Δεν μου αρέσουν τα Extraction Shooters. Για να είμαι ειλικρινής, δεν μου αρέσει το PvP κομμάτι τους, πόσο μάλλον όταν δεν έχω παρέα να παίξω. Παλιά είχα μια παρέα. Αλλά ίσως να ήμουν πολύ λίγος για αυτούς και αφού κατάλαβα πως δεν με θέλανε ανάμεσά τους, αποχώρησα ήσυχα, σαν τον κλέφτη. Όπως κάνουμε και στα παιχνίδια αυτά. Αν δεν θες να εμπλακείς σε μάχες προσπαθείς να είσαι ήσυχος, μη αντιληπτός και έχεις ως βασικό στόχο να μαζέψεις όσα περισσότερα αντικείμενα γίνεται και να φύγεις αλώβητος, σαν τον κλέφτη. Το τελευταίο παιχνίδι που μου προκαλούσε αυτή την προσέγγιση ήταν το ARC Raiders, ένας αξιόλογος τίτλος του είδους αλλά και ένας που μετά από περίπου 50 ώρες θεωρώ πως με κάλυψε.
Γενικά, δεν προτιμάω Extraction games αλλά καμιά φορά μπορεί να κάνω και καμιά εξαίρεση όπως στο Escape from Duckov. Ομολογώ πως προτιμω τις πιο single-player εμπειρίες. Έτσι, όταν μου στείλανε το Mistfall Hunter περίμενα μια ακόμα single-player εμπειρία, κάτι ανάμεσα σε soulslike και Monster Hunter-likes, αλλά αυτό που έλαβα ήταν τελικά κάτι τελείως διαφορετικό και δεν ξέρω αν μου άρεσε η όχι. Και αυτό, λέει πολλά.
To Mistfall Hunter άνετα θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα Soulslike μιας και βρισκόμαστε σε έναν κόσμο θεοτήτων και πολεμιστών. Οι αρχαίοι Θεοί έχουν πεθάνει και το αίμα τους ήταν αυτό που δημιούργησε την Gyldenmist μια περιοχή γεμάτη κινδύνους και θησαυρούς. Ο πολεμιστής μας ξυπνάει με την βοήθεια μιας κοπέλας γνωστής ως Dew η οποία μας δίνει ως αποστολή να βγούμε εκεί στον κόσμο και να μαζέψουμε Gyldenblood ώστε να επιδιορθώσουμε τον Ιστό της Μοίρας, ή κάτι τέτοιο. Ομολογουμένως, όλη αυτή η υπόθεση θυμίζει κάτι από Elden Ring και Berserk, λίγο Dark Fantasy και λίγο γενικότερο fantasy a-la Forgotten Realms. Η ομάδα ανάπτυξης φαίνεται πως προσπαθεί να πετύχει κάτι τέτοιο αλλά αυτό που διαπιστώνουμε όσο παίζουμε είναι πως δεν υπάρχει βάρος και ουσία σε αυτό το σκηνικό.
Στον πυρήνα του, το Mistfall Hunter είναι ένα PvPvE Extraction παιχνίδι δράσης με αρκετά στοιχεία που θυμίζουν Soulslike. Το βασικό gameplay στήνεται γύρω από τον τυπικό κύκλο της φόρμουλας αφού μπαίνουμε σε μια αποστολή, είτε μόνοι μας είτε σε μια τριμελή ομάδα, εξερευνούμε χάρτες γεμάτους τέρατα και φανταστικά πλάσματα, μέσα σε ξεχωριστές ζώνες και ερείπια που μπορεί να έχουν σπάνιους θησαυρούς. Αφού αντιμετωπίσουμε τις απειλές και καταφέρουμε να βρούμε θησαυρούς και πολύτιμα αντικείμενα, φτάνουμε σε ένα extraction point και φεύγουμε με ό,τι κρατήσαμε. Αν βέβαια πεθάνουμε στην διαδρομή, μιας και όπως είναι αναμενόμενο παράλληλα με τα τέρατα, υπάρχουν και άλλες ομάδες παικτών στον ίδιο χάρτη, οπότε η μάχη δεν είναι μόνο εναντίον του περιβάλλοντος αλλά και εναντίον ανθρώπων που κυνηγούν την ίδια λεία, χάνουμε το μεγαλύτερο μέρος αυτών που βρίσκουμε και πρέπει να ξαναμπούμε και να ξεκινήσουμε από την αρχή.
Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα παιχνίδια του είδους, εδώ δεν έχουμε σφαίρες και χειροβομβίδες ή περίτεχνες κατασκευές για να μας βοηθήσουν στην επιβίωση. Πρόκειται για ένα περιβάλλον φαντασίας οπότε το σύστημα μάχης βασίζεται σε Soulslike μοτίβα με έμφαση στο timing, τις αποφυγές και την διαχείριση της αντοχής μας. Οι έξι διαθέσιμες κλάσεις προσφέρουν αρκετά διαφορετικές προσεγγίσεις, από πιο βαριά builds μέχρι πιο ευέλικτες με μαγικά ή γρήγορες επιθέσεις από κοντά. Πάνω από τη μάχη υπάρχουν συστήματα πρόοδου όπως crafting, αναβάθμιση εξοπλισμού και ένα camp που βελτιώνεται σταδιακά, τα οποία δίνουν λόγο να επιστρέφουμε ξανά και ξανά ανάμεσα στις αποστολές.
Το τελευταίο κομμάτι είναι η αλλαγή του Season με το αντίστοιχο περιεχόμενο, τότε όπου ο χάρτης και οι κανόνες μεταβάλλονται περιοδικά με νέες κλάσεις, μαγικά και περιοχές, κρατώντας θεωρητικά το περιερχόμενο, αλλά και τους λόγους να επιστρέφουμε φρέσκα.
Η λογική του 3-man team σε ένα παιχνίδι Soulslike δομής δουλεύει και έχει δουλέψει στο παρελθόν όπως έχουμε δει σε τίτλους όπως το Elden Ring: Nightreign με την διαφορά πως εκεί δεν πολεμάμε ενάντια σε άλλους παίκτες. Ωστόσο, οι έξι κλάσεις που είναι διαθέσιμες θα έπρεπε να είναι το δυνατό χαρτί του Mistfall Hunter και σε επίπεδο απλής ιδέας έχουν πράγματι κάτι ενδιαφέρον, από τον Sorcerer με τα ξόρκια φωτιάς μέχρι τον Withered Knight με το δίδυμο Polearm και την ασπίδα. Στην πράξη όμως η ισορροπία μεταξύ τους είναι προβληματική. Ο Rogue θεωρείται εντελώς ‘σπασμένος’, με stun combos που δεν αφήνουν περιθώριο αντίδρασης και οι φωνές που ζητούν nerf πολλαπλασιάζονται μέρα με τη μέρα. Η υπόσχεση πως η νίκη κερδίζεται αποκλειστικά μέσα από δεξιότητα και όχι μέσα από πληρωμή ακούγεται κάπως κούφια όταν η ίδια η επιλογή κλάσης μπορεί να καθορίσει το αποτέλεσμα πριν καν ξεκινήσει η μάχη. Και αυτό είναι κάτι που το είδα όταν πήρα τόξο και βέλος, σε μια κλάση τόσο αργοκίνητη, τόσο εκνευριστικά αδύναμη που θα μπορούσε να είναι καλός λόγος για να σταματήσω να παίζω.
Μπαίνοντας πιο βαθιά στα συστήματα προόδου, άρχισα να αναγνωρίζω κάτι που δεν περιμένα από ένα παιχνίδι με τέτοιο σκηνικό αλλά κάτι που περίμενα να δω σε ένα extraction. Η δημιουργία αντικειμένων έχει χρόνο που μας κρατά μακριά από το inventory για ώρες. Παράλληλα ο αποθηκευτικός χώρος μας γεμίζει γρήγορα και μας αναγκάζει να πετάμε πράγματα αντί να τα διαχειριζόμαστε, μηχανισμοί που θυμίζουν πολύ περισσότερο mobile free to play τίτλο παρά ένα ‘ολοκληρωμένο’ παιχνίδι. Η ίδια η σελίδα του παιχνιδιού διαφημίζει μηδενικά pay to win στοιχεία και καμία αγορά για ενίσχυση, κάτι που τεχνικά ισχύει, όμως η αίσθηση της τριβής που έχουν βάλει στην καθημερινή μας πρόοδο μοιάζει σχεδιασμένη για να μας κρατήσει κολλημένους παρά για να μας διασκεδάσει. Άλλα παιχνίδια όπως το προαναφερθέν ARC Raiders μας ανταμείβουν συνεχώς με νέες θέσεις στο Inventory ενώ παράλληλα ενθαρρύνουν το να παίζουμε ξανά και ξανά μέσα από τέτοιες μικρές λεπτομέρειες.
Και δυστυχώς, σε όλο αυτό, το οικονομικό σύστημα δεν βοηθάει καθόλου. Το looting, που θα έπρεπε να είναι η καρδιά κάθε τέτοιου τίτλου, καταλήγει σε μια απλή συνήθεια. Μαζεύουμε ό,τι βρούμε, το πουλάμε σχεδόν όλο και μετά αγοράζουμε το προτεινόμενο loadout από το κατάστημα αντί να χτίζουμε κάτι δικό μας. Ο ανταγωνισμός μεταξύ looting και trading, που σε άλλα παιχνίδια του είδους δημιουργεί εντάσεις και αποφάσεις, εδώ απλοποιείται τόσο πολύ που χάνει το νόημά του. Ποτέ δεν ένιωσα πως ήθελα να φτιάξω κάτι δικό μου τόσο λόγω του ότι οι Rogue μου χαλάνε την διάθεση και την αίσθηση ρίσκου όσο και του ό,τι δεν υπάρχει κάτι που να με ωθεί σε αυτή την επανάληψη.
Υπάρχει και κάτι πιο δύσκολο να το εξηγήσω με λόγια, όμως μου βγάζει πως παίζω κάτι πιο πρόχειρο από το αναμενόμενο. Ορισμένα οπτικά εφέ αλλά και στοιχεία όπως η μεταγλώττιση δίνουν την εντύπωση πως έχουν περάσει από κάποιο είδος αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, με φωνές που ακούγονται περίεργα φιλτραρισμένες και ασυνεπείς μεταξύ τους. Είναι σαν να ακούω ένα A.I. του TikTok να επαναλαμβάνει λόγια ή τα NPCs του The Finals να προσπαθούν να ακουστούν πιο edgy. Δεν μπορώ κάπως να το επιβεβαιώσω με σιγουριά, όμως η αίσθηση μαζικής παραγωγής που αφήνει πίσω όλο αυτό το σύνολο είναι δύσκολο να αγνοηθεί, ειδικά όταν συνδυάζεται με τη γενικότερη εντύπωση πως πολλά συστήματα έχουν δανειστεί απευθείας από άλλους τίτλους χωρίς κάποια προσωπική, ξεχωριστή πινελιά.
Ο κύκλος ρίσκου και ανταμοιβής, που είναι η βάση της εμπειρίας, εδώ τιμωρεί υπερβολικά. Όταν χάνουμε, το να ξαναχτίσουμε την πρόοδό μας παίρνει ώρες, όχι λεπτά και αυτό κάνει κάθε ήττα να πονάει πολύ περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Παραμένει επίσης ασαφές αν υπάρχει κάποιο σύστημα matchmaking που να λαμβάνει υπόψη τον εξοπλισμό μας, κάτι που σημαίνει πως νέοι ή λιγότερο προετοιμασμένοι παίκτες μπορεί να βρεθούν απέναντι σε πλήρως εξοπλισμένες ομάδες χωρίς καμία πραγματική ευκαιρία. Και πονάει ακόμα περισσότερο όταν διαπιστώνουμε πως δεν ενθαρρύνεται ουσιαστικά το Solo Play αλλά πρέπει να βρισκόμαστε συνεχώς με ομάδες ή τυχαίους παίκτες, κάτι που δεν σημαίνει πως πάντα θα καταφέρνουμε να φύγουμε, εξαρτώμενοι πάντα από τις ικανότητες και των συμπαικτών μας. Ωστόσο, από αυτά που είδαμε αυτή την εβδομάδα, η ομάδα ανάπτυξης ετοιμάζει σύντομα το Solo Mode σε έναν από τους χάρτες, κάτι που θα δοκιμάσει την ισορροπία των κλάσεων ακόμα παραπάνω.
Τι να την κάνεις την ικανότητα όμως όταν ακόμα και το ίδιο το παιχνίδι είναι εναντίον σου. Για παράδειγμα, οι επιλογές παραμετροποίησης είναι περιορισμένες με σημαντικότερη την μη ύπαρξη κάποιου FOV Slider. Δεν υπάρχουν ούτε ρυθμίσεις για την απόσταση της κάμερας, ούτε κάποιο αντίστοιχο μενού και επιλογή. Σε ένα PvPvE όπου η αντίληψη του χώρου γύρω μας παίζει ρόλο ζωής και θανάτου, το να μη βλέπουμε τι πλησιάζει από τα πλάγια δεν είναι απλή λεπτομέρεια αισθητικής. Ακόμα και αν στο παρελθόν, απ’ότι είδα, έχει γίνει αναφορά πως “εξετάζεται σημαντικά” η συμπερίληψη μιας τέτοιας επιλογής, όπως φαίνεται μεγαλύτερη προτεραιότητα είχε το in-game shop με skins, αντικείμενα και gacha μηχανισμούς, παρά στιβαρά συστήματα.
Βέβαια, δεν είναι όλα “μαύρα”. Παρά τα προβλήματα που περιέγραψα, το Mistfall Hunter έχει και πλευρές που αξίζει να αναγνωρίσουμε. Το σκηνικό του πείθει, με μια Gyldenmist που δίνει στον κόσμο μια αίσθηση παρακμής χωρίς να γίνεται κλισέ και τα γραφικά του σε στιγμές, ειδικά σε υψηλές ρυθμίσες, δείχνουν πραγματικά εντυπωσιακά χάρη στη νέα τεχνολογία που τρέχει από κάτω. Η ποικιλία των έξι κλάσεων, ακόμα κι αν η ισορροπία μεταξύ τους χωλαίνει, δίνει αρκετά διαφορετικές εμπειρίες παιχνιδιού μέσα στον ίδιο τίτλο, από πιο αργά και βαριά builds μέχρι πιο ευέλικτα, κάτι που βοηθάει στο να μη νιώθουμε πως παίζουμε το ίδιο πράγμα κάθε φορά.
Η αίσθηση συνεργασίας σε μια ομάδα είναι το σημείο όπου το παιχνίδι δείχνει πραγματικά τις καλύτερες στιγμές του. Το να συντονιζόμαστε με φίλους για να αντιμετωπίσουμε ένα τεράστιο τέρας ή να ξεφύγουμε από μια αντίπαλη ομάδα λίγο πριν την εξαγωγή δημιουργεί έντονες στιγμές που δύσκολα ξεχνάμε και εκεί η Soulslike extraction λογική αρχίζει επιτέλους να δικαιολογεί την ύπαρξή της. Ο όγκος περιεχομένου είναι επίσης γενναιόδωρος για την τιμή του, με δύο χάρτες, πολλαπλά συστήματα πρόοδου και πολλές ώρες παιχνιδιού μπροστά μας αν αποφασίσουμε να επενδύσουμε χρόνο. Δεν ξεχνάμε βέβαια πως η ροή του συστήματος μάχης είναι καλή, ειδικά αν επιλέξουμε γρήγορες κλάσεις και με κάνει να εύχομαι να ήταν ένα single-player soulslike παρά…αυτό που είναι.
Όπως αναφέραμε και παραπάνω, τα γραφικά του Mistfall Hunter είναι, σε γενικά πλαίσια, αρκετά καλά και “δένουν” με την ατμόσφαιρα και το Dark Fantasy Aesthetic. Η ροή είναι αρκετά καλή, τα animations όμορφα και το βάρος πίσω από τις επιθέσεις είναι αρκετό για να μας γοητεύσει. Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένα μελανά σημεία που εξαρτώνται τόσο από το σύστημά μας όσο και από την ισορροπία της ίδιας της engine του παιχνιδιού. Αν και στο μεγαλύτερο κομμάτι της εμπειρίας μου η απόδοση ήταν αρκετά καλή, στις πρώτες ημέρες ειδικά παρατήρησα πως υπάρχαν κολλήματα και drops κάθε φορά που άλλαζα τμήμα στον χάρτη. Σε ορισμένες περιπτώσεις υπήρξαν και πτώσεις-καρφιά που οδηγούσαν σε ατυχείς απώλειες που με εκνεύρισαν περισσότερο απ’ότι περίμενα. Παρόλα αυτά, η ομάδα δείχνει πρόθυμη να συνεχίσει την ανάπτυξη και αν οι αριθμοί μείνουν σταθεροί, ίσως να έχει την ‘υγεία’ που έχει και το Hunt: Showdown 1896 (το οποίο βέβαια δεν το βλέπω πολύ καλά τελευταία).
Συμπέρασμα
Σε γενικές γραμμές, το Mistfall Hunter θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί μια καλή ευκαιρία που ίσως να ήθελε “παραπάνω χρόνο στον φούρνο”. Σε αυτή την φάση, θα λέγαμε πως πρόκειται κυρίως για έναν Early Access τίτλο που έχει βρει το κοινό του ήδη, ειδικά μιας και κυκλοφορεί και στο Xbox Game Pass, αλλά όλα όσα έχουν υλοποιηθεί θα μπορούσε να θεωρηθούν και παραπατήματα. Το in-game store συγκεκριμένα, είναι μια προσθήκη που δεν με γεμίζει με ελπίδα για το μέλλον ενώ παρά το γεμάτο περιεχόμενο, νιώθω πως οι σχεδιαστικές επιλογές και αυτό που υπάρχει εδώ δεν είναι αρκετό για να μου κρατήσει το ενδιαφέρον. Ελπίζω βέβαια, με μερικά patches και μερικές ουσιαστικές αλλαγές, να αλλάξει η στάση μου.
Ωστόσο, ακόμα και έτσι, εδώ υπάρχει μια αρκετά γερή βάση, ένα παχνίδι που ακόμα και με τα παραστρατήματά του μπορεί να γίνει κάτι μεγάλο, εφόσουν γίνουν οι σωστές κινήσεις.
Mistfall Hunter
Τα καλά
- Ατμοσφαιρικά dark fantasy σκηνικά
- Έξι κλάσεις με αρκετά διαφορετικά στυλ παιξίματος
- Έντονες στιγμές συνεργασίας
- Γενναιόδωρος όγκος περιεχομένου
- Διαθέσιμο από την πρώτη μέρα στο Xbox Game Pass
Τα όχι και τόσο καλά
- Σοβαρά τεχνικά προβλήματα και stutter στην κυκλοφορία
- Απουσία FOV slider
- Έντονη ανισορροπία κλάσεων
- Απλοϊκό σύστημα looting με απουσία ουσιαστικών επιλογών
- Τιμωρητικός κύκλος μετά από κάθε ήττα
- Μηχανισμοί πρόοδου που θυμίζουν περισσότερο mobile παιχνίδι
