Όλα ξεκίνησαν με το Marvel Super Heroes vs. Street Fighter. Όταν λέω “όλα”, εννοώ για μένα μιας και ήταν το σημαντικότερο παιχνίδι ξύλου της παιδικής μου ηλικίας μετά το Tekken 3. Όταν έπαιξα πρώτη φορά στο σπίτι ενός φίλου μου και είδα τον Ryu και τον Ken εναντίον του Wolverine και του Spider-Man, ήξερα πως αν το gaming συνεχίσει να εξελλίσσεται, θα έβλεπα στο μέλλον τίτλους που θα με εντυπωσίαζαν, θα μου δημιοργούσαν δυνατά συναισθήματα και θα με έκαναν να συνεχίσω να επενδύω τον χρόνο μου σε αυτούς. Χρόνια αργότερα, είδα άλλους collab τίτλους όπως τα Marvel vs Capcom που ήταν και εκείνα που δημιούργησαν μια σταθερά δυνατή βάση για την competitive σκηνή και εδραίωσαν μια φόρμουλα που αργότερα χρησιμοποιήθηκε σε άλλους αντίστοιχους τίτλους.
Αυτό που έκανε το MvC αγαπημένο είναι το γεγονός ότι κάθε παίκτης είχε μέχρι τρεις χαρακτήρες στην ομάδα του και οι μάχες εκτυλλίσονταν σε ταχύτητες που το μάτι μας δύσκολα προλάβαινε, με τα combos να δίνουν και να παίρνουν χωρίς σταματημό. Παράλληλα, ομάδες ανάπτυξης όπως η Arc System Works ξεκίνησαν να δημιοουργούν τίτλους και σειρές που κανείς άλλος δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί όπως το Guilty Gear και το πιο πρόσφατο Dragon Ball FighterZ. Έτσι, όταν ανακοινώθηκε το Marvel Tōkon: Fighting Souls από την ίδια, το πρώτο μου ένστικτο ήταν να το συγκρίνω με τα “κλασικά” του παρελθόντος. Αυτή η σύγκριση όμως δεν βοηθάει καθόλου. Το Tōkon δεν είναι το επόμενο Marvel vs Capcom, αλλά είναι κάτι διαφορετικό, πιο μεθοδικό, πιο κοντά στη φόρμουλα που η ίδια η Arc System Works έχτισε με το Guilty Gear Strive και το FighterZ, μόνο που τώρα ντύνεται με τους Avengers, τους X-Men και τους κακούς τους σε ένα roster που είναι τόσο διαφορετικό, ίσως κάπου προβλέψιμο αλλά και και εντυπωσιακό.
To Marvel Tōkon: Fighting Souls σπρώχνει κάπως την τυπική φόρμουλα των team-based fighting games προσθέτοντας έναν ακόμα μαχητή σε κάθε ομάδα, μετατρέποντας το 3v3 σε 4v4 δικαιολογώντας το με έναν έξυπνο τρόπο. Σε αυτό το σύμπαν, οι ήρωες της Γης βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν απροσδόκητο κακό στο πρόσωπο του “Champion” ή αλλιώς “Champion of the Universe” και για τους πιο μυημένους, τον Tryco Slatterus. Στην ιστορία του παιχνιδιού πρόκειται για έναν πολεμιστή ο οποίος πηγαίνει από πλανήτη σε πλανήτη για να βρει κάποιον που θα τον κερδίσει σε μονομαχία και αν ο πλανήτης δεν καταφέρνει να του προσφέρει αυτό που ψάχνει, τον καταστρέφει. Ομολογώ πως δεν γνωρίζω τον Tryco. Εδώ όμως μου θύμισε ένα plot παρόμοιο με το Saiyan Saga του Dragon Ball. O Champion θα μπορούσε να είναι ένας διαφορετικός Broly τόσο λόγω της εμφάνισής του όσο και του kit του που είναι αρκετά ξεχωριστό σε αντίθεση με το υπόλοιπο roster. Από την άλλη βέβαια, ο Tryco έχει ένα ενδιαφέρον ιστορικό αν και δεν μπορεί να θεωρηθεί από τους πιο “σατανικούς” κακούς του σύμπαντος.
Για να αντιμετωπίσουμε την πρόκλησή του, φτιάχνουμε μια ομάδα τεσσάρων πολεμιστών και παλεύουμε εναντίον μιας άλλης τετράδας, εναλλάσσοντας μαχητές κατά την διάρκεια. Η λογική της τετράδας, σύμφωνα με τον Champion, προήλθε από το γεγονός ότι “τέσσερις πολεμιστές πήγαν στο διάστημα και εκκίνησαν την χρυσή εποχή των υπερανθρώπων (Fantastic Four)”.
Στην πράξη το Marvel Tōkon φτιάχνει κάτι πιο δομημένο από ένα απλό tag fighter. Οι είκοσι χαρακτήρες της αρχικής λίστας χωρίζονται σε πέντε θεματικές ομάδες των τεσσάρων ατόμων η καθεμία, κάτι που δίνει στην ιστορία και στο μενού επιλογής μια αίσθηση οργάνωσης που σπάνια βλέπουμε σε fighting games. Οι Knights of Doom με επικεφαλής τον Doctor Doom, οι Samurai Outriders με τον Ghost Rider στις τάξεις τους, η ομάδα των Avengers με Hulk, Black Panther, Captain America και Iron Man. Κάθε τετράδα έχει τη δική της ταυτότητα και το δικό της story mode, κάτι που βοηθάει πολύ όταν προσπαθούμε να αποφασίσουμε ποιους θα μάθουμε πρώτους και, πιστέψτε με, θα πέσει πολύ μάθημα αν εμπλακείτε.
Η ταχύτητα του gameplay είναι ο κόμβος όλου του συστήματος μάχης. Έχουμε τον Wolverine, τη Storm, τον Magneto να κινούνται με μια βαρύτητα που δεν περιμέναμε από χαρακτήρες που έχουμε συνηθίσει να πετάνε στην οθόνη στα παλιά Marvel vs. Ωστόσο, αυτή η πιο σταθερή τους κίνηση μας επιτρέπει να συνθέτουμε περίπλοκα combos και να αξιοποιούμε τους γενικότερους μηχανισμούς για να τα επεκτείνουμε και να ελέγχουμε την γενικότερη ροή της μάχης.
Στον πυρήνα όμως των συστημάτων, ο βασικός χειρισμός αποτελεί μια ανάμειξη των automated combo αλλά και των πιο αναλογικών χειρισμών σε μια πολλή κοινή φλέβα με το FighterZ. Πιο συγκεκριμένα και για άλλη μια φορά, η ArcSys υιοθετεί την δημιουργία απλών combos με το συνεχόμενο πάτημα ενός κουμπιού ενώ δημιουργούμε πιο περίπλοκα combos όταν συνδυάζουμε τα specials, τα auto combos και τα directional combos για να δημιουργήσουμε locks και aerial combos. Στο σύνολό του, αυτό το σύστημα λειτουργεί αρκετά καλά, δεν αφαιρεί βάθος από τον έμπειρο παίκτη και ταυτόχρονα ανοίγει την πόρτα σε κόσμο που δεν έχει ξαναπιάσει κάποιο παιχνίδι ξύλου. Το μόνο σημείο που θέλει συνήθεια και εξάσκηση είναι η εναλλαγή χαρακτήρων κατά την διάρκεια του combo ή το κάλεσμά τους για να μας επιτρέψει να το επεκτείνουμε. Και για κάθε χαρακτήρα, το tag timing είναι κάπως διαφορετικό αφού οι επιθέσεις ποικίλουν και κάθε ικανότητα ανοίγει το combo με διαφορετικό τρόπο.
Αυτό που κρατάει το ενδιαφέρον είναι οι λεγόμενες Unique κινήσεις κάθε χαρακτήρα, κινήσεις φτιαγμένες αποκλειστικά για κάθε μαχητή και όχι ένα κοινό σύστημα με άλλη εμφάνιση. Ο Green Goblin έχει τις βόμβες του και το Glider που με την σειρά του έχει διαφορετικό χειρισμό, η Magik χρησιμοποιεί πύλες για να τηλεμεταφέρεται στο πεδίο της μάχης, ο Doctor Doom χρησιμοποιεί ασπίδες και zoning κινήσεις και ο Captain America έχει την ασπίδα του για να ελέγχει τον αντίπαλο. Αυτοί οι μηχανισμοί όσο εντυπωσιακοί και αν είναι σαν kit αλλά και σαν εμφάνιση, καθορίζουν παράλληλα την ταυτότητα κάθε χαρακτήρα δίνοντας αξία στο να τους μάθουμε ακόμα κι αν δεν σκοπεύουμε να τους παίξουμε μόνιμα, καθώς με αυτόν τον τρόπο μας δίνουν καλύτερη εικόνα του τι θα αντιμετωπίσουμε online.
Ο τρόπος που διεξάγονται οι μάχες ξετυλίγεται οργανικά όσο επενδύουμε χρόνο. Για όσους έχουν μια επαφή με παιχνίδια του είδους ξέρουν πως για να γίνουν καλύτεροι πρέπει να εξασκηθούν και να μάθουν τις ιδιοσυγκρασίες κάθε μαχητή αλλά και του ίδιου του συστήματος. Οι ώρες στο training θα είναι αρκετές και ο πειραματισμός απαραίτητος για να “ξεκλειδώσουμε” τα περίτεχνα combo που οι Pro ήδη κάνουν. Κυριότερα, το Assist παίζει αρκετά σημαντικό ρόλο αφού χρησιμοποιείται με διαφορετικούς τρόπους από τον τυπικό του “μπαίνω, ρίχνω μπουνιά, φεύγω”.
Οι assists ποικίλλουν με διαφορετικά είδη που ανταποκρίνονται σε διαφορετικές καταστάσεις. Πρώτο και σημαντικότερο είναι, φυσικά, το Assemble όπου καλούμε έναν από τους μαχητές να εκτελέσει ένα χτύπημα χωρίς να χάνουμε τον έλεγχο του βασικού μας χαρακτήρα και ανάλογα με την κατεύθυνση που συνδυάζουμε μαζί με το κουμπί καλούμε τον δεύτερο, τρίτο ή τέταρτο ήρωας της ομάδας μας, με κάθε θέση στη σειρά να αντιστοιχεί σε διαφορετικό τύπο επίθεσης. Πέρα από τα assists υπάρχει και η πλήρης εναλλαγή χαρακτήρα, κρατώντας το L2 μαζί με κατεύθυνση για να αλλάξουμε εντελώς τον ενεργό μαχητή μας, ενώ το πιο ενδιαφέρον κομμάτι είναι η τεχνική του assist-to-switch, όπου μετά από κάθε κλήση συμπαίκτη εμφανίζεται στιγμιαία στην οθόνη η ένδειξη Switch και αν προλάβουμε να πατήσουμε L2 μέσα σε αυτό το παράθυρο μεταπηδάμε κατευθείαν στον χαρακτήρα που μόλις καλέσαμε αντί να τον αφήσουμε να επιστρέψει μόνος του.
Πάνω σε αυτή τη βάση χτίζονται πιο προχωρημένοι μηχανισμοί, όπως το Assemble Rush που φέρνει έναν σύμμαχο για ένα follow up χτύπημα μετά από επιτυχημένη επίθεση, το Assemble Smash που μας αφήνει να απορροφήσουμε χτυπήματα μέχρι να ολοκληρωθεί η δική μας κίνηση και μετά να συνεχίσουμε με assist follow up, το Assemble Counter που απορροφά και αντεπιτίθεται άμεσα αλλά μας αφήνει εκτεθειμένους αν αστοχήσε και το Crossover που διακόπτει τις επιθέσεις του αντιπάλου ενώ μπλοκάρουμε, με τον αντίπαλο να μπορεί να απαντήσει με δικό του Crossover Reflect και σε τέλειο timing να μας τιμωρήσει διπλά αφαιρώντας μας ταυτόχρονα τη δυνατότητα να καλέσουμε assist για λίγο. Στην κορυφή όλων αυτών βρίσκεται το Super Assemble, που μας επιτρέπει να καλέσουμε έναν μαχητή μέσα σε Super Skill για να αλυσιδώσουμε μέχρι και τρία διαδοχικά Super Skills σε μία μόνο σειρά, κοστίζοντας κάθε φορά μεγάλο κομμάτι του μετρητή μας. Είναι ένα σύστημα με πολλά επίπεδα, όμως μόλις το συνηθίσουμε γίνεται από τα πιο ικανοποιητικά κομμάτια του gameplay.
Όλα αυτά βέβαια, από τα combos μέχρι και τα assist mechanics έχουν ένα βάθος που πρέπει να μελετηθεί από μεριάς μας. Έτσι, για όσους θέλουν να τα μάθουν σοβαρά, το training δίνει σχεδόν όλα τα εργαλεία που θα θέλαμε από ένα σύγχρονο fighting game. Ορατά Frame data, replay takeover για να ξαναπαίξουμε συγκεκριμένες στιγμές, γλωσσάρι με εξηγήσεις κάθε όρου και ξεχωριστά Action Checks για κάθε χαρακτήρα που μας δείχνουν πώς λειτουργεί το κάθε moveset βήμα βήμα. Combo Challenges κλείνουν αυτήν την εικόνα ενώ υπάρχουν και Character Lessons που μας δίνουν τόσο την απλή βάση κάθε χαρακτήρα, αλλά και προκλήσεις που μας καλούν να αξιοποιήσουμε ότι μάθαμε για να ολοκληρώσουμε αποστολές όπως το να κάνουμε ένα combo που να καταλήγει σε μια Super Skill και να κάνει πάνω από ένα Χ damage count. Είναι από τα πιο ολοκληρωμένα εκπαιδευτικά πακέτα που έχουμε δει σε πρόσφατο τίτλο του είδους, αν και ο όγκος πληροφορίας μπορεί να τρομάξει κάποιον που μόλις ξεκινάει.
Πέρα από το training όμως, οι περισσότεροι από εμάς θα περάσουμε τον χρόνο μας στο Episode Mode το οποίο χωρίζεται σε πέντε ξεχωριστές ιστορίες, μία για κάθε ομάδα του roster, με σενάριο από τον Kieron Gillen και εικονογράφηση από ονόματα όπως ο Mike Deodato Jr. και ο Hiro Mashima. Κάθε ομάδα αποκτά την δική της ξεχωριστή ταυτότητα μέσω των αντίστοιχων σχεδίων ενώ το voice acting πλαισιώνει αυτές τις ιστορίες με τρόπο αριστοτεχνικό και αρκετά αποδεκτό. Σε άλλες περιπτώσεις, το comic stripping δεν θα ήταν ιδιαίτερα καλό αλλά εδώ γίνεται μια αρκετά ευχάριστη παρουσίαση που ανταποκρίνεται τόσο στην λογική όσο και στις απαιτήσεις. Στο σύνολό του δίνει την αίσθηση ενός ψηφιακού, πραγματικού κόμικ ενσωματωμένο μέσα σε ένα fighting game και όχι σαν πρόσχημα για να συνδέσει τους αγώνες μεταξύ τους. Κάθε σενάριο βέβαια μοιάζει περισσότερο με ένα επεισόδιο του “Marvel’s What If” παρά σαν κεφάλαια που συνδέουν μια μεγαλύτερη ιστορία. Ακόμα και έτσι όμως, είναι αρκετά ευχάριστα και γίνονται εύκολα ένας λόγος για να παίζουμε κάθε μια.
Πέρα από τα τυπικά Arcade Modes, Survival και Challenges, υπάρχει το Arcadia Rumble, ένα mode που η ArcSys δείχνει μια πιο ελαφριά μεριά, μεριά που έμαθε από τα παλιά παιχνίδια της. Πρόκειται για ένα χαριτωμένο mode όπου φτιάχνουμε το Chibi Avatar μας και λαμβάνουμε μέρος σε ένα game επιβίωσης, κάτι σαν εναλλακτικό Battle Royale. Ο αγώνας αυτός μας βάζει να διασχίζουμε μια περιοχή αναζητώντας αντικείμενα που αλλάζουν τις παραμέτρους των μαχών, με είκοσι διαφορετικές παραλλαγές διαθέσιμες ενώ παράλληλα κάρτες χαρακτήρων μας δίνουν διαφορετικά στατιστικά. Στόχος μας είναι να μαζέψουμε όσα περισσότερα αστέρια γίνεται και στο τέλος 1-2 γύρων μπαίνουμε σε μονομαχίες με άλλους παίκτες. Όσες φορές κερδίσουμε σε αυτές τις μονομαχίες, μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, αποκτούμε και τα ανάλογα αστέρια, σπάζοντας την μονοτονία του να τρέχουμε γύρω γύρω. Αν και δεν είναι ένα mode που θα προσελκύσει τους Competitive παίκτες, δεν είναι κακό, απλώς φαίνεται σχεδιασμένο για διαφορετικό κοινό.
Δυστυχώς, δεν έχω σφαιρική ματιά του πως ανταποκρίνεται το Marvel Tōkon μεταξύ PC και PS5 και η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να πληρώσω PS Plus για να παίξω online. Όμως, ποιος ο λόγος να έχεις ένα fighting game αν δεν δοκιμάσεις αυτά που έμαθες ενάντια σε άλλους παίκτες. Έτσι, δοκιμάζοντας στο Base PS5 το online versus, μπορώ να πω πως η αίσθηση του network ήταν αρκετά καλή με το rollback netcode να δουλεύει καλά στην πλειοψηφία των αγώνων, με lobbies, casual, room και ranked options να καλύπτουν κάθε διάθεση. Κάτι που παρατήρησα στο online πιο έντονα είναι ότι η χρήση των assists “κόβει” για μερικά δευτερόλεπτα την ομάδα μας από το να ανανεωθεί. Έτσι, αν ασκήσουμε πίεση στον αντίπαλό μας μπορούμε να τον έχουμε χωρίς την πλήρη του ομάδα ώστε να του προκαλέσουμε ακόμα μεγαλύτερη ζημιά.
Αυτό που είδα πάντως είναι πως κατά την κυκλοφορία υπήρξαν (και υπάρχουν) προβλήματα σταθερότητας, ειδικά στο crossplay ανάμεσα σε PC και PS5, με την PC έκδοση να παρουσιάζει τα περισσότερα προβλήματα σε αντίθεση με την πιο σταθερή εμπειρία στο PS5. Η Sony ξαναχτυπά και φαίνεται να συνεχίζει το αδυσόπητο μίσος προς τους PC Players με μια εμπειρία που τους οδηγεί μακριά τόσο από τα PC Port τους όσο και από την ίδια την κονσόλα.
Μιλώντας για κονσόλα, το Base PS5 ανταποκρίνεται αρκετά καλά στις απαιτήσεις και διατηρεί μια σταθερή εμπειρία στα 60fps με καθαρή εικόνα και έντονα χρώματα κατά την διάρκεια. Η Arc System Works έχει κάνει μια φοβερή δουλειά σε μοντέλα, σχέδια, στολές αλλά και στα ίδια τα animations. Τα frames είναι “φυσιολογικά” με την έννοια ότι δεν γίνεται frame skipping όπως σε παιχνίδια τύπου Guilty Gear και Dragon Ball FighterZ με αποτέλεσμα οι μάχες να ρέεουν όμορφα. Οι χαρακτήρες μοντελοποιούνται με λεπτομέρεια που θυμίζει χειροποίητη κινούμενη εικόνα παρόλο που τρέχουν σε πλήρες 3D μοντέλο πάνω σε Unreal Engine 5. Κάθε επίθεση, κάθε reaction animation, κάθε intro σκηνή δείχνει τη δουλειά που έγινε πάνω στο πώς κινείται κάθε ήρωας σαν να βγήκε ζωντανός από τα κόμικς. Οι σκηνές μάχης σε φόντο βγαλμένο από γνωστές τοποθεσίες της Marvel προσθέτουν ακόμα ένα επίπεδο εντυπωσιασμού και δεν λείπουν και ορισμένα ευχάριστα στοιχεία όπως τα άπειρα easter eggs του Deadpool.
Αυτή όμως που κλέβει την παράσταση είναι η μουσική όπου χαρακτηρίζεται από έντονη ενέργεια και ακούσματα που δίνουν μια metal υπόσταση στις μάχες. Ειδικά το εισαγωγικό κομμάτι, το ‘Stronger as One‘ από τους Keiko Terada και mayu είναι μοναδικό και δημιουργεί ένα διαφορετικό σκηνικό για το σύμπαν της Marvel, σε σημείο που θα ήθελα όλο το παιχνίδι να ήταν ένα anime παρά αυτό που είναι. Δεν λείπουν και άλλα κομμάτια όπως το “Man in the Metal” για τον Iron Man που “δένει” πολύ αριστοτεχνικά με τον χαρακτήρα του Tony Stark ή το “Queen of Limbo” της Magik που άνετα θα μπορούσε να είναι Boss Fight στο Xenoblade Chronicles μιας και παραπέμπει σε πιο JRPG ακούσματα.
Συμπέρασμα
Σε γενικές γραμμές, το Marvel Tōkon: Fighting Souls καταφέρνει κάτι που λίγα licensed fighting games κατορθώνουν, όπως το να σέβεται το πηγαίο υλικό χωρίς να θυσιάζει το gameplay. Αυτό είναι κάτι για το οποίο η ArcSys φημίζεται αν αναλογιστούμε την εξίσου αντιπροσωπευτική δουλειά στο FighterZ. Εδώ, ο συνδυασμός προσβασιμότητας και βάθους λειτουργεί, οι Unique κινήσεις δίνουν προσωπικότητα σε κάθε μαχητή και η παρουσίαση είναι από τις καλύτερες που έχουμε δει σε πρόσφατο τίτλο του είδους.
Βέβαια, το Marvel Tōkon είναι τέλειο μιας και πρώτα, η απόδοση στους υπολογιστές θέλει σημαντική δουλειά για να “στρώσει” ενώ άλλες μικρές λεπτομέρειες μπορεί να κάνουν ένα μικρό “μπαμ” μπροστά στο σύνολο. Παρόλα αυτά, αν μας αρέσουν τα tag fighters ή απλά μεγαλώσαμε διαβάζοντας κόμικς της Marvel, αυτό είναι από τα παιχνίδια που πρέπει να δοκιμάσουμε, αν όχι τώρα, σίγουρα κάποια στιγμή στο μέλλον.
Marvel Tōkon: Fighting Souls
Η Arc System Works παντρεύει τη φόρμουλα του Guilty Gear με το σύμπαν της Marvel σε ένα 4v4 tag fighter που ισορροπεί την προσβασιμότητα και το βάθος, με εντυπωσιακή παρουσίαση και πλούσιο περιεχόμενο, αν και ορισμένα στοιχεία θέλουν λίγη δουλειά ακόμα, τουλάχιστον στους υπολογιστές.
Τα καλά
- Μοναδικοί μηχανισμοί ανά χαρακτήρα
- Εντυπωσιακή παρουσίαση και art style
- Προσιτό σύστημα ελέγχου με βάθος για προχωρημένους
- Περιεκτικό Training Mode
- Συμπαθητικά single-player modes
Τα όχι τόσο καλά
- Ασταθές online/crossplay στην κυκλοφορία, κυρίως σε PC
- Μπορεί να γίνει τρομακτικό για κάποιον νέο στο είδος
