Δεν θεωρώ πως μου αρέσει το ποδόσφαιρο. Προτιμώ περισσότερο το basket κυρίως για τον λόγο ότι μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο τα πάντα μπορούν να αλλάξουν. Το ποδόσφαιρο έχει μια μικρή μονοτονία, το να βλέπεις τους παίκτες να τρέχουν από την μια άκρη του γηπέδου στην άλλη δεν έχει το κάτι εντυπωσιακό. Ίσως αυτό να νιώθουν και οι ίδιοι οι Ιάπωνες, αφού από την αρχή των anime μέχρι και σήμερα έχουμε δει διάφορες τηλεοπτικές σειρές και manga να πραγματεύονται το άθλημα και να του δίνουν μια πιο υπερφυσική χροιά, με παίκτες που εκτελούν σουτ και κινήσεις που θα βλέπαμε μόνο σε ένα Shonen Anime. Σουτ φωτιές, μπαλιές που παίρνουν την μορφή ζώων και άλματα που ξεπερνάνε το ανθρωπίνως δυνατό βρίσκονται στον πυρήνα τέτοιων επιλογών, με πιο πρόσφατη αυτή του Blue Lock.
Το Captain Tsubasa είναι μια σειρά που την γνωρίζω κυρίως ονομαστικά. Δεν την έχω δει ποτέ αλλά ξέρω πως έχει και αυτή να κάνει με ομάδες ποδοσφαίρου που έχουν και αυτές εξωπραγματικούς παίκτες. Αναγνωρίζοντας όμως πόσο γνωστή είναι η σειρά, κυρίως σε άτομα της ηλικίας μου, η Bandai Namco σε συνεργασία με την Tamsoft δημιούργησαν το Rise of New Champions, ένα duel-like Visual Novel (όπως θα το έλεγα εγώ) με βάση την ομώνυμη σειρά. Έξι χρόνια μετά επιστρέφει οι δύο εταιρείες επιστρέφουν με το Captain Tsubasa 2: World Fighters, το sequel της σειράς που επικεντρώνει στο World Youth arc του manga του Yoichi Takahashi, με τις εθνικές ομάδες νέων να παίρνουν τη θέση των σχολικών τουρνουά. Η Βραζιλία και η Γερμανία του Schneider στήνονται ως οι μεγάλοι αντίπαλοι της ιστορίας, κάτι που όποιος έχει διαβάσει το manga περιμένει από μακριά.
Σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι, εδώ δίνεται μεγάλη βάση στην ιστορία με την διαφορά πως δεν συνεχίζουμε την ιστορία του χαρακτήρα που φτιάξαμε στο παρελθόν, αλλά συνεχίζουμε με έναν νέο ήρωα, το δικό μας avatar. Ακολουθούμε την πορεία των World Youth από την Ιαπωνία μέχρι τον αναμενόμενο τελικό με τη Βραζιλία, με δύο επιπλέον διαδρομές να μας φέρνουν αντιμέτωπους με ομάδες όπως οι ΗΠΑ και η Ισπανία. Κάθε αντίπαλος που νικάμε ξεκλειδώνεται για το Versus, κάτι που δίνει νόημα στο να παίξουμε λίγο παραπάνω από το αναγκαίο. Μέσα στους αγώνες εμφανίζονται και special events, στιγμές αφιερωμένες σε σημαντικές φάσεις του manga, μοναδικές κινήσεις ή διαλόγους που κόβουν λίγο τη ροή του αγώνα με φορτωμένα cutscenes. Θα έπρεπε να είναι εντυπωσιακές. Θα έπρεπε να έχουν βάρος. Θα έπρεπε να μας ταξιδεύουν στο ένδοξο παρελθόν. Εδώ όμως, σε ορισμένα ματς φτάνουμε να βλέπουμε δύο και τρεις τέτοιες σκηνές στη σειρά. Κουράστηκα πολύ περισσότερο απ’ότι περίμενα αφού στο μεγαλύτερο κομμάτι του gameplay άφηνα το χειριστήριο κάτω και εβλεπα σκηνές να παίζουν και όχι gameplay να συμβαίνει. Ευτυχώς μπορούμε να τα απενεργοποιήσουμε πριν από κάθε αγώνα, κάτι που, στο τέλος, θα νιώσουμε πως πρέπει να κάνουμε.
To Captain Tsubasa δεν είναι ένα τυπικό soccer-οπαίχνιδο με την έννοια ότι δεν ελέγχουμε άμεσα την ομάδα μας, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Επιπρόσθετα, αντιτίθεται σε άλλους παρόμοιους τίτλους όπως το Inazuma Eleven καθώς έχουμε να κάνουμε με ένα πιο duel-based παιχνίδι. Ξεκινάμε τον αγώνα και ελέγχουμε την ομάδα μας, εκτελώντας πάσες, tackles και shots αλλά στο πυρήνα βρίσκεται πάντα ο παίκτης που έχει στην κατοχή του την μπάλα ή τον πιο κοντινό συμπαίκτη. Το να διασχίσουμε το γήπεδο, από την μία μεριά στην άλλη, είναι μια διαδικασία σύντομη, αφού μπαίνει στην μέση το anime στοιχείο, με τους παίκτες να τρέχουν αρκετά γρήγορα και να εκτελούν υπερβολικά animated κινήσεις.
Στο επίκεντρο όμως κάθε αγώνα βρίσκονται οι μονομαχίες. Κάθε φορά που δύο παίκτες μονομαχούν, μας ζητείται σωστό timing στη ενέργειά μας και εκεί κρίνεται σχεδόν το κάθε τι. Νικήσαμε ένα duel; Η φάση συνεχίζεται και δημιουργείται αυτό που το παιχνίδι ονομάζει “αλυσιδωτές ενέργειες“, δηλαδή μια αλληλουχία επιτυχημένων κινήσεων που γεμίζει τον μετρητή του super shot και κάνει την επόμενη προσπάθειά μας ακόμα πιο επικίνδυνη. Χάσαμε το duel; Ο αντίπαλος “κόβει” την αλυσίδα και ξαναρχίζουμε από την αρχή. Δεν υπάρχουν φάουλ, δεν υπάρχουν κάρτες, το παιχνίδι δεν προσποιείται ότι είναι σοβαρή προσομοίωση ποδοσφαίρου και αυτό είναι κάτι που είτε θα εκτιμήσουμε είτε θα μας ξενίσει.
Όλες οι μονομαχίες γίνονται για να έρθουμε στο “ζουμί της υπόθεσης”, τα σουτ. Εκεί είναι που το World Fighters προσπαθεί να ξεχωρίσει, κάνοντας κάθε βολή ένα mini-game συνοδευόμενο από εντυπωσιακές σκηνές. Αν ολοκληρώσουμε επιτυχημένα το mini-game τότε θα δούμε μια κινηματογραφική σκηνή ανάμεσα στον παίκτη και τον τερματοφύλακα που ακόμα και αυτή είναι μια μονομαχία. Ο τερματοφύλακας διαθέτει την δική του μπάρα αντοχής με κάθε απόκρουση να επηρεάζει λίγο ή πολύ το αποτέλεσμα. Αν πετύχουμε την ίδια κατεύθυνση μεταξύ σουτ και απόκρουσης τότε έχουμε τέλεια απόκρουση και μικρή ζημιά στην μπάρα αντοχής του. Αν όχι, η μπάλα κοντεύει να σκίσει το δίχτυ και η αντοχή του πέφτει κατακόρημα. Τα πιο δυνατά σουτ μπορούν μάλιστα να προκαλέσουν κάτι σαν Break, μειώνοντας μόνιμα τη μέγιστη αντοχή του τερματοφύλακα για το υπόλοιπο ματς. Στο μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της εμπειρίας, ένιωσα πως έπαιζα ένα fighting game με πολλά mind games, προσπαθώντας να μαντέψω προς τα που θα πέσει ο τερματοφύλακας την στιγμή που έπρεπε να κρατήσω την δύναμη του σουτ μέσα στα πλαίσια. Ωστόσο, κάθε φορά που πετυχαίνουμε ένα γκολ ή μια από αυτές τις υπερπαραγωγικές σκηνές δημιουργείται η αίσθηση πως βρισκόμαστε στο ίδιο το anime και πως είμαστε εμείς αυτοί που βάζουν το γκολ. Αυτό το αίσθημα επιτυχίας και δύναμης διατηρείται μέχρι το τέλος, αν και είναι υπεύθυνο, αρκετές φορές για την αίσθηση πως είμαστε άτρωτοι ενώ…δεν είμαστε.
Ωστόσο, τα shots μπορεί να είναι ο βασικός πυλώνας όλης της εμπειρίας, υπάρχουν όμως και άλλες κατηγορίες που πρέπει να έχουμε στο νου μας. Κάθε παίκτης του roster μας διαθέτει πέντε κατηγορίες κινήσεων που βαθμολογούνται (από το Ε μέχρι το SSS). Μέσα σε αυτές θα βρούμε τα tackles, τα passes, τα shots ακόμα και μια άλλη, τα Super Shots που δεν έχουν να κάνουν απαραίτητα με τα σουτ αλλά και με άλλες ενέργειες όπως Super Passes ή Super Tackles, υποχρεώνοντάς μας έμμεσα να σκεφτούμε διαφορετικά τις συνθέσεις μας. Η δυνατότητα να παραμετροποιήσουμε τις κινήσεις κάθε παίκτη προσθέτει ένα ωραίο στρώμα προσωπικής στρατηγικής, ειδικά όταν ανακαλύψουμε τα combined shots, τις κινήσεις δηλαδή που εκτελούνται από δύο ή τρεις παίκτες μαζί. Το πρόβλημα είναι πως για να λειτουργήσουν χρειάζονται συγκεκριμένοι παίκτες με την ίδια κίνηση, κάτι που στην πράξη μας οδηγεί αρκετές φορές να θυσιάσουμε την ποικιλία χάριν της αποτελεσματικότητας. Υπάρχουν και μερικές άλλες ικανότητες όπως τα Miracle Shots και τα Miracle Saves, κινήσεις που ενεργοποιούνται αυτόματα κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και βασίζονται αρκετά στην τύχη. Είναι εντυπωσιακά την πρώτη, τη δεύτερη, ακόμα και την τρίτη φορά, αλλά όταν ξέρουμε πως δεν τα ελέγχουμε πλήρως, χάνουν λίγη από τη μαγεία τους.
Τα RPG στοιχεία του παρελθόντος έχουν “κοπεί” σημαντικά σε σχέση με πριν καθώς δεν υπάρχουν πλέον αντικείμενα βελτίωσης ή αλλαγή στα στατιστικά. Μπορούμε μεν, να αλλάξουμε τις κινήσεις ορισμένων παικτών και του avatar μας, ενώ το Level Up χρησιμεύει κυρίως για την απόκτηση του νομίσματος του παιχνιδιού. Κάθε αγώνας της ιστορίας κρύβει δευτερεύοντες στόχους, όπως συγκεκριμένο αριθμό αποκρούσεων ή πετυχημένων dribbles και η ολοκλήρωσή τους ξεκλειδώνει προαιρετικά υποκεφάλαια με νέες ικανότητες ή βελτιώσεις. Είναι σύστημα λιτό, ίσως υπερβολικά λιτό για όσους θυμούνται πόσο βάθος είχε το αντίστοιχο σύστημα στο πρώτο παιχνίδι, αλλά λειτουργεί χωρίς να μας κουράζει με μενού και περιττά στατιστικά.
Αυτό που θεωρώ πως αξίζει να αναφερθεί είναι πως υπάρχει ένα απότομο difficulty spike προς το τέλος του παιχνιδιού. Ειδικά οι τερματοφύλακες γίνονται αρκετά ανθεκτικοί και προβλέπουν καλά τα σουτ μας ενώ οι υπόλοιποι αντίπαλοι πιέζουν διαρκός, αφαιρώντας οποιαδήποτε αίσθηση ικανοποίησης. Αυτή η αίσθηση έφτασε να αντικαθίσταται από μια αίσθηση πίεσης και υπομονής. Υπάρχουν βέβαια, τρία επίπεδα δυσκολίας για την ιστορία αλλά προτίμησα το Normal για μια πιο ισορροπημένη εμπειρία. Ευτυχώς, για όσους δεν θέλουν να επενδύουν πολύ σκέψη ή υπομονή για αυτές τις δύσκολες στιγμές υπάρχει η δυνατότητα αλλαγής κατά την διάρκεια της ιστορίας.
Πέρα από το Story mode έχουμε πρόσβαση και σε άλλα game modes αλλά πολύ λιγότερα από το πρώτο παιχνίδι. Υπάρχει ένα Training που παίζουμε για να μάθουμε τις διάφορες ιδιοσυγκρασίες των ομάδων, των κινήσεων και των παικτών, μια Collection όπου θα δούμε μουσική, βίντεο και πληροφορίες για τους χαρακτήρες και φυσικά ένα Versus Mode, τόσο τοπικά όσο και online. Το online δεν ήταν διαθέσιμο κατά τη διάρκεια της δοκιμής, οπότε δεν μπορώ να κρίνω πόσο καλά πηγαίνει αυτό – και φυσικά το γεγονός ότι αρνούμε να πληρώσω Playstation Plus σε μια κονσόλα που δεν χρησιμοποιώ τόσο – όμως το τοπικό Versus με δεύτερο άτομο δίπλα αποδεικνύεται ένα διασκεδαστικό κομμάτι, ακόμα και σαν date night ή…κάτι διαφορετικό. Δυστυχώς εκεί σταματάει η ποικιλία των modes. Σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι, δεν υπάρχει Tournament Mode ούτε τοπικά ούτε online, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη διάρκεια ενός μεμονωμένου αγώνα που παραμένει κλειδωμένη στα δέκα λεπτά, ούτε να πειράξουμε τη διάταξη της ομάδας στο Versus παρότι αυτό επιτρέπεται κανονικά στο Story. Μπορούμε τουλάχιστον να ενεργοποιήσουμε ή να απενεργοποιήσουμε το golden goal στην παράταση και να επιλέξουμε ανάμεσα σε 22 εθνικές και πέντε τοπικές ομάδες, 27 συνολικά, κάτι που για ένα anime/manga παιχνίδι είναι…OK. Για όλα αυτά όμως, έχω μια υποψία πως θα προστεθούν αργότερα, μέσω paid ή free updates (και ελπίζω στο δεύτερο).
Πριν αναφέρθηκα και σε ένα νόμισμα που αποκτάμε στο Level Up. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιείται για να ξεκλειδώσουμε χτενίσματα, μπάλες και μουσική, αλλά όχι εμφανίσεις, χαρακτήρες, ομάδες ή στάδια, κάτι που τουλάχιστον δεν μας αφήνει την αίσθηση ότι χρειαζόμαστε το…πορτοφόλι μας για να δούμε τα πάντα. Παρόλα αυτά, με ένα season pass ήδη στα σκαριά, δύσκολα αποφεύγεται η σκέψη ότι δεν αποκλείεται να δούμε microtransactions να έρχονται από το πουθενά, ειδικά σε ένα παιχνίδι που δύσκολα θα τα υποστηρίζει στο μέλλον ή έστω, θα επιφέρουν κέρδος.
Στον τομέα των γραφικών, το Captain Tsubasa 2 δεν βελτιώνεται αισθητά από το παρελθόν, ομώς υπάρχουν μερικές λεπτομέρειες που λάμπουν. Ομολογώ πως το σχέδιο του Yōichi Takahashi δεν με τρελαίνει ιδιαίτερα κυρίως διότι μου θυμίζει το σχέδιο των ρομαντικών anime και μια ασυνέπεια σε χαρακτηριστικά και ανατομία. Ξέρω πως είναι πολύ μεγάλο nitpicking το σχέδιο αλλά, κακά τα ψέματα, το σχέδιο είναι ένας από τους μεγαλύτερους παράγοντες για την επιτυχία ενός manga/anime, ακόμα και αν εδώ έχουμε αλλού τα δυνατά χαρτιά.
Όπως και να’χει, το World Fighters όπως είπαμε, δεν προσφέρει τεράστιο άλμα σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι, όμως οι ειδικές σκηνές και τα νέα super shots το εκμεταλλεύονται καλύτερα. Πολλές ειδικές κινήσεις συνοδεύονται από ειδικά εφέ, εξωπραγματικά σκηνικά και εντυπωσιακές στιγμές βασισμένες στο anime όπως το γήπεδο να φαίνεται να παίρνει φωτιά ή να ηλεκτρίζεται ανάλογα με τη δύναμη του σουτ και η μπάλα να τυλίγεται από φλόγες ή ζωόμορφες ικανότητες. Η προσοχή στην λεπτομέρεια φαίνεται και στις εκφράσεις των τερματοφυλάκων που αλλάζουν ανάλογα με το πόσο καλά ή άσχημα αποκρούουν. Μετά όμως από πολλές ώρες παιχνιδιού, μέρος αυτού του “wow factor” χάνεται, καθώς οι ίδιες σκηνές επαναλαμβάνονται με μικρές παραλλαγές. Παραμένει πάντως εντυπωσιακά πιστό στην αισθητική του manga και του anime, κάτι που κάθε παλιός fan της σειράς θα αναγνωρίσει αμέσως.
Κάτι που μου έκανε εντύπωση είναι ένας περίεργος συνδυασμός στις φωνές των παικτών και των announcenrs. Οι διάλογοι στα cutscenes είναι αποκλειστικά στα ιαπωνικά, με τους εκφωνητές να μπορούν να μιλάνε είτε ιαπωνικά, είτε αγγλικά. Ο εκφωνητής επαναλαμβάνει τις ίδιες ατάκες αρκετά συχνά, όμως το γεγονός ότι οι παίκτες φωνάζουν τα ονόματα των συμπαικτών τους στις πάσες και ουρλιάζουν στα δυνατά σουτ προσθέτει μια ζωντάνια που συνδέει με την ιδέα των anime. Παραδόξως, αν και θα έπρεπε αυτή η εναλλαγή ανάμεσα σε Αγγλικά και Ιαπωνικά να είναι περίεργη, εδώ δένει αρμονικά κυρίως για τον λόγο ότι πρόκειται για ποδόσφαιρο και δεν είναι σπάνιο να βλέπουμε ξενόγλωσσες ομάδες και εκφωνητές.
Συμπέρασμα
Το Captain Tsubasa 2: World Fighters είναι ένας καλός φόρος τιμής στο σύμπαν που αγαπήθηκε, ικανό να μας ταξιδέψει στο παρελθόν ενώ παράλληλα μας κάνει να νιώθουμε πως παίζουμε ένα fighting game. Είναι επίσης ικανό να μας διασκεδάσει πολύ περισσότερο με ένα δεύτερο άτομο δίπλα μας και εκεί βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερή του αξία.
Τα προβλήματα όμως δεν λείπουν, οι συνεχείς διακοπές του gameplay από τα special events κουράζουν, δεν υπάρχει ποικιλία για όποιον ψάχνει κάτι ιδιαίτερο και το περιεχόμενο εκτός Story παραμένει πενιχρό για ένα παιχνίδι που ζητάει την τιμή αυτή. Αν είστε παλιοί fan της σειράς, ή αν απλώς θέλετε να ξαναζήσετε λίγη από εκείνη την παιδική τρέλα με σουτ που σκίζουν δίχτυα, αξίζει σίγουρα τον χρόνο μας. Αν περιμένετε βαθύ, soccer game με competitive ή ποικίλα modes, ίσως να πρέπει να ανατρέξετε αλλού ή, διαφορετικά, να παίξετε σε μικρές, ελεγχόμενες δόσεις, σαν κάτι “ευχάριστο αλλά βαρύ”.
Ένα παιχνίδι που φέρνει πίσω το τρελό, υπερβολικό ποδόσφαιρο του anime με πιο βαθύ σύστημα μονμαχιών και εντυπωσιακά σουτ, αλλά η εμφανής έλλειψη περιεχομένου και οι συχνές διακοπές στο gameplay κρατούν το πακέτο πιο μακριά. Ίσως, καλύτερα να παραμείνουμε στο πρώτο παιχνίδι αν ψάχνουμε ένα πιο περιεκτικό Captain Tsubasa.
Τα καλά
- Βαθύ σύστημα μονομαχιών
- Εντυπωσιακά shots & αποκρούσεις
- Πιστό στην αισθητική παρελθόντος
- Διασκεδαστικό τοπικό Versus
Τα όχι και τόσο καλά
- Συχνές διακοπές στο gameplay
- Πολύ λίγο περιεχόμενο
- Απουσία Tournament Mode, με περιορισμένες ρυθμίσεις αγώνα
- Ανησυχία για μελλοντικές μικροσυναλλαγές μέσω season pass
