Roguelikes παντού. Αν ένα franchise έχει χάσει την αίγλη του ή έχουν τελειώσει οι ιδέες τότε τι πιο ασφαλές από το να γίνει ένα ακόμα roguelike. Κάποιες σειρές έχουν καταφέρει να ξεχωρίσουν με τέτοιους τίτλους, άλλες όμως χρειάζονται κάτι παραπάνω για να καταφέρουν να μας πείσουν. Δεν ξέρω αν το Serious Sam είναι μια από αυτές ακόμα και αν η σειρά διέπεται από έναν αέρα νοσταλγίας. Η φόρμουλα της Croteam έμεινε ίδια εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες και αυτό ίσως να είναι το επιθυμητό. Οπότε όταν το επόμενο κεφάλαιο της σειράς φτιάχνεται από την Behaviour Interactive, τους δημιουργούς του Dead by Daylight, ομολογώ πως δεν ήμουν και ιδιαίτερος fan της ιδέας.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως δεν υπάρχει ιστορία με την κλασική έννοια της σειράς. Δεν υπάρχουν γραμμικά levels που διαδέχονται το ένα το άλλο μέχρι το τέλος. Αντί για αυτό η Behaviour Interactive χώρισε το παιχνίδι σε τρία Acts, που λειτουργούν ταυτόχρονα και ως επίπεδα δυσκολίας. Όσο ανεβαίνουμε ένα Act τόσο πιο σκληρά γίνονται τα τέρατα που συναντάμε αλλά ανοίγονται και οι επιλογές στον…Sam. Αυτό διότι το Shatterverse αναλαμβάνει να αποτυπώσει την παράνοια των παράλληλων συμπάντων και μας φέρνει πέντε διαφορετικούς Sam για να επιλέξουμε.
Το ξεκίνημα γίνεται με έναν χαμηλής ανάλυσης, Retro Sam, ενώ με νομίσματα που μαζεύουμε στα runs ξεκλειδώνουμε διαφορετικές παραλλαγές του που μοιάζουν λίγο με τυπικό checklist παρά με κάτι ιδιαίτερο. Στην αρχή όντως μοιάζει σαν gimmick, αλλά η αλήθεια είναι πως κάθε χαρακτήρας παίζεται αρκετά διαφορετικά ώστε να αξίζει να τους δοκιμάσουμε όλους. Κάθε διαφορετική εκδοχή του Sam κουβαλάει και διαφορετικό οπλοστάσιο και ικανότητες που ενισχύονται με τα κατάλληλα upgrades αλλά και με builds που είτε θα είναι καταστροφικά είτε…της υπομονής. Καμία από αυτές τις ικανότητες δεν είναι απαραίτητη για να κερδίσουμε, ούτε αλλάζει δραματικά το πώς παίζουμε. Είναι όμως ένα ωραίο μπόνους πάνω στα όπλα και δείχνει προς ποια κατεύθυνση πηγαίνει το παιχνίδι – δηλαδή προς το co-op.
Εκεί όπου το παιχνίδι ανοίγεται είναι στις “Ανωμαλίες”. Στο δεύτερο Act αυτές είναι προαιρετικές, στο τρίτο υποχρεωτικές και κάθε μία αλλάζει σημαντικά τους κανόνες του run. Μερικές είναι απλά ενοχλητικές, όπως αυξημένη ζημιά από τα τέρατα ενώ άλλες όπως άπειρα άλματα, μόνιμη κάμερα τρίτου προσώπου ή μικροσκοπικοί αντίπαλοι αλλάζουν τόσο τον τρόπο που παίζουμε όσο και την γενικότερη εικόνα μας. Υπάρχουν και άλλες ανωμαλίες που μας καλούν να γίνουμε πιο στρατηγικοί και, ανάλογα το πως μας αρέσει να παίζουμε, γίνονται είτε εκνευριστηκά στοιχεία είτε ευχάριστες παραλλαγές. Έχει να κάνει με την προσωπική μας προτίμηση.
Ένα run διαρκεί περίπου 30 με 45 λεπτά και περιλαμβάνει εννέα στάδια, ανάμεσά τους τρεις αρένες με αφεντικά. Σε co-op, αν πεθάνουμε όλοι μαζί το run τελειώνει αμέσως. Μόνοι μας έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία, αρκεί να επιβιώσουμε μέχρι τον επόμενο γύρο μετά τον πρώτο μας θάνατο. Ωστόσο, αυτό που πρέπει να έχουμε πάντα κατά νου είναι πως ανάλογα το πόσοι παίζουν μαζί μας τόσο ανεβαίνει και η δυσκολία στα τέρατα, μια δυσκολία που δενμ είναι πάντα σταθεροί αφού ορισμένα από αυτά μπορεί να πέφτουν αμέσως ενώ άλλα να χρειάζονται όλα μας τα πυρομαχικά. Και μιλώντας για πυρομαχικά, ανάμεσα στα stages πηγαίνουμε και στο κεντρικό hub, αγοράζουμε νέα όπλα, φαρμακεία και αναβαθμίσεις με το νόμισμα που μαζεύουμε.
Κάθε run ξεκινάει με ένα βασικό πιστόλι και ένα όπλο από το αρχικό σεντούκι και ό,τι είχαμε αγοράσει προηγουμένως από το κεντρικό μενού αργεί να εμφανιστεί και εμφανίζεται συνήθως μετά το πρώτο αφεντικό. Μέχρι τότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ψάχνουμε αντικαταστάσεις, να συγκρίνουμε σπανιότητα και στατιστικά, και να αποφασίζουμε αν αξίζει η αλλαγή. Αυτό θυμίζει πολύ περισσότερο την λούπα ενός looter shooter παρά ένα κλασικό Serious Sam, με τη διαφορά πως όλο αυτό το loot εξαφανίζεται στο τέλος του run. Το να σταματάμε για να διαβάσουμε νούμερα πάνω σε ένα όπλο είναι το τελευταίο πράγμα που θέλουμε να κάνουμε μέσα σε μια σειρά φτιαγμένη για ανελέητο, αδιάκοπο πυροβολισμό.
Συγκεκριμένα, το ξεκλείδωμα νέων όπλων απαιτεί αρκετό grinding, κάτι που από μόνο του δεν είναι πρόβλημα σε ένα roguelite, αφού η επανάληψη είναι μέρος της “συμφωνίας”. Το πρόβλημα είναι πως αυτό το grind συνοδεύεται από δωμάτια και διαδρόμους που μοιάζουν εντυπωσιακά μεταξύ τους, με ελάχιστη πραγματική τυχαιότητα στη δομή των runs. Μετά από τέσσερις ώρες παιχνιδιού όλα τα runs είχαν αρχίσει να μπερδεύονται στο μυαλό μου, δεν θυμόμουν ποιο δωμάτιο ανήκε σε ποιο run και αυτό είναι από τα πιο επικίνδυνα πράγματα που μπορεί να πάθει ένα roguelite, αφού η αίσθηση της φρεσκάδας σε κάθε προσπάθεια είναι σχεδόν προϋπόθεση για να κρατήσει το οποιοδήποτε ενδιαφέρον.
Κάτι ανάλογο φαίνεται να δανείστηκε το παιχνίδι και από τη σύγχρονη τριλογία του Doom καθώς και από το περσινό reboot του Painkiller. Στις αρένες εμφανίζονται συχνά ζόμπι που λειτουργούν σαν “κρέας” για την αναπλήρωση της ζωής μας, αρκεί να τα χτυπήσουμε και μετά να τα αποτελειώσουμε από κοντά. Το πρόβλημα εδώ, για μένα τουλάχιστον, δεν είναι η υλοποίηση ενός τέτοιου τρόπου για την αναπλήρωση της υγείας. Είναι πως όλα χρησιμοποιούν το ίδιο animation θανάτου μέσα στο πλήθος, οπότε δύσκολα ξεχωρίζουμε ποιο ακριβώς χτυπάμε και η καθυστέρηση πριν ξαναρχίσουμε να πυροβολούμε μερικές φορές μπορεί να μας κοστίσει ολόκληρο το run, ειδικά όταν όλα έρχονται κατά πάνω μας χωρίς έλεος.
Στην ποικιλία των τεράτων επιστρέφουν αρκετά γνωστά από τα κύρια παιχνίδια, όπως τα Gnaar, οι Aludran Reptiloid, οι Beheaded Bomber και Kamikaz και άλλοι τόσοι. Το να τους αναγνωρίσουμε δεν είναι δύσκολο, το πρόβλημα βρίσκεται στην ισορροπία της παρουσίας τους σε κάθε αρένα. Συνήθως αντιμετωπίζουμε κυρίως μικρά Gnaar, με σποραδικές εμφανίσεις ταύρων και Reptoloids και το αποτέλεσμα μοιάζει περισσότερο με τυχαίο σωρό παρά με καλοσχεδιασμένη παραγωγή εχθρών. Στα βασικά παιχνίδια της σειράς οι συγκρούσεις θυμίζουν γρήγορη παρτίδα σκάκι, όπου πρέπει να αντιδράσουμε άμεσα ανάλογα με τον αριθμό και το είδος των εχθρών αλλά εκεί η ποικιλία και ο αριθμός τους ήταν προκαθορισμένος. Εδώ αυτή η αίσθηση λείπει σχεδόν εντελώς, οι εχθροί απλά εμφανίζονται και τρέχουν καταπάνω μας χωρίς ιδιαίτερη σκηνοθεσία με ατελείωτο το απόθεμα πυρομαχικών να μειώνεται γρήγορα και να αφαιρεί ένα ακόμα επίπεδο στρατηγικής, αφού δεν χρειάζεται ποτέ να διαχειριστούμε τις σφαίρες μας.
Το πιο παράξενο και ίσως μεγαλύτερο πρόβλημα του Shatterverse όμως είναι πως το ίδιο το shooting δεν είναι ιδιαίτερα “βαρύ” και ικανοποιητικό, κάτι σχεδόν ασυγχώρητο για ένα παιχνίδι όπου περνάμε το μεγαλύτερο κομμάτι του χρόνου μας πυροβολώντας. Τα όπλα χτυπάνε χωρίς το βάρος και το feedback που περιμένουμε από τη σειρά και αυτό γίνεται ακόμα πιο αισθητό με τις δύο νέες κινήσεις που προσπαθούν να δώσουν στη μάχη ένα πιο σύγχρονο ύφος. Οι κινήσεις αυτές καθαυτές δεν είναι κακές, όμως έχουν μια αίσθηση αιώρησης και ανακρίβειας και αρκετές φορές δεν καταλαβαίνεις πότε ακριβώς τα πόδια σου ξαναβρίσκονται στο έδαφος. Σε συνδυασμό με τη σκοποβολή που ήδη υστερεί, το αποτέλεσμα είναι μάχες που δεν αγγίζουν το επίπεδο ικανοποίησης που περιμένουμε από ένα παιχνίδι με το όνομα Serious Sam, πόσο μάλλον από ένα roguelike.
Δεν θα αναφερθώ στα UI glitches και σε μερικά bugs που μπορεί να προκύψουν – εξάλλου μιλάμε για την Behaviour Interactive οπότε δεν περιμένω και πάρα πολλά. Αλλά όταν μιλάμε για ένα παιχνίδι πολυσύμπαντος και πόσο μάλλον για ένα κατακερματισμένο πολυσύμπαν, αλλά στην πράξη έχουμε μόλις πέντε διαφορετικούς Sam, αυτό βγάζει μια αίσθηση βιασύνης ή προάγγελο επι-πληρωμής DLC για το μέλλον. Φαντάζει ως το ελάχιστο που μπορούσαν να βάλουν οι devs εδώ και αυτό το “ελάχιστο”, περιγράφει αρκετά καλά όλο το Shatterverse. Θα μου πειτε, πόσους Sam θα μπορούσαν να βάλουν και να είναι διαφορετικοί, και θα σας απαντήσω πως θα μπορούσαν να βάλουν έναν και ανάλογα τα builds που δημιουργούμε, στο τέλος κάθε run να “ξεκλειδώνουμε” ένα διαφορετικό Variant σαν Gallery ή κάτι αντίστοιχο. Δείτε, για παράδειγμα, το πως καταλήγουν οι Operators του Risk of Rain 2 όταν γεμίζουν πάνω τους με αντικείμενα, που είναι σαν Χριστουγεννιάτικα Δέντρα. Καταλαβαίνετε, ελπίζω, τι εννοώ.
Πήγα να ξεχάσω και το πιο εκνευριστικό κομμάτι όλης της εμπειρίας. Είτε παίζουμε μόνοι μας, είτε με φίλους μας, η “ιστορία” που υπάρχει εδώ κουράζει πάρα πολύ γρήγορα. Κουράζει με την έννοια ότι οι χαρακτήρες που μας βοηθούν, οι χαρακτήρες που μας υποστηρίζουν αλλά και οι παραλλαγές του Sam που βρίσκουμε και ξεκλειδώνουμε, δεν σταματάνε να μιλάνε. ΔΕΝ. ΤΟ. ΒΟΥΛΩΝΟΥΝ. ΠΟΤΕ. Και δεν είναι ότι λένε κάτι ενδιαφέρον ή σημαντικό. Τις περισσότερες φορές είναι το γλειώδες “Marvel Humour” που τις περισσότερες φορές είναι άστοχο ενώ άλλες φορές είναι παραμίλημα χωρίς ουσία ή νόημα. Πόσο θα ήθελα να κλείνω αυτούς τους διαλόγους.
Τέλος, κάτι άλλο που αξίζει αναφοράς είναι τα γραφικά και η γενικότερη ατμόσφαιρα του τίτλου. Έχουμε να κάνουμε μια “πιο 3D γραφικά”, με μια πιο μοντέρνα εικόνα χάρη στην Unreal Engine 5. Η χρήση της μηχανής όμως φέρνει και αρκετές αλλαγές στην λογική αφού πλέον δεν έχουμε “φυσική” κίνηση εχθρών και πτωμάτων αλλά πιο μαγκωμένα, χορογραφημένα μοντέλα και animations. Ομολογώ βέβαια πως τα χρώματα είναι αρκετά έντονα και ευχάριστα στο μάτι αποτυπώνοντας μια ιδιαίτερη ποικιλία που ταιριάζει με την λογική του Shatteverse (multiverse). Παράλληλα, η απόδοση σε έναν υπολογιστή με AMD Ryzen 7 5800X3D, μια NVIDIA RTX 4070 και 64GB RAM ήταν αρκετά καλή χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα ή πτώσεις στα καρέ – ίσως κάποιες μικρές όταν έπεφτε πολύ ξύλο αλλά τίποτα το ενοχλητικό.
Συμπέρασμα
Το Serious Sam: Shatterverse είναι ένα απλό roguelite, που δεν ξεφεύγει φοβερά από τα δεσμά του. Μπορεί να έχει τυχαιότητα στα run και στο loot που θα βρούμε και ένα εύλογο χρονικό διάστημα για να το ξεκλειδώσουμε, όμως θα μπορούσε να είναι κάτι πολύ παραπάνω. Δεν είναι η καλύτερη δυνατή εκδοχή του Serious Sam. Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται κυρίως στην προσέγγιση στις μάχες, που στηρίζονται υπερβολικά στην τύχη, στο τι θα πέσει από τα chests ή ποιες αναβαθμίσεις θα βρούμε μέσα στο τρέξιμο. Οι εχθροί στις αρένες επίσης λιγοστεύουν αριθμητικά, όμως αυτό δεν είναι το ζήτημα, αφού πάνω από 500 kills σε ένα μόνο run δεν είναι σπάνιο φαινόμενο. Το ζήτημα είναι η έλλειψη ποικιλίας και σχεδιασμού στην τοποθέτησή τους.
Παρόλα αυτά, δεν θα έλεγα πως το Shatterverse είναι απαραίτητα κακό παιχνίδι, απλά μπορεί να γίνει ενοχλητικό. Είναι ένα roguelite που διασκεδάζει περισσότερο σε co-op παρά solo, με αρκετές έξυπνες ιδέες που δεν υλοποιούνται στο 100%. Δεν είναι το άλμα που θα περιμέναμε στο ήδη εθιστικό είδος ή ένα που θα αναδείξει το Serious Sam. Το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει με το ελάχιστο δυνατό για να λειτουργήσει απλά η ιδέα.
Αν παίζουμε κυρίως για να περάσουμε ώρα με φίλους, παίζοντας χωρίς μεγάλες απαιτήσεις, το Shatterverse κάνει καλά τη δουλειά του. Αν όμως ψάχνουμε την ένταση που μας έμαθαν τα κύρια παιχνίδια της σειράς, καλύτερα να κρατήσουμε τις προσδοκίες μας χαμηλά, τουλάχιστον μέχρι να δούμε αν κάποιο μελλοντικό patch έρθει να γεμίσει τα κενά που αφήνει αυτή η πρώτη εκδοχή.
Serious Sam: Shatterverse
Το πολυσύμπαν δεν άνοιξε αρκετά για τον Sam καθώς μας φέρνει ένα roguelite σκελετό που ενώ μπορεί να μας διασκεδάσει, τουλάχιστον στο co-op κομμάτι, χάνει την μάχη ενάντια στην δική του τυχαίοτητα.
Τα καλά
- Οι δύο νέες κινήσεις προσθέτουν μια κάποια ποικιλία
- Τα Anomalies προσφέρουν κάτι διαφορετικό
- Οι πέντε διαφορετικοί χαρακτήρες φέρουν μοναδικές ικανότητες
Τα όχι και τόσο καλά
- Η τυχαιότητα του loot σπάει τον ρυθμό
- Ελλιπής ποικιλία στους Sam
- Δεν υπάρχει ιδιαίτερο στρατηγικό βάθος στο gameplay
- Αδιάφορο, επαναληπτικό soundtrack
