Είμαι Software Engineer in Test (έτσι λέγεται ο “τίτλος” μου). Δουλεύω σε γραφείο. 9-5. Καλή δουλειά, βοηθάει το σπίτι, βοηθάει εμένα και την οικογένειά μου. Υπάρχουν ημέρες που μια ειδοποίηση έρχεται λίγα λεπτά πριν κλείσω, κάποιες κλήσεις που κρατάνε λίγο παραπάνω και ένα πρόγραμμα που αν και το μανατζάρω καλά, μπορεί να με κρατήσει λίγο πίσω. Έχω περάσει όμως και από εταιρείες που θέλανε το κάτι παραπάνω, την δέσμευση της ώρας, της ημέρας μου με ζητήματα της τελευταίας στιγμής σε μια ήδη έντονη ημέρα. Εκείνη τη στιγμή, ένα μεγάλο κομμάτι του μυαλού μου φανταζόταν σκηνές που δεν θα ομολογούσαμε ποτέ στο τμήμα ανθρώπινου δυναμικού.
Το Stick it to the Stickman είναι η σατηρική απάντηση σε αυτές τις ιδέες, τις μετατρέπει σε ένα side scrolling beat ’em up με stickmen και μας αφήνει να τις ζήσουμε χωρίς καμία απολύτως συνέπεια. Η πλήρης έκδοση του παιχνιδιού κυκλοφορεί πλέον και δεν περίμενα να δω ένα χαζοχαρούμενο παιχνίδι που μοιάζει μεγαλύτερης ποιότητας απ’ότι είναι. Αυτό που βρήκα τώρα είναι κάτι αρκετά μεγαλύτερο, πιο χαοτικό και σαφώς πιο εθιστικό από όσο δικαιούται να είναι ένα παιχνίδι με πρωταγωνιστές πλαστελήνες.
Ο νέος τίτλος της Devolver Digital είναι μια ψυχεδελειακή συνταγή κομμένη και ραμμένη με χιούμορ και απόλυτο χάος. Στο πρώτο μισό του παιχνιδιού ανεβαίνουμε την “Corporate Ladder” για να γίνουμε, κάθε φορά, ο επόμενος CEO. Προχωράμε από αριστερά προς τα δεξιά και από κάτω προς τα πάνω, μαζεύουμε εχθρούς γύρω μας και τους διαλύουμε. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ο τρόπος που κινούνται τα σώματα. Κάθε χτύπημα στέλνει έναν stickman να στριφογυρίζει στον αέρα σαν να τον τράβηξε κάποιος από ένα αόρατο σχοινί και η φυσική του παιχνιδιού είναι φτιαγμένη ώστε να μην παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά. Τα Ragdoll Physics είναι εξαιρετικά παρατραβηγμένα και δουλεύουν υπέρ του gameplay.
Ξεκινάμε σαν ένας απλός εργαζόμενος από τον πάτο της εργατικής πυραμίδας. Έχουμε στην διάθεσή μας μόνο τρεις βασικές κινήσεις οι οποίες επεκτείνονται καθώς ανεβαίνουμε τις σκάλες και τους ορόφους. Μετά από λίγες προσπάθειες αρχίζουν να ξεκλειδώνονται κινήσεις που δεν έχουν καμία λογική σχέση μεταξύ τους. Πετάμε χάρτινα αεροπλάνα στα μούτρα των συναδέλφων μας, ρίχνουμε Hadoukens σαν να βρεθήκαμε σε λάθος παιχνίδι, στέλνουμε δέματα που εκρήγνυνται, ακόμα και dragon kicks. Κάθε εργαζόμενος που θα επιλέξουμε αρέσκεται σε διαφορετικό στυλ μάχης και, συνεπώς, διαφορετικές επιθέσεις. Το χτίσιμο του build είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της όλης υπόθεσης, γιατί ένα λάθος στην αρχή φαίνεται αμέσως στο πως κυλάει η κάθε μάχη.
Υπάρχουν runs όπου όλα κουμπώνουν μεταξύ τους, όπου μια κίνηση τροφοδοτεί την επόμενη και δεν πατάμε το έδαφος για δέκα ολόκληρα δευτερόλεπτα. Υπάρχουν όμως και runs όπου μαζεύουμε τέσσερις κινήσεις που δεν έχουν συνεργεία μεταξύ τους και καταλήγουμε να σπαμάρουμε χαστούκια χωρίς ιδιαίτερο επίπεδο ζημιάς. Το καλό είναι πως ακόμα και τότε περνάμε καλά, επειδή ο πειραματισμός εδώ έχει πολύ χαμηλό κόστος. Χάνουμε, γελάμε, ξαναρχίζουμε.
Αν σταματούσε εκεί το πράγμα θα μιλούσαμε για ένα συμπαθητικό brawler και τίποτα άλλο. Η πιο έξυπνη σκέψη βρίσκεται στους περιβαλλοντικούς κινδύνους, οι οποίοι ξεκλειδώνονται σταδιακά μέσα από τις αναβαθμίσεις της εταιρείας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το τμήμα πληροφορικής. Αναβαθμίζουμε το IT, εμφανίζονται servers μέσα στα επίπεδα και ξαφνικά κάθε εχθρός που περνάει από δίπλα τους έχει μια πιθανότητα να χτυπηθεί από ρεύμα και να λιποθυμήσει. Σε πιο υψηλούς ορόφους, τα παράθυρα που βρίσκονται αριστερά και δεξιά δεν προστατεύουν τίποτα, αφού μια καλά τοποθετημένη κλωτσιά μπορεί να στείλει στο κενό τους εχθρούς μας, ακόμα και τα αφεντικά.
Η εκμετάλλευση του περιβάλλοντος αρχίζει και αλλάζει και τον τρόπο με τον οποίο παίζουμε. Σταματάμε να κυνηγάμε τυφλά τους εχθρούς και αρχίζουμε να τους σπρώχνουμε προς τα σημεία που θα κάνουν τη δουλειά για λογαριασμό μας. Κάθε νέο hazard προσθέτει έναν ακόμα παράγοντα χάους στην οθόνη, οπότε σε προχωρημένα στάδια πολλές μάχες καταλήγουν σε ένα κουβάρι από σπινθήρες, εφέ, εκρήξεις και σώματα που πετάνε προς όλες τις κατευθύνσεις. Μερικές φορές δεν ξέρουμε ούτε εμείς τι ακριβώς μας σκότωσε.
Η μεγαλύτερη έκπληξη είναι πως το Stick it to the Stickman αρνείται να μείνει σε ένα και μόνο είδος. Ανάμεσα στις μάχες υπάρχουν platforming δοκιμασίες όπου καλούμαστε να παραδώσουμε πακέτα, άλλες που μας βάζουν να πάρουμε την άδεια οδήγησης, άλλες που μας καλούν να επιβιώσουμε και άλλες που μας καλούν να επενδύσουμε. Όλα αυτά λαμβάνουν χώρα πάνω σε έναν “επιτραπέζιο” χάρτη που μοιάζει με εκείνον των παλιών Grand Theft Auto. Πάνω σε αυτόν υπάρχουν κτήρια όπως του Fight Club, το οποίο δουλεύει σχεδόν σαν auto battler και μας βάζει στη θέση του θεατή που έχει ήδη πάρει τις αποφάσεις του. Πάνω από όλα αυτά υπάρχει και wanted meter που θυμίζει πάλι το GTA, όπου όσο περισσότερο ενοχλούμε την εταιρεία τόσο πιο βαριά πέφτει η προσοχή πάνω μας.
Κανένα από αυτά τα modes δεν στέκεται μόνο του ως ξεχωριστό παιχνίδι. Το Fight Club εξαντλείται σχετικά γρήγορα, το Survivors-like κομμάτι δείχνει τα όριά του μετά από μερικές ώρες και τα platforming τμήματα είναι πιο απλά από όσο θα περιμέναμε. Ο ρόλος τους όμως είναι άλλος. Υπάρχουν για να σπάνε τη μονοτονία και για να μας κρατάνε ξύπνιους ανάμεσα σε δεκάδες γύρους ξύλου και θανάτου. Όμως, το πιο εντυπωσιακό είναι πως όλη αυτή η ποικιλία δεν κάνει το παιχνίδι να μοιάζει φορτωμένο αλλά…ποικιλόμορφο.
Πίσω από όλα αυτά υπάρχει μια καμπάνια με έναν στόχο, το μεγάλο αφεντικό του “Καπιταλισμού“. Η σάτιρα εδώ είναι το καύσιμο ολόκληρης της εμπειρίας. Κάθε τμήμα της εταιρείας, κάθε αναβάθμιση και κάθε τίτλος αποστολής κοροϊδεύει κάτι που όλοι έχουμε ζήσει σε κάποια δουλειά γραφείου, σε κάποια μεγάλη ή μικρή εταιρεία, από τα εταιρικά συνθήματα μέχρι τους στόχους παραγωγικότητας που κανείς δεν καταλαβαίνει. Το χιούμορ είναι αυτοσαρκαστικό και συχνά στρέφεται και προς το ίδιο το παιχνίδι, το οποίο δείχνει να ξέρει πολύ καλά πόσο ανόητο είναι.
Πιο τρανταχτός είναι ο συνδυασμός γέλιου και αναγνώρισης. E-mails με μια πραγματικά γνώριμη γλώσσα και ύφος. Υπαινιγμοί. Ατάκες που ακούω στο γραφείο. Μια μικρή πίκρα κάτω από την επιφάνεια που δίνει νόημα στο σπάσιμο κάθε γραφείου. Το να ανεβαίνουμε σιγά σιγά την εταιρική σκάλα για να φτάσουμε στον τελικό υπεύθυνο δίνει έναν στόχο που ταιριάζει με τον τόνο του παιχνιδιού και προσθέτει μια αίσθηση εκδίκησης που δένει με τη δράση. Όταν φτάσουμε στο τέλος της ιστορίας, μπορούμε άνετα να σταματήσουμε εκεί. Μπορούμε επίσης να μείνουμε και να συνεχίσουμε στα υπόλοιπα modes για όσες ώρες αντέχουμε. Δεν θα χρειαστούμε παρά, περίπου, 15 ώρες.
Αν έπρεπε να περιγράψω το Stick it to the Stickman με δύο λέξεις, αυτές θα ήταν συνεχής ροή. Κάθε run μας δίνει κάτι, ένα νέο unlock, μια αναβάθμιση, μια κίνηση που δεν είχαμε ξαναδεί, μια δυνατότητα στην εταιρεία που ανοίγει άλλες τρεις. Το παιχνίδι φροντίζει να μην κλείσουμε ποτέ την οθόνη με άδεια χέρια δημιουργώντας μια πολύ γνώριμη παγίδα. Ωστόσο, το πρόβλημα εδώ είναι πως αυτό το χάος, αυτή η ένταση δημιουργεί μια κούραση που την νιώθουμε. Δεν μπορώ να παίξω πάνω από μια ώρα. ΝΙώθω πως όλο αυτό το χάος γίνεται πολύ γρήγορα, πολύ εύκολα. Και ομολογώ πως σε όλες τις προσπάθειές μου νίκησα πάρα πολύ εύκολα.
Καταλαβαίνω πως αυτή η λογική μπορεί να ξενερώσει και άλλους σαν εμένα, που αγαπάνε τα roguelikes, ειδικά όσους ψάχνουν βάθος και ισορροπία σε κάθε σύστημα. Εδώ τα πράγματα είναι πιο άναρχα. Το παιχνίδι διαλέγει το χάος, την ταχύτητα και το άμεσο γέλιο αντί για την αυστηρή δομή του είδους, οπότε τα συστήματα δεν κουμπώνουν τέλεια μεταξύ τους.
Το Stick it to the Stickman υποστηρίζει couch co op, το οποίο δουλεύει υπέροχα, αφού με την γυναίκα μου περάσαμε αρκετά ευχάριστα παίζοντας μια νύχτα ραντεβού. Online co-op όμως δεν υπάρχει. Θα είχε πλάκα να έπαιζα και με κάποιον φίλο αλλά το γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποια υποστήριξη μου κάνει κάτι. ΩΣΤΟΣΟ, δεν ξεχνάω πως υπάρχει και το Remote Play του Steam (Ευχαριστώ, πατέρα Gaben).
Κάτι που με χαλάει όμως είναι ο χειρισμός. Επέλεξα να παίζω με πληκτρολόγιο και ποντίκι και ενώ το mapping των κουμπιών είναι βολικό, αναμενόμενο και λογικό, η κίνηση, η κατεύθυνση και η ακρίβεια θυσιάζονται για να κυριαρχήσει η “χαζοχαρουμενιά”, αυτό το χάος για το οποίο επιμένω σαν τρελός.
Αντίθετα, αυτό που εντυπωσιάζει είναι και η γενικότερη παρουσίαση. Μιλάμε για έναν τίτλο με απλό 3D σχέδιο, με μοντέλα που μοιάζουν είτε με πλαστικά ανθρωπάκια είτε με πλαστελίνη αλλά και σκηνικά που αναβλύζουν χιούμορ. Υπάρχουν και στιγμές όπου το εικαστικό στυλ αλλάζει πάρα πολύ και από εκεί που έχουμε 3D κόσμο, σχέδια και μοντέλα, περνάμε σε 2D χειροποίητα σχέδια που, για κάποιον λόγο, μου θυμίζουν αρκετά τα σχέδια και τα animations που έβλεπα παλιά στο Youtube. Και όλα αυτά, χωρίς (ευτυχώς) να επηρεάζεται η απόδοση του συστήματός μας.
Συμπέρασμα
Σε γενικές γραμμές, το Stick it to the Stickman καταλήγει να είναι ένα απρόσμενα ευχάριστο παιχνιδάκι που ίσως να μην σας κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Στον πυρήνα του πετυχαίνει στο να είναι συνεχώς απρόβλεπτο και το κάνει με χιούμορ που έχει πραγματικά κάτι να πει για τον κόσμο των εταιρειών. Οι μάχες είναι απολαυστικές, οι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι δίνουν χαρακτήρα στα επίπεδα και η ροή των unlocks μας δίνει αφορμές για να συνεχίσουμε.
Το Voice Acting ιδιαίτερα, ενισχύει το κωμικό ύφος του ενώ τα relatable αστεία, οι ορολογίες και η πραγματικότητα των εταιρειών “μιλάει στην καρδιά” όλων όσων έχουν υπάρξει σε τέτοιους χώρους. Σαν Roguelite όμως, δεν έχει εκείνοι το βάθος, τα μελετημένα συστήματα ή την συνοχή του είδους, μετατρέποντάς το παράλληλα σε κάτι πιο επιπόλαιο. Είναι ένα παιχνίδι δίκοπο μαχαίρι αφού είτε θα μας αρέσει, είτε θα το σιχαθούμε. Αλλά παραμένει μια εμπειρία που αξίζει να παίξουμε ίσως μια φορά, ιδιαίτερα στην τιμή που ζητάει.
Stick it to the Stickman
Το χάος ενός side scrolling brawler ανακατεύεται με roguelite στοιχεία και σερβίρεται με μια σάτιρα για τον εταιρικό κόσμο που πετυχαίνει τον στόχο της. Οι μάχες είναι απρόβλεπτες, οι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι δίνουν προσωπικότητα στα επίπεδα και η συνεχής ροή μας κρατάει πολύ περισσότερο από όσο πιστεύουμε.
Τα καλά
- Ευχάριστα χαοτικές μάχες
- Σάτιρα και χιούμορ που πατάνε σε κάτι αναγνωρίσιμο
- Περιβαλλοντικοί κίνδυνοι που αλλάζουν τον τρόπο που παίζουμε
Τα όχι και τόσο καλά
- Τα επιπλέον modes εξαντλούνται σχετικά γρήγορα
- Το χάος καμιά φορά κρύβει το τι μας σκότωσε
- Λίγο ρηχό για όσους ψάχνουν βαθιά roguelite συστήματα
