξαναζωντανέψει το παρελθόν με κάτι καινούργιο, η περιέργεια μου συναντά την καχυποψία.
Το Queen’s Domain δίνει από νωρίς την αίσθηση πως η ομάδα ανάπτυξης ήξερε πολύ καλά τι έκανε εκείνα τα παιχνίδια να ξεχωρίζουν. Πίσω από την ανάπτυξή του βρίσκεται η Freshly Baked Games, ένα ιρλανδικό στούντιο μόλις δύο ατόμων, με τη Future Friends Games να τους βοηθάει στην έκδοση. Πρόκειται για έναν πολύ πετυχημένο φόρο τιμής στο King’s Field που με τον καιρό βρίσκει τη δική του θέση σε ένα “ξεχασμένο” είδος, με την εξερεύνηση να βρίσκεται στο επίκεντρο και την μάχη να μένει λίγο πίσω ως θυσία.
Η ιστορία μας μεταφέρει στο Neasied, ένα νησί που ανήκει σε μια βασίλισσα η οποία είναι βυθισμένη σε έναν βαθύ ύπνο. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, ένας πρίγκιπας, φτάνει εκεί ακολουθώντας τα ίχνη του πατέρα του, του βασιλιά, ο οποίος είχε ταξιδέψει στο νησί με μια παλαιότερη αποστολή και από τότε αγνοείται. Το καράβι του πρίγκιπα δεν φτάνει ποτέ σε κάποιο λιμάνι αλλά βρίσκεται ναυαγός στο νησί, εκεί που και η περιπέτεια ανοίγει με ένα ναυάγιο και έναν νεαρό πεταμένο στην ακτή, χωρίς συμμάχους και χωρίς ιδέα για το τι τον περιμένει πιο μέσα. Αυτή η μοναξιά καλύπτει και όλη την εμπειρία με έναν ήρωα που ψάχνει τον πατέρα του και εμείς, ως παίκτες, έναν δρόμο για να προχωρήσουμε, με τις δύο αναζητήσεις να μπλέκονται σε κάθε νέα περιοχή που ανοίγεται μπροστά μας. Η αφήγηση δίνεται με φειδώ, μέσα από συζητήσεις και τα περιβάλλοντα, κάτι που ταιριάζει σε έναν τόπο που θέλει να τον ανακαλύψουμε μόνοι μας.
Η εξερεύνηση αποτελεί το βασικό συστατικό του Queen’s Domain, αφού οι περιοχές του είναι στημένες σαν τεράστιοι λαβύρινθοι γεμάτοι κρυφά περάσματα, επικίνδυνες γωνιές και διαδρόμους που μοιάζουν με αδιέξοδα μέχρι να τους κοιτάξουμε δεύτερη φορά. Δεν υπάρχει χάρτης να μας κατευθύνει, οπότε η μνήμη μας παίζει σημαντικό ρόλο στην προοδό μας. Πρέπει να κρατάμε στο μυαλό μας κάθε σημείο που ξεχωρίζει και κάθε πέρασμα που αφήσαμε για αργότερα, δημιουργώντας μόνοι μας την “σωστή” διαδρομή ενώ την ίδια στιγμή πρέπει να κρατάμε την μνήμη μας σε ενγρήγορση. Υπάρχει κάτι πολύ ικανοποιητικό σε αυτή τη διαδικασία, ειδικά τη στιγμή που μια πόρτα ανοίγει από την άλλη πλευρά και καταλαβαίνουμε πως βρισκόμαστε δυο βήματα από ένα σημείο που είχαμε περάσει πολύ νωρίτερα.
Τα shortcuts έχουν τεράστια σημασία εδώ, γιατί τα σημεία αποθήκευσης είναι λίγα και ένα λάθος βήμα μπορεί να μας γυρίσει πολύ πίσω. Κάθε φορά που ανοίγουμε έναν σύντομο δρόμο προς ένα ασφαλές σημείο η πίεση πέφτει λίγο και ο λαβύρινθος γίνεται πιο φιλικός. Η γνώση του χώρου καταλήγει να είναι η πιο χρήσιμη ανταμοιβή του παιχνιδιού. Οι πρώτες ώρες είναι ιδιαίτερα δύσκολες, αφού το νησί τιμωρεί κάθε βιαστική κίνηση και κάθε κακό υπολογισμό στη διαχείριση της προόδου, όσο όμως μαθαίνουμε τη διάταξή του και τους κανόνες του, τόσο πιο διαχειρίσιμο γίνεται, ώσπου κάποια στιγμή μας πιάνει η γνωστή φαγούρα του “μια προσπάθεια ακόμα”.
Όταν καταφέρουμε να προσπεράσουμε τις πρώτες ώρες και πάρουμε μια γεύση για το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, το παιχνίδι ανοίγεται και μας δίνει νέα όπλα και ικανότητες που με την σειρά τους ανοίγουν διαδρομές σε περιοχές που ως τότε έμοιαζαν κλειδωμένες. Υπάρχουν όπλα που μας επιτρέπουν να ανέβουμε πιο ψηλά, να πέσουμε απότομα ή να κμαλύψουμε αποστάσεις που με άλλον τρόπο δεν θα μπορούσαμε. Για παράδειγμα, ξεκλειδώνοντας μια Dash ικανότητα μπορούμε να ορμήσουμε προς ένα σημείο είτε στον αέρα είτε στο έδαφος καλύπτοντας αποστάσεις ή κενά που μας απαγόρευαν την εξερεύνηση σε νέα σημεία. Η λογική αυτή κάλλιστα θυμίζει και metroidvania αφού νέα όπλα και ικανότητες σημαίνουν πως ανοίγονται νέα σημεία προς εξερεύνηση αλλά και νέοι εχθροί.
Στην πλειοψηφία τους όμως, αυτές οι ικανότητες εντοπίζονται πάνω στα όπλα οπότε υπάρχει και το περιθώριο ενός μικρού theorycrafting, δημιουργώντας διαφορετικά builds κάθε φορά και επηρεάζοντας το στυλ παιχνιδιού και τον τρόπο που κινούμαστε στον χάρτη. Έτσι, η επιστροφή σε παλιές περιοχές αποκτά μεγαλύτερο νόημα, αφού κάθε νέο εργαλείο επεκτείνει τους ορίζοντές και μας κάνει να αναρωτιόμαστε πόσα ακόμα μας ξέφυγαν την πρώτη φορά.
Πάνω σε αυτή την κίνηση πατάνε και οι περιβαλλοντικοί γρίφοι, με κρυφούς μηχανισμούς και διακόπτες που θέλουν προσεκτικό μάτι και αρκετό πειραματισμό. Ορισμένοι διακόπτες ενεργοποιούνται μόνο με συγκεκριμένα όπλα ή με σφαίρες, οπότε συχνά πιάνουμε τον εαυτό μας να χτυπάει τοίχους και να ρίχνει σε ό,τι μοιάζει ύποπτο, ελπίζοντας πως κάποια πόρτα θα υποχωρήσει. Σε αυτό το σημείο όμως το Queen’s Domain φαίνεται να το παρακάνει, γιατί κάποια μυστικά είναι κρυμμένα τόσο καλά που απαιτούν πολλή υπομονή ή, κατευθείαν, έναν οδηγό από το internet. Η απουσία καθοδήγησης λειτουργεί υπέροχα στον βασικό σχεδιασμό, όμως στα πιο κρυφά μυστικά μετατρέπεται εύκολα σε…τοίχο.
To σύστημα μάχης βασίθζεται στη σωστή διαχείριση της αντοχής, αφού οι επιθέσεις κάνουν ελάχιστη ζημιά όταν η μπάρα δεν έχει γεμίσει αρκετά. Το τρέξιμο μας τρώει κι αυτό από την ίδια μπάρα, οπότε κάθε μάχη γίνεται ένας μικρός υπολογισμός ανάμεσα στο πόσο θέλουμε να χτυπήσουμε και στο πόσο χρειαζόμαστε για να λάβουμε καλύτερη θέση στο πεδίο μάχης. Όσοι έχουν παίξει το King’s Field θα αναγνωρίσουν αμέσως τον ρυθμό – χτύπημα, βήμα πίσω, αναμονή, ξανά χτύπημα. Όσοι έρχονται από τα Souls θα χρειαστούν λίγο χρόνο για να ξεχάσουν το σπαμάρισμα, γιατί εδώ η ανυπομονησία πληρώνεται ακριβά.
Κάθε εχθρός έχει τα δικά του μοτίβα επιθέσεων, οπότε κάποιους τους αντιμετωπίζουμε καλύτερα με ένα χτύπημα και μια γρήγορη υποχώρηση ενώ άλλους μόνο με προσεκτικές αποφυγές. Η επιλογή όπλου παίζει εξίσου μεγάλο ρόλο με τους σκελετούς να είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τα σπαθιά σχεδόν τους αφήνουν αδιάφορους καθώς, με την λογική, περνάνε από μέσα τους την ίδια ώρα που ένα ρόπαλο τους διαλύει με ιδιαίτερη ευκολία. Από ένα σημείο και μετά καλό είναι να κουβαλάμε πάντα κάτι με blunt damage, γιατί κάποιος σκελετός θα ξεπροβάλει σίγουρα εκεί που δεν τον περιμένουμε.
Η ποικιλία στον εξοπλισμό είναι μεγάλη, με περισσότερα από 50 όπλα και πάνω από 20 δευτερεύοντα, το καθένα με τις δικές του ιδιότητες και ειδικές ικανότητες. Τα όπλα βελτιώνονται όσο τα χρησιμοποιούμε και ορισμένα μπορούν να εξελιχθούν σε διαφορετικές εκδοχές, κάτι που μας σπρώχνει να δοκιμάζουμε πράγματα αντί να κολλάμε σε ένα αγαπημένο μιλώντας ίσως για το πιο έξυπνο κομμάτι, καθώς συνεχίζει να δένει τη μάχη με την εξερεύνηση. Ένα όπλο που κρατάμε για τους σκελετούς μπορεί να είναι το ίδιο που θα ανοίξει τον διακόπτη στην επόμενη αίθουσα, οπότε κάθε αλλαγή στο inventory έχει συνέπειες και στις δύο πλευρές του παιχνιδιού.
Τα προβλήματα της μάχης φαίνονται κυρίως στις μάχες με τα bosses, όπου η πρώτη προοπτική κάνει τις κινήσεις μας άγαρμπες και τις μάχες αυτές καθεαυτές λιγότερο θεαματικές απ’ όσο θα θέλαμε. Όταν ένας μεγάλος εχθρός γεμίζει την οθόνη είναι δύσκολο να υπολογίσουμε αποστάσεις, ενώ οι αποφυγές θέλουν μια ακρίβεια που η κάμερα δεν βοηθά πάντα να πετύχουμε. Τα bosses μένουν βατά με λίγη υπομονή, απλώς χάνουν κάτι από τη μεγαλοπρέπεια που θα περίμενε κανείς από τις κορυφαίες στιγμές ενός action RPG.
Όσον αφορά τα γραφικά του, το Queen’s Domain δανείζεται τις επιρροές του παρελθόντος επενδύοντας σε low-poly γραφικά που παραπέμπουν ευθέως στην εποχή του PlayStation 1, χωρίς να περιορίζεται όμως σε μια απλή αντιγραφή. Η ομάδα χρησιμοποιεί σύγχρονα shaders και υψηλότερη ανάλυση για να αποδώσει την μορφή των 32-bit παιχνιδιών, με pixelated υφές που δεν παραμορφώνονται και dithering σε μετρημένες δόσεις. Το αποτέλεσμα θυμίζει τον τρόπο που θυμόμαστε εκείνα τα παιχνίδια, πολύ περισσότερο από τον τρόπο που πραγματικά έδειχναν τότε σε μια τηλεόραση παλαιού τύπου. Ακόμα και τα effects απενεργοποιούνται αν μας ενοχλούν, αφού η βασική παρουσίαση στέκεται μια χαρά και χωρίς αυτά.
Η δουλειά που έχει γίνει στα περιβάλλοντα είναι το σημείο όπου η retro προσέγγιση δικαιώνεται περισσότερο, καθώς οι παράκτιες περιοχές, οι ερειπωμένοι ναοί και τα σκοτεινότερα κομμάτια του νησιού έχουν το καθένα τη δική του διάθεση αλλά και μια λεπτομέρεια που δημιουργεί…οφθαλμαπάτες. Μια τέτοια ατμόσφαιρα θα ήταν πολύ δύσκολο να στηθεί με φωτορεαλιστικά γραφικά, αφού τα λίγα πολύγωνα αφήνουν χώρο στη φαντασία μας να γεμίσει τα κενά αλλά υπάρχει τέτοια πυκνότητα που δημιουργείται ένα μοναδικό θέαμα, μια περίεργη ομορφιά. Το τίμημα όμως είναι πως σε ορισμένα σημεία η retro εικόνα δυσκολεύει την αναγνώριση αντικειμένων και εχθρών, ειδικά όταν αυτοί βρίσκονται κοντά σε στοιχεία του περιβάλλοντος, με αποτέλεσμα κάποιοι εχθροί να ξεχωρίζουν από τον τοίχο μόνο όταν είναι ήδη δίπλα μας.
Συμπέρασμα
Σε γενικές γραμμές, το Queen’s Domain είναι μια ευχάριστη έκπληξη που έσκασε κάπως από το πουθενά αφού κρατά τα θετικά του King’s Field και υιοθετεί μερικά δικά του στοιχεία για να ξεχωρίσει στο σημερινό τοπίο. Τα δυνατά του χαρτιά είναι ο σχεδιασμός των επιπέδων και ο τρόπος που κάθε νέο όπλο αλλάζει τον χάρτη στο μυαλό μας αλλά και τον τρόπο που προσεγγίζουμε την εξερεύνηση συνολικό. Όλα αυτά πλαισιώνονται από μια μοναδική παρουσίαση που τιμά τόσο το ένδοξο παρελθόν αλλά παράλληλα καταφέρνει να ξεχωρίσει λόγω μιας μοναδικής πυκνότητας και ομορφιάς. Δεν είναι όλα τα στοιχεία του δυνατά βέβαια, με τις μάχες να απουσιάζουν βάρους και αίσθησης ζημιάς την στιγμή που τα bosses μοιάζουν περισσότερο με elite enemies παρά ιδιαίτερους κινδύνους.
Είναι ένα…ιδιαίτερο παιχνίδι που ξεφεύγει από τα καθοδηγούμενα καθιερωμένα του σήμερα αφού ανταμείβει την παρατηρητικότητα και την προσωπική εξερεύνηση περισσότερο από τα αντανακλαστικά και τους οδηγούς. Δεν μας κρατάει από το χέρι, δεν μας λυπάται αλλά μας καλεί να το εξερευνήσουμε και να είμαστε πιο αργοί και μεθοδικοί αν θέλουμε να κάνουμε ουσιαστική πρόοδο. Θα έλεγα πως είναι ένα πιο κλασικό first-person RPG με στοιχεία που είτε θα μας αρέσουν είτε θα κουράσουν γρήγορα. Ωστόσο, μπορεί να γίνει εύκολα εθιστικό.
Queen's Domain
Ένας πετυχημένος φόρος τιμής στο King’s Field που ενθαρρύνει την εξερεύνηση με λαβύρινθους χωρίς χάρτη, όπλα που ανοίγουν νέους δρόμους και μια retro αισθητική με...άποψη. Ωστόσο, οι μάχες με τα αφεντικά και κάποια πολύ καλά κρυμμένα μυστικά το κρατούν λίγο πιο χαμηλά.
Τα καλά
- Ενδιαφέρουσα εξερεύνηση
- Ιδαιίτερη αίσθηση στο verticality
- Retro αισθητική με σύγχρονη φινέτσα
- Όπλα που εξελίσσονται και ενθαρρύνουν τον πειραματισμό
Τα όχι και τόσο καλά
- Τα bossfights δεν είναι το highlight
- Κάποια μυστικά είναι κρυμμένα υπερβολικά καλά
- Εχθροί και αντικείμενα χάνονται μέσα στο περιβάλλον
- Οι πρώτες ώρες είναι αρκετά απαιτητικές
