Little Nightmares II Enhanced Edition Review

Όταν ήμασταν παιδιά, δεν υπήρχαν όσα πολλά βιντεοπαιχνίδια, ηλεκτρονικές συσκευές υπάρχουν σήμερα ή ακόμα και το διαδίκτυο, ώστε να μας κρατάνε καθηλωμένους μέσα στο σπίτι ή μπροστά σε κάποια οθόνη. Ήταν τα αθώα χρόνια, η περίοδος της ζωής μας που το μόνο που μας ένοιαζε ήταν ο ύπνος, τα «παιδικά» της τηλεόρασης, τα γλυκά και οι απογευματινές ώρες όπου βγαίναμε έξω και παίζαμε με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς. Το κυνηγητό, το ποδόσφαιρο και τα “μήλα” ήταν μόνο μερικά από τα παιχνίδια που σκαρφιζόμασταν για να περάσουμε ευχάριστα τις ώρες μας. Όμως, ένα παιχνίδι το οποίο παίζαμε με το που έπεφτε ο ήλιος ήταν το κρυφτό. Ένας παίχτης κάθεται σε ένα σημείο, κλείνει τα μάτια και μετά από ένα καθορισμένο χρονικό διάστημα φεύγει από την θέση του και προσπαθεί να εντοπίσει όλους τους άλλους, κρυμμένους παίχτες.

Το κρυφτό βέβαια, έχει ένα στοιχείο τρόμου, τρόμο που ανάλογες ταινίες τον υιοθετούν με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Αν το καλοσκεφτούμε, υπάρχει μια αλήθεια σε όλο αυτό. Οι παίχτες προσπαθούν να κρυφτούν όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται και όταν το άτομο που τους ψάχνει περάσει από κοντά τους κρατάνε την αναπνοή τους, κάνουν όση περισσότερη ησυχία γίνεται και όταν το πεδίο είναι ελεύθερο φεύγουν και τρέχουν προς την βάση. Το ίδιο γίνεται και στις ταινίες ή τα βιντεοπαιχνίδια απλά εκεί οι πρωταγωνιστές ρισκάρουν…την ζωή τους.

Τώρα σίγουρα θα αναρωτιέστε γιατί έκανα έναν τόσο μεγάλο πρόλογο και με το δίκιο σας. Πριν από κάποιες μέρες, η Bandai Namco Entertainment λάνσαρε για ακόμα μια φορά το Little Nightmares ΙΙ Enhanced Edition, μια ενισχυμένη έκδοση για τον τίτλο. Η αλήθεια είναι πως αυτή η έκδοση πέρασε σχεδόν απαρατήρητη μέσα στην θάλασσα των πρόσφατων κυκλοφοριών αλλά και σε μια περίοδο χαλάρωσης και όχι τόσο τρόμου όπως την αντίστοιχη περίοδο του Halloween.

Το Little Nightmares II είναι ο δεύτερος τίτλος της σειράς που αναπτύχθηκε από την Tarsier Studios μια ομάδα που κρύβεται πίσω από παιχνίδια όπως το LittleBigPlanet. Καταλαβαίνουμε λοιπόν, πως δεν μιλάμε για ένα τυχαίο παιχνίδι αλλά για έναν τίτλο που δεν θα προσπαθήσει να μας εντυπωσιάσει τόσο με το gameplay του αλλά με την ατμόσφαιρα που μας προσφέρει. Μιλάμε για ένα pseudo side-scroller με πολλά 3D στοιχεία όπως την κίνηση στον χώρο και τα γενικότερα γραφικά του. Ο χαρακτήρας μας, παρόλο που προχωράει σε μια ευθεία, μπορεί να εξερευνήσει το δωμάτιο σε μήκος και σε βάθος, να έρθει σε επαφή και να διαχειριστεί διάφορα αντικείμενα και να προσπαθήσει να αποκτήσει πρόσβαση σε ψηλά ή κρυφά σημεία επιλύοντας παράλληλα διάφορους γρίφους. Θα κρυφτούμε πολλές φορές, γεγονός που αποτελεί και ένα σημαντικό στοιχείο του gameplay.

To Little Nightmares II ήταν ο τελευταίος τίτλος της Tarsier στην σειρά μιας και το Little Nightmares III το ανέλαβε για λογαριασμό της Bandai Namco η Supermassive Games και με όχι τόσο μεγάλη επιτυχία.

Θυμίζουμε πως πρωταγωνιστές είναι ο Mono και η Six, διατηρώντας τη βασική ιδέα της σειράς. Ο πρωταγωνιστής, o Mono ξεκινά την πορεία του μόνος, αλλά σύντομα συναντά τη Six και οι δύο τους συνεχίζουν μαζί. Η σχέση τους χτίζεται αποκλειστικά μέσα από τις κινήσεις τους, το πώς ο ένας απλώνει το χέρι στον άλλον σε στιγμές κινδύνου, το πώς αντιδρούν σε ό,τι βλέπουν.

Το σκηνικό αλλάζει εντελώς σε σχέση με το πλοίο του πρώτου τίτλου. Εδώ κινούμαστε μέσα από ένα χωριό και τα γύρω δάση, τοποθεσίες που αν και μοιάζουν λιγότερο κλειστοφοβικές από το πλοίο, καταφέρνουν εξίσου αποτελεσματικά να μεταδώσουν δυσφορία μέσα από τον φωτισμό, τα αντικείμενα και τις αναλογίες μεταξύ μικρών χαρακτήρων και τεράστιου περιβάλλοντος. Ο σχεδιασμός κάθε χώρου δεν αφήνει τίποτα τυχαίο μιας και κάθε λεπτομέρεια φαίνεται να υπάρχει για να ενισχύσει την αίσθηση ότι δεν ανήκουμε εκεί. (Μπορείτε να διαβάσετε και την ερμηνεία μας για την σειρά στο κείμενο εδώ).

Η μεγαλύτερη αλλαγή σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι είναι η προσθήκη του δεύτερου χαρακτήρα που μας συνοδεύει καθ’ όλη τη διάρκεια, στοιχείο που είδαμε και στο τρίτο παιχνίδι. Η παρουσία της Six επηρεάζει άμεσα τον τρόπο σχεδιασμού των επιπέδων. Πολλά σημεία απαιτούν συνεργασία όπως το να πιάνουμε το χέρι της για να καλύψουμε αποστάσεις που μόνοι μας δεν θα μπορούσαμε, να σκαρφαλώνουμε μαζί σε εμπόδια, να απενεργοποιούμε παγίδες που χωρίς δεύτερο χαρακτήρα θα ήταν αδύνατο να προσπεράσουμε. Εδώ, καλώς ή κακώς, δεν υπάρχει επιλογή για multiplayer αφού το AI που ελέγχει τη Six αναλαμβάνει πλήρως αυτόν τον ρόλο και το κάνει αρκετά καλά, πόσο μάλλον αν λάβουμε υπόψιν ότι υπάρχει κουμπί που μας επιτρέπει να την καλούμε.

Η αίσθηση κινδύνου όμως παραμένει σταθερή σε όλη τη διάρκεια, ιδίως απέναντι σε αντιπάλους όπως ο κυνηγός που μας καταδιώκει μέσα στο δάσος με την καραμπίνα του την πρώτη ώρα. Το κρύψιμο πίσω από αντικείμενα δεν εγγυάται πάντα ασφάλεια, αφού με το φως του μπορεί να εντοπίσει την σιλουέττα μας και να μας γεμίσει τρύπες. Παράλληλα, υπάρχουν στιγμές όπου ο ρυθμός κατεβαίνει εσκεμμένα. Για παράδειγμα, εκεί που απλώς περπατάμε και εξερευνούμε χωρίς ιδιαίτερη πίεση, για να απορροφήσουμε την εικόνα γύρω μας ξαφνικά ένα δέντρο ή ένα έπιπλο θα ξεκολλήσει από κάπου και θα κυλίσει κατά πάνω μας, υποχρεώνοντάς μας έτσι να τρέξουμε και να σκεφτούμε άμεσα μια εναλλακτική προσέγγιση.

Οι γρίφοι που υπάρχουν εδώ αποτελούν μεγάλη εξέλιξη σε σχέση με του πρώτου παιχνίδιου. Αντί για απλά κλειδιά, καλούμαστε να λύσουμε πιο σύνθετα προβλήματα όπως ο σχηματισμός μιας παρτίδας σκάκι, να πετάξουμε μια μπάλα σε έναν πίνακα για να αποκαλύψουμε μια πόρτα ή η καταστροφή ενός εμποδίου για να αποκαλυφθεί κάποιο κρυμμένο κομμάτι. Η ποικιλία τους είναι αρκετή ώστε να μην αισθανόμαστε την επανάληψη σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού.

Λιγότερο πειστικό είναι το νέο, υποτυπώδες σύστημα μάχης, που ενεργοποιείται όταν μικρότεροι εχθροί μας επιτίθενται και πρέπει να χρησιμοποιούμε όπλα όπως ρόπαλα και τσεκούρια. Ο χειρισμός είναι κάπως άκαμπτος, αδέξιος, η ανατροφοδότηση όχι πάντα σαφής αφού συχνά δεν είναι ξεκάθαρο αν ένα χτύπημα πέτυχε. Το μέγεθος κάθε όπλου, μεγαλύτερο από τον ίδιο τον χαρακτήρα, μάς αφήνει εκτεθειμένους κάθε φορά που το σηκώνουμε για επίθεση με αποτέλεσμα να γίνεται το πιο αδύναμο σημείο ολόκληρου του τίτλου, αν και η συχνότητά του παραμένει περιορισμένη μέσα στο σύνολο της εμπειρίας.

Σε επίπεδο παρουσίασης, το Little Nightmares 2 παραμένει συνεπές με την ταυτότητα της σειράς. Οι χαρακτήρες έχουν αισθητά μεγαλύτερη λεπτομέρεια σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι, ο σχεδιασμός των εχθρών παραμένει τόσο αποκρουστικός όσο πρέπει να είναι, και κάθε περιβάλλον είναι γεμάτο μικρές λεπτομέρειες που ανταμείβουν την προσεκτική παρατήρηση.

Εκεί που αξίζει να σταθούμε όμως είναι η απόδοση της νέας έκδοσης για το Nintendo Switch 2. Συγκρίνοντας την πρώτη κυκλοφορία στο Nintendo Switch με την Enhanced Edition οι διαφορές είναι εξαιρετικά αισθητές. Στην αρχική έκδοση, τόσο σε docked όσο και σε portable mode η εικόνα παρουσίαζε αισθητή θολούρα, πιο έντονη μάλιστα από αυτή του πρώτου τίτλου στην ίδια κονσόλα.

Η κατάσταση αλλάζει σημαντικά με την Enhanced Edition καθώς η Supermassive Games μείωσε τους χρόνους φόρτωσης, βελτίωσε την ανάλυση και πρόσθεσε επιπλέον λεπτομέρειες στα περιβάλλοντα, ενώ το ηχητικό 3D σκηνικό αναβαθμίστηκε για μεγαλύτερη αίσθηση βάθους. Από τα πρώτα λεπτά, ο τίτλος τρέχει πλέον σταθερά στα 60fps, δημιουργώντας αισθητή διαφορά στη ροή του παιχνιδιού. Ο τίτλος παρουσιάζεται αισθητά καλύτερος από ό,τι στο αρχικό Switch, τόσο μέσω της οθόνης της κονσόλας όσο και σε τηλεόραση, χωρίς αξιοσημείωτα κολλήματα κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Το HD Rumble των χειριστηρίων του Switch 2, ωστόσο, δεν αξιοποιείται ιδιαίτερα δεδομένου πως όταν συμβαίνει κάτι στους χαρακτήρες, η δόνηση παραμένει σχεδόν ίδια κάθε φορά, χωρίς ουσιαστική διαφοροποίηση ανάλογα με το γεγονός ή το βάθος.

Συμπέρασμα

Μετά από τόσα χρόνια και με την κυκλοφορία του REANIMAL και του Little Nightmares III να εδραιώνουν την διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων, το Little Nightmares 2 παραμένει ένας ευχάριστα μυστηριώδης τίτλος σε ένα πιο “μάχιμο” σύστημα. Η σιωπηλή σχέση μεταξύ του Mono και της Six, ο προσεκτικός σχεδιασμός των χώρων και οι πιο σύνθετοι γρίφοι υπερισχύουν του αδέξιου συστήματος μάχης.

Στο Nintendo Switch 2, η Enhanced Edition διορθώνει σε σημαντικό βαθμό τα τεχνικά προβλήματα της αρχικής έκδοσης Switch, προσφέροντας πιο καθαρή εικόνα και σταθερή απόδοση στα 60fps. Πρόκειται για ένα sequel που διευρύνει τη φόρμουλα του πρώτου τίτλου χωρίς να την προδίδει και παραμένει σταθερή επιλογή για όσους αναζητούν τρόμο που χτίζεται με υπομονή αντί για εύκολες εκπλήξεις.

Το Review Code ήταν μια παραχώρηση της Bandai Namco Entertainment για τους σκοπούς της κριτικής. Το Review έγινε σε Nintendo Switch 2.