H.P. Lovecraft. Λίγοι συγγραφείς κατάφεραν να αφήσουν τόσο βαθύ αποτύπωμα στον τρόμο. Ο κόσμος του δεν βασίζεται μόνο σε τέρατα που κρύβονται στο σκοτάδι, απόκοσμα πλάσματα ή διαγαλαξιακές θεότητες. Βασίζεται στην ιδέα πως πίσω από την πραγματικότητα που γνωρίζουμε υπάρχει κάτι αρχαίο, ακατανόητο και αδιάφορο για την ανθρώπινη ύπαρξη, κάτι που το ανθρώπινο μυαλό αδυνατεί να αφουγκραστεί. Πόλεις γεμάτες μυστικά, άνθρωποι που αναζητούν απαντήσεις συχνά και εύχονται να μην τις είχαν βρει ποτέ και γνώση που αντί να προσφέρει λύτρωση, γίνεται η αρχή της παράνοιας. Η αίσθηση του κοσμικού τρόμου έχει επηρεάσει αμέτρητα έργα τέχνης και βιντεοπαιχνίδια, όμως λίγα από αυτά καταφέρνουν να αποδώσουν πραγματικά την ασφυκτική ατμόσφαιρα των ιστοριών του. Εξάλλου, το όνομα και μόνο του Lovecraft τυπώνει χρήματα, οπότε το να πετάμε ένα “Cthulu” ή πως πρόκειται για “ένα Lovecraftian έργο” δίπλα από ένα όνομα, σημαίνει πως θα προσελκύσει και το αντίστοιχο κοινό.
Το The Sinking City, από μεριάς του, ήταν ένα αντίστοιχο έργο γεμάτο αντιθέσεις, προβλήματα, δράματα και, μερικές φορές, αδιαφορία. Για κάποιους, τα προβλήματά του ήταν αρκετά για να επισκιάσουν την εμπειρία, για άλλους όμως η έρευνα, η εξερεύνηση και η ασφυκτική ατμόσφαιρα του κόσμου του ήταν αρκετά για να το κάνουν να ξεχωρίσει. Έξι χρόνια αργότερα, η Frogwares επιστρέφει στον κόσμο του Lovecraft με μια συνέχεια που παίρνει μια μάλλον απρόσμενη κατεύθυνση.
Το The Sinking City 2 αφήνει πίσω τον ανοιχτό κόσμο και μεγάλο μέρος των ερευνητικών μηχανισμών του πρώτου, για να γίνει κάτι διαφορετικό, κάτι που ίσως έχουμε ξαναδεί και μοιάζει πιο πολύ με επιρροή παρά με κάτι μοναδικό. Θα λέγαμε, με κάθε επιφύλαξη, πως αποτελεί μια διαφορετική ματιά ως ένα Resident Evil-inspired παιχνίδι, παρά ως ένα Lovecrafting Exploration/Horror. Η αλλαγή δουλεύει καλά σε ορισμένα σημεία, αλλά δημιουργεί και το ερώτημα του τι γίνεται όταν διορθώνεις όσα δεν άρεσαν στο πρώτο παιχνίδι αλλά το έκαναν διαφορετικό.
H ιστορία του δεύτερου παιχνιδιού μοιάζει να είναι αυτοτελής μιας και δεν χρειάζεται να έχουμε παίξει το πρώτο για να καταλάβουμε τα γεγονότα. Η σύνδεση των δύο τίτλων περιορίζεται κυρίως στο σκηνικό, δηλαδή μια πόλη που βουλιάζει και βασανίζεται από απόκοσμα πλάσματα. Συγκεκριμένα, στο πρώτο, η πόλη του Oakmont βούλιαζε εξαιτίας της Cthylla, κόρης του Cthullu και μιας Eldritch God που θα συναντήσουμε αρκετές φορές στους γρίφους και τις αναφορές. Στην τότε ιστορία, ο πρωταγωνιστής προσπαθούσε να ξεφύγει από τα δυσοίωνα τέλη που κατέληγε λόγω του μυστηρίου της Cthylla, είτε θυσιάζοντας τον εαυτό του είτε ελευθερώνοντας το τέρας είτε μεταφέροντας την καταστροφή στη Βοστώνη.
Στο The Sinking City 2 θα βρεθούμε στο Arkham της δεκαετίας του 1920, σε μια πόλη που βουλιάζει για διαφορετικούς λόγους. Τα τελευταία πλοία εκκένωσης ετοιμάζονται να φύγουν, οι κάτοικοι που έχουν επιβιώσει εγκαταλείπουν την ζωή τους εκεί και ο πρωταγωνιστής μας, o Calvin Rafferty, μένει εκεί για να μπορέσει να ξυπνήσει την σύντροφό του, Faye Bennett, μετά από ένα τελετουργικό που πήγε στραβά και την εγκλώβισε σε έναν ατέρμονα ύπνο. Φυσικά, μιλώντας για Lovecraftian εμπνευσμένο έργο, αυτό που ξεκίνησε σαν μια απλή αποστολή διάσωσης μετατράπηκε σύντομα σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό.
Ως κάποιος που δεν έχει παίξει το πρώτο παιχνίδι, δεν μπορώ να κρίνω πολλά για την τότε δουλειά της ομάδας ανάπτυξης. Ξέρω πως το Oakmount ήταν ένας πιο ανοιχτός κόσμος γεμάτος μυστικά και υποθέσεις που έπρεπε να λυθούν για να προχωρήσει η ιστορία. Αυτό, όπως φαίνεται, υπάρχει και εδώ απλά σε λίγο διαφορετικό βαθμό με την έννοια ότι εστιάζουμε περισσότερο στην επιβίωση και στις μάχες λύνοντας παράλληλα περιβαλλοντικούς γρίφους.
Η πόλη της Arkham φαντάζει πιο γραμμική, με πλημμυρισμένες γειτονιές τις οποίες διασχίζουμε με ένα μικρό καΐκι και σημεία ενδιαφέροντος που καλούμαστε να εξερευνήσουμε είτε για να βρούμε αντικείμενα και απαραίτητα στοιχεία, είτε για να προχωρήσουμε την ιστορία ξεκλειδώνοντας νέες γειτονιές. Θα βρεθούμε σε μεγάλες αλλά κλειστές τοποθεσίες, γεμάτες γρίφους, κλειδωμένες πόρτες και μονοπάτια που ξεκλειδώνουν σιγά σιγά καθώς προχωράει η ιστορία χωρίς να περιμένουμε κάτι να συμβεί. Ευτυχώς, αυτή η διαφοροποίηση στην δομή του κόσμου δημιουργεί ένα αίσθημα μυστηρίου, έντασης, αμφιβολίας και κινδύνου που αρμόζει στην υπάρχουσα ατμόσφαιρα και διήγηση. Η πόλη εδώ είναι κατακερματισμένη, πλημμυρισμένη, βρέχει συνεχώς και η κάθε γειτονιά έχει οχήματα, εμπόδια και αντικείμενα να κλείνουν προσβάσεις και να ενισχύουν αυτό το αίσθημα εγκλωβισμού.
Ο περιορισμός γίνεται πιο αισθητός στην πολλή αρχή του παιχνιδιού καθώς οι πλημμυρισμένοι δρόμοι του Arkham δημιουργούν μια παλινδρόμηση που επαναλαμβάνεται μέχρι αηδίας. Δένουμε την βάρκα μας σε μια αποβάθρα, αφαιρούμε εμπόδια, βρίσκουμε γρίφους, παλεύουμε ζόμπι και άλλα πλάσματα, λύνουμε τους γρίφους, ανοίγουμε πύλες για να περάσουμε και πάμε στο επόμενο εμπόδιο το οποίο μπορεί να μας υποχρεώσει να γυρίσουμε σε προηγούμενο σημείο για να βρούμε αυτό το κάτι που λείπει. Όλη αυτή η λούπα λειτουργεί κυρίως σαν εισαγωγή στο σύστημα των γρίφων και όσο προχωράει το παιχνίδι γίνεται καλύτερο.
Όσο προχωράμε λοιπόν, τα σημεία που θα εξερευνήσουμε γίνονται μεγαλύτερα, πολύπλοκα, τα puzzle πιο έξυπνα, οι στενοί διάδρομοι ανοίγουν σε σπίτια με πολλαπλά περάσματα και τα κουραστικά εμπόδια αντικαθίστανται από κλειδιά με ενδιαφέρουσες παραλλαγές. Κάτι που παρατήρησα στον πρώτο μεγάλο χώρο, όπως το Hotel Annex, είναι πως γίνεται ένα έξυπνο “παιχνίδι” με τον τρόμο και την ανατριχιαστική ατμόσφαιρα. Αντικείμενα μπροστά σε πηγές φωτός δημιουργούν ρεαλιστικά ζωντανές σκιές, ήχοι που δεν εξηγούνται αμέσως μας κάνουν να ανησυχούμε και η τοποθέτηση των πτωμάτων που απλωμένα σε δωμάτια και χώρους δημιουργούν την αβεβαιότητα που προαναφέραμε κυρίως για τον λόγο ότι δεν ξέρεις ποτέ ποιο από αυτά θα σηκωθεί και θα αρχίσει να σε κηνυγάει.
Μια ακόμα μικρή αλλά ωραία πινελιά είναι τα ραδιόφωνα που είναι σκορπισμένα στους χάρτες, με εκπομπές που θυμίζουν έντονα το Night Springs του Alan Wake. Κάποιες ιστορίες είναι απλώς τρομακτικές, άλλες λειτουργούν σχεδόν σαν προφητεία για το πώς θα κλείσει η πλοκή, άλλες σαν μια μικρή παρομοίωση με τον πρωταγωνιστή και την συντροφό του και άλλα απλές ιστορίες τρόμου. Κατορθώνουν όμως να μας κρατήσουν το ενδιαφέρον αφού στάθηκα αρκετές φορές να τις ακούσω ολόκληρες αντί να προχωρήσω άμυαλα στην αποστολή.
Το The Sinking City 2 βασίζεται στον συνδυασμό της εξερεύνησης και των γρίφων με την επιβίωση και τις διάφορες μάχες. Σε σχέση με τον πρώτο τίτλο όμως, θυσιάζει την πολυπλοκότητα και την εστίαση στην έρευνα καθώς την απλοποιεί αρκετά. Ο Calvin δεν είναι ένας ντετέκτιβ αλλά ένας εναλλακτικός Indiana Jones με ενδιαφέρον στο κοσμικό, που έχει αναλάβει να σώσει την σύντροφό του, κάτι που βρίσκεται συνεχώς στο επίκεντρο. Για την έρευνα, η οποία γίνεται για να λύσουμε τους γρίφους, υπάρχει ένα φανταστικός πίνακας όπου μπορούμε να βάλουμε και να συνδέσουμε τα ευρύματά μας με σκοπό να αποκτήσουμε τα διάφορα skill points. Όλοι οι γρίφοι είναι γρίφοι λογικής, που πρέπει απλά να συνδυάσουμε τα ευρύματα για να καταλάβουμε την λύση σε ένα puzzle και τίποτα άλλο.
Μιλώντας για μάχη, το The Sinking City 2 φαίνεται να επηρεάζεται πάρα πολύ από την Capcom και την σειρά Resident Evil μιας και ο Calvin αντιμετωπίζει πολλά διάφορα πλάσματα και καλείται να επιβιώσει συνεχώς. Η πλημμύρα έφερε στην επιφάνεια τα Slithers, σκουλίκια τα οποία μαζεύονται σε πλήθη και μπαίνουν μέσα στα σώματα των νεκρών για να τα ελέγξουν και έτσι γίνονται εναλλακτικά ζόμπι. Πέρα από αυτά, υπάρχουν διαφορετικά τέρατα όπως κάτι τετράποδα φρικιά που πηδάνε όλη την ώρα πάνω μας, χοντρά πτώματα που ανοίγουν το κεφάλι τους και πετάνε τοξικές βολές και διάφορα άλλα. Κάθε τέρας έχει την δική του ιδιαιτερότητα και αδυναμίες αλλά δεν είναι απλά “κρέατα” για να σκοτώσουμε. Είναι έξυπνα, σκέφτονται αρκετά καλά για τον τύπο τους, μπορεί να μας πετάνε αντικείμενα αν απομακρυνθούμε, αποφεύγουν επιθέσεις με σπασμωδικές, απότομες κινήσεις και μπορεί να ξανασηκωθούν αν δεν πατήσουμε τα σκουλίκια που βγαίνουν από το σώμα τους.
Στην ίδια φλέβα με τα Resident Evil έχουμε ελάχιστα πυρομαχικά κάθε φορά και έναν αρκετά μικρό αποθηκευτικό χώρο που μας αναγκάζει να παίρνουμε στιγμιαίες αποφάσεις για το αν θα πάρουμε ένα αντικείμενο ή θα το αφήσουμε. Υπάρχει και Crafting το οποίο μας επιτρέπει να φτιάξουμε Healing Items και πυρομαχικά επί τόπου αλλά και πάλι μας περιορίζει γιατί θέλει αρκετά υλικά για τα πιο προηγμένα αντικείμενα. Όταν λοιπόν οι πόροι μας τελειώνουν καλούμαστε να πάρουμε αποφάσεις για το πως θα προσεγγίσουμε την εκάστοτε κατάσταση. Σε πολλά κτίρια τα τέρατα είναι απλωμένα ή συγκεντρωμένα σε δωμάτια. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορούμε απλά να φύγουμε και να μην τα αντιμετωπίσουμε, σε άλλες όμως πρέπει να τα σκοτώσουμε. Εκεί είναι που μαθαίνουμε για τα καλά πως να παλεύουμε χωρίς σφαίρες. Ήταν πολλές οι φορές που πέθανα μέχρι να βρω την χρυσή τομή. Η χρυσή τομή έρχεται στην μορφή της αποφυγής την κατάλληλη στιγμή και την αντεπίθεση με μπουνιές και πατήματα. Βέβαια, ακόμα και τότε, οι μπουνιές δεν δουλεύουν όπως θα έπρεπε, με την έννοια ότι τα τέρατα δεν νιώθουν τίποτα και μένουν βράχοι στο σημείο τους και η μόνη στιγμή που μπορεί να είμαστε ασφαλείς να επιτεθούμε είναι όταν παραπατούν και πέφτουν ώστε να τα πατήσουμε.
Υπάρχουν και μάχες με mini-bosses που γενικότερα δεν ενθουσιάζουν περισσότερο λόγω του σχεδιασμού τους. Κάθε τέτοια μάχη είναι μια μικρή αρένα με κύματα εχθρών και ατελείωτα κιβώτια πυρομαχικών, χωρίς ιδιαίτερη φαντασία στη σχεδίαση. Θα μπορούσαν να είναι μάχες με περιβαλλοντικούς γρίφους ή στοιχεία επιβίωσης που θα τις έκαναν να διαφέρουν αλλά εδώ επιλέχθηκε η πιο “εύκολη” οδός. Το ουδέτερο soundtrack μετατρέπει μια ήδη μέτρια μάχη σε ρουτίνα και το τελευταίο τέταρτο του παιχνιδιού γεμίζει με τέτοιες μικρές αρένες, κάτι που απλώνει τη διάρκειά του χωρίς πραγματικό λόγο.
Τα skill points που ξεκλειδώνουμε μέσω του πίνακα στοιχείων μάς επιτρέπουν να χρησιμοποιούμε τρεις ικανότητες και μία ειδική ικανότητα ταυτόχρονα, εξοπλίζοντάς τες στην μάσκα που έχουμε μαζί μας. Θεωρητικά, αυτές οι ικανότητες θα έπρεπε να αλλάζουν αρκετά τον τρόπο παιχνιδιού ή την αποτελεσματικότητά μας όμως καθόλη την διάρκεια ένιωσα πως δεν υπήρξε ιδιαίτερα διαφορά με ή χωρίς αυτές. Ίσως φταίει το γεγονός ότι σε ένα playthrough δεν προλαβαίνουμε να ξεκλειδώσουμε τις καλύτερες αναβαθμίσεις και μένουμε με τις πιο αδύναμες, όπως πιο γρήγορη εναλλαγή όπλων ή λίγο παραπάνω πυρομαχικά όταν φτιάχνουμε σφαίρες.
Η φάση είναι πως ο γενικότερος σχεδιασμός του The Sinking City 2 είναι αρκετά παρόμοιος με αυτόν των πρόσφατων Resident Evil. Μάζεμα κλειδιών, καθάρισμα δωματίων, συνεχές backtracking στους ίδιους χώρους, αποφυγή ζόμπι, διαχείριση πόρων και το γνωστό tetris στο inventory. Πάνω σε αυτό ο κόσμος του Lovecraft προσθέτει κάτι δικό του όπως τα σημειώματα από αιρετικούς με περιγραφές αιματηρών τελετουργιών, νύξεις σε ιστορίες του συγγραφέα, τοπία βρεγμένα και χωρίς κάποιο χρώμα και έναν τρόμο που έχει ήδη συμβεί, με τις συνέπειές του να ακολουθούν τον πρωταγωνιστή σαν σκιά.
Και η ατμόσφαιρα είναι αυτή που “κρατάει” το παιχνίδι, όχι η ίδια η ιστορία. Το μεγαγχολικό γκριζοπό τοπίο, η ασταμάτητη βροχή, η πλημμύρα, ο θάνατος που μοιάζει μια απλή καθημερινότητα αντί για μια τραγική κατάσταση, τα εξωπραγματικά πλάσματα και το μυστήριο των Eldritch Gods συνθέτουν ένα ελκυστικό σκηνικό, ειδικά για τους λάτρεις του Lovecraft αλλά η ιστορία περιέχει αρκετές κλισέ ανατροπές και σχόλια του πρωταγωνιστή που δεν πρόσθεταν τίποτα ουσιώδες. Ο Celvin δεν είναι τόσο άχρωμος όσο ο ήρωας του πρώτου παιχνιδιού, ωστόσο δεν κατάφερε να συγκινήσει ή να δείξει ότι εδώ υπάρχει κάτι επείγον – και σε αυτό δεν βοηθάνε και οι εκφράσεις του. Περνάει το πρώτο τμήμα του παιχνιδιού μόνος, σχεδόν αδιάφορος μπροστά στη φρίκη του Arkham, χωρίς να μιλάει με κανέναν και όταν επιτέλους αποκτά κάποιον συνομιλητή είναι ήδη αργά για να νιώσουμε κάποια πραγματική σύνδεση.
Το στοιχείο που μου άρεσε περισσότερο μαζί με την ατμόσφαιρα είναι η δομή και η αποτύπωση του κόσμου αλλά και η γενικότερη σχεδίαση. Η μουντίλα που έχει το περιβάλλον αποτυπώνεται όμορφα με την υφή σε κτίρια, εμπόδια και το νερό να είναι σχεδόν ρεαλιστική με την αντίστοιχη υγρασία να αποδίδεται εξίσου καλά. Καθόλη την διάρκεια ένιωθα ότι περιπλανιόμουν σε έναν βάλτο, σε έναν κόσμο που δεν σταματάει ποτέ να είναι υγρός. Αντίστοιχα, τα σχέδια των τεράτων είναι αποκρουστικά, με περισσότερες λεπτομέρειες στα ζομπι που όταν τα πυροβολούμε χάνουν στρώματα δέρματος για να δείξουν από κάτω τον σκελετό τους. Αντίθετα, ορισμένα animations, κυρίως κατά την διάρκεια των cutscenes μας αφήνουν να ζητάμε κάτι παραπάνω, ειδικά σε εκφράσεις και lipsyncing (μιας και οι χαρακτήρες φαίνονται σαν να κάνουν “duck face”).
Η ομορφιά του παιχνιδιού αποτυπώνεται και στην γενικότερη απόδοση καθώς σε έναν υπολογιστή με AMD Ryzen 7 5800X3D, μια NVIDIA RTX 4070 και 64GB Ram δεν αντιμετώπισα απολύτως κανένα πρόβλημα. Όλες οι ρυθμίσεις ήταν στο Ultra για 1080p με DLSS Antialiasing και κανένα frame generation, και δεν έπεσα ποτέ κάτω από τα 60fps, διατηρώντας μια βουτυρένια εμπειρία μέχρι και το τέλος.
Συμπέρασμα
Η Frogwares δεν είπε ψέματα όταν περιέγραψε το The Sinking City 2 ως το “πιο τολμηρό και ολοκληρωμένο παιχνίδι του στούντιο μέχρι σήμερα“. Θυσιάζοντας την ιδέα του πρώτου παιχνιδιού, με τις υπερφυσικές έρευνές του, η ομάδα δοκιμάζει κάτι διαφορετικό και στο μεγαλύτερο κομμάτι πετυχαίνει. Οι επιρροές παραείναι εμφανείς αλλά γίνονται με τέτοιον τρόπο που σχηματίζεται κάτι διαφορετικό. Σαφώς, το σύστημα μάχης θα ωφελούνταν από περισσότερο playtesting και κάποιο feedback μιας και υπάρχουν…ιδιαιτερότητες, ενώ η αφήγηση χρειαζόταν πιο προσεκτική δουλειά, όμως αυτό είναι το καλύτερο που μπορούσε να πετύχει η ομάδα κάτω από δύσκολες συνθήκες ανάπτυξης. Είναι και αρκετά εντυπωσιακό που το παιχνίδι έφτασε στο να κυκλοφορήσει, αν αναλογιστούμε την κατάσταση που επικρατεί στην Ουκρανία, ακόμα και αν έφτασε σε ατελή αλλά αξιοπρεπή περιπέτεια.
The Sinking City 2
Η Frogwares εγκαταλείπει τον ανοιχτό κόσμο και τις έρευνες του πρώτου τίτλου για ένα κλειστό, γεμάτο γρίφους survival horror με έντονη Lovecraftian ατμόσφαιρα. Το αποτέλεσμα αναδεικνύει τις μάχες και τον σχεδιασμό των χώρων, αλλά υστερεί στην αφήγηση και στον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή.
Τα καλά
- Εξαιρετικά περιβάλλοντα και ατμόσφαιρα
- Απαιτητικοί και ευχάριστοι γρίφοι
- Ικανοποιητικό σύστημα μάχης αλλά...
Τα όχι και τόσο καλά
- ...με αρκετή ανισορροπία
- Απουσία ουσιαστικής έρευνας και αντίστοιχων μηχανισμών
- Ιστορία γεμάτη κλισέ και επαναλήψεις
