Οι μασκότ, ως έννοια, είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά σύμβολα που εκφράζουν την ταυτότητα μιας ομάδας, μιας εταιρείας ή ακόμη και μιας ολόκληρης κοινωνίας. Πρόκειται για ζώα, αντικείμενα ή ανθρώπινες μορφές που αξιοποιούν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα και την ξεχωριστή εμφάνισή τους για να καταφέρουν να δημιουργούν συναισθηματικό δέσιμο με το κοινό και να μένουν αξέχαστες στο πέρασμα του χρόνου. Στον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών, οι μασκότ απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς χαρακτήρες όπως ο Mario, ο Crash και ο Sonic the Hedgehog έγιναν σύμβολα ολόκληρων εταιρειών και συνέβαλαν καθοριστικά στη δημοτικότητα και την εξέλιξη της βιομηχανίας των videogames. Μια τέτοια προσπάθησε να γίνει και ο Bubsy η γάτα, μια μασκότ που ούτε ελκυστική ήταν ούτε καλά παιχνίδια είχε ποτέ.
Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα. Ο Bubsy ποτέ δεν ήταν μια από τις αγαπημένες μασκότ της ιστορίας. Όλα του τα παιχνίδια, από τα πρώτα 2D μέχρι και τα νεότερα 3D εγχειρήματα, δεν ήταν και τα καλύτερα. Έτσι, όταν ανακοινώθηκε η επιστροφή του με το Bubsy 4D, δεν υπήρχαν πολλές προσδοκίες. Η ανάπτυξή του όμως έγινε από την Fabraz, την ομάδα πίσω από την νέα σειρά Demon Turf και όπως όλα δείχνουν πρόκειται για μια ειλικρινή απόπειρα να δοθεί στον ‘ήρωα’ μια δεύτερη, τρίτη ή ό,τι αριθμός είναι αυτός, ευκαιρία. Και η αλήθεια είναι ότι δεν πηγαίνει τόσο άσχημα όσο φοβόμασταν. Αλλά ούτε και τόσο καλά όσο θα θέλαμε.
Ένας γάτος, τρεις πλανήτες, πολλά μαλλιά
Η ιστορία είναι ακριβώς αυτό που περιμένουμε από ένα παιχνίδι με την μασκότ του ’90 αλλά και η ιστορία που περιμέναμε από μια ομάδα όπως η Fabraz. Μια παρέα τρελών woolies έχει κλέψει τα χρυσά κουβάρια και ο Bubsy , συνειδητοποιώντας ότι έχει “ζήσει αρκετές περιπέτειες”, προσπαθεί να τα ανακτήσει. Για να το κάνει αυτό θα πρέπει να ταξιδέψει σε τρεις διαφορετικούς πλανήτες με πέντε επίπεδα ο καθένας και να παλέψει τρία διαφορετικά αφεντικά.
Αυτή η επιχείρηση είναι όσο απλή ακούγεται, ακόμα και αν ο ίδιος ο ήρωας μπορεί να γίνει κάπως εκνευριστικός σε ορισμένες περιπτώσεις. Ομολογώ πως ο Bubsy δεν μου τράβηξε ποτέ το ενδιαφέρον και ακόμα και το design του με άφηνε παγερά αδιάφορο. Κάτι που γίνεται και τώρα. Ευτυχώς, ορισμένοι δευτερεύοντες χαρακτήρες διατηρούν μια πιο εύθυμη ατμόσφαιρα αφιερώνοντας χρόνο στο να κοροϊδεύουν τον Bubsy και την εξιστόρησή του, κάτι που, παραδόξως, αποτελεί από τα πιο διασκεδαστικά στοιχεία της αφήγησης.
Πότε λειτουργεί, πότε όχι
Το gameplay του Bubsy 4D κυμαίνεται στην κλασική φόρμουλα που γνωρίσαμε από την Fabraz με την μόνη διαφορά πως αποτελεί ένα ατόφιο third-person 3D platformer και όχι ένα 3D platformer με paper-like 2D μοντέλα. Ο Bubsy έχει όλα τα κλασικά εργαλεία για να περιηγηθεί σε κάθε επίπεδο όπως πολλαπλά άλματα, προωθητικές κινήσεις, glide για παρατεταμένη αιώρηση, rolls και συνδυαστικές κινήσεις που επιτρέπουν να φτάσουμε σε σημεία που άλλοτε φαντάζανε αδύνατα. Όταν όλα αυτά συνδυάζονται σωστά, ο Bubsy κινείται με έναν τρόπο που πραγματικά θυμίζει τα καλά 3D platformers της προηγούμενης εποχής. Υπάρχουν στιγμές, λίγες αλλά αξιόλογες, που το παιχνίδι γίνεται ικανοποιητικό.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι στιγμές συνυπάρχουν με εξίσου πολλές στιγμές που απλώς… δεν λειτουργούν. Η cartoon φιλοσοφία της κίνησης μαζί με το γεγονός ότι ο Bubsy είναι γεμάτος από κινήσιες και φιγούρες κάθε φορά που κάνει κάτι κάνει εξαιρετικά δύσκολο να υπολογίσουμε σωστά πού θα προσγειωθούμε. Υπάρχει μια προαιρετική ένδειξη προσγείωσης που βοηθά, αλλά η ύπαρξή της παραδέχεται έμμεσα ότι η βασική αίσθηση ελέγχου δεν είναι αρκετά ακριβής.
Η δεύτερη μεγάλη προσθήκη, το hairball mode, με το οποίο ο Bubsy μετατρέπεται σε μπάλα τριχών για να κυλήσει σε υψηλές ταχύτητες και να πέσει μέσα από γιγάντιες σωλήνες, είναι μια ιδέα που βγάζει νόημα στα χαρτιά και έχουμε δει σε πόσα άλλα παιχνίδια όπως το Mario Odyssey ή το Sonic Frontiers. Στην πράξη, τα επίπεδα χάνουν τη συνοχή τους γιατί πρέπει να περιέχουν μεγάλα, ανοιχτά τμήματα για να δικαιολογήσουν αυτή τη λειτουργία με αποτέλεσμα ο σχεδιασμός να υποφέρει από ασυνέπεια.
Με αυτή την ασυνέπεια κινούμαστε στην πλειοψηφία των επιπέδων αναζητώντας τα χρυσά κουβάρια (ή τα χτυσά αστέρια, ή τα Chaos Emerald, ή…καταλάβατε). Αυτά χωρίζονται σε δύο διαφορετικές κατηγορίες. Έχουμε τα κανονικά, τα οποία τα χρησιμοποιούμε για να αγοράσουμε κοστούμια στο κεντρικό Hub ενώ τα blueprints ξεκλειδώνουν ικανότητες και αναβαθμίσεις υγείας. Και σε μια κίνηση που βλέπουμε να υιοθετείται όλο και περισσότερο, δεν έχουμε ζωές, αλλά υγεία και όταν χάνουμε, επιστρέφουμε στο τελευταίο checkpoint.
Ευτυχώς, σε σχέση με παλαιότερα παιχνίδια της σειράς, η Fabraz έχει κάνει μια καλή δουλειά στο να αξιοποιήσει την μορφή του Bubsy και τις ικανότητές του ως γάτα. Οι κινήσεις δένουν αρμονικά μεταξύ τους αφού την μια στιγμή μπορεί να ανεβαίνει σε τοίχους με τα νύχια του, να πέφτει ελαφρώς στο έδαφος σαν γάτα που ανοίγει τα πόδια της για να κόψει την πτώση της ή να κυλιέται για να πηγαίνει πιο γρήγορα. Η εναλλαγή σε κάθε κατάσταση γίνεται ομαλά και αρκετά ικανοποιητικά.
Σε αυτό βοηθάνε και τα διάφορα επίπεδα και οι κόσμοι. Κάθε ένα από αυτά φέρουν διαφορετική εμφάνιση, διαφορετικά θέματα και επιτρέπουν στις ικανότητες του Bubsy να λάμψουν. Στο σύνολό τους είναι πιο γραμμικά επίπεδα που χαρακτηρίζονται από ανοιχτή λογική καθώς έχουν συλλεκτικά αντικείμενα που είναι κρυμμένα σε περίεργες γωνίες. Αυτά, που όπως είπαμε χωρίζονται σε Blueprints και μπάλες, έχουν έναν συγκεκριμένο αριθμό ανά επίπεδο οπότε αποτελούν και τον λόγο να επιστρέψουμε σε αυτά σε περίπτωση που χάσουμε κάτι. Από την άλλη, τα αφεντικά, αν και απλά στην λογική τους είναι ό,τι θα περιμέναμε από ενός τέτοιου είδους τίτλο. Αλλά στο σύνολο, μπορώ να εκτιμήσω την ροή και την διασκέδαση που προσφέρει το platforming της Fabraz.
Ευρηματικός σχεδιασμός, φτωχή εκτέλεση
To Bubsy 3D μπορεί με ευκολία να χαρακτηριστεί ένα από τα πιο άσχημα 3D platformers αφού προσπαθούσε να συνδυάσει 3D γραφικά εποχής Nintendo 64/Playstation με επίπεδα περιβάλλοντα και αντικείμενα με αποτέλεσμα να έχουμε έναν τίτλο που δεν γερνάει όσο καλύτερα γίνεται. Αντίθετα, το Bubsy 4D ξεκινά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, με το πρώτο επίπεδο, δομημένο από αξεσουάρ ραπτικής, έχει έντονα χρώματα και αρκετή φαντασία. Δυστυχώς, αυτή η πρώτη εντύπωση δεν διατηρείται αφού ο τίτλος ξεκινά να υποφέρει από την χαρακτηριστική, μουντή οπιούχα εμφάνιση των παιχνιδιών της Fabraz. Οι τρεις θεματικοί κόσμοι που χωρίζονται από ραπτική, χαρτικά και υπολογιστές αποτελούν μια έξυπνη ιδέα που δεν αναπτύσσεται αρκετά. Αυτό διότι τα ίδια οπτικά μοτίβα επαναλαμβάνονται σε όλα τα επίπεδα κάθε κόσμου χωρίς ουσιαστική εξέλιξη ενώ τα χρώματα μας αφήνουν να ζητάμε κάτι παραπάνω.
Το μεγαλύτερο οπτικό πρόβλημα είναι οι χαρακτήρες. Ο Bubsy και οι υπόλοιποι έχουν χαμηλό επίπεδο λεπτομέρειας και οι εκφράσεις τους στα cutscenes, αν και στοχεύουν σε πιο cartoon χαρακτηριστικά, παρουσιάζονται αδιάφορα και “αδύναμα”. Οι εχθροί είναι λιγοστοί σε ποικιλία και το να τους σκοτώνουμε δεν μας ανταμείβει σε κάτι, οπότε η μόνη λογική απόφαση είναι να τους αποφεύγουμε εντελώς.
Κάτι που δεν αναφέρω συχνά σε παιχνίδια είναι ο ήχος. Το ηχητικό τμήμα είναι ένα από τα καλύτερα στοιχεία της κυκλοφορίας. Η μουσική, σε σύνθεση από τον Fat Bard, συνδυάζει urban ρυθμούς, jazz και cartoon εφέ και τόνους με αποτέλεσμα που ταιριάζει εξαιρετικά στην γενικότερη ατμόσφαιρα και, αντίθετα με πολλά άλλα στοιχεία, δεν χάνει τον τόνο του σε καμία στιγμή. Η φωνητική απόδοση του Bubsy είναι αρκετά αστεία, με συνεχείς fourth wall breaking στιγμές.
Σε θέμα απόδοσης, το Bubsy 4D είναι ένας αρκετά καλός τίτλος για το Nintendo Switch 2. Καθόλη την διάρκεια του gameplay, είτε παίζουμε σε οθόνη είτε παίζουμε φορητά, διατηρεί μεγάλη ευκρίνεια και 60fps αναδεικνύοντας τα χρώματα, τον κόσμο και τα διάφορα μοντέλα του. Ωστόσο, όλα αυτά τα στοιχεία περιορίζονται αρκετά αφού μόλις σε 6 – 8 ώρες θα ολοκληρώσουμε τον τίτλο, έναν τίτλο που ιδανικά θα μπορούσε να είχε έναν με δύο ακόμα κόσμους.
Συμπέρασμα
Σε γενικές γραμμές, το Bubsy 4D δεν είναι η καταστροφή που περιμέναμε από την μασκότ αλλά ούτε και η θριαμβευτική επιστροφή. Είναι ένα εκπληκτικά διασκεδαστικό παιχνίδι, έχει στιγμές που λειτουργούν, ένα εξαιρετικό soundtrack και αρκετό αυτοσαρκασμό για να είναι συμπαθές.
Στον πυρήνα του όμως παραμένει όμως ένα παιχνίδι με την χαρακτηριστική εμφάνιση της Fabraz, ασυνεπές level design και έλεγχο που δεν φτάνει στο επίπεδο ύψος που απαιτεί το είδος. Σε μια εποχή που το 3D platformer έχει δείξει ότι μπορεί να λάμψει ξανά, ο Bubsy παραμένει, για μια ακόμα φορά, λίγο πίσω από τους καλύτερους.
Το Review Code ήταν μια παραχώρηση της εκδότριας εταιρείας για την διεξαγωγή της κριτικής. Το Review έγινε σε Nintendo Switch 2.
Bubsy 4D
Μια συμπαθητική αλλά, σε σημεία, άνιση προσπάθεια επαναφοράς της ξεχασμένης μασκότ, με διασκεδαστικό gameplay, εξαιρετική μουσική και αρκετό αυτοσαρκασμό που του δίνουν χαρακτήρα. Παρά τις καλές ιδέες και ορισμένες πραγματικά απολαυστικές στιγμές, το ασυνεπές level design, ο όχι πάντα ακριβής χειρισμός και η μέτρια παρουσίαση το κρατούν μακριά από τα κορυφαία 3D platformers της εποχής.
