Θα το πω. Δεν μου αρέσει το League of Legends. Αν και καταλαβαίνω την γοητεία του, ειδικά με παρέα, η συνολική του πλήρως ανταγωνιστική λογική με αφήνει αδιάφορο και ίσως λόγω του γεγονότος ότι παίζω κυρίως single-player παιχνίδια. Όταν όμως τα autobattlers έκαναν την εμφάνισή τους και ενίσχυσαν την ανταγωνιστική λογική με την τύχη και την σκέψη, κάτι μίλησε μέσα μου, τουλάχιστον στην roguelike αρέσκειά μου.
Τα Autobattlers αποτελούν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σύγχρονα είδη παιχνιδιών στρατηγικής, συνδυάζοντας την τακτική σκέψη με την αυτόματη εξέλιξη της κάθε μάχης. Σε αυτά, δεν ελέγχουμε άμεσα τις κινήσεις των στρατευμάτων μας, αλλά επικεντρωνόμαστε στη σωστή επιλογή, τοποθέτηση και αναβάθμιση των μονάδων πριν ξεκινήσει η μάχη σε ένα grid-based τραπέζι – εξού και η αρχική ονομασία τους ως “autochess”. Το αν θα καταφέρουμε να νικήσουμε στην μάχη αυτό είναι κάτι που βασίζεται στη δημιουργία ισχυρών συνδυασμών, στη διαχείριση των διαθέσιμων αντικειμένω και στην προσαρμογή στις κινήσεις και αποφάσεις των αντιπάλων.
Τι γίνεται όμως όταν συνδυάζουμε την λογική της προετοιμασίας που υπάρχει στο είδος αυτό με παιχνίδια όπως το Brotato;
Το Centipede Gun είναι ένα αρκετά μικρό roguelite που λίγο-πολύ έχουμε ξαναδεί. Είναι ένα roguelite autobattler που δεν έχει κάποια ιστορία, ranks ή κάποιον σκοπό γενικότερα ενώ αμέσως καταλαβαίνουμε πως είναι προορισμένο για μικρά sessions όταν δεν έχουμε κάτι καλύτερο να παίξουμε.
Στο επίκεντρό του είναι το χάος, ο πειραματισμός και η προσπάθεια του να “σπαμε” τα ίδια τα συστήματά του. Ως τίτλος, παίρνει την ιδέα του creature-building και τη διαφοροποιεί δίνοντάς στην κατοχή μας μια σαρανταποδαρούσα η οποία χτίζεται σταδιακά, προσθέτοντας τμήματα πάνω της. Κάθε τμήμα έχει μια διαφορετική ικανότητα που καταλήγει να συνδυάζεται και να συνεργεί με άλλες ή να λειτουργεί αυτόνομο για το καλό του συνόλου.
Η σαραντοποδαρούσα μας αποτελείται από πολλαπλά segments που διαμορφώνονται από ένα grid-based σύστημα, το καθένα από τα οποία μπορεί να “κολλήσει” όπλα ή ειδικές μονάδες που προσφέρουν προσωρινά buffs. Τα όπλα επιτίθενται αυτόματα όταν πλησιάζουν εχθρούς σε μια συγκεκριμένη εμβέλεια. Δεν χρειάζεται να στοχεύσευουμε αφού αυτό είναι κάτι που γίνεται αυτόματα, αλλά πρέπει να σκεφτόμαστε συνεχώς πώς κινούμαστε μέσα στο πεδίο για να επιβιώσουμε και να καταφέρουμε να καθαρίσουμε τα κύματα που προκύπτουν.
Μετά από κάθε wave, επιστρέφουμε στο shop, όπου ξοδεύουμε τα χρήματα που μαζέψαμε για να αγοράσουμε νέες μονάδες, όπλα και modules. Υπάρχουν αρκετά τμήματα που θα μας βοηθήσουν στην επιβίωση και, ιδιαίτερα τις πρώτες ώρες, ο πειραματισμός είναι κάτι που θα κάνουμε αρκετά πολύ. Αν βρούμε διπλότυπα τμήματα, μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να ανεβάσουμε το επίπεδο όσων φοράμε ή να τα πολλαπλασιάσουμε πάνω στο σώμα μας. Αυτές οι αποφάσεις είναι και εκείνες που θα καθορίσουν το τελικό αποτέλεσμα.
Όσο επιβιώνουμε στα κύματα και προχωράμε προς τον τελευταίο γύρο, τα πράγματα γίνονται όλο και πιο δύσκολα. Τα waves κλιμακώνονται σταδιακά, με ολοένα και πιο επικίνδυνους εχθρούς να δοκιμάζουν τα όρια του build μας και, δυστυχώς, τα διάφορα σχήματα δεν είναι οι μόνοι εχθροί μας.
Ο χειρισμός του Centipede Gun, ειδικά στο Nintendo Switch/2 αφήνει πολλά πολλά περιθώρια βελτίωσης. Κινούμαστε με τον δεξί μοχλό ενώ με τον αριστερό αλλάζουμε την κατεύθυνση της σαραντοποδαρούσας μας σε ένα κυκλικό πλαίσιο. Θεωρητικά, δεν θα έπρεπε να έχουμε ιδιαίτερο πρόβλημα με αυτό το μοτίβο. Ωστόσο, τόσο η ταχύτητα του χαρακτήρα μας όσο και η δυσκολία χειρισμού προκαλούν εκνευρισμό και μας κάνουν να αναρωτιόμαστε αν αυτή ήταν η μόνη λύση που μπορούσε να βρει η ομάδα ανάπτυξης.
Στον τομέα των γραφικών, το παιχνίδι ακολουθεί μια λιτή αλλά καθαρή αισθητική, που εξυπηρετεί απόλυτα τη λογική και την απλότητά του. Θα δούμε μια pixelated αισθητική που πλαισιώνεται από την ροή των 60fps χωρίς να υπάρχουν ιδιαίτερα προβλήματα στην απόδοση, ακόμα και όταν τα στοιχεία γεμίζουν την οθόνη. Πέρα από την σαραντοποδαρούσα που έχει μερικά ευχάριστα στοιχεία όπως φατσούλες και εικονίδια για όπλα και tools, οι εχθροί μας και τα εμπόδια είναι απλά σχήματα που έρχονται κατά πάνω μας. Με πιο απλά λόγια, το μόνο περίτεχνο – όσο μπορούμε να το πούμε – σχέδιο στο παιχνίδι είναι ο χαρακτήρας μας.
Συνολικά, το Centipede Gun είναι ένα roguelite που δεν θα μας απασχολήσει για πάρα πολλές ώρες. Δεν απευθύνεται σε όσους ψάχνουν βαθιά στρατηγική ή περίπλοκους μηχανισμού, αλλά σε όσους ψάχνουν χαζά builds και πειραματισμούς σε μικρές δόσεις. Έχει ένα πιο arcade feeling που, αν δεν έχουμε κάτι άλλο να παίξουμε, ίσως μας “μιλήσει” και μας οδηγήσει στο να το δοκιμάσουμε.
Centipede Gun
Το Centipede Gun είναι ένα μικρό αλλά καλό roguelite autobattler που βασίζεται περισσότερο στον πειραματισμό και την υπομονή παρά στη βαθιά στρατηγική. Έχει μια arcade φιλοσοφία που προσφέρει σύντομα sessions, αν και ο προβληματικός χειρισμός στο Switch περιορίζει κάπως την εμπειρία. Συνολικά, πρόκειται για έναν τίτλο που απευθύνεται κυρίως σε όσους θέλουν κάτι απλό, γρήγορο και χαβαλετζίδικο σε μικρές δόσεις.
