Δεν είμαι ιδιαίτερος fan των αθλητικών παιχνιδιών κυρίως λόγω του ανταγωνισμού που τα συνοδεύει. Παλιότερα, όταν είχα PS1, θυμάμαι που ο ξάδερφός μου μου δάνειζε παιχνίδια όπως το FIFA 2000 και το FIFA 2001, δύο από τα παιχνίδια που “σάπιζα” να παίζω. Η ελληνική εκφώνηση στους αγώνες μαζί με τα απλά controls έμοιαζαν εξαιρετικά ρεαλιστικά και όσο περνούσαν τα χρόνια, λογικό ήταν να ψάξω κάτι διαφορετικό. Μετά ήρθαν τα FIFA STREET που προσφέρεραν κάτι διαφορετικό και από τότε…άκρα του τάφου σιγή για εμένα. Σε μια παρόμοια λογική ήμουν και με το NBA, καθώς τα basketball games ήταν ακόμα πιο δύσκολα για μένα.
Μετά από τόσα χρόνια λοιπόν και προσπαθώντας να παραμένω ενημερωμένος για τον αγαπημένο μου κλάδο, είμαι και ανοιχτός στο να δοκιμάσω νέα πράγματα. Οπότε, μπαίνω στο ΝΒΑ 2K27 με μια φρέσκια ματιά, ως ένας νέος παίκτης, ως κάποιος που δεν ξέρει από το gameplay ή τι τον περιμένει στα modes. Βέβαια, δεν μπορώ να κρύψω πως μου αρέσει το μπάσκετ σαν άθλημα μιας και πήγαινα για χρόνια με τον πατέρα μου και κρατούσα το ενδιαφέρον μου σαν χαλαρός φίλαθλος και όχι φανατισμένος οπαδός. Έτσι, η γοητεία του αθλήματος είναι που με έφερε στη σειρά NBA 2K, ακόμα κι όταν γνωρίζω πολύ καλά πως ίσως να μην μεταφέρω καλά αυτά που θα βιώσω.
Ξεκινώντας από το πιο σημαντικό κομμάτι, ομολογώ πως το gameplay είναι το βασικότερο χαρακτηριστικό στο οποίο θέλω και να σταθώ παραμένει το δυνατό χαρτί της σειράς. Πάσες, μπλοκαρίσματα, επιθέσεις και άμυνες παραμένουν στο επίκεντρο αλλά αυτό που έχει αλλάξει φαίνεται να είναι οι μηχανισμοί των βολών. Εδώ έχουμε ένα δυναμικό (πράσινο) zone που ενεργοποιείται ανάλογα με τον παίκτη που σουτάρει, τη θέση του στο παρκέ, την άμυνα απέναντί του και τις συνθήκες της συγκεκριμένης φάσης. Όσο πιο ελεύθερο είναι ένα σουτ τόσο μεγαλύτερο γίνεται το παράθυρο επιτυχίας, ενώ μια σφιχτή άμυνα το στενεύει αισθητά, κάτι που μας αναγκάζει αρκετές φορές να ξανασκεφτούμε αν αξίζει να ρισκάρουμε ένα σουτ κάτω από πίεση ή να ψάξουμε καλύτερη θέση στο γήπεδο. Στην πράξη, ο μηχανισμός δουλεύει εξαιρετικά και κάνει κάθε σουτ να μοιάζει προσαρμοσμένο στη στιγμή, αντί για ένα στατικό timing που απλώς μαθαίνουμε απέξω και επαναλαμβάνουμε μηχανικά σε κάθε αγώνα.
Το ίδιο ισχύει και για το Pick & Roll, το οποίο είναι αρκετά ρευστό, με τις κινήσεις των παικτών να ανταποκρίνονται ωραία στις εντολές μας. Το παιχνίδι επιβραβεύει και ενθαρρύνει την κυκλοφορία της μπάλας και την ανάγνωση του χώρου, οπότε αν δεν κάνουμε επίθεση στρατηγικά θα δούμε ευκαιρίες και πόντους να χάνονται πιο εύκολα. Στην άμυνα, η στενή κάλυψη, το κλείσιμο διαδρόμων διείσδυσης και το σωστό timing στα blocks έχουν πραγματικό αντίκτυπο στο αποτέλεσμα ενός αγώνα, κάνοντας τον αντίπαλο να παίρνει βιαστικές, ριψοκίνδυνες αποφάσεις ή περιορίζοντάς τον μέσα στη περιοχή χωρίς εύκολες λύσεις. Στις καλύτερες στιγμές του, το αμυντικό gameplay μοιάζει με σκάκι πάνω στο παρκέ, τακτικό, απαιτητικό και ιδιαίτερα ικανοποιητικό όταν όλα βγαίνουν σωστά. Υπάρχουν βέβαια και μερικά ζητήματα στην ισορροπία εδώ κι εκεί, όμως ποτέ δεν μας χαλάνε την ροή και την ευχαρίστηση κατά την διάρκεια του αγώνα.
Νοσταλγόντας την εκφώνηση των αγώνων στα παιχνίδια του παρελθόντος, μπορώ να πω πως εδώ, η μετάδοση θυμίζει έντονα πραγματική τηλεοπτική κάλυψη αθλητικού γεγονότος. Οι κάμερες, τα γραφικά overlays και η σκηνοθεσία γύρω από κάθε αγώνα χτίζουν σωστά αυτή την αίσθηση αυθεντικότητας, με αποτέλεσμα ένας απλός αγώνας της κανονικής σεζόν να μοιάζει πολλές φορές με τηλεοπτικό γεγονός. Τα μοντέλα των παικτών παραμένουν σε μεγάλο βαθμό κοντά σε αυτά που θυμόμαστε, με το NBA 2K27 να επενδύει περισσότερο σε “γυάλισμα” των μοντέλων παρά σε πραγματικό τεχνολογικό άλμα σε σχέση με τον προκάτοχό του, ίσως για να σώσει πόρους και να επιτρέπει καλύτερη απόδοση σε κονσόλες και υπολογιστές.
Περνώντας στο MyCareer, επιστρέφει ο MP ως πλήρως customizable χαρακτήρας, με επιλογή να μπούμε κατευθείαν στο NBA ή να ξεκινήσουμε από μικρότερες κατηγορίες και να χτίσουμε την πορεία μας σιγά σιγά. Ο MP ξεκινάει ως μεγάλο ταλέντο στο Λύκειο, με μπροστά του μια λαμπρή πορεία, μέχρι που ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό δυστύχημα σταματάει προσωρινά την καριέρα του και αλλάζει τα πάντα. Το πρόβλημα είναι πως αυτό το κομβικό γεγονός παρουσιάζεται μέσα από ένα ελάχιστα cutscenes, με την ιστορία να περνάει βιαστικά από τη σκηνή του ατυχήματος στην καθημερινότητα της επιστροφής, μέσω τοπικών γηπέδων και τελικά της G-League. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χάνεται μια ευκαιρία να δούμε τον χαρακτήρα μας να παλεύει, να πονάει, να αμφιβάλλει για το αν θα ξαναγυρίσει ποτέ στο ίδιο επίπεδο, αντί να τον βλέπουμε απλώς να ξαναφοράει τα παπούτσια του λες και δεν πέρασε τίποτα στο ενδιάμεσο.
Αντίθετα, το Buddy System είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες προσθήκες της σεζόν. Ο Trace Miller γίνεται συνεργάτης του MP στην G-League, με σημαντικό ρόλο στους διαλόγους και στην εξέλιξη της ιστορίας, ενώ ολόκληρη η καριέρα μπορεί να παιχτεί με κάποιον φίλο μας, με την τεχνητή νοημοσύνη να αναλαμβάνει τον ρόλο του δεύτερου χαρακτήρα αν αυτός αποχωρήσει στο μέσο τηβς ιστορίας.
Το MyCareer Eras από την άλλη, αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα, κάτι σπάνιο για μια ιδέα που ξεκινάει τόσο δυνατά. Η δυνατότητα να παίξουμε τον MyPlayer μέσα σε διαφορετικές ιστορικές εποχές του NBA, απέναντι σε ονόματα όπως οι Magic Johnson και Larry Bird, ο Michael Jordan, ο Kobe Bryant, ο LeBron James και ο Stephen Curry, είναι από μόνη της σπάνια και τραβάει αμέσως την προσοχή μας, από την πρώτη στιγμή. Κάθε εποχή έχει το δικό της στυλ παρουσίασης και το δικό της ιστορικό πλαίσιο, με αποτέλεσμα η ατμόσφαιρα να είναι πραγματικά πολύ καλή και να νιώθουμε σαν να ταξιδεύουμε σε διαφορετικές δεκαετίες του αθλήματος.
Το πρόβλημα ξεκινάει μόλις μπαίνουμε στην πράξη, γιατί κάθε νέα εποχή ξεκινάει τον χαρακτήρα μας από Strength 60, αναγκάζοντάς μας να αντιμετωπίσουμε κορυφαίους ιστορικούς παίκτες με απίστευτα χαμηλό αρχικό επίπεδο κάθε φορά από την αρχή. Δεν υπάρχει κάποιος εύχρηστος τρόπος να μεταφέρουμε την πρόοδο που ήδη έχουμε χτίσει σε προηγούμενη εποχή, οπότε οι επιλογές που μένουν είναι είτε το grind μέσα στην πόλη είτε η αγορά VC με πραγματικά χρήματα.
Θετική έκπληξη αποτελεί το γεγονός πως, για πρώτη φορά, οι γυναίκες MyPlayers μπορούν να περιηγηθούν ελεύθερα στην πόλη μαζί με όλους τους υπόλοιπους, με το φύλο και τη σωματική διάπλαση να μην επηρεάζουν καθόλου το gameplay, αφού οι επιδόσεις καθορίζονται αποκλειστικά από τα stats του χαρακτήρα μας. Παράλληλα προστίθεται το The W, ένα ξεχωριστό career mode αφιερωμένο στο γυναικείο μπάσκετ, το οποίο δεν φτάνει ακόμα το επίπεδο ποιότητας και αφήγησης του αντίστοιχου ανδρικού mode, όμως παραμένει μια πρώτη και απαραίτητη προσθήκη για τη σειρά.
Η ίδια η πόλη είναι αρκετά ενδιαφέρουσα από μεριάς της, με την Casual Corner νβα είναι ένα πιο φιλικό σημείο εισόδου για όσους θέλουν πιο χαλαρό gameplay χωρίς να χρειάζεται να έρθουν σε επαφή αμέσως με βαθύτερα συστήματα, ενώ υπάρχουν αρκετές δραστηριότητες εδώ και εκεί για να χαθούμε μέσα στην εξερεύνηση όποτε βαρεθούμε τους αγώνες. Οι μικρότερες αποστάσεις βελτιώνουν αισθητά τον ρυθμό της πόλης και μειώνουν τους χρόνους αναμονής και μετακίνησης.
Το μεγαλύτερο αρνητικό στοιχείο του παιχνιδιού όμως παραμένει το grinding, η απαίτηση χρημάτων και οι predatory τακτικές της 2K Games. Ως μια εναλλακτική Electronic Arts, το NBA 2K συνεχίζει να απαιτεί από εμάς την ζωή μας και το κάνει με ύπουλους αλλά αισθητούς τρόπους. Για παράδειγμα, για να αυξήσουμε τα στατιστικά των παικτών χρειαζόμαστε αρκετά χρήματα οπότε και αρκετό grind, αλλά και πολλές ώρες αποκλειστικής ενασχόλησης την ημέρα, κάθε μέρα, για να δούμε ουσιαστική διαφορά.
Επιπλέον, παίζοντας στο PS5, μου κάνει εντύπωση πως μετά από τόσα χρόνια, τα μοντέλα χαρακτήρων, περιβαλλόντων και αντικειμένων μοιάζουν λες και είναι βγαλμένα από παιχνίδι του PS3. Υπάρχουν και ορισμένες σκηνές που σε βγάζουν τελείως από το immersion, πχ σε στιγμές πανηγυρισμού όπου ο χαρακτήρας μας μπορεί να μιλάει με κάποιον και από πίσω οι NPCs να κάνουν χαζομάρες ή κινήσεις που δεν κολλάνε με την σκηνή και την κατάσταση, αποκομμένοι από την “πραγματικότητα”. Και όχι, δεν θέλω να βάλω DLSS 5 για να δω βελτίωση στην εικόνα. Κατά την διάρκεια του αγώνα η εικόνα βελτιώνεται κάπως αλλά η αίσθηση αυτή υπάρχει έως έναν βαθμό.
Και φυσικά, τα microtransactions. Η 2K Games ξαναχτυπάει και μας “προσφέρει” ένα “Season Pass” που είναι περισσότερο μια μηνιαία συνδρομή για…κάτι, παρά κάτι πιο ουσιαστικό. Τι; Είσαι φτωχός; Κρίμα σου, δες τους Streamers να παίζουν και να σου πουλάνε ένα ψεύτικο παιχνίδι και κλάψε στην γωνία σου. Θες να προοδεύσεις; Πάρε VC και είσαι “πένα”. Κλάσικά πράγματα.
Συμπέρασμα
Το πρόβλημα είναι πως όλη η πρόοδος μας στο NBA 2K27 παραμένει άμεσα δεμένη με τα VC, με τις μικροσυναλλαγές να προσφέρουν τον εύκολο τρόπο να προσπεράσουμε το grind όποτε θέλουμε. Είναι αναπόφευκτη η αίσθηση του Pay-to-Win, ειδικά αν αναλογιστούμε την αρχική τιμή του παιχνιδιού και γενικμά αν είμαστε από εκείνους που προτιμούν να “δουλεύουν” για την προοδό τους. Επιπλέον, οι περιορισμοί στα career modes και το grind ενοχλούν πολύ περισσότερο από τα ίδια τα προβλήματα μέσα στους αγώνες, γιατί αρκετές σχεδιαστικές επιλογές δείχνουν να μας σπρώχνουν πάντα προς την αγορά VC αντί να μας αφήνουν να παίξουμε με τον δικό μας ρυθμό. Το αποτέλεσμα είναι πως ένα κατά τα άλλα αρκετά καλό gameplay υπονομεύεται από τα ίδια τα συστήματα προόδου που το περιβάλλουν, σαν να χτίζει κάποιος ένα ωραίο σπίτι πάνω σε χάρτινα θεμέλια.
Στο παρκέ, το NBA 2K27 μοιάζει από τα πιο δυνατά σημεία της σειράς εδώ και καιρό, με τον νέο μηχανισμό των βολών και οι βασικοί μηχανισμοί να κάνουν κάθε αγώνα πιο ομαλό και πιο ενδιαφέρον. Τα μεγαλύτερα προβλήματά του βρίσκονται σχεδόν αποκλειστικά έξω από τις γραμμές του γηπέδου, στα career modes, στην πρόοδο και στο πώς όλα αυτά συνδέονται τελικά με το…πορτοφόλι μας.
Αν έχετε κάποιον προηγούμενο τίτλο στην σειρά τότε το πιθανότερο είναι να μην συναντήσετε κάτι νέο εδώ. Καλύτερα ναγυρίσετε πίσω. Αν δεν έχετε ξαναπαίξει όμως κάποιο παιχνίδι της σειράς και θέλετε να δείτε κάτι διαφορετικό, ίσως καλό θα ήταν να περιμένετε λίγο ειδικά αν σας ενοχλεί ο αργός ρυθμός και τα “άπειρα” microtransactions.
NBA 2k27
Μια επιστροφή με ελκυστικό gameplay, ανανεωμένους μηχανισμούς και δυνατά στοιχεία που επισκιάζονται από το ατελείωτο grind και τις τυπικές μικροσυναλλαγές στα career modes με την υπογραφή της 2K Games.
Τα καλά
- Ο νέος μηχανισμός βολών έχει ενδιαφέρον
- Δυνατή, τακτική άμυνα
- Πιο μαζεμένη, ζωντανή πόλη
Τα όχι και τόσο καλά
- Η ιστορία στο MyCareer "τρέχει"
- Έντονο αίσθημα Pay-to-Win στα career modes
- The W ακόμα πίσω σε ποιότητα από το ανδρικό mode
- Πολύ grind
