Ακόμα δεν έχω τελειώσει το The Witcher 3. Για να είμαι ακριβείς, δεν έχω προχωρήσει και πάρα πολύ το The Witcher 3, κάτι τελείως παράδοξο και αδικαιολόγητο από την στιγμή που το έχω σε PC και Nintendo Switch. Βλέπετε, είναι τεράστιο παιχνίδι και ο χρόνος μου είναι λιγότερος απ’όσο θα χρειαζόμουν για να παίξω ό,τι έχω στο Backlog μου. Τώρα όμως, με την ανακοίνωση και επερχόμενη κυκλοφορία του Remastered, που έρχεται λίγο πριν το Songs of the Past Expansion, είναι η ευκαιρία να ξεσκονίσω κονσόλες, να προετοιμάσω υπολογιστές και να προετοιμάσω και τον εαυτό μου για την εμπειρία που, για κάποιον λόγο, απέφευγα μέχρι σήμερα.
Μέχρι όμως την κυκλοφορία του The Witcher 3: Wild Hunt Remastered, ένα άλλο Πολωνικό στούντιο, συγκεκριμένα οι Rebel Wolves, το οποίο και αποτελείται από πρώην μέλη της ομάδας που εργάστηκαν πάνω στο παιχνίδι της CDPR, συνεργάστηκε με την Bandai Namco για να μας φέρει έναν τίτλο ότι πρέπει για την αναμονή. Για λόγους που θα καταλάβετε παρακάτω, θα ήθελα να αναφερθώ στα κεντρικά μέλη της ομάδας.
Η Rebel Wolves αποτελείται από τους Robert Murzynowski, επικεφαλή του Studio και συνιδρυτή, τον Konrad Tomaszkiewicz, εξίσου συνιδρυτή και CEO, ο οποίος υπήρξε ο Game Director για το The Witcher 3: Wild Hunt και δεύτερος game director και επικεφαλής παραγωγής για το Cyberpunk 2077, και τον Mateusz Tomaszkiewicz, Δημιουργικό Διευθυντή και πρώην Lead Quest Designer για το The Witcher 3 και Director στο Cyberpunk 2077. Όπως καταλαβαίνουμε λοιπόν, μιλάμε για βαριά ονόματα που συνέβαλαν σε δύο από τα καλύτερα παιχνίδια της εταιρείας και σε μηχανισμούς που αγαπήθηκαν και παραμένουν αγαπημένα μέχρι και σήμερα – και θα τους δούμε να υπάρχουν και εδώ.
Midnight Mass
Το The Blood of Dawnwalker είναι το πρώτο παιχνίδι της ομάδας ανάπτυξης και ήδη προκαλεί ιδιαίτερα θετικές εντυπώσεις αλλά και ένα αίσθημα νοσταλγίας που δεν ήξερα πως είχα. Μιλάμε για ένα Vampire Action RPG που δανείζεται πάρα πολλά στοιχεία από το The Witcher 3 και τα υιοθετεί με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο, έναν τρόπο που θα μας θυμίσει το παρελθόν αλλά θα κατασταθεί και ως κάτι το διαφορετικό.
H ιστορία του Dawnwalker ακολουθεί τα διηγηματικά μονοπάτια της εμπειρίας της ομάδας αλλά προσγειώνεται, έως έναν βαθμό, σε πιο γνωστά θέματα όπως της θρησκείας και του κακού. Ο πρωταγωνιστής μας είναι ένας νέος που μένει σε ένα από τα χωριά της Τρανσυλβανίας, Ρουμανία, όπου με την οικογένειά του υποφέρουν από μια πανούκλα που απειλεί με αφανισμό την χώρα. Ο τότε βασιλιάς κηνυγάει όλους όσους είναι μολυσμένοι για να τους “εξαφανίσει” και σε αυτή την μοίρα θα βρεθεί η αδερφή του Coen, Lunka, την οποία κρατάει στην αγκαλιά του και προσπαθεί να σώσει από τους στρατιώτες που τους κηνυγάνε. Σε αυτή την επικίνδυνη στιγμή, τέσσερις Φεουδάρχες βρυκόλακες (γνωστοί ως Vrakhiri) εμφανίζονται, σκοτώνουν όλους τους στρατιώτες και έρχονται να καταλάβουν την περιοχή της Vale Sangora. Σκοπός τους, να εξασφαλίσουν μεγάλες ποσότητες αίματος από τους κατοίκους με αντάλλαγμα την προσφορά ισορροπίας και “ασφάλειας”. Ωστόσο, δεν είναι όλα τέλεια αφού οι Vrakhiri δεν είναι οι καλοί σωτήρες, αλλά μια ακόμα ομάδα τυράννων και αυτό έχει ως συνέπεια οι κάτοικοι να μην τους θέλουν – αλλά δεν μπορούν να κάνουν και αλλιώς. Κάθε χωριό πρέπει κάθε βράδυ να κάνει Λειτουργίες στην τοπική Εκκλησία τους ώστε να πίνουν την Κοινωνία, μια Κοινωνία που φτιάχνεται με την μίξη του αίματος των Vrakhiri και του κόκκινου κρασιού. Μέσω αυτής, οι πιο αδύναμοι άνθρωποι θανατόνονται, ενώ οι υπόλοιποι προσφέρουν το αίμα τους ως αντάλλαγμα.
Η αφήγηση κάνει μια απότομη, πολύ δυνατή αρχή που “συμφωνεί” με τους κανόνες του storytelling. Οι πρώτες εικόνες που βλέπουμε δεν μας βάζουν αργά-αργά στην υπόθεση με αποτέλεσμα να μας τραβάει το ενδιαφέρον από τα πρώτα λεπτά. Οι περισσότεροι χαρακτήρες είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, ίσως λίγο πιο καθημερινοί απ’ότι θα περιμέναμε από άτομα της εποχής, καθώς παράλληλα καλούνται να επιβιώσουν σε μια υπερφυσική κατάσταση, σε μια εποχή που το κακό φαίνεται να νικά με ύπουλους τρόπους.
Σε ένα μεγάλο κομμάτι της, η ιστορία του The Blood of Dawnwalker μου θύμισε αρκετά την σειρά του Netflix, το Midnight Mass. Οι παραλληλισμοί είναι αρκετοί αφού και εκεί ένας βρυκόλακας εμφανιζόταν ως “άγγελος” του Θεού, προσφέροντας το αίμα του για να κάνει καλά τους κατοίκους του χωριού από τις αρρώστιες την στιγμή που εξασφάλιζε αίμα για τις ανάγκες του. Κάτι τέτοιο γίνεται και εδώ απλά με μια μεγαλύτερη δόση μεσαιωνικής φαντασίας.
Μετά τα γεγονότα του προλόγου, ο Coen μετατρέπεται άθελά του σε έναν Dawnwalker, έναν βρυκόλακα την νύχτα που γίνεται άνθρωπος το πρωί. Η αποστολή του είναι να σώσει την οικογένειά του από τον Brencis και τους Vrakhiri πριν περάσουν οι 30 ημέρες. Αυτές οι ημέρες έχουν να κάνουν με την στέψη του Brencis ως του μοναδικού Knyaz (ή αλλιώς βασιλιά), μιας τελετής που χρειάζεται τεράστιες ποσότητες αίματος. Ο Coen πρέπει να επιβιώσει, να γίνει δυνατότερος και να καταφέρει να αφανίσει την απειλή πριν αυτή ολοκληρωθεί.
Μέσα σε αυτές τις 30 ημέρες, ο Coen πρέπει να ισορροπήσει τις δραστηριότητές του ώστε να φτάσει στο τελικό του στόχο. Κάθε δραστηριότητα, από ένα κύριο quest μέχρι και μια απλή κουβέντα με κάποιον χωρικό, καταναλώνει time segments, δηλαδή ώρες μέσα στην ημέρα για να πραγματοποιηθούν. Μια ημέρα ισούται με οκτώ time segments, οπότε ένας πλήρης κύκλος μέρας και νύχτας μας κοστίζει δεκαέξι. Στην πράξη αυτό σημαίνει πως πρέπει συνεχώς να ζυγίζουμε τι αξίζει τον χρόνο μας και τι όχι και να δρούμε ανάλογα με τις προτεραιότητές μας.
Δεν έχω χρόνο για άλλο πόνο
Η διαχείρηση του χρόνου φαίνεται κάπως παράξενη στην αρχή αλλά έχω παίξει και άλλα παιχνίδια που θέλουν να διαχειρίζεσαι που χαλας τον χρόνο σου και σε τι, ωστόσο εδώ γίνεται λίγο διαφορετικά. Έχοντας συνηθίσει πως στα open world RPG εξερευνούμε ήρεμα, μαζεύουμε ό,τι βρούμε και αφήνουμε το κύριο σενάριο για το τέλος, εδώ διαπιστώνουμε ότι αυτή η λογική τιμωρείται. Αν καθυστερήσουμε πολύ σε δευτερεύουσες αποστολές ή τις αγνοήσουμε εντελώς, ο κόσμος συνεχίζει να εξελίσσεται χωρίς εμάς και ορισμένα quests μπορεί να κλείσουν οριστικά ή να έχουν συνέπειες. Ήδη στην αρχή, υπάρχει ένα quest που μας καλεί να βρούμε ένα Banner που κλάπηκε από μια γειτόνισσα και αν δεν το βρούμε η ίδια θα τιμωρηθεί. Αν αποφασίσουμε να την βοηθήσουμε, τότε σώζεται και η σκηνή στην εκκλησία αλλάζει. Αυτό είναι όμως μόνο μια γεύση από το πως εξελλίσσονται και άλλες τέτοιες αποστολές στην ροή της κύριας ιστορίας.
Το ενδιαφέρον είναι πως το παιχνίδι φαίνεται να το κάνει αυτό επίτηδες και σχεδόν μας προσκαλεί σε δεύτερο, τρίτο, τέταρτο playthrough για να δούμε τι θα άλλαζε αν παίρναμε διαφορετικές αποφάσεις. Προσωπικά προτιμώ να βλέπω τα πάντα σε ένα και μόνο playthrough, αλλά εδώ ένιωσα την ανάγκη πως ήθελα να παίξω ξανά για να δω πόσο διαφορετικά κυλλάνε τα γεγονότα.
Ο Coen, ως Dawnwalker, ή για τους πιο μυημένους ένας παλιός Blade, έχει την ικανότητα να εναλλάσει ανάμεσα σε άνθρωπο και βρυκόλακα ανάλογα την ώρα της ημέρας. Το πρωί δρούμε ως ένας απλός άνθρωπος ενώ την νύχτα ως ένας βρυκόλακας, αλλάζοντας τόσο την εμφάνισή μας όσο και τις ικανότητές μας ως μαχητής. Τη μέρα κρατάμε σπαθί, έχουμε πρόσβαση σε μαγεία και θεραπευόμαστε τρώγοντας απλά φαγητά ενώ την νύχτα βγάζουμε τα νύχια, τα μάτια μας λάμπυον, χρησιμοποιούμε υπερφυσικές δυνάμεις και θεραπευόμαστε πίνοντας αίμα από ανθρώπους ή ζώα. Ακόμα και ο τρόπος που μετακινούμαστε αλλάζει, με το Shadowstep να μας επιτρέπει μικρές τηλεμεταφορές σε σημεία που ως άνθρωποι δεν θα μπορούσαμε ποτέ να φτάσουμε ή Shapeshifting για να μετατραπούμε σε λύκο και να τρέξουμε πιο γρήγορα.
Το skill tree ακολουθεί την ίδια λογική, με ικανότητες αποκλειστικές για κάθε μορφή αλλά και κάποιες κοινές. Εδώ, αναγκαζόμαστε να επενδύσουμε και στις δύο πλευρές του Coen αντί να διαλέξουμε μια αγαπημένη και να αγνοήσουμε την άλλη, καθώς το στυλ παιχνιδιού αλλάζει κάθε φορά και δεν υπάρχει κανένα απολύτως συμφέρον στο να περιμένουμε μια ώρα της ημέρας για να είμαστε πιο αποτελεσματικοί. Σίγουρα, η νύχτα είναι γενικά πιο επικίνδυνη, οπότε η μετάβαση από τη μέρα στη νύχτα δεν είναι μόνο αισθητική, είναι και μια αλλαγή στη διάθεση με την οποία προσεγγίζουμε τον κόσμο.
Η αποτελεσματικότητα του Coen φαίνεται κυρίως στην μάχη, με το σύστημά της να είναι directional, κάτι που όσοι έχουν παίξει For Honor θα αναγνωρίσουν αμέσως. Επιλέγουμε την κατεύθυνση της απόκρουσής μας καθώς κάθε φορά που επιτίθεται ο εχθρός μας βλέπουμε προς τα ποια μεριά θα χτυπήσει. Συγκεκριμένα, στα κανονικά επίπεδα δυσκολίας υπάρχει μια ένδειξη που μας δείχνει από πού έρχεται η επόμενη επίθεση, κάτι που μπορούμε να απενεργοποιήσουμε αν θέλουμε μεγαλύτερη πρόκληση, ενώ σε υψηλότερες δυσκολίες αυτή η βοήθεια εξαφανίζεται εντελώς. Κάποιες επιθέσεις δεν μπλοκάρονται με τίποτα και πρέπει να τις αποφύγουμε, με ένα κόκκινο κρανίο να μας προειδοποιεί πότε χρειάζεται dodge.
Κάθε επίθεση ή απόκρουση που κάνουμε καταναλώνει και αντοχή, όχι όμως θα καταναλώναμε σε ένα Soulslike παιχνίδι. Μπορούμε φυσικά να χτυπάμε και να μπλοκάρουμε χωρίς να δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στις κατευθύνσεις, όμως αυτό μας κοστίζει περισσότερο stamina, οπότε το παιχνίδι μας ανταμείβει έμμεσα όταν προσέχουμε το timing και τη σωστή γωνία. Όταν όλα κλικάρουν, οι μάχες αποκτούν έναν ρυθμό που μας κρατάει προσηλωμένους και έχει ένα βάρος που παραδόξως δένει με την ιδέα του παιχνιδιού. Βέβαια, δεν είναι όλα ρόδινα αφού υπάρχουν ορισμένες ιδιοσυγκρασίες κατά την διάρκεια της μάχης που μπορούν να γίνουν ενοχλητικές όπως ο αριθμός των εχθρών, η κάμερα και ορισμένες ενδείξεις. Για παράδειγμα, σχεδόν σε κάθε μάχη ο αριθμός των εχθρών δεν πέφτει κάτω από τους τρεις. Ακόμα και σε ορισμένα side quests που παλευα ενάντια σε δύο φρουρούς, πάντα ένας τρίτος εμφανιζόταν από το πουθενά. Είναι λες και το Dawnwalker έχει έναν έρωτα με τον αριθμό τρία.
Η αλλαγή στην κατάσταση του Coen γίνεται φανερά αισθητή και στην μάχη όπως και στον τρόπο μετακίνησης. Όσο είναι άνθρωπος παλεύει με μια μίξη μάχης με σπαθί και μαγικών επιθέσεων ή κατάρων, ενώ όσο είναι βρυκόλακας μπορεί να αλλάζει μεταξύ σπαθιού και νυχιών μαζί με την χρήση της μαγείας. Όσο είναι βρυκόλακας μάλιστα, μπορεί να αξιοποιήσει και τις ικανότητες μετακίνησης αφού μπορεί να μεταφερθεί πίσω από τον εχθρό του για αντεπίθεση ή για να πιει λίγο από το αίμα του.
Στην μορφή του βρυκόλακα, ο Coen θεραπεύεται πίνοντας κυρίως αίμα, όμως για να το κάνει αποτελεσματικά στη μάχη πρέπει πρώτα να αποδυναμώσει τον αντίπαλο, με ένα cooldown να μας εμποδίζει να το επαναλαμβάνουμε συνέχεια. Το πρόβλημα είναι πως όταν η υγεία μας πέφτει χαμηλά, η μάχη γίνεται ιδιαίτερα ριψοκίνδυνη, ακριβώς τη στιγμή που χρειαζόμαστε τη μάχη για να βρούμε το αίμα που θα μας σώσει. Δημιουργείται έτσι ένας φαύλος κύκλος όπου φοβόμαστε να πολεμήσουμε αλλά ταυτόχρονα χρειαζόμαστε τη μάχη για να επιβιώσουμε εκτός αν αποφασίσουμε πως το αίμα από ζώα ή NPCs είναι καλύτερη λύση στις ανάγκες μας. Όμως και αυτά δεν είναι πάντα διαθέσιμα, τουλάχιστον σε στιγμές που το χρειαζόμαστε περισσότερο.
Όταν η υγεία μας είναι πολύ χαμηλή, μεγαλώνει και το Bloodlust, ένας μηχανισμός που επηρεάζει ακόμα και τους διαλόγους, φτάνοντας στο σημείο να μπορούμε να επιτεθούμε σε έναν NPC με τον οποίο μιλάμε και να πιούμε το αίμα του, καμιά φορά άθελά μας. Φανταστείτε, εκεί που μιλάτε και σας δίνονται επιλογές, η “καλή επιλογή” ξαφνικά να αλλάζει και να γίνεται “Give in to Hunger” και ξαφνικά να βάζετε κάτω τον συνομιλητή σας, είτε είναι φίλος είτε εχθρός και να τον ρουφάτε. Σαν ιδέα, είναι ιδίαιτερη, μοναδική, φρέσκια, κυρίως γιατί δείχνει πως η υγεία επηρεάζει και τη συμπεριφορά του χαρακτήρα μας, πέρα από το να λειτουργεί ως απλή επιλογή.
Ζωντανός άδειος κόσμος αλλά… με ατμόσφαιρα
Διατηρώντας την λογική και την εμπειρία που είχαν αποκτήσει από την CDPR, οι δημιουργοί έφτιαξαν έναν χάρτη που είναι μεγάλος, γεμάτος χωριά, εντυπωσιακά δάση, ερείπια, βουνά και σημεία εξερεύνησης αλλά και αρκετά dungeons και περιοχές που περιέχουν κάτι που αξίζει την προσοχή μας. Η πρώτη εντύπωση που δημιουργείται από την εξερεύνηση είναι θετική αλλά όσο προχωράμε καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για έναν αχανή κόσμο που δεν έχει την ζωή που θα περιμέναμε. Λείπουν αρκετά άγρια ζώα (και τα μόνα που βρίσκουμε είναι ελάφια, λύκοι και αγριογούρουνα), οι NPCs είναι λίγοι, τα τυχαία events είναι λίγο και ως επί τω πλείστον προβλέψιμα καθώς θα έχουμε να κάνουμε είτε με κλέφτες που σταματάνε NPCs, είτε με NPCs που έρχονται αντιμέτωποι με αγριογούρουνα. Όμως, αν και δίνεται η αίσθηση πως περπατάμε σε ένα μεγάλο playground παρά σε έναν κόσμο που ζει τη δική του ζωή, δεν γίνεται να μην δημιουργηθεί και η εντύπωση πως ο κόσμος είναι έτσι γιατί υπάρχουν βρυκόλακες που καταπίνουν την ζωή απ’αυτόν.
Ακόμα και αν κόσμος φαντάζει λίγο πιο άδειος, το The Blood of Dawnwalker κερδίζει αρκετούς πόντους στην ατμόσφαιρα. Τα χωριά, τα δάση και τα ερείπια που περνάμε έχουν μια σκοτεινή, γοτθική αισθητική που ταιριάζει απόλυτα με το θέμα. Η εναλλαγή μέρας και νύχτας αλλάζει κάθε φορά και τον φωτισμό, δίνοντας στην ίδια περιοχή διαφορετικό χαρακτήρα ανάλογα με το πότε την επισκεπτόμαστε. Παρόλο που ο κόσμος φάνηκε άδειος σε επίπεδο ζωής και δραστηριότητας, σε επίπεδο εικόνας μάς προκαλεί αρκετές φορές να σταματάμε απλώς για να κοιτάξουμε το τοπίο. Είναι από τις περιπτώσεις όπου η έλλειψη ζωντάνιας χτυπάει περισσότερο την αίσθηση παρά την οπτική ποιότητα, η οποία παραμένει πολύ καλή, σχεδόν ρεαλιστική.
Στην ουσία
Αφού βγάλαμε από την μέση την απλή περιγραφή των συστημάτων και των ιδιαιτεροτήτων του παιχνιδιού, θα ήθελα να εστιάσω στην ουσία του. Ομολογώ πως δεν ήξερα πάρα πολλά για το The Blood of Dawnwalker και άρχισα λίγο να ασχολούμαι προς την κυκλοφορία. Δεν ήξερα για την χρήση του χρόνου ως βασικό gameplay mechanic, δεν ήξερα ότι η μάχη βασιζόταν στις κατευθύνσεις, ούτε πως κάθε επιλογή μας έχει όντως κάποια συνέπεια. Περίμενα ένα τυπικό RPG που απλά μας μετέτρεπε σε βρυκόλακες, ένα διαφορετικό, κατά πολύ, Vampire: The Masquerade. Αυτό που δίνεται εδώ όμως είναι κάτι ενδιαφέρον, μοναδικό και όσο παίζουμε γίνεται συνεχώς και καλύτερο.
Αρχικά, το σύστημα του χρόνου είναι ικανό να μας προκαλέσει αρκετό άγχος και ανασφάλεια, αφού μας κάνει πολλές φορές να αναρωτηθούμε “μπορώ να κάνω όλα τα side quest;” ή “πιο side quest είναι αυτό που θα καταλήξει καλύτερα ή θα με επιβραβεύσει καλύτερα;”. Δημιουργεί μια αίσθηση βιασύνης, ότι επείγουν τα πράγματα και προσδίδει και ένα ρίσκο αφού ορισμένα Quests μπορεί να απαιτούν παραπάνω χρόνο για να ολοκληρωθούν ανάλογα τις επιλογές μας.
Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές του gameplay, το σύστημα επιλογών. Οι πράξεις μας επηρεάζουν τα quests, τους NPCs και ακόμα και την επιρροή του Brencis, με περισσότερη ασφάλεια και περιπολίες να εμφανίζονται όταν μπλέκουμε στα σχέδια των Vrakhiri. Αν αγνοήσουμε πολλά από τα Side Quests δεν θα δούμε πολλές από τις αυτοτελείς ιστορίες και δεν θα έχουμε πρόσβαση σε πολλά από τα skills και τα “δώρα” που δίνονται. Καμιά φορά, ενθαρρύνεται και η ενασχόλησή μας με αυτά καθώς για το τέλος θα πρέπει να δυναμώσουμε για να επιβιώσουμε.
Ακούω όμως το γεγονός πως η απαίτηση του να ολοκληρώσουμε ορισμένα πράγματα σε ένα Χ χρονικό διάστημα μπορεί να είναι εκνευριστικό για κάποιους παίκτες. Όταν είδα τα πρώτα παράπονα για αυτόν τον μηχανισμό νόμιζα πως απαιτούσε πραγματικές ημέρες για να τελειώσουμε το παιχνίδι, κάτι που με άγχωσε μιας και η καθημερινότητά μου δεν μου επιτρέπει να πάρω τον χρόνο μου με αυτά που μου αρέσουν. Όταν καταφέρουμε να εναρμονιστούμε και να οργανώσουμε τις δραστηριότητες που θα κάνουμε κάθε μέρα, τότε το gameplay λύνεται λίγο καλύτερα, ακόμα και αν χάσουμε ορισμένες ιστορίες. Για παράδειγμα, κάποια main quests γίνονται σε συγκεκριμένη ώρα στην ημέρα και μπορεί να αφαιρέσουν όλα τα segments της ημέρας. Εκεί, καλό είναι να απομακρυνόμαστε, να κάνουμε άλλες δραστηριότητες που χρειάζονται χρόνο και να επιστρέφουμε όταν μας μένουν ελάχιστα segments.
Αυτό που με “χαλάει” όμως είναι πως για να ξεκλειδώσουμε Skills πρέπει να δαπανήσουμε Time Segments πέρα από Skill Points. Το αρχικό ξεκλείδωμα ορισμένων Skills δεν απαιτεί χρόνο αλλά όσο ανοίγουμε εξελίξεις και αυξήσεις τότε χρειαζόμαστε και από ένα (ή περισσότερα) time segments για να τα ξεκλειδώσουμε. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να χρειαστούμε και μια ολόκληρη μέρα για να ξεκλειδώσουμε μερικά μόνο Skills. Αξίζει να αναφέρουμε πως ορισμένες από τις αυξήσεις, εξελίξεις αλλά και κάποια Skills ξεκλειδώνονται όσο διαβάζουμε βιβλία και συνταγές που βρίσκουμε από Quests, Chests ή Merchants σε μια παρόμοια φλέβα με το The Witcher 3. Οπότε ακόμα και το να αποκτήσουμε μπορεί να χρειαστεί χρόνο διότι ορισμένα chests είναι “κλειδωμένα” πίσω από Quests ή μάχες με φρουρούς ή κλέφτες, που και αυτές, με την σειρά τους, χρειάζονται από ένα time segment.
Κάτι ακόμα που ήταν δανεισμένο από το The Witcher 3 είναι και το σύστημα της έρευνας. Ο Coen πρέπει να ερευνήσει ορισμένους χώρους και στοιχεία κατά την διάρκεια ενός quest, κάτι που γίνεται με ίδιο ή παρόμοιο τρόπο με τις επιρροές του. Με το δεξί κλικ, ο πρωταγωνιστής μπαίνει σε Focus Mode ώστε να γίνουν highlighted τα απαραίτητα στοιχεία, πατημασιές ή σημεία ενδιαφέροντος ώστε να πάει κοντά και να κάνει κάποιο σχόλιο πάνω σε αυτά. Αντίστοιχα, ορισμένες σκηνές στις οποίες κάνουμε zoom, έχουν έξτρα πληροφορίες όπως την κατάσταση ενός σώματος ή τι μπορεί να είχε προηγηθεί, προϊδεάζοντάς μας έτσι για αυτό που θα συναντήσουμε στην πορεία. Μικρή λεπτομέρεια, ναι, αλλά σημαντική για το πως ρέει η αφήγηση.
Λίγα ενοχλητικά τεχνικά ζητήματα
Το The Blood of Dawnwalker είναι μια ανάμεικτη εμπειρία, τουλάχιστον στον τεχνικό τομέα. Παίζοντας στα 1080p η απόδοση είναι λίγο διάχυτη ανεξαρτήτως ρυθμίσεων. Για παράδειγμα, τα cutscenes και οι διάλογοι πέφτουν στα 30FPS (ή στα 60FPS αν έχουνε DLSS Frame Generation ανοιχτό), ενώ κατά την διάρκεια του gameplay υπάρχουν διακυμάνσεις ανάλογα την κατάσταση του περιβάλλοντος και του σκηνικού. Έχοντας όλες τις ρυθμίσεις στο μέγιστο με DLSS σε Quality, τα FPS διακυμάνονται ανάμεσα σε 40 και 144 (λόγω του Refresh Rate μου) με τις πτώσεις να είναι πιο αισθητές μέσα στις πόλεις ή όταν βρέχει. Ακόμα και με το Frame Generation ανοιχτό, ενώ υπάρχει βελτίωση, δεν εξαλείφει αυτού του είδους τα προβλήματα.
Εκείνο που παρατήρησα επίσης είναι πως ακόμα και σε Medium Settings και DLSS Quality τα FPS πάλι διακυμαίνονται ακόμα και σε καλά μηχανήματα. Ίσως έχει να κάνει με κάποιο bottleneck αλλά και στην Ryzen 7 5800X3D τα αποτελέσματα ήταν ασταθή αλλά όχι σε βαθμό που γίνεται ενοχλητικά απλά…άξια αναφοράς.
Συμπέρασμα
Σε γενικά πλαίσια, το The Blood of Dawnwalker μας ξεκινάει με ανάμεικτα συναισθήματα ώστε να καταλήξει να γίνει ένα από τα αγαπημένα μας παιχνίδια για το 2026. Ο συνδυασμός της ανθρώπινης φύσης με τις ικανότητες ενός βρυκόλακα γίνεται με τέτοιο τρόπο που εξυπηρετεί την αφήγηση, η διαχείριση του χρόνου καταφέρνει να αλλάζει τον τρόπο που προσεγγίζουμε τον κόσμο και οι επιλογές με τις συνέπειες τους είναι στοιχεία που σπάνια συναντάμε όλα μαζί στο ίδιο παιχνίδι. Ταυτόχρονα, είναι και ένας κόσμος που θα θέλαμε πιο ζωντανό, ιδιαίτερα χωρίς τεχνικά ζητήματα.
Δεν μπορώ να πω πως είναι μια δύσκολη πρόταση. Είναι μια πρόταση σε όσους ψάχνουν κάτι γνώριμο και παράλληλα φρέσκο, όπου το να μπορούν να παίρνουν αποφάσεις και να ζουν με τις συνέπειές τους, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να χάσουν κάποιο quest στην πορεία, δεν είναι ενοχλητικό. Θα το πρότεινα και σε όσους ήθελαν ένα παιχνίδι με βρυκόλακες που παίρνει στα σοβαρά τις δύο πλευρές του χαρακτήρα. Όσοι προτιμούν να εξερευνούν χωρίς πίεση και να μαζεύουν τα πάντα με την ησυχία τους μπορεί να νιώσουν πως ο χρόνος τούς πιέζει περισσότερο απ’ όσο θα ήθελαν – ακόμα και αν χάσουν τον κεντρικό στόχο, πάλι θα έχουν να δουλέψουν προς τα κάτι (spoilers).
To The Blood of Dawnwalker δεν είναι το επόμενο The Witcher, είναι το πρώτο The Dawnwalker. Είναι ένα έντονο, αξιόλογο και σημαντικό πρώτο βήμα για την Rebel Wolves, μια ακόμα επιτυχία για την Πολωνία και ένας τίτλος που θα μας δώσει αρκετές στιγμές να θυμόμαστε.
The Blood of Dawnwalker
Ένα Vampire Action RPG που στοιχηματίζει τα πάντα στον χρόνο και στις επιλογές μας, με ενδιαφέρουσες ιδέες που δεν δένουν πάντα τέλεια μεταξύ τους.
Τα καλά
- Ενδιαφέρουσα ποικιλία στην εναλλαγή μεταξύ ανθρώπου και βρυκόλακα
- Το time management διαφοροποιεί θετικά το gameplay
- Οι επιλογές έχουν αληθινές συνέπειες στον κόσμο
- Δυνατή, σκοτεινή ατμόσφαιρα
Τα όχι και τόσο καλά
- Ο ανοιχτός κόσμος φαίνεται συχνά άδειος
- Ασταθής απόδοση ακόμα και σε δυνατά συστήματα
- Το σύστημα μάχης χρειάζεται χρόνο και εξάσκηση για να το συνηθίσουμε
