Το πρώτο Moonlighter ήταν κάτι μοναδικό για μένα. Είχε καταφέρει κάτι σπάνιο, να με κάνει να αγαπήσω εξίσου δύο εντελώς αντίθετα πράγματα. Από τη μία το ρίσκο των dungeon runs ενός roguelike, ένα ρίσκο που μπορεί να μας αφήσει με άδεια τσέπη αν δεν προσέχουμε, από την άλλη την ηρεμία που έχει η θέση μας πίσω από τον πάγκο ενός μαγαζιού. Η pixel art αισθητική του, σε συνδυασμό με το high risk, high reward gameplay του το κατέστησε ως ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια στο είδος, ειδικά όταν σκέφτομαι και το βασικότερο στοιχείο του παιχνιδιού, δηλαδή το trial-and-error των τιμών σε κάθε relic και αντικείμενα.
Έτσι, όταν μερικά χρόνια μετά ανακοινώθηκε το Moonlighter 2, η πρώτη μου σκέψη ήταν αν αυτή η ισορροπία θα κρατούσε στη μετάβαση ή θα μετατραπόταν σε κάτι μεγαλύτερο. Εξάλλου, είχα δει, μέχρι τότε, πολλά αγαπημένα μου franchises να λαμβάνουν την 3D μεταφορά με πιο σημαντικό παράδειγμα το Risk of Rain 2, το οποίο άνετα είναι από τα top 5 παιχνίδια μου.
Κάτι που με είχε “χαλάσει” στο πρώτο Moonlighter όμως, δεν έχει να κάνει με το gameplay αλλά περισσότερο με την τεχνική του απόδοση. Εξάλλου, μιλάμε για ένα pixel art isometric action roguelike (Παναγία μου, τι μακρυνάρι) που κάλλιστα θα μπορούσε να θεωρηθεί ιδανικό για το Nintendo Switch. Αλλά δεν ήταν. Δεν ήταν γιατί σε πολλές στιγμές το παιχνίδι κράσαρε, ενώ η γενικότερη απόδοση ήταν κάπως…περίεργη. Οπότε το ερώτημα που γεννιέται εδώ, πέρα από την 3D μεταφορά, είναι αν ο τίτλος καταφέρνει να ανταποκριθεί στην μεταφορά του sequel στο Nintendo Switch 2.
Ακόμα και η ιστορία του Moonlighter 2 μοιάζει με το ιδανικό Sequel αφού ακολουθούμε τον Will, τον ίδιο shopkeeper από τη Renoka. Η ιστορία ξεκινά με το χωριό του Will, να καταλαμβάνεται από τον Moloch, έναν διαστασιακό κατακτητή που θέλει το μέρος για δικό του. Ο Will και οι υπόλοιποι κάτοικοι καταλήγουν πρόσφυγες στην Trensa, ένα μικρό χωριό όπου κουμάντο κάνει η Mrs. Scratch, ένα πλάσμα που νοιάζεται περισσότερο για ενοίκιο παρά για την ιστορία του νέου της ενοικιαστή. Στο πλευρό του βρίσκονται η Tomo, που ονειρεύεται να πάρει πίσω το σπίτι του και ο Zeno, που λειτουργεί σαν η φωνή της λογικής και η γονεϊκή φιγούρα του ήρωα. Κάπου μέσα σε όλο αυτό εμφανίζεται το Endless Vault, ένα μυστηριώδες αντικείμενο που υπόσχεται να κάνει πραγματικότητα την ευχή του Will αν καταφέρει να μαζέψει αρκετά χρυσά νομίσματα.
Έτσι, η Tresna γίνεται το νέο μας σπίτι, αλλά είναι γεμάτο ζωή, δραστηριότητες, πολλούς merchant έτοιμους να μας βοηθήσουν αλλά και άλλους χαρακτήρες που θα ενισχύσουν την ιστορία του κόσμου με τα μικρά τους side quest. Δεν υπάρχει πολέον αυτή η ερημιά που υπήρχε στην Renoka, εδώ έχουμε έναν κόσμο γεμάτο ζωή που ενώ δεν μας ξέρει, είναι αρκετά δεκτικός μαζί μας.
Από τα πρώτα μόλις λεπτά, καλούμαστε να βρούμε relics και να ανοίξουμε το μαγαζί μας. Έτσι, εκεί που περνάμε τον περισσότερο χρόνο μας είναι στη μάχη και την εξερεύνηση. Η μετάβαση στην τρίτη διάσταση έχει βοηθήσει αρκετά πολλές πτυχές της σειράς, με την κίνηση του Will στον χώρο αλλά και τις επιθέσεις του να επωφελούνται περισσότερο. Το Dodge Roll κυλάει πολύ καλύτερα και γίνεται ο βασικότερος τρόπος αποφυγής και γρηγορότερης μετακίνησης ενώ οι επιθέσεις έχουν πιο ρέοντα animation που βοηθάνε στο να διαμορφωθεί μια ευχάριστη ανατροφοδότηση στις μάχες.
Κάθε φορά που θα επιφθούμε ένα dungeon δεν βρισκόμαστε πια σε έναν ενιαίο χώρο χωρισμένο σε δωμάτια όπως στο πρώτο παιχνίδι. Αντ’ αυτού προχωράμε σε μονοπάτια χωρισμένα σε μικρότερα κομμάτια, με τη δομή να θυμίζει αρκετά το Slay the Spire. Σε κάθε διασταύρωση διαλέγουμε ανάμεσα σε Combat Rooms, Blacksmithing για ενισχύσεις στα όπλα και τις επιθέσεις μας, δωμάτια με relics, events και μικρά boss fights, ξέροντας εκ των προτέρων περίπου τι μας περιμένει αλλά όχι ποτέ σίγουρα τι θα βγει στο τέλος.
Η λογική πίσω από τις μάχες παραμένει η ίδια, απλά σε διαφορετική οπτική. H διαφορά εδώ είναι πως ο Will έχει Light & Heavy Attacks αλλά και ένα πιστόλι που του επιτρέπει να ελέγχει τους εχθρούς του από απόσταση, κυρίως αυτούς που πετάνε. Έχουμε τέσσερις κατηγορίες όπλων με τα gauntlets, short sword, spear και long sword να προσφέρουν εντελώς διαφορετικό ρυθμό, εμβέλεια και ειδικές επιθέσεις το καθένα και το πόσο διασκεδαστικό γίνεται ένα build εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ποιο από αυτά διαλέγουμε για το run.
Ωσαν roguelite, οι μάχες παίζουν τον σημαντικότερο ρόλο σε κάθε εξερεύνηση αλλά δεν είναι από αυτές που απλά βουτάμε μέσα και βαράμε τα τέρατα μέχρι να πεθάνουν. Η μάχη βασίζεται σε γρήγορες επιθέσεις, dodges και σωστή εκτίμηση του κινδύνου, με την αντεπίθεση να παίζει σημαντικό ρόλο και την…τσάντα μας να γίνεται ένα ακόμα όπλο παρά απλός αποθηκευτικός χώρος. Το Button Mashing τιμωρείται, ενώ η υπομονή και η ανάγνωση των patterns των εχθρών ανταμείβονται. Δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με ένα αργό, μεθοδικό combat που ακόμα και όταν έχουμε βάλει blessings και ικανότητες στις επιθέσεις μας, παραμένει απαιτητικό και στρατηγικό.
Το στοιχείο που μου έκανε όμως την μεγαλύτερη εντύπωση είναι το Stamina System των εχθρών μας. Οι περισσότεροι εχθροί έχουν και ένα σημείο που η αντοχή τους “σπάει” και μένουν εκτεθειμμένοι σε αντεπιθέσεις. Σε αυτή την περίπτωση, περιβάλλονται από μια μαύρη αύρα, όπου σε αυτό το state μας δίνεται η ευκαιρία να τους χτυπήσουμε με την τσάντα μας και είτε να τους εκτοξεύσουμε σε τοίχους, εμπόδια ή άλλους εχθρούς για να τους προκαλέσουμε μεγαλύτερη ζημιά, είτε να τους πετάξουμε εκτός του χάρτη για να τους σκοτώσουμε ακαριαία.
Οι πρώτες ώρες όμως δεν είναι καθόλου εύκολες. Πεθαίνουμε συχνά, τρώμε αρκετό ξύλο και σε κάποια σημεία νιώθεις πως το grind ήταν λίγο παραπάνω απ’ όσο θα ήθελες. Το καλό βέβαια είναι πως όσο μαζεύουμε relics, τα πουλάμε και επενδύουμε τα κέρδη σε αναβαθμίσεις, η πρόοδος αρχίζει να γίνεται πιο ομαλή και η εμπειρία πιο ευχάριστη. Χρειάζεται όμως υπομονή στην αρχή και αυτό ίσως απογοητεύσει όσους περίμεναν κάτι πιο φιλικό από την πρώτη στιγμή.
Για να κάνούμε την ζωή μας πιο εύκολη, ο ο Will αναβαθμίζεται μέσα από διαφορετικά Skill Trees, με επιλογές όπως περισσότερα potions, παραπάνω health και δωμάτια θεραπείας πριν από τα boss fights. Ωστόσο, το grind κάνει την εμφάνισή του και εδώ αφού υπάρχουν πάρα πολλές αναβαθμίσεις για να ξεκλειδώσουμε και κάθε μια από αυτές είναι πανάκριβη και θέλουν χρόνο για να μαζέψουμε και τους αντίστοιχους πόρους.
Σε παρόμοια φλέβα με το πρώτο παιχνίδι, το δεύτερο στρώμα του Moonlighter 2, τα relics, συνεχίζουν την λογική. Κάθε αντικείμενο έχει σπανιότητα, από Common μέχρι Rare και ένα Quality που ανεβάζει ή κατεβάζει την τελική του αξία. Το ενδιαφέρον ξεκινάει με τις καταστάσεις των relics όπως το Armor, το Burn ή το Overcharged που μας ωθούν στο να τοποθετήσουμε τα relics που βρίσκουμε με στρατηγικό τρόπο μέσα στο inventory για να ανεβάσουμε την αξία τους. Για παράδειγμα, ένα relic με την ιδιότητα του burn μπορεί να καταστρέψει ό,τι βάλουμε εκεί που δείχνει, οπότε πρέπει να σκεφτόμαστε προσεκτικά πού θα το τοποθετήσουμε. Το πιο απολαυστικό είναι πως μερικές φορές ένα relic που καταστρέφεται επιστρέφει σε υψηλότερη ποιότητα και όταν καταλάβουμε πώς να αλυσιδώσουμε αυτές τις καταστροφές μπορούμε να καταλήξουμε με ένα αντικείμενο τεράστιας αξίας. Σε αυτό το σημείο δεν έχει καμία σημασία αν χάσουμε στην πορεία ένα-δυο πιο αδύναμα relics, το κέρδος αξίζει τον κόπο.
Όλα τα παραπάνω καταλήγουν στο μαγαζί μας εκεί όπου Βάζουμε τα relics στους πάγκους, ορίζουμε μια τιμή στην τύχη και παρακολουθούμε την αντίδραση των πελατών για να καταλάβουμε αν πήγαμε πολύ ψηλά ή πολύ χαμηλά. Το Codex επιστρέφει και κρατάει σημειώσεις για το εύρος τιμών και το πόσο ικανοποιημένοι έμειναν οι προηγούμενοι πελάτες, οπότε δεν χρειάζεται να ξαναμάθουμε από το μηδέν κάθε φορά που βρίσκουμε το ίδιο relic. Υπάρχουν επίσης συγκεκριμένες ημέρες στο ημερολόγιο όπου η ζήτηση για relics από συγκεκριμένες περιοχές ανεβαίνει, οπότε μαθαίνουμε να κρατάμε κάποια αντικείμενα στην άκρη αν ξέρουμε πως έρχεται η κατάλληλη μέρα. Το μαγαζί μπορεί να μεγαλώσει με νέα έπιπλα και βιτρίνες που χωράνε περισσότερα relics και ανεβάζουν την τελική τους αξία και φροντίζουμε να το κρατάμε καθαρό και τακτοποιημένο γιατί και αυτό παίζει ρόλο στο πόσο ευχαριστημένοι φεύγουν οι πελάτες.
Ένα νέο στοιχείο που αλλάζει λίγο την δυναμική της αγοραπωλησίας είναι ο K33P3R, ένα ρομποτάκι που αποτελεί το διαχειριστικό εργαλείο του μαγαζιού μας. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως Chest για τα Relics που θέλουμε να αφήσουμε στην άκρη, ενώ παράλληλα μας ξεκλειδώνει ικανότητες και “ευλογίες” για το μαγαζί μας. Συγκεκριμένα, αν κατά την διάρκεια της ημέρας κρατάμε ευχαριστημένους τους πελάτες μας, ξεκλειδώνουμε παθητικά στατιστικά που εκτοξεύουν τα κέρδη μας, ανάλογα την περίπτωση. Σαν μηχανισμός, ο K33P3R “σκοτώνει” κάπως το grind που χρειάζεται να κάνουμε αλλά δεν το μειώνει σε τεράστιο βαθμό, αν αναλογιστούμε ότι το Endless Vault είναι….Endless.
Μια ακόμα νέα προσθήκη είναι τα Boblets, μικρά ζωάκια τα οποία βρίσκουμε και ελευθερώνουμε στα run μας και μας ανταμείβουν με νομίσματα. Αυτά τα νομίσματα τα ανταλλάζουμε για να ξεκλειδώσουμε Pets τα οποία παίρνοντάς τα μαζί μας μας προσφέρουν ακόμα περισσότερες παθητικές ικανότητες όπως μεγαλύτερη πιθανότητα και σπανιότερα relics.
Σε γενικότερα πλαίσια όμως, όσοι έχουν παίξει το πρώτο παιχνίδι, δεν θα βρουν κάτι “ξένο” εδώ. Ξεκινώντας το, μπορώ να πω με ασφάλεια πως ένιωσα σαν στο σπίτι μας, δεν άργησα να βρω τα πατήματά μου και ξανακολούθησα όλα όσα ήξερα. Ναι, υπάρχουν ορισμένα νέα στοιχεία εδώ και εκεί, όπως η ιστορία ή το πως διαχειριζόμαστε το μαγαζί, ή ακόμα και η ίδια η μάχη, αλλά ο πυρήνας παραμένει αναλλοίωτος, αν όχι βελτιωμένος.
Το σημείο όμως που αλλάζει αισθητά, όπως είπαμε, είναι η εικαστική προσέγγιση του τίτλου. Το λεπτομερές pixel art έχει δώσει τη θέση του σε τρισδιάστατα, πιο λεία μοντέλα, τόσο στον Will όσο και στα περιβάλλοντα και στο UI. H παλέτα χρωμάτων του πρώτου Moonlighter δεν χάθηκε στη μετάβαση αφού ακόμα και σε biomes που θα περιμέναμε να είναι πιο “νεκρά”, υπάρχουν έντονα χρώματα και μικρές λεπτομέρειες που κρατούν τη ζωντάνια της εικόνας.
Η εικόνα αυτή αλλοιώνεται αρκετά στο Nintendo Switch 2 που, όπως φαίνεται, υποφέρει το ίδιο όπως ο προκάτοχός του στην προηγούμενη κονσόλα. Η ανάλυση αυξομειώνεται αισθητά τόσο σε docked όσο και σε portable mode λόγω της χρήσης του DLSS, τα καρέ είναι ξεκλείδωτα αλλά σχεδόν ποτέ σταθερά και σε μεγάλες μάχες, με πολλά εφέ ταυτόχρονα η πτώση στην απόδοση είναι συχνή και επηρεάζει και το πόσο καλά μπορούμε να αντιδράσουμε. Δεν μπορώ να αποβάλλω από το μυαλό μου ότι το παρελθοντικό memory leak της σειράς έχει επιστρέψει και γίνεται πιο αισθητό όσο περισσότερη ώρα έπαιζα. Παράλληλα, οι χρόνοι φόρτωσης ανάμεσα σε περιοχές, ειδικά όταν γυρνάμε πίσω στη βάση μας, είναι πιο μεγάλοι απ’ όσο θα ήθελα.
Αυτό όμως που η Digital Sun δεν μπορεί να ξεφορτωθεί, με τίποτα, είναι τα Crashes. CRASHES. CRASHES. CRASHES. Στο πρώτο παιχνίδι, τα Crashes ήταν ο λόγος που το παράτησα. Φαίνεται πως θα γίνει και ο λόγος που θα το παρατήσω πάλι. Πέρα από το τέλος, που πριν τον τελευταίο αρχηγό τα crashes δίνουν και παίρνουν, crashes θα δούμε σε πάρα πολλές πτυχές όπως αν τολμήσουμε να δούμε ξανά τα tutorial για τα όπλα. Άλλες φορές είναι όταν φορτώνουν οι χάρτες ή αλλάζουμε από το κατάστημα προς τα έξω. Δεν υπάρχει σταθερή στιγμή που συμβαίνουν και αυτό το αίσθημα της αβεβαιότητας για το αν θα φάμε το crash ή όχι, αφαιρεί ΠΑΡΑ πολύ από την συνολική εμπειρία.
Υπάρχουν και μερικές μικρότερες ενοχλήσεις που έχουν να κάνουν κυρίως με την μετάβαση από μενού σε μενού. Συγκεκριμένα, στο κατάστημα, όταν μπαίνουμε στο μενού της βιτρίνας, το παιχνίδι παγώνει για κλάσματα του δευτερολέπτου πριν πάει στο μενού, σαν να φορτώνει επί τόπου. Το Fast Travelling γίνεται πιο γρήγορα αλλά και πάλι αναδεικνύει, κατά πολύ, τις θυσίες που γίνονται στηα γραφικά προκειμένου να αποδίδει καλύτερα ο τίτλος. Και γενικότερα, η αλλοίωση στην εικόνα είναι λίγο πιο αισθητή από το αναμενόμενο, ειδικά αν σκεφτούμε πως άλλες ομάδες ανάπτυξης έχουν βρει την ιδανική ισορροπία σε απόδοση και εμφάνιση.
Δεν λείπουν και ορισμένα θεματάκια σε γραφικά και glitches. Αν τύχει να κάνουμε πολλές πράξεις ταυτόχρονα, όπως το να ολοκληρώνουμε μια πώληση και παράλληλα να ξεκλειδώνουμε ένα skill για το κατάστημα, το U.I. μπορεί να μείνει κολλημένο. Σε άλλες περιπτώσεις, για παράδειγμα όταν αγοράζουμε πολλά skills μαζί, το UI της δαπάνης των υλικών κάνει overlap με αποτέλεσμα να χάνεται η πληροφορία. Φυσικά, δεν λείπουν και τα glitches κατά την διάρκεια της μάχης, γεγονός που μας κάνει να κολλάμε σε γωνίες και συνεπώς να τρώμε αρκετό ξύλο. Όλα αυτά, είναι θέματα που υπήρχαν στην Early Access και ελπίζαμε να έχουν διορθωθεί, αλλά όπως φαίνεται δεν δίνεται προτεραιότητα σε αυτά.
Συμπέρασμα
Το Moonlighter 2: The Endless Vault είναι ακόμα περισσότερο Moonlighter. Η Digital Sun ακολούθησε το μονοπάτι της Hopoo Games, μεταφέροντας έναν άλλοτε pixel art-based τίτλο στην τρίτη διάσταση καταφέρνοντάς το αρκετά καλά. Η εθιστική επανάληψης της βουτιάς σε ένα dungeon για να εντοπίσουμε relics και να επιστρέψουμε στην βάση μας για να τα πουλήσουμε παραμένει αδιαμφισβήτητη και ενισχύεται με βελτιώσεις στην κίνηση, τα animations και την ροή των επιθέσεών μας.
Εκείνο όμως που η εταιρεία δεν μπορεί να ξεπεράσει με τίποτα είναι τα “παραπατήματα” του παρελθόντος, αφού η έκδοση 1.0 συνεχίζει να υποφέρει από τα προβλήματα του προκατόχου της, τουλάχιστον στην κονσόλα της Nintendo. Crashes, πολύ συχνές πτώσεις στα καρέ, micro stutters και έντονο dithering αλλοιώνουν μια εμπειρία που στην βάση της είναι αρκετά ευχάριστη. Αν καταφέρει η ομάδα και ξεπεράσει τα προβλήματα αυτά και μας δώσει και την επιλογή ανάμεσα σε Quality και Performance τότε θα μιλάμε για έναν άψογο τίτλο που δεν πρέπει να λείπει από την συλλογή μας.
