Υπήρξε μια περίοδος που πολλά παιχνίδια ξεκινούσαν να “απλώνονται” προς το Space Exploration κομμάτι των βιντεοπαιχνιδιών. Αυτό ξεκίνησε κυρίως από την απρόσμενη επιτυχία του No Man’s Sky και αργότερα απλώθηκε σε τίτλους όπως το Star Citizen, το Elite: Dangerous και άλλα Space Simulators που δοκιμάζανε κάτι διαφορετικό. Μια τέτοια εμπειρία ήταν και το Astroneer, μια εμπειρία που βασιζόταν κυρίως στην χαλαρή εξερεύνηση με φίλους, ως ένας sandbox τίτλος επιβίωσης σε ξένους πλανήτες γεμάτους ανακάλυψη αλλά και κινδύνους.
Η λογική του Astroneer ήταν αρκετά απλή αφού συνδύαζε εξερεύνηση, συλλογή πόρων και ελεύθερη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χωρίς πίεση. Έτσι, όταν το Starseeker: Astroneer Expeditions ανακοινώθηκε από την System Era Softworks πολλοί ήλπιζαν πως θα έχουμε ένα sequel που ενίσχυε πάνω σε αυτές τις βάσεις αλλά παράλληλα δοκίμαζε και κάτι διαφορετικό. Ωστόσο, αυτό που βλέπουμε εδώ αλλάζει ριζικά τον τρόπο που παίζεται ο τίτλος, στρέφοντας τη σειρά προς ένα extraction-style co-op μοντέλο.
Η εισαγωγή του παιχνιδιού είναι εξαπατητικά κοντά στο αρχικό Astroneer: εξερευνούμε ένα πολύχρωμο πλανητοειδές, χρησιμοποιούμε το multi-tool για να παραμορφώσουμε το περιβάλλον και συλλέγουμε πόρους από κόμβους διάσπαρτους στον χάρτη. Αυτή η αίσθηση οικειότητας σβήνει γρήγορα μόλις εισέλθουμε στον κεντρικό σταθμό ESS Starseeker. Το ESS Starseeker λειτουργεί ως hub μεταξύ αποστολών. Εκεί αναβαθμίζουμε τον εξοπλισμό μας, αναλαμβάνουμε αποστολές από NPCs και συγκεντρώνουμε την ομάδα μας για εξερεύνηση. Μόλις είμαστε έτοιμοι, κατεβαίνουμε σε έναν πλανήτη μέσω ενός drop pod και έχουμε 30 λεπτά για να ολοκληρώσουμε στόχους, να μαζέψουμε πόρους και να επιστρέψουμε σε ένα από τα launch pads. Ο θάνατος σημαίνει απώλεια όλων όσα έχουμε συλλέξει, στοιχείο τυπικό για τα extraction shooters που έχουμε δει μέχρι σήμερα.
Το γενικότερο gameplay είναι άμεσο, σχετικά απλό και ίσως αγγίζει τα όρια του “cozy”. Εμείς και η ομάδα μας αναλαμβάνουμε το σκανάρισμα φυτών και πλασμάτων για science points, συλλογή πόρων, ολοκλήρωση απλών mission objectives και την επιστροφή στην βάση μας. Δεν υπάρχει PvP με τους υπόλοιπους παίκτες να είναι συνεργάτες, όχι αντίπαλοι. Για να επικοινωνούμε μαζί τους υπάρχει και ένα pinging σύστημα που επιτρέπει βασική επικοινωνία.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του STARSEEKER είναι πως γίνεται, άθελά του, πιο περίπλοκο απ’ότι ο προκάτοχός του αφού δεν εξηγεί τα βασικότερα πράγματα για να ξεκινήσουμε τα expeditions. Όταν μπήκα στο παιχνίδι, βρέθηκα σε μια βάση όπου δεν ήξερα τι έκανα. Ναι, υπήρχε ένα quest tracker πάνω δεξιά αλλά τόσο ο χόρος στον οποίο βρισκόμαστε όσο και οι υπόλοιποι NPCs γύρω μας αποτελούν διακοσμητικά στοιχεία και όχι pointers για να καταλάβουμε ποιος είναι ο γενικότερους στόχος του παιχνιδιού. Ειδικά για να ξεκινήσουμε την πρώτη αποστολή χρειάστηκε να περιφερόμαστε στο hub για περίπου 15 λεπτά αλληλεπιδρώντας με κάθε terminal που βρίσκαμε μπροστά μας. Ο χάρτης του hub δεν δείχνει καν τη θέση μας και μπορεί εύκολα να γίνει αχανείς για το που, πως, πότε και γιατί.
Παρόμοια προβλήματα βρίσκουμε και στο expedition menu αφού δεν υπάρχει τρόπος να φτιάξουμε party πριν ξεκινήσει η αποστολή, ούτε confirmation διαλόγου αν τελικά αναχωρούμε solo ή με άλλους. Μπόρεσα να βρεθώ στην οθόνη πριν την αναχώρηση και όταν έφυγα δεν υπήρχε τρόπος για να επιστρέψω ώστε να πατήσω “Ready” ή για να δω με ποιους άλλους είμαι. Ίσως σε αυτό φταίει ο χειρισμός στο Nintendo Switch 2 ή απλά…είμαι πολύ χαζός για τέτοια παιχνίδια.
Το σύστημα προόδου είναι εξίσου αδιάφορο. Δεν υπάρχει κάποιο skill tree ή κάτι για το οποίο να δουλεύουμε ουσιαστικά, τα νέα outfits είναι μόνο αισθητικά και οι αναβαθμίσεις περιορίζονται σε modules που εγκαθιστούμε στη στολή μας, με αποτελέσματα όπως αύξηση stamina ή υγείας. Τα NPCs του hub έχουν ξεχωριστά reputation tracks που ξεκλειδώνουν modules και πόρους, αλλά η συνολική εμπειρία είναι ότι το παιχνίδι δεν έχει ακόμα αποφασίσει με τι θέλει να ανταμείψει και πώς.
Ένα ακόμα στοιχείο που θεωρώ ανούσιο είναι η ύπαρξη ενός τελείως υποτυπώδους συστήματος μάχης που λειτουργεί κυρίως ως αντιπερισπασμός για τα πλάσματα παρά σαν ένας αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης. Συγκεκριμένα, ο τρόπος με τον οποίο παλεύουμε έχει να κάνει με αντικείμενα. Δηλαδή, σηκώνουμε αντικείμενα, στοχεύουμε προς έναν εχθρό και τα ρίχνουμε πάνω τους για να τους ζαλίσουμε. Αφού τους ζαλίσουμε τους βάζουμε για ύπνο ώστε να συνεχίσουμε ανενόχλητοι. Καμιά φορά, αυτή η προσέγγιση βοηθάει στις αποστολές αλλά όλη αυτή η διαδικασία γίνεται αρκετά…κουραστική.
Αυτό που είχε κάνει το Astroneer να ξεχωρίσει ήταν η εμφάνισή του αφού συνδύαζε ζωηρά χρώματα με low-poly αντικείμενα, βλάστηση και περιβάλλοντα με ένα 3D cartoony look που βοηθούσε στο να μας θυμίζει πως πρόκειται για παιχνίδι και όχι κάποιο ρεαλιστικό προσωμοιωτή. Το STARSEEKER από μεριάς του προσπαθεί να συνεχίσει αυτή την παρουσίαση με πλανήτες σχεδιασμένους έτσι ώστε να είναι ξεχωριστοί, γεμάτοι από παράξενα φυτά και πλάσματα που είναι εξίσου εντυπωσιακά αλλά και “χαζά”, ανάλογα φυσικά την περίσταση. Η δυνατότητα παραμόρφωσης του εδάφους παραμένει ικανοποιητική, και οι εχθρικές συναντήσεις, αν και επικίνδυνες, προσθέτουν ουσιαστικό λόγο ύπαρξης στο co-op στοιχείο.
Ένα ακόμα στοιχείο που συνεχίζει και εντυπωσιάζει και, προσωπικά, μου αρέσει είναι η μορφή των Starseekers και των NPCs. Κάθε μοντέλο έχει την δική του προσωπικότητα, οι στολές φέρουν διαφορές που ξεχωρίζουν στο σύνολο και η συνολική γοητεία καταφέρνει να ξεχωρίσει. Ωστόσο, το θέμα είναι πως αυτή η γοητεία και η γενικότερη βελτίωση των περιβαλλόντων και των μοντέλων υποκύπτει στο αναιμικό gameplay.
Αν και η έκδοση των PS5, Xbox και PC είναι η ιδανικότερη από θέμα απόδοσης, την μεγαλύτερη περιέργεια μου είχε η έκδοση του Switch 2. Ως πιο αδύναμο σύστημα είναι λογικό να σκεφτούμε πως δεν θα μπορεί να αποδώσει τα δέοντα. Ωστόσο, οπτικά, η cartoon αισθητική του Astroneer μεταφέρεται καλά στο σύστημα της Nintendo. Τα ζωντανά χρώματα και ο καθαρός σχεδιασμός αποδίδονται ικανοποιητικά τόσο σε docked όσο και σε portable mode και η σύνδεση στους servers κράτησε σταθερά κατά τη διάρκεια των αποστολών. Εξαίρεση αποτελεί το hub, όπου το frame rate πέφτει αισθητά όταν υπάρχουν παίκτες, ακόμα και με ελάχιστους online.
Κάτι που ακόμα μου κάνει εντύπωση είναι πως πρόκειται για έναν Early Access τίτλο, κάτι που δεν ήξερα ότι μπορούσε να κυκλοφορήσει στο Switch 2. H έκδοση αυτή λοιπόν, παρουσιάζει ορισμένα προβλήματα που αξίζουν να αναφερθούν όπως η πλοήγηση μεταξύ οθονών, το φόρτωμα των πλανητών και κάποια glitches που μπορεί να αλλοιώσουν, έστω και ελάχιστα, την συνολική εμπειρία. Επιπλέον, αυτό που είδα να συμβαίνει σε άλλους (αλλά ευτυχώς όχι σε εμένα) είναι η απώλεια προόδου λόγω κάποιου bug.
Όπως και να’χει, η System Era Softworks έχει δεσμευτεί για τουλάχιστον ένα χρόνο ενεργής ανάπτυξης με roadmap που περιλαμβάνει νέα biomes, περιοχές και σημεία ενδιαφέροντος. Αυτό που αξίζει επίσης να σημειωθεί είναι η παρουσία microtransactions, κάτι που ο developer είχε αρχικά αποκλείσει, αν και τα cosmetic items αγοράζονται και με νόμισμα που κερδίζεται μέσα από το παιχνίδι.
Συμπέρασμα
Σε γενικότερα πλαίσια και μέχρι στιγμής, το STARSEEKER: Astroneer Expeditions έχει τα θεμέλια για κάτι ενδιαφέρον, αλλά στην τρέχουσα κατάστασή του αισθάνεται ημιτελές, αν όχι ΒΑΡΕΤΟ. Το extraction co-op loop λειτουργεί όταν παίζεται με φίλους, οι πλανήτες έχουν χαρακτήρα και η εμφάνισή του παραμένει πιστή στο πνεύμα της σειράς. Όμως στοιχεία όπως το κακό tutorial, το λειψό σύστημα προόδου και τα τεχνικά ζητήματα κυρίως στο hub μας θυμίζουν διαρκώς ότι αυτό δεν είναι ακόμα το τελικό προϊόν.
Σαν τίτλος, έχει ακόμα δουλειά που πρέπει να γίνει.
Το Review Code ήταν μια παραχώρηση της Cosmocover για την σύνταξη αυτής της κριτικής. Η κριτική έγινε σε Nintendo Switch 2. Ο τίτλος είναι διαθέσιμος και για PC μέσω Steam.
