Elden Ring Nightreign + The Forsaken Hollows | PC Review

Μετά την τεράστια επιτυχία του Elden Ring, μια επιτυχία που του χάρισε 4 βραβεία (με το Game of the Year να είναι ένα από αυτά) στα The Game Awards 2022, η FromSoftware βρέθηκε σε μια μοναδική θέση. Η εταιρεία δημιούργησε ένα “βαρύ” παιχνίδι, έναν τίτλο που άφησε ένα ανεξήτηλο στίγμα στη βιομηχανία, αλλά και δημιούργησε πολλές προσδοκίες για τα επόμενα έργα της ομάδας.

Με πάνω από 30 εκατομμύρια πωλήσεις, το βραβείο GOTY, μια επέκταση που πλησίασε σε αντίστοιχη αναγνώριση και ένα κινηματογραφικό project στα σκαριά, θα περίμενε κανείς ότι το επόμενο λογικό βήμα θα ήταν μια “παραδοσιακή” συνέχεια. Η FromSoftware όμως, επέλεξε να κινηθεί σε μια άλλη, πιο πειραματική κατεύθυνση. Έτσι, αντί να επαναλάβει τη γνωστή φόρμουλα, επέλεξε ένα spin-off που δανείζεται αρκετά από τα στοιχεία του προκατόχου του, εντάσσοντας roguelike μηχανισμούς και εστίαση στον Multiplayer χαρακτήρα της σειράς.

Το Elden Ring Nightreign δεν προσπαθεί να αντικαταστήσει το Elden Ring, ούτε να επεκτείνει την ιστορία του με νέα γεγονότα ή υποθέσεις. Πρόκειται για μια πειραματική προσέγγιση που παίρνει τα συστήματα μάχης και τη φιλοσοφία σχεδιασμού της ομάδας και τα μεταφέρει σε ένα πιο ταχύ μοντέλο ασφυκτικού ρυθμού και άμεσης συνεργασίας ανάμεσα σε τρεις παίκτες στον κόσμο του παιχνιδιού, ενάντια στους απόκοσμους εφιάλτες του.

Με το που ανοίξουμε το παιχνίδι, η πρώτη εικόνα που αντικρύζουμε είναι το Splash Screen για το Easy Anti-Cheat, μια εικόνα που ενώ δεν μου αρέσει να την βλέπω, καταλαβαίνω το γιατί. Ως ένας Multiplayer-centric τίτλος, το Nightreign βασίζεται στο παραδοσιακό, δίκαιο gameplay για να κρατήσει την πρόκλησή του και την σωστή συνεργατικότητα.

Η νύχτα πέφτει, οι Λόρδοι έρχονται

Η ιστορία στο Elden Ring Nightreign ξεφεύγει από αυτή του προκατόχου του και υιοθετεί έναν διαφορετικό κορμό σε σχέση με προηγούμενα έργα της εταιρείας. Βρισκόμαστε σε μια εναλλακτική εκδοχή των Lands Between, ίσως ένα παράλληλο σύμπαν ή μια άλλη πραγματικότητα στην οποία το Shattering δεν συνέβει έτσι όπως το ξέρουμε. Εδώ, αυτή η ενέργεια του Shattering, η οποία διαστρευλώνει την πραγματικότητα και τους ανθρώπους αυτού του κόσμου και γεννά τέρατα και απειλές, βυθίζει αργά-αργά τον κόσμο σε απόλυτο σκοτάδι και φέρνει στην επιφάνεια τον Night Lord. Ο Night Lord είναι ένας νέος, επικίνδυνος εχθρός που απειλεί να καταπιεί κάθε ίχνος ζωής και η μόνη ελπίδα σωτηρίας βρίσκεται στις προσπάθειες των Nighthfarers, μιας ομάδας πολεμιστών με διαφορετική προέλευση, κίνητρα και προσωπικότητες.

Ως πείραμα, η δομή της ιστορίας είναι πιο απλή και άμεση και λειτουργεί ως το μέσο για να παίξουμε παρά ως μια άρτια δομημένη υπόθεση. Ωστόσο, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι ξεκάθαρο. Ως ένας Nightfarer, πρέπει να εντοπίσουμε και να εξοντώσουμε τους Night Lords μέσα σε τρεις ημέρες.

Στο Nightreign δεν δημιουργούμε τον δικό μας χαρακτήρα όπως ξέρουμε από την Souls σειρά, αλλά διαλέγουμε ανάμεσα σε διάφορα έτοιμα classes με δικές τους ικανότητες, όπλα και εμφανίσεις. Αυτό που δίνει ουσία στην κάθε προσπάθεια είναι οι ξεχωριστές μικροαφηγήσεις του κάθε ήρωα. Εδώ βλέπουμε μια περισσότερο παραδοσιακή προσέγγιση όπου οι οκτώ διαθέσιμοι χαρακτήρες διαθέτουν το δικό τους background, με στιγμές που αποκαλύπτονται μέσα από ημερολόγια στη βάση μας, αλλά και μέσα από αποσπασματικές σκηνές που ξεκλειδώνουμε όσο σκοτώνουμε τους διάφορους Night Lords και τα αφεντικά μέσα στο παιχνίδι.

Για παράδειγμα, ο Raider έχει μια ιστορία γεμάτη μάχες και προσωπικές δοκιμασίες και ο Executor είναι μια αινιγματική φιγούρα που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην μάχη αλλά και την τέχνη. Αυτό που γίνεται όμως γρήγορα αντιληπτό είναι πως όλοι οι χαρακτήρες βρίσκονται εκεί εξαιτίας κάποιου εγκλήματος που διέπραξαν, ενός εγκλήματος που τώρα καλούνται να αντιμετωπίσουν μέσα από μάχες ενάντια στους Night Lords.

Αν και ο κόσμος κρύβει πληροφορίες για την ιστορία και την πορεία του, δεν μπαίνει στην μέση του gameplay. Εδώ στόχος είναι η επιβίωση και η κυριαρχία ενάντια στα διάφορα εμπόδια. Η αφήγηση ξετυλίγεται από μόνη της, οργανικά, σε ένα μοτίβο που μοιάζει τόσο γνώριμο όσο και πειραματικό. Το αποτέλεσμα είναι ένας τίτλος που επικροτεί το αποκλειστικό gameplay αλλά παράλληλα ενθαρρύνει και όλους όσους ενδιαφέρονται να εξερευνήσουν τις διάφορες πτυχές του και την εναλλακτική ιστορία του.

Η μετάβαση σε roguelike αλλάζει τα πάντα

To gameplay του Elden Ring βρίσκεται στην καρδιά του Nightreign αλλά εδώ επιχειρείται κάτι διαφορετικό, κάτι που μοιάζει περισσότερο με spin-off. Εδώ γίνεται μια ουσιαστική μετατόπιση από την ανοιχτή εξερεύνηση και τη σταδιακή ενδυνάμωση του δικού μας χαρακτήρα σε ένα μοτίβο που θυμίζει κάτι από Battle Royale και κάτι από πιο μοντέρνα Roguelikes. Η δομή του μας θύμισε κάτι από Ravenswatch και γρήγορα καταλαβαίνουμε γιατί.

Πριν από κάθε run επιλέγουμε έναν από τους οκτώ χαρακτήρες (πέντε στην αρχή, με τους υπόλοιπους να ξεκλειδώνονται σταδιακά) και προσπαθούμε να επιβιώσουμε για τρεις ημέρες στο Limgrave. Οι μέρες κυλούν γρήγορα και όσο περνάει ο χρόνος μια τοξική βροχή περιορίζει συνεχώς το διαθέσιμο πεδίο δράσης, με την κάθε νύχτα να καταλήγει σε μια μάχη με κάποιο τυχαίο boss. Αν κερδίσουμε την μάχη, συνεχίζουμε στην επόμενη ημέρα. Αν χάσουμε, η πρόοδος κόβεται και επιστρέφουμε στην βάση λαμβάνοντας μόνο ένα μέρος των επάθλων μας.

Το σύστημα μάχης παραμένει πιστό στο πνεύμα του Elden Ring, αλλά με λιγότερη έμφαση στη λεπτομερή προσαρμογή των builds. Κάθε class έχει προκαθορισμένες ικανότητες και όπλα, μοναδικές ενεργές ικανότητες και μια παθητική ιδιότητα που επηρεάζει αισθητά την προσέγγιση στη μάχη αλλά και το χτίσιμο των ομάδων. Για παράδειγμα, ο Wylder μπορεί να προκαλέσει μεγάλη ζημιά στους εχθρούς του, ο Executor μεταμορφώνεται σε λυκάνθρωπο και η Recluse τραγουδάει σε μια AoE επίθεση που χτυπάει τα πάντα γύρω της, σε μια σεβαστή εμβέλεια.

Κάθε Nightfarer έχει ένα συγκεκριμένο όπλο στο οποίο ειδικεύεται αλλά αυτό δεν τους περιορίζει μιας και μπορούν να κρατήσουν και άλλα όπλα που μπορεί να βρούμε στο πεδίο της μάχης, επιτρέποντάς μας έτσι να προσαρμοστούμε στις καταστάσεις και, αν δεν κάνουμε αρκετή ζημιά, να έχουμε εναλλακτικές για να είμαστε πιο αποτελεσματικοί και να επιβιώσουμε καλύτερα. Οι επιλογές αυτές όπως περιορίζονται στα όπλα και τα αντικείμενα που βρίσκουμε κατά τη διάρκεια των runs.

Η παραδοσιακή σταδιακή αναβάθμιση των στατιστικών μας αλλάζει θυμίζοντας περισσότερο τα σύγχρονα roguelikes, παρά κάποιο κλασικό RPG που δίνουν έμφαση στην κατασκευή κάποιου χαρακτήρα. Καθώς παλεύουμε ενάντια σε εχθρούς και μικρότερα αφεντικά μαζεύουμε Runes. Τα Runes είναι σαν τα κλασικά Souls και τα χρησιμοποιούμε για να ενισχύσουμε το επίπεδο των χαρακτήρων μας. Όταν πλησιάζουμε ένα bonfire, αναπληρώνουμε αυτόματα τα Health Flasks και την υγεία μας ενώ παράλληλα μπορούμε να αυξήσουμε το επίπεδο μας δαπανώντας τα Runes. Αντί να επιλέγουμε ένα ένα τα στατιστικά, κάθε επίπεδο αυξάνει αρκετά όλα τα στατιστικά δίνοντάς μας μεγαλύτερη ζημιά, περισσότερη ζωή, αντοχή και μαγεία με αποτέλεσμα όσο μεγαλώνουμε να γινόμαστε και δυνατότεροι. Παράλληλα, σκοτώνοτνας mini bosses ή ολοκληρώνοντας Events αποκτούμε πρόσβαση σε αντικείμενα ή προσωρινές ικανότητες που είτε βοηθούν στην επιβίωση είτε στην δημιουργία ενός εξίσου προσωρινού build. Pick-ups όπως ανθεκτικότητα ενάντια σε φυσικές επιθέσεις ή ενίσχυση συγκεκριμένων elemental attacks είναι μόνο η κορυφή του παγώβουνου στο τι μπορούμε να φτιάξουμε.

Αξίζει να αναφέρουμε πως απουσιάζουν στοιχεία όπως τα Ashes of War ή κάποια κλασικά όπλα του αρχικού παιχνιδιού καθώς οι ικανότητες αυτές έχουν αντικατασταθεί με μικρότερες που είναι συνδεδεμένες με το εκάστοτε όπλο.

Ακόμα και με αυτά, η δυσκολία σε κάθε run είναι ιδιαίτερα αυξημένη. Πολλές περιοχές είναι γεμάτες εχθρούς που μπορούν να εξοντώσουν την ομάδα μας σε δευτερόλεπτα. Οι Night Lords έχουν μηχανισμούς επίθεσης που καταλαμβάνουν μεγάλες περιοχές και συχνά απαιτούν απόλυτη συνεννόηση και συνεργία με την ομάδα. Βέβαια, όταν ένας σύμμαχός μας πέσει στην μάχη, μπορούμε να τον σηκώσουμε απλά χτυπώντας τον μέχρι να εξαντληθεί η μεταθανάτια μπάρα του. Αμέσως λοιπόν, γίνεται αντιληπτό ότι ακόμα και με το γεγονός ότι υπάρχει η δυνατότητα solo παιχνιδιού, τα solo runs είναι αρκετά βάναυσα.

Το Multiplayer ως αναγκαιότητα

Η φόρμουλα του Nightreign έχει χτιστεί πάνω στη συνεργασία παρά στην ατομική δοκιμασία. Γι’αυτό, ακόμα και έξι μήνες μετά την κυκλοφορία του στο Steam, η εύρεση άλλων παικτών είναι μια απλή, αποτελεσματική και ακόμα διαθέσιμη διαδικασία. Κάθε φορά που δοκίμαζα την τύχη μου σε ένα επόμενο run έβρισκα πάντα άλλους δύο (τυχαίους) παίκτες για να παίξω. Αν και είναι τεχνικά δυνατό να παίξουμε μόνοι μας, οι μηχανισμοί που υπάρχουν μάς ωθούν σταθερά προς μια διμελή ή τριμελή ομάδα. Η δυσκολία, ο αριθμός των εχθρών και η ταχύτητα προόδου και επιβίωσης δημιουργούν συνθήκες που βασίζονται στη συνεχή κατανομή ρόλων, στην επικοινωνία, στην συνεργασία και στην ταυτόχρονη δράση.

Αν και δεν υπάρχει (ή έστω έχουμε αξιοποιήσει) σύστημα voice chat, το παιχνίδι διαθέτει ένα ping σύστημα που επιτρέπει γρήγορη επικοινωνία. To που θα πάει ο καθένας, που θα πάμε, τι θα αντιμετωπίσουμε κρίνεται πάντα από ένα ping και ένα εικονίδιο στον χάρτη μας. Τα εικονίδια αυτά είναι τόσο σημαντικά όσο και το reviving, καθώς μια ομάδα που καταφέρνει να εντοπίσει και να στηρίξει τα μέλη της μπορεί να ανακάμψει ακόμη και μετά από μια αρκετά κακή στιγμή. Αυτό διότι σε ζόρικες στιγμές όπως στις μάχες με τα αφεντικά, θα χρειαστούμε κάποιον να τραβάει την προσοχή όσο εμείς θα προσπαθούμε να βοηθήσουμε τον πεσόντα σύμμαχό μας.

Αυτός ο σχεδιασμός όμως δημιουργεί μια ιδιαίτερη κατάσταση σε όλο τον σχεδιασμό. Όσοι αγαπούν τα co-op παιχνίδια θα βρουν εδώ μια από τις πιο ενδιαφέρουσες multiplayer προσεγγίσεις που έχει προσφέρει η εταιρεία. Όσοι όμως προτιμούν solo παιχνίδι, θα απομακρυνθούν γρήγορα κυρίως λόγω της υπεραυξημένης δυσκολίας του.

Αντίστοιχος σχεδιασμός

Η FromSoftware επένδυσε στο να αποδώσει έναν τίτλο που είναι τόσο γνώριμος όσο και διαφορετικός, σύμφωνα με την φύση του παιχνιδιού. Η ταχύτητα και η προσαρμογή είναι δύο από τα κυριότερα στοιχεία ενός roguelike και εδώ αυτό είναι κάτι που φαίνεται, αφού το gameplay αποδίδεται έτσι ώστε ο παίκτης να κινείται γρήγορα, να σκαρφαλώνει με διπλά άλματα και να εκτελεί επιθέσεις χωρίς ιδιαίτερες καθυστερήσεις. Ίσως το πιο σημαντικό, για εμένα τουλάχιστον, είναι η αφαίρεση της ζημιάς όταν πέφτουμε από μεγάλα ύψη, επιτρέποντάς μας έτσι να πέφτουμε στην μάχη άμεσα, χωρίς τον φόβο του θανάτου. Αυτό βέβαια δεν είναι το ίδιο παντού αφού χάρτες όπως το Shifting Earth ή ο νέος DLC χάρτης, το Forsaken Hollows (που είναι εξίσου ένα Shifting Earth) έχουν τοποθεσίες που μπορεί να μας προκαλέσουν σύγχυση.

Για να καταλάβουμε ομως την διαφορά, ας δούμε λίγο τι είναι τα Shifting Earths. Αφού σκοτώσουμε τον πρώτο Nightlord, τον Gladius – Beast of Night (Tricephalos), οι προσπάθειές μας θα αρχίσουν να έχουν μια πιθανότητα να επηρεαστούν από ένα Shifting Earth event, εναλλακτικά μπορούμε να τα ενεργοποιήσουμε χρησιμοποιώντας ένα Sovereign Sigils που αποκτάμε από τη νίκη μας έναντια σε Everdark Sovereigns. Τα Shifting Earth events προκαλούν τμήματα του χάρτη να μεταμορφώνονται, επηρεάζοντας σημαντικά το gameplay μας, τόσο σε επίπεδο μορφολογίας όσο και συνολικής στρατηγικής.

Ο περιορισμός του Elden Ring Nightreign όμως εντοπίζεται στους χάρτες του και την επανάληψη. Σε παιχνίδια όπως το Ravenswatch βρισκόμαστε εξίσου σε ίδιους χάρτες αλλά τα πράγματα αλλάζουν τόσο ώστε να μην γίνονται μονότονα σύντομα. Η Limgrave από την άλλη, δεν αλλάζει αρκετά ώστε τα runs να φαίνονται εξ ολοκλήρου διαφορετικά – αν και ο χάρτης φαίνεται αχανής και δύσκολα μπορεί να τον αφομιώσει κανείς. Το τυχαίο ενός roguelike περιορίζεται κυρίως στην τοποθέτηση αντικειμένων και events. Μετά από πολλές προσπάθειες, θα φτάσουμε σε ένα σημείο να ακολουθούμε μια βέλτιστη αυτοματοποιημένη διαδρομή.

Μια ομορφιά που δεν χάνεται

Το Nightreign, παρόλο που δεν χρησιμοποιεί νέο υλικό για τον κόσμο του, κατορθώνει κάτι ιδιαίτερο με την αρχική βάση του. Ο χάρτης, αν και σε ορισμένα σημεία διαφοροποιημένος με την χρήση υπαρχώντων assets να είναι άκρως αισθητή, έχει συμπυκνωθεί και ανασχεδιαστεί ως μια περιοχή που θυμίζει έντονα το αρχικό περιβάλλον, με κάστρα, δάση και πεδιάδες και διαφορετικά επίπεδα για να εξερευνήσουμε αλλά με την αίσθηση πως εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν πιο μικρό κόσμο.

Τα δυναμικά event και οι τοποθεσίες που θα βρούμε, αλλάζουν τον χάρτη άμεσα ανάμεσα σε χιονισμένα τοπία, κατεστραμμένες αρχαίες πόλεις ή ηφαιστειακά τοπία, με το κάθε στοιχείο να φρεσκάρει την εμπειρία, παρότι παραμένουν μικρής κλίμακας. Ομολογώ πως μου λείψανε τοποθεσίες όπως η Leyndell ή το Volcano Manor.

Οι χαρακτήρες, οι εχθροί και τα bosses αποτελούν, από μεριάς τους, μερικά από τα πιο δημιουργικά στοιχεία. Κάθε χαρακτήρας στέκεται μόνος του, ξεχωριστά, με ιδιαιτερότητες και μια παρουσία που δένει αρμονικά με τον κόσμο αυτό. Παράλληλα, ο κόσμος κρύβει πανέμορφες τοποθεσίες, skyboxes που εντυπωσιάζουν και μας ταξιδεύουν σε άκρως φανταστικές τοποθεσίες και μια ευκρίνεια που εντυπωσιάζει και γίνεται αξιοζήλευτη από άλλους αντίστοιχους τίτλους. Ωστόσο, η γενικότερη αισθητική δεν καταφέρνει να αποκτήσει ξεχωριστό ύφος, κάτι που ήταν αναμενόμενο δεδομένης της φύσης του spin-off.

Το νέο περιεχόμενο

Μαζί με το βασικό περιεχόμενο, η πρόσφατη επέκταση Elden Ring Nightreign: The Forsaken Hollows αφήνει μεικτά συναισθήματα. Το DLC φέρνει νέο περιεχόμενο στην μορφή ενός νέου χάρτη, δύο νέων τελικών αφεντικών, δύο νέες κλάσεις και επιπλέον συστήματα που εμπλουτίζουν τον πυρήνα. Αυτό όμως αντισταθμίζεται με κάποιες αδυναμίες, κυρίως για αυτούς που παίζουν καιρό.

Ίσως η μεγαλύτερη “δύναμη” του περιεχομένου είναι οι μάχες με τα αφεντικά. Μορφές όπως οι Demon of Hatred, Demon of Pain, Artorius και άλλοι, δίνουν αυτή τη γνώριμη, έντονη αίσθηση που χαρακτηρίζει τη σειρά. Παράλληλα, η νέα περιοχή, μοιάζει περισσότερο με ολοκληρωμένο χάρτη παρά με κάποια μικρή επέκταση. Είναι μεγαλύτερη, αισθητά διαφορετική σε ύφος και απαιτεί από εμάς να «ξαναμάθουμε» τον ρυθμό του παιχνιδιού. Ωστόσο, εκεί που ο βασικός χάρτης μας επιτρέπει να κινούμαστε στα διαφορετικά επίπεδα με ευκολία, αυτό εδώ αλλάζει. Η δομή του εδάφους συχνά μας εγκλωβίζει, ειδικά όταν πρέπει να ξεφύγουμε από την βροχή.

Μαζί, οι νέες κλάσεις, παρά το ότι είναι ευπρόσδεκτες, δεν εντυπωσιάζουν. Ο Undertaker είναι υπερβολικά απλός για να δικαιολογήσει κάποιο hype, ενώ ο Scholar, παρά την ευελιξία του, υποφέρει από αργά animations και περιορισμένη χρησιμότητα στο μεγαλύτερο μέρος των boss fights. Θεωρητικά, τα δύο νέα classes θα έπρεπε να είναι ένας λόγος για να “παρατήσουμε” τους αρχικούς Nightfarers αλλά εδώ, το οπλοστάσιό τους μας αφήνει να ζητάμε πολλά περισσότερα.

Σε γενικότερα πλαίσια, το DLC δεν προσφέρει ισχυρό λόγο επιστροφής. Δεν υπάρχουν αποκλειστικά rewards, μοναδικά equipment sets ή cosmetics που θα μας ωθούσαν να ξαναπαίξουμε. Νέα όπλα ή Ashes of War εξακολουθούν να μην υπάρχουν και η τιμή των 14,99€ δεν μοιάζει τόσο δικαιολογημένη για αυτά που προσφέρει – ακόμα και αν αυτά είναι διασκεδαστικά και σχετικά αρκετά για τους fans του παιχνιδιού.

Συμπέρασμα – Ένα απαιτητικό πείραμα για λίγους

Ως Spin-off, το Elden Ring Nightreign είναι μια περίεργα ιδιαίτερη περίπτωση. Ως τίτλος, δεν είναι κάποια συνέχεια, ούτε επέκταση της εμπειρίας του 2022. Είναι όμως ένα πείραμα που αναδεικνύει την ευελιξία της FromSoftware, αλλά και τους περιορισμούς της όταν ξεφεύγει από τα καθιερωμένα και προσπαθεί να “βουτήξει τα πόδια της” σε ένα διαφορετικό σχεδιαστικό μοντέλο. Η ταχύτητα και η δυσκολία δημιουργούν μια έντονη εμπειρία που μπορεί να ανταμείψει όσους αναζητούν δοκιμασίες. Όμως η ανάγκη για τρεις παίκτες σίγουρα θα απομακρύνει όσους προτιμούν να παίζουν μόνοι τους.

Το Elden Ring Nightreign από μόνο του αποτελεί μια συναρπαστική πρόκληση. Για όλους τους υπόλοιπους, ίσως λειτουργήσει ως υπενθύμιση ότι ο κόσμος των Soulsborne παιχνιδιών δεν είναι πάντα φιλόξενος και σίγουρα όχι ανοιχτός προς άλλους. Πρόκειται για ένα spin-off με ενδιαφέρουσες ιδέες, αλλά και αρκετούς περιορισμούς που δεν του επιτρέπουν να αποτελέσει μια ολοκληρωμένη εμπειρία για το ευρύ κοινό αλλά μια ευπρόσδεκτη πρόκληση για όσους την αναζητούν ή για τους πιο…σκληροπυρηνικούς.

Το Review Code ήταν μια χορηγία της Bandai Namco Entertainment Greece.