Στο προηγούμενο άρθρο μας, ρίξαμε μια πρώτη ματιά στον σκοτεινό και γοητευτικό κόσμο του Forgotten Eras, ενός game που αντλεί έμπνευση από τη σλαβική και βαλκανική λαογραφία. Σήμερα, περνάμε στην άλλη πλευρά του παιχνιδιού, με σκοπό να γνωρίσουμε τους ανθρώπους που έδωσαν πνοή σε αυτό το όραμα.
Έτσι, φιλοξενούμε τον Αλέξανδρο Γκορμπένκο, έναν δημιουργό που επέλεξε συνειδητά να βαδίσει το μονοπάτι του ανεξάρτητου indie δημιουργού, χτίζοντας το studio Behind the Hump σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από την τυπική δομή των σύγχρονων dev teams.
Με έδρα τη Λάρισα, αλλά με μια ομάδα που εκτείνεται σε όλο τον κόσμο, ο Αλέξανδρος και οι συνεργάτες του, μεταξύ των οποίων και ο Gameplay Programmer, Νικόλαος Μπεκερτζής, συμφώνησαν να μας δείξουν ότι η δημιουργία ενός βιντεοπαιχνιδιού είναι ένα θέμα επικοινωνίας, ειλικρίνειας και ομαδικού πνεύματος.
Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Αλέξανδρος μας μιλά για τη μετάβαση από το marketing στη δημιουργία, τη σημασία του να παραμένεις “ανθρώπινος” σε μια ψηφιακή βιομηχανία, τις προκλήσεις του να διαχειρίζεσαι ένα διεθνές project από την ελληνική επαρχία και τα μεγάλα σχέδια της ομάδας για το 2026.
Καλησπέρα Αλέξανδρε. Πες μας λίγα λόγια για εσένα. Πως ξεκίνησες να ασχολείσαι με την δημιουργία βιντεοπαιχνιδιών;
Η σχέση μου με τα βιντεοπαιχνίδια ξεκίνησε πολύ πριν σκεφτώ ότι θα μπορούσα κάποτε να τα δημιουργώ. Μεγάλωσα σε διαφορετικές χώρες και πολιτισμούς και, για πολλά χρόνια, τα παιχνίδια ήταν για μένα ένας τρόπος αφήγησης και διαφυγής, όχι απλώς διασκέδαση.
Επαγγελματικά, ξεκίνησα από τον χώρο του marketing, της επικοινωνίας και του PR, δουλεύοντας για πολλά χρόνια με indie και AA projects. Μέσα από αυτόν τον ρόλο έμαθα πώς “χτίζεται” ένα παιχνίδι προς τα έξω. Κάποια στιγμή όμως ένιωσα έντονα την ανάγκη να ζήσω τη διαδικασία από μέσα: όχι να προωθώ ιστορίες άλλων, αλλά να δημιουργήσω τη δική μου. Έτσι γεννήθηκε το Forgotten Eras και μαζί του η Behind the Hump.
Τι είναι αυτό που σε γοητεύει στην δημιουργία ενός παιχνιδιού και από πού αντλείς την έμπνευσή σου;
Η αλήθεια είναι πως με γοητεύει το γεγονός ότι ένα παιχνίδι είναι ένα σύνολο από διαφορετικές τέχνες που πρέπει να συνυπάρξουν αρμονικά. Εικόνες, ήχος, ρυθμός, αλληλεπιδράσεις, αφήγηση, το πάτημα ενός πλήκτρου, η μουσική. Όλα βοηθούν με τον τρόπο τους.
Η έμπνευση δεν έρχεται ποτέ από ένα μόνο σημείο. Έρχεται από μνήμες, από την λαογραφία, την μουσική, τις προσωπικές εμπειρίες, αλλά και από ερωτήματα που, καμιά φορά, δεν έχουν εύκολες απαντήσεις. Συνήθως δεν ξεκινάω από το “τι παιχνίδι θέλω να φτιάξω”, αλλά από το “τι συναίσθημα θέλω να αφήσω στον παίκτη”.
Ποιό ήταν το πρώτο παιχνίδι που έφτιαξες και τι σου έμεινε μέσα από εκείνη την πρώτη εμπειρία;
Το Forgotten Eras είναι ουσιαστικά το πρώτο project στο οποίο έχω πλήρη δημιουργική ευθύνη, από την αρχή μέχρι το τέλος. Αυτό από μόνο του ήταν ένα τεράστιο σχολείο. Πριν το Forgotten Eras έχω περάσει σε πανω απο 20 διαφορετικά παιχνίδια ξεκόβοντας από Escape from Tarkov, Hello Neighbor ως Regional Community Manager μέχρι να έχω σχεδόν όλες τις ελληνικές παραγωγές μετά την ίδρυση του IndiePump (ασχέτως που τώρα κάποια άτομα θέλουν να λένε πως το IndiePump τους ανήκει).
Αυτό που μου έμεινε πιο έντονα είναι το πόσο δύσκολο αλλά και πόσο ουσιαστικό είναι να συντονίζεις ανθρώπους διαφορετικών ειδικοτήτων γύρω από ένα κοινό όραμα. Εκεί κατάλαβα ότι η δημιουργία παιχνιδιών δεν είναι θέμα “καλών ιδεών”, αλλά επικοινωνίας, υπομονής και εμπιστοσύνης. Τουλάχιστον στο επίπεδο «Indie playing field»
Ως Creative Director, πώς καθοδηγείς την ομάδα σου ώστε να παραμείνει πιστή στο αρχικό όραμα του project;
Προσπαθώ πρώτα απ’ όλα να εξηγώ το “γιατί“, όχι μόνο το “τι”. Αν κάποιος καταλάβει τον λόγο πίσω από μια απόφαση, τότε μπορεί να δημιουργήσει ελεύθερα χωρίς να χάνει την κατεύθυνση.
Το όραμα δεν είναι κάτι στατικό. Εξελίσσεται. Ο ρόλος μου είναι να λειτουργώ σαν φίλτρο: να επιτρέπω την εξέλιξη, αλλά να προστατεύω την “ψυχή” του project. Αυτό ομολογουμένως, γίνεται με συνεχή διάλογο, όχι με αυστηρές εντολές.
Πώς είναι να δημιουργείς ένα διεθνές project με έδρα τη Λάρισα; Πιστεύεις ότι η τοποθεσία αποτελεί πρόκληση στη σημερινή εποχή;
Παλαιότερα ίσως να ήταν πρόκληση. Σήμερα όχι και τόσο. Η τεχνολογία έχει καταργήσει τα γεωγραφικά όρια. Το να έχεις βάση τη Λάρισα για μένα είναι πλεονέκτημα. Σου επιτρέπει να δουλεύεις συγκεντρωμένα, χωρίς τον θόρυβο μεγάλων πόλεων και ταυτόχρονα να συνεργάζεσαι με ανθρώπους από όλον τον κόσμο. Το σημαντικό δεν είναι πού βρίσκεσαι, αλλά πώς επικοινωνείς και τι κουλτούρα χτίζεις. Στο Forgotten Eras έχουν δουλέψει πάνω από 40 άτομα και όλοι τους, εκτός του Νίκου, ήταν από άλλες πόλεις και χώρες.
Ποιοί είναι οι άνθρωποι που πλαισιώνουν το studio Behind the Hump και πως αλληλεπιδράτε καθημερινά; Η ομάδα σου αποτελείται από άτομα που βρίσκονται εκεί ή είστε ένα “distributed studio” με συνεργάτες από παντού;
Η Behind the Hump λειτουργεί ως εκδοτικό studio. Συνεργαζόμαστε με δημιουργούς από πολλές χώρες, διαφορετικά backgrounds και πολιτισμούς.
Η καθημερινή μας αλληλεπίδραση βασίζεται σε συνεχή επικοινωνία, ξεκάθαρο documentation και σεβασμό στον χρόνο του άλλου. Θέλαμε να αποφύγουμε την κλασική “εταιρική” δομή και να γίνουμε περισσότερο μια ομάδα ανθρώπων που μοιράζονται κοινή αισθητική, ίσως ενδιαφέρονται, αλλά και αξίες. Ενας λόγος που άφησα να μου “κλέψουν” το IndiePump και, δεν πρόλαβα να το κάνω εγώ εταιρεία στην Ελλάδα, είναι ότι δεν θέλω το εταιρικό κομμάτι καθόλου. Θεωρώ πως ενώ χάνω σε χρήματα κερδίζω στην ελευθερία κινήσεων και δημιουργικότητας.
Πως θα περιέγραφες την κουλτούρα της Behind the Hump με τρείς λέξεις και πως αυτές αντικατοπτρίζονται στα παιχνίδια σας;
Ανθρώπινη – Ειλικρινής – Στοχαστική.
Ανθρώπινη, γιατί βάζουμε τον άνθρωπο πάνω από την παραγωγή.
Ειλικρινής, γιατί δεν κυνηγάμε trends, αλλά νόημα και αποφεύγουμε εργαλεία ΑΙ που μπορεί να κόψουν κάποιον κλάδο κατά την ανάπτυξη. Το βασικό είναι να ζήσουμε παραγωγή σε μικρή κλίμακα αλλά να συνεργαστούμε με όλους τους κλάδους.
Στοχαστική, γιατί τα παιχνίδια μας δεν θέλουν απλώς να εντυπωσιάσουν, αλλά να μείνουν στον ψηφιακό κοσμο για παντα.
Ποιά ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που ήρθατε αντίμετωποι ως ομάδα κατά την ανάπτυξη του Forgotten Eras και πως καταφέρατε να την ξεπεράσετε σαν ομάδα;
Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν ο στόχος, το εύρος. Στην αρχή το όραμα ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό που μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ρεαλιστικά. Ένα απλό παράδειγμα που μπορώ να φέρω είναι πως αντί για 10 αποστολές που θα έχει το ολόκληρο παιχνίδι, σκόπευα να έχω 8 περιοχές από 10 αποστολές η κάθε μία με συνολικό playtime με πάνω από 20 ώρες.
Η λύση ήταν να μειώσουμε την κλίμακα, κρατώντας όμως το βάθος. Αντί για πολλά, κάναμε λιγότερα αλλά πιο ουσιαστικά. Αυτό ήταν απόφαση που πήραμε ως ομάδα και παραδόξως μας έφερε πιο κοντά. Ειδικότερα με τον Νίκο, ξοδέψαμε άπειρες ώρες δοκιμάζοντας το παιχνίδι και συζητώντας τρόπους να δείξουμε την ιστορία που έχω φανταστεί αλλά ταυτόχρονα να είναι όλο λειτουργικό.
Πως νιώθεις όταν βλέπεις παίκτες από όλον τον κόσμο να αλληλεπιδρούν με κάτι που δημιουργήσατε εσείς;
Είναι ένα περίεργο, ενδιαφέρον αλλά πολύ δυνατό συναίσθημα. Κάτι που ξεκίνησε ως προσωπική ιδέα, γίνεται εμπειρία για ανθρώπους που δεν γνωρίζεις και ίσως δεν θα γνωρίσεις ποτέ.
Όταν βλέπεις κάποιον να “διαβάζει” σωστά ένα συναίσθημα που προσπάθησες να περάσεις, νιώθεις ότι άξιζε όλη η προσπάθεια. Το πιο συναρπαστικό είναι το Boss Fight που δημιούργησα από την πίστα μέχρι και την λογική, τα χρώματα και τα εφέ, τώρα βλέπω τους Streamers να παίζουν το παιχνίδι και να απολαμβάνουν αυτό που παλέψαμε με την ομάδα τόσο καιρό.
Τι θα συμβούλευες κάποιον όπου θέλει να ξεκινήσει τώρα και να φτιάξει το δικό του παιχνίδι;
Ξεκάθαρα να ξεκινήσει κατευθείαν MMORPG με τεράστιο κόσμο και συνδυασμό ότι mechanic μπορεί να φανταστεί. Πλάκα κάνω, εννοείται.
Να ξεκινήσει μικρά και να ξεκινήσει ειλικρινά.
Μην προσπαθήσει να φτιάξει το “τέλειο” παιχνίδι ή το επόμενο μεγάλο hit. Να φτιάξει κάτι που μπορεί να ολοκληρώσει και κάτι που τον εκφράζει. Και κυρίως, να μάθει να ακούει feedback χωρίς να χάνει την ταυτότητά του.
Ποια είναι τα επόμενα βήματα για εσένα και την ομάδα της BehindtheHump; Τι να περιμένουμε μελλοντικά από εσάς;
Το 2026 έχουμε μεγάλους στόχους για την Behind The Hump.
Πρώτα, στοχεύουμε στο full release του παιχνιδιού σε Steam και άλλες πλατφόρμες όπως Epic Games, gog, VKPlay και Steam China. Παράλληλα, αναπτύσσουμε το comic βασισμένο στο story, δημιουργούμε cookbook, artbook και μια συλλογή από soundtracks που θα κυκλοφορήσουν μέσα από την καμπάνια μας στο Kickstarter. Τέλος, μέχρι το καλοκαίρι, σκοπεύουμε να ολοκληρώσουμε και ένα short film ντοκιμαντέρ για τη δημιουργία του παιχνιδιού με κινηματογραφικό τροπο.
Με το βλέμμα στραμμένο στο 2026 και το πλάνο για το full release, το comic και το ντοκιμαντέρ να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, γίνεται σαφές ότι η διαδρομή της Behind the Hump μόλις τώρα αποκτά τη μεγαλύτερη ταχύτητά της.
Κλείνοντας
Όπως όλα δείχνουν, το Forgotten Eras μπορεί να φαίνεται σαν το αποτέλεσμα μερικών χιλιάδων γραμμών κώδικα ή εντυπωσιακών γραφικών αλλά, στο τέλος, πρόκειται για ένα ακόμα εγχείρημα, από πολλά άτομα με βάση την πατρίδα μου, την Λάρισα, αλλά και άτομα από την άλλη άκρη του κόσμου να ενώνονται κάτω από ένα κοινό όραμα και να δημιουργούν κάτι που ίσως να ξεπερνά κατά πολύ τις ατομικές τους ικανότητες.
Στον ψηφιακό κόσμο που χτίζει ο Αλέξανδρος, ο Νίκος και οι 40 ακόμα συνεργάτες τους, το αποτέλεσμα ίσως να τους ανταμείψει, ίσως και όχι. Ακόμα και έτσι όμως, πρόκειται για μία προσπάθεια που έχει ως σκοπό να αφήσει το δικό της σημάδι στην τοπική αλλά και παγκόσμια βιομηχανία των Indie παιχνιδιών και ίσως να δώσει το έναυσμα σε ακόμα περισσότερους να ασχοληθούν με έναν κλάδο που πρέπει να ανθίσει στην χώρα μας.
