Δεν θα κρύψω πως αρχίζω να ξενερώνω με πολλά παιχνίδια. Παλιά, τα βιντεοπαιχνίδια μου άρεσαν ως ένα μέσο ξεσπάσματος, κάτι που μπορούσα να ανοίξω και να σπαμάρω επιθέσεις ανελέητα ώστε να βλέπω τα πάντα να πεθαίνουν γύρω μου. Μεγαλώνοντας, άρχισα να τείνω προς πιο ήρεμες εμπειρίες, με το Stardew Valley να παραμένει στην κορυφή των προτιμήσεών μου την στιγμή που, τώρα τελευταία, το Pokemon Pokopia συνεχίζει να με εντυπωσιάζει και να με εθίζει λόγω της ελευθερίας που προσφέρει στις κατασκευές του σε συνδυασμό με τα αξιολάτρευτα, αγαπημένα μας πλάσματα. Έτσι, όταν ένα νέο “cozy” παιχνίδι κάνει την εμφάνισή του, με ενδιαφέρει να δω αν καταφέρνει να “σβήσει” τον εθισμό όσων έχουν προηγηθεί ή αν μπορεί να θεωρηθεί ένα αξιόλογο παιχνίδι για όσους μπαίνουν για πρώτη φορά στο είδος.
Το Lou’s Lagoon είναι μια μεικτή εμπειρία, τουλάχιστον στο πως ένα τέτοιο παιχνίδι ανταποκρίνεται σε προσδοκίες που άλλοτε μπορεί να μην είχαμε. Πρόκειται για ένα παιχνίδι εξερεύνησης και κατασκευών σε μια παρόμοια φλέβα με το AIRHEART – Tales of broken Wings, ένα παιχνίδι που είχε κυκλοφορήσει πριν χρόνια αλλά ήταν αρκετά διασκεδαστικό και εθιστικό για αυτό που πρόσφερε. Στο Airheart είχαμε ένα αεροπλάνο που μπορούσαμε να αναβαθμίσουμε και να χρησιμοποιήσουμε για να εξερευνήσουμε ερείπια και άλλα σημεία ενδιαφέροντος. Στο Lagoon η λογική είναι παρόμοια αλλά και κάπως διαφορετική αφού το αεροπλάνο είναι ένα ακόμα από τα εργαλεία που θα χρησιμοποιήσουμε για την εξερεύνησή μας σε διαφορετικά νησιά.
Η ιστορία επικεντρώνει σε ένα σήμα κινδύνου από τον θρυλικό πιλότο και διανομέα Uncle Lou, το οποίο φτάνει την ίδια στιγμή που μια καταστροφική καταιγίδα ισοπεδώνει το αρχιπέλαγος Limbo. Φτάνουμε στο νησί του σαν συγγενής του, μόνο για να ανακαλύψουμε πως ο ίδιος έχει εξαφανιστεί χωρίς ίχνος. Έτσι, ξεκινάμε μια περιπέτεια για να βρούμε που είναι ο θείος μας, την στιγμή που καλούμαστε να ανοικοδομήσουμε τα διάφορα νησιά και κοινότητες των γύρω νησιών. Κάθε νησί έχει το δικό του βιότοπο και τους δικούς του κατοίκους, με αρκετή προσωπικότητα ώστε να μας κρατήσουν την προσοχή στην αρχή. Το πρόβλημα είναι πως οι περισσότεροι λειτουργούν κυρίως ως πρόσχημα για ακόμα μία παράδοση αντικειμένων, με το μυστήριο του Lou να χάνεται κάπου ανάμεσα σε δεκάδες τέτοιες αποστολές, αποστολές που μουδιάζουν τον εγκέφαλό μας και μας κάνουν να ξεχνάμε τον βασικό μας στόχο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πως η επείγουσα φύση της αναζήτησης αλλοιώνεται για χάρη του χαλαρού ρυθμού που επιβάλλει το crafting. Ο χαρακτήρας μας μπορεί να ανησυχεί για τον θείο του, όμως εμείς περνάμε την ώρα μας περιμένοντας να ολοκληρωθούν κατασκευές και η δημιουργία υλικών.
Εξερευνούμε, μαζεύουμε υλικά, φτιάχνουμε αντικείμενα, βοηθάμε τους κατοίκους και επεκτείνουμε το κάθε νησί λίγο παραπάνω. Το εργαλείο που μας βοηθάει σε όλο αυτό είναι το Swirler, ένα multi-tool που καλύπτει σχεδόν κάθε ανάγκη μας. Το ίδιο εργαλείο μαζεύει πόρους, λειτουργεί σαν glider για να πέφτουμε πιο ήπια από ψηλά, μετατρέπεται σε ανιχνευτή μετάλλων για κρυμμένους θησαυρούς, γίνεται καλάμι ψαρέματος και μας επιτρέπει να τοποθετούμε έπιπλα στη βάση μας. Το ίδιο αντικείμενο χρησιμοποιούμε για να απομακρύνουμε και πειρατές από τον δρόμο μας αντί να τους χτυπάμε, κάτι που ταιριάζει με τον γενικά μη βίαιο χαρακτήρα της εμπειρίας.
Στο κομμάτι του crafting και του χτισίματος είναι που γίνονται οι περισσότερες τριβές καθώς το σύστημα είναι αρκετά γραμμικό, χωρίς μεγάλη ποικιλία στον τρόπο που συνδυάζουμε υλικά, ενώ οι πιο σύνθετες συνταγές απαιτούν ειδικά μηχανήματα που επεξεργάζονται ένα αντικείμενο τη φορά με αρκετά αργό ρυθμό. Η δυνατότητα να αντιγράψουμε ή να πολλαπλασιάσουμε αυτά τα μηχανήματα είναι πολύ περιορισμένη, οπότε καταλήγουμε συχνά να περιμένουμε αντί να δημιουργούμε. Αντίστοιχα, στο χτίσιμο υπάρχει αρκετή ποικιλία σε διακοσμητικά κομμάτια, όμως ο διαθέσιμος χώρος είναι τόσο μικρός για μεγάλο μέρος του παιχνιδιού που το κίνητρο να πειραματιστούμε μειώνεται. Ακόμα και ο τρόπος που τοποθετούμε αντικείμενα είναι μη λειτουργικός και καταλήγουμε σε ένα χτίσιμο που εξυπηρετεί σχεδόν αποκλειστικά τις ανάγκες των αποστολών παρά τη δική μας δημιουργικότητα.
Στο άλλο κομμάτι της εξερεύνησης έχουμε το υδροπλάνο, το βασικότερο όχημά μας για να πετάμε και να επισκεπτόμαστε νέα νησιά. Ο χειρισμός του είναι καλός, ανταποκρίνεται καλά και γίνεται με τρόπο που δεν περιμέναμε από ένα cozy παιχνίδι. Υπάρχουν και επιλογές για βελτιώσεις που μας επιτρέπουν να προσαρμόσουμε την πτήση στο δικό μας στιλ. Μαζεύουμε loot τόσο στην επιφάνεια της θάλασσας όσο και ψηλά στον αέρα, ενώ έχουμε και time trials που έρχονται να δοκιμάσουν την ικανότητά μας στον χειρισμό αντί να λειτουργούν σαν extra διακοσμητικό. Το αεροπλάνο τρέμει αισθητά στις υψηλές ταχύτητες με το haptic feedback του χειριστηρίου να προσθέτει σε αυτή την αίσθηση και τα οπτικά effects γίνονται πιο έντονα όσο πλησιάζουμε στην καταιγίδα. Για αρκετά λεπτά τη φορά, η πτήση μάς κάνει να ξεχνάμε το επαναλαμβανόμενο loop του εδάφους, κάνοντάς το έτσι ίσως και το πιο αξιόλογο κομμάτι όλης της εμπειρίας.
Το πρόβλημα είναι πως ο μηχανισμός πτήσεων δεν αρκεί να καλύψει όλο τον χρόνο μας. Η βασική δομή του παιχνιδιού γίνεται προβλέψιμη πολύ γρήγορα και πολλές αποστολές είναι απλές μεταφορές ή συλλογές αντικειμένων χωρίς κάποια πραγματική επιβράβευση. Η ανοικοδόμηση μιας κοινότητας καταλήγει συχνά σε ένα μοτίβο που θα περιγράφαμε ως “χτίζουμε ένα μαγαζί, μας ευχαριστούν, φεύγουμε για το επόμενο νησί, επανέλαβε“. Η αργή παραγωγή αντικειμένων είναι και το πιο εκνευριστικό χαρακτηριστικό αφού μας αναγκάζει αρκετές φορές είτε να περιμένουμε άπραγοι είτε να περιφερόμαστε άσκοπα μέχρι να είναι κάτι έτοιμο. Η εμπειρία παραμένει χαλαρή, αυτό δεν μπορούμε να το αρνηθούμε, όμως μετά από κάποιες ώρες αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε τι ακριβώς πετύχαμε σε όλο αυτό το διάστημα.
Δεν το περίμενα να με ενοχλεί τόσο πολύ το gameplay αλλά σε αυτό φταίω και εγώ αφού ενθουσιάστηκα από την παρουσίαση του ίδιου του τίτλου. Συγκεκριμένα, το Lou’s Lagoon υιοθετεί ένα στυλ με έντονα κορεσμένη παλέτα χρωμάτων που ταιριάζει με το τροπικό, cozy ύφος του. Τα μοντέλα των χαρακτήρων αλλά και το περιβάλλον είναι εμπνευσμένα από την υφή και εμφάνιση παιχνιδιών όπως το Animal Crossing ή, πιο πρόσφατα, του Duskfade, με την γενική αισθητική να πετυχαίνει αυτό που υπόσχεται, ακόμα κι αν μοιάζει αρκετά με το σύγχρονο στυλ των παιχνιδιών του είδους.
Ως cozy game, το Lou’s Lagoon θα ταίριαζε ιδανικά στο Nintendo Switch 2 αν η απόδοσή του δεν ήταν τόσο άθλια. Εδώ στοχεύεται δυναμική ανάλυση αλλά η εικόνα στο Switch 2 είναι καθαρή αλλά υπάρχουν και αρκετά προβλήματα που αλλοιώνουν, κατά πολύ, την εμπειρία. Για παράδειγμα, τα screen-space reflections δημιουργούν προβλήματα και artifacts ενώ άλλα εφέ δείχνουν την κακή τους εμφάνιση, ειδικά την στιγμή πολλαπλών αντικειμένων επί της οθόνης. Συγκεκριμένα, στο Switch 2 η απόδοση κινείται γύρω στα 45 με 60 FPS κατά την εξερεύνηση και την πτήση, αλλά κυμαίνονται πάντα στα 50FPS, με το handheld mode να προσφέρει καλύτερη εικόνα και αίσθηση από το docked, το οποίο παρουσιάζει περισσότερα drops. Τα loading screens στο Switch 2 κρατούν από περίπου 45 δευτερόλεπτα μέχρι και πάνω από ένα λεπτό. Υπήρξαν και περιπτώσεις όπου τα καρέ έκαναν τέτοια βουτιά που το παιχνίδι γινόταν unplayable. Καταλαβαίνω πως πολύ devs βασίζονται στην λογική ότι “ένα cozy παιχνίδι δεν θέλει τόσα καρέ για να είναι καλό” αλλά αυτό ισχύει σε περιπτώσεις όπως το Harvest Moon και το Stardew Valley. Σε ένα παιχνίδι με μεγάλες ταχύτητες και δραστηριότητες, αυτό δεν δικαιολογείται.
Πέρα από την απόδοση, συνάντησα και αρκετά bugs που δεν μπορώ να προσπεράσω εύκολα. Στο Switch 2 υπάρχει ένα συχνό πρόβλημα όπου οι διάλογοι ξεκινούν με χαρακτήρες και περιβάλλον έντονα θολά. Έπεσα και αρκετές φορές σε soft locks που με ανάγκασαν να χρησιμοποιήσω το “I’m stuck“, ενώ το platforming έχει προβλήματα στο collision που με κόλλησαν πίσω από αντικείμενα περισσότερες φορές από όσες θα ήθελα. Το άνοιγμα ενός chest μπόρεσε σε μια περίπτωση να παγώσει εντελώς το παιχνίδι και τα πιο σοβαρά crashes εμφανίστηκαν κατά τη μετάβαση ανάμεσα σε νησιά. Και όταν ένα παιχνίδι δίνει την επιλογή του ‘Ι’m stuck’ αυτό σημαίνει πως και οι ίδιοι οι devs ξέρουν ότι θα συμβεί, απλά είτε δεν έχουν τον χρόνο να ασχοληθούν, είτε βαριούνται να ασχοληθούν, είτε δεν ξέρουν τι να κάνουν. Όπως και να’χει, αποτελεί μια ακόμα αποκαρδιοτική επιλογή.
Συμπέρασμα
Απογοητεύτηκα από το Lou’s Lagoon. Μιλάμε για μια ακόμα cozy κυκλοφορία που δεν ξεπερνά τα προβλήματά της και κυκλοφορεί σε μια κατάσταση που μας αποθαρρύνει από το να ξαναπαίξουμε. Σίγουρα, έχει μια χαλαρή ατμόσφαιρα, καλή εξερεύνηση και καλές ιδέες για το gameplay του όμως κάνει πολλά λάθη στο ενδιάμεσο. Η ιστορία ξεκινάει με αρκετό ενδιαφέρον αλλά χάνει τον στόχο της στην πορεία καθώς μας γεμίζει με filler αποστολές, αργό crafting, στενό χώρο χτισίματος και μια επαναληπτικότητα που κουράζει μετά τις πρώτες ώρες.
Το μεγαλύτερο πρόβλημά του είναι πως δεν σέβεται τον χρόνο μας, κυρίως λόγω του crafting, των loading screens και των crashes. Χωρίς αυτά τα τεχνικά προβλήματα, θα μιλούσαμε πιθανότατα για ένα παιχνίδι που δεν προσφέρει κάτι δυνατό, αλλά κάτι αξιοπρεπές. Στην φάση που είναι τώρα όμως, ειδικά στο Nintendo Switch 2, δεν είναι κάτι που μπορώ να προτείνω.
Lou's Lagoon
Ένα cozy adventure με καλές και ενδιαφέρουσες ιδέες, που όμως πνίγεται από το αργό crafting, τις filler αποστολές του και σοβαρά τεχνικά προβλήματα στην κυκλοφορία του στο Nintendo Switch 2.
Τα καλά
- Το υδροπλάνο είναι το highlight της εμπειρίας
- Ευχάριστα γραφικά & σχέδια
- Ενδιαφέρουσες ιδέες αλλά...
Τα όχι και τόσο καλά
- ...κακή υλοποίηση των ιδεών αυτών
- Αρκετά τεχνικά προβλήματα στο Switch 2
- Αρκετά bugs και glitches
- Αχανής ιστορία που χάνει τον στόχο της
- Καθυστερήσεις στο crafting και την οργάνωση
