Ο John Carpenter είναι από εκείνους τους δημιουργούς που ακούγοντας το όνομά του, ξέρουμε λίγο πολύ τι να περιμένουμε. Με επιτυχίες όπως το The Thing του 1982 ή το Halloween του 1978, ο Αμερικάνος σκηνοθέτης έχει εδραιωθεί ως ένας από τους πιο γνωστούς στο είδος των ταινιών τρόμου και επιστημονικής φαντασίας ενώ παράλληλα αποτέλεσε και επιρροή για πολλούς άλλους σκηνοθέτες παγκοσμίως.
Η καλλιτεχνική του “πινελιά” στο The Thing αποτέλεσε τον εφιάλτη μου για αρκετά χρόνια αφού η απόκοσμη, αηδιαστική εμφάνιση του εξωγήινου πλάσματος και των παραλλαγών του ήταν αρκετά για να με αποτρέψουν από το να ξαναδω αντίστοιχη ταινία και όχι γιατί ήταν κακή αλλά γιατί με είχε “ενχολήσει” περισσότερο απ’ότι θα περίμενα.
Αυτό που εκτιμώ στον Carpenter όμως είναι η αγάπη που τρέφει για τα βιντεοπαιχνίδια μιας και τα θεωρεί και ένα είδος τέχνης και, πολλές φορές, έχει δείξει την προτίμησή του σε πολλά όπως τα Sonic the Hedgehog, Sonic Unleashed και Sonic Mania καθώς και την σειρά F.E.A.R. και Dead Space. Όταν, λοιπόν, παρουσίαστηκε για πρώτη φορα το John Carpenter’s Toxic Commando ομολογώ πως είχα ανάμεικτα συναισθήματα καθώς φαινόταν για ένα ακόμα Left 4 Dead-inspired παιχνίδι. Εξάλλου, δεν πάει πάρα πολύς καιρός από το Back 4 Blood και την αμφιλεγόμενη επιτυχία που είχε σε ένα ήδη κορεσμένο είδος.
Το παιχνίδι δεν κάνει πάρα πολλά για να διαφέρει αλλά κάνει αρκετά για να γίνει αξιομνημόνευτο και άξιο της προσοχή μας, έως έναν βαθμό. Καθώς η Saber Interactive είναι η ομάδα ανάπτυξης πίσω από τον τίτλο, είναι λογικό να περιμένει κανείς ασταμάτητες ορδές τεράτων και ζόμπι, κάτι που έκανε και το Left 4 Dead σε μικρότερη αλλά εξίσου εντυπωσιακή κλίμακα. Εδώ όμως, τα ζόμπι είναι ακόμη περισσότερα, με τον αριθμό τους στην οθόνη να ανέρχεται στις εκατοντάδες και το χάος που επικρατεί να επηρεάζει την δράση και με το παραπάνω.
Το Πράγμα κάτω απ’την γη
Όπως είθιστε τα τελευταία χρόνια, η ιστορία του John Carpenter’s Toxic Commando λαμβάνει χώρα στο μακρινό μέλλον, σε έναν πλανήτη που πλήττεται από την ενεργειακή κρίση. Ένα επιστημονικό πείραμα για την αξιοποίηση της ενέργειας του πυρήνα της Γης πηγαίνει στραβά όταν απελευθερώνει κατά λάθος μια οντότητα που ονομάζεται Sludge God. Ο Sludge God είναι ένα γιγαντιαίο πλάσμα που είναι ικανό να επηρεάσει την οικολογία και τον χώρο γύρω του προκαλώντας άμεσες καταστροφές και αλλαγές σε γεννετικό υλικό.
Όταν αυτό το τέρας ξυπνάει ξεκινάει να μετατρέπει το έδαφος σε μια μαύρη λάσπη με την ανθρωπότητα να μετατρέπεται, αντίστοιχα, σε ζόμπι. Οι επιστήμονες πίσω από το πείραμα καλούνται να καταστρώσουν ένα σχέδιο για να διαλύσουν τον Sludge God, προσλαμβάνοντας μια ομάδα μισθοφόρων για να εξοντώσουν τα ζόμπι και να σώσουν τον κόσμο. Η ομάδα αυτή όμως, χωρίς να γνωρίζει ότι μεταφέρει ένα σημαντικό υλικό για την εξόντωση του πλάσματος και χωρίς να γνωρίζει ότι θα έρθει αντιμέτωπη με τέρατα κάνει ένα λάθος στην αποστολή και βρίσκεται μολυσμένη με την ουσία του τέρατος. Έτσι, ένας από τους επιστήμονες τους βάζει ένα μηχάνημα που καθυστερεί την μετατροπή τους και τους υποχρεώνει να βρουν λύση στο πρόβλημα, να σκοτώσουν τον Sludge God kαι να σώσουν τον κόσμο, αν θέλουν φυσικά να σωθούν και οι ίδιοι.
Το καλημέρα
Μετά το βάπτισμα του πυρός, το παιχνίδια κατευθύνεται σε έναν προβλέψιμο σχεδιασμό. Καταλήγουμε σε μια βάση όπου κανονίζουμε το loadout, την εμφάνιση του mercenary μας και τις ικανότητές του ενώ παράλληλα διαχειριζόμαστε πιο διακοσμητικές επιλογές όπως τις κάρτες των ονομάτων μας ή την γενικότερη εμφάνιση των όπλων και των ρούχων. Αφού ετοιμάσουμε τον εξοπλισμό μας τότε επιλέγουμε την αποστολή την οποία θα αναλάβουμε, το επίπεδο δυσκολίας της, αν θα την αναλάβουμε μόνοι μας ή με άλλους παίκτες και αν θα παίξουμε με άλλες κονσόλες ή όχι.
Αφου ξεκινήσουμε την αποστολή, το μοτίβο είναι ίδιο σχεδόν σε όλες. Ξεκινάμε από ένα σημείο και καλούμαστε να ολοκληρώσουμε μια σειρά μικρότερων objectives μέχρι να φτάσουμε στο βασικό. Αυτά ποικίλουν από το “πήγαινε στο σημείο Α και πάρε το τάδε αντικείμενο” έως και τα πιο απλά του στυλ “επιβίωσε ενάντια σε κύματα τεράτων” ή άλλα όπως “σκότωσε το αφεντικό“. Η γενικότερη λογική είναι απλή και την έχουμε ξαναδεί άπειρες φορές σε άλλα παιχνίδια, κυρίως του είδους, οπότε εδώ δε θα βρούμε κάτι που θα μας εντυπωσιάσει ιδιαίτερα. Ωστόσο, η ροή τους είναι αρκετή για να μας κρατήσει απασχολημένους, απλά μην περιμένετε ουσία.
Σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια του είδους όμως, η μετακίνησή μας από objective σε objective δεν γίνεται γραμμικά αλλά σε έναν ημι-ανοιχτό χάρτη ο οποίος έχει διάφορα σημεία ενδιαφέροντος που μπορούμε να επισκεφθούμε. Πέρα από την βασική αποστολή θα βρούμε περιοχές που έχουν Spare Parts, Loot Areas και Sludgite, Residium και Mortite Nodes. Σε κάθε μια από αυτές θα βρούμε πυρομαχικά, health packs και όλα τα αναμενόμενα αντικείμενα και θα πρέπει κάθε φορά να κανονίσουμε τις προτεραιότητές μας για να επιτύχουμε.
Αν αποφασίσουμε να επενδύσουμε χρόνο στην εξερεύνηση του κάθε χάρτη ώστε να μαζέψουμε όλα τα αντικείμενα ενδιαφέροντος, θα έχουμε ένα σχετικά πλούσιο οπλοστάσιο για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στο τελευταίο objective. Καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για το τελευταίο όταν βλέπουμε μια περιοχή γεμάτη Weapon Caches, Ammo Boxes, Health Boxes, Turrets, Machine Guns και Mortars, πράγμα που σημαίνει πως εκεί θα κάνουμε την τελευταία μας στάση για την εκάστοτε αποστολή. Σε αυτά τα Objectives στόχος μας είναι να μείνουμε σε ένα συγκεκριμένο σημείο και να το προστατεύσουμε ή να επιβιώσουμε ενάντια σε ορδές εχθρών. Αυτή είναι και η γενικότερη λογική σε κάθε αποστολή.
Κάθε χάρτης είναι γεμάτος με το ίδιο είδος εχθρών, μειώνοντας την οποιαδήποτε ποικιλία θα μπορούσε να υπάρχει ώστε να υπάρχει μεγαλύτερος αριθμός επί της οθόνης. Ανάμεσα στα πλοκάμια και τα απλά ζόμπι θα βρούμε και “Special Grade” εχθρούς όπως τον Stalker, τον Slob ή τον Snare που συνοδεύονται από χαρακτηριστικούς ήχους όταν εμφανίζονται και αντιστοιχούν στα Special Zombies του Left 4 Dead. Κάθε ένας από αυτούς έχει διαφορετικά αδύναμα σημεία, χτυπάνε σαν φορτηγά και θέλουν έναν “σκασμό” από σφαίρες για να πεθάνουν.
Βρουμ βρουμ
Σε ένα σημείο που θα ήθελα να σταθώ είναι το gunplay αλλά και η χρήση οχημάτων κατά την διάρκεια της εξερεύνησης. Μέσα σε κάθε χάρτη θα βρούμε οχήματα που θα μας βοηθήσουν να πάμε από σημείο σε σημείο πιο γρήγορα αλλά, με την Saber Interactive, στο τιμόνι, θα δούμε και μηχανισμούς εμπνευσμένους από το Mudrunner. Αυτό διότι, πολλές φορές, τα οχήματά μας κολλάνε στην λάσπη και θα πρέπει να τα απεγκλωβίσουμε αξιοποιώντας Hooks και το περιβάλλον γύρω μας για να πάμε σε πιο σταθερό έδαφος. Πέρα από το περιβάλλον, τα Hooks χρησιμοποιούνται και για να σπάσουμε πόρτες ή εμπόδια που θα βρεθούμε στον δρόμο μας είτε για να βρούμε loot είτε για να προχωρήσουμε την γενικότερη αποστολή.
Από την άλλη, το Gunplay είναι εξαιρετικά απολαυστικό και ωθεί προς τα έξω την ανάγκη μας για roleplay. Δεν ήταν λίγες οι φορές που έβγαζα πιστόλια ή περίστροφα και το έπαιζα John Wick ή Leon Kennedy της ταινίας Biohazard Vendetta. Ο ήχος από το splatter των ζόμπι, ο ήχος και η αίσθηση των όπλων και το γενικότερο χάος προκαλεί μια ικανοποιητική αίσθηση που είχα να νιώσω από το Left 4 Dead (και το Back 4 Blood κόντεψε να φτάσει).
Το κάθε όπλο φέρει το δικό του βάρος, ιδιαιτερότητες και firing modes και όσο περισσότερο τα χρησιμοποιούμε τόσο καλύτερα γίνονται. Όσο ανεβάζουμε το επίπεδό τους στο τέλος μιας αποστολής, ξεκλειδώνουμε attachment που επηρεάζουν διαφορετικά στατιστικά και μπορούν να αλλάξουν σε μεγάλο βαθμό την αίσθηση που προσφέρουν. Δεν υπάρχει μεγάλη ποικιλία στα βασικά όπλα αλλά όλα όσα έχουμε είναι ικανοποιητικά στην μεγαλύτερη διάρκεια του gameplay. Τα πιο δυνατά και περίτεχνα όπλα αποτελούν τις σπάνιες ανακαλύψεις κάθε χάρτη και ποικίλουν από Sniper Rifles έως και Railguns τα οποία φέρουν μεγαλύτερη δύναμη και λειτουργούν περισσότερο ως εργαλεία απόλυτης καταστροφής για αφεντικά και Special Zombies. Αυτό που πρέπει να έχουμε όμως υπόψιν μας είναι πως όταν το επίπεδο των όπλων μας φτάσει στο μέγιστο, μπορούμε να τα κάνουμε Prestige χάνοντας όμως όλες τις αναβαθμίσεις που έχουμε κάνει με αντάλλαγμα πιο δυνατές μελλοντικά.
Κόλλημα στην λάσπη
Παρά την απόλαυση που προσφέρει το gunplay και την πολυπλοκότητα των οδικών συστημάτων, αν επιλέξεουμε να παίξουμε solo, θα διαπιστώσουμε γρήγορα ότι το A.I. των συμμάχων αφήνει πολλά περιθώρια βελτίωσης. Υπήρξαν στιγμές όπου πέθανα και περίμενα από κάποιο bot να με επαναφέρει, όμως αλλάζοντας την κάμερα ανάμεσά τους αντίκρισα να στέκονται ακίνητα, σαν να περιμένουν… κάτι.
Ακόμα και κατά τη διάρκεια της μάχης, πυροβολούσαν άσκοπα, χωρίς ιδιαίτερη στόχευση και μόνο απέναντι σε ορισμένα bosses έδειχναν πραγματικά αποτελεσματικά. Τα προβλήματα όμως δεν περιορίζονται εκεί. Σε objectives που απαιτούνταν, για παράδειγμα, η μεταφορά δύο αντικειμένων σε ένα σημείο, κανένα bot δεν βοηθούσε, αναγκάζοντάς με να κάνω τη διαδρομή διπλά.
Σε άλλες περιπτώσεις, όπου έπρεπε να μεταφέρω μια συσκευή που δημιουργούσε μια προστατευτική “φούσκα” μέσα σε μια καταιγίδα και ταυτόχρονα να κουβαλήσω ένα αντικείμενο εντός αυτής, τα bots έκαναν όλη την διαδικασία πιο δύσκολη καθώς δεν προσέφεραν καμία απολύτως βοήθεια.
Η ίδια “αμηχανία” εντοπίζεται και στο τελευταίο objective όπου τα bots δεν παίρνουν πρωτοβουλίες για να οχυρώσουν, για παράδειγμα, την περιοχή ή δεν πάμε σε κάποιο terminal για να πατήσουν ταυτόχρονα με εμένα κάποιο κουμπί για να ενεργοποιηθεί κάποιο μηχάνημα. Έτσι, δημιουργείται η αίσθηση πως είμαστε εντελώς μόνιμα με “φαντάσματα” να μας συνοδεύουν και να μας κοιτάνε όσο ερχόμαστε αντιμέτωποι με, φαινομενικά, ολόκληρο τον κόσμο.
Κάτι ακόμα αρνητικό, θα μπορούσαμε να πούμε, είναι το γεγονός ότι ακόμα και ως καινούργιος τίτλος, το να βρούμε άλλους παίκτες για να παίξουμε, ακόμα και με crossplay ενεργοποιημένο ήταν αρκετά δύσκολο. Στο Normal επίπεδο δυσκολίας, που συστήνεται για να ενισχύσουμε τα όπλα και τις ικανότητές μας, δεν υπήρξε ούτε ένα match που να είχα συμπαίκτη, ενώ στα πιο δύσκολα επίπεδα δυσκολίας η εύρεσή της ήταν μια άλλη εμπειρία, μεταμορφωτική κατά πολύ μιας και όλες οι διαδικασίες γίνονταν πιο γρήγορες και πιο εύκολες. Κατά την διάρκεια του Σαββατοκύριακου μπορούσα να βρω σχεδόν πάντα ένα game ενώ το Quick Play ήταν και η καλύτερη επιλογή για να βρω games ώστε να ανεβάσω το level μου.
Γραφικά που βολεύουν
Τα γραφικά του John Carpenter’s Toxic Commando έχουν μια αισθητική που παραπέμπει στα πιο θετικά στοιχεία των horde shooters. Με μια πρώτη ματιά, μοιάζει με έναν τίτλο που ταιριάζει στο είδος του εμφανησιακά και δεν βασίζεται σε πολύπλοκες υφές, υπερβολικές λεπτομέρειες και την ανώτερη υπαρκτή τεχνολογία. Οι υφές, οι υπάρχουσες λεπτομέρειες, η πολυπλοκότητα του περιβάλλοντος και η ποικιλία επί της οθόνης συνθέτονται με τέτοιον τρόπο που μας δίνεται ένα όμορφο οπτικό αποτέλεσμα.
Δεν λείπουν όμως και τα παραπατήματα αφού σε έναν υπολογιστή με NVIDIA RTX 4070 και έναν επεξεργαστή AMD Ryzen 7 5800X3D και πάνω σε έναν SSD, ειδικά όταν είχαμε πολλά ζόμπι στην οθόνη, τα καρέ μπορούσαν να πέσουν και στα 30 (από 144fps) με αποτέλεσμα να πρέπει να ανοίξω το Frame Generation. Με αυτό, το μεγαλύτερο πρόβλημα λύθηκε θυσιάζοντας την ευκρίνεια με “ψεύτικα” καρέ και την αίσθηση πως αυτό που βλέπω δεν ανταποκρίνεται στο τι θα έπρεπε κανονικά να βλέπω. Ακόμα και έτσι όμως, το τεχνικό αποτέλεσμα ήταν αρκετό για να μου επιτρέπει να παίζω χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.
Συμπέρασμα
Το John Carpenter’s Toxic Commando με άφησε αρκετά ευχαριστημένο. Θα με άφηνε βέβαια περισσότερο αν είχα παρέα ή άλλους παίκτες για να παίξω μαζί. Είναι ένας τίτλος που δεν φέρνει κάτι πραγματικά καινούργιο στο ήδη κορεσμένο είδος των horde shooters, όμως καταφέρνει να ξεχωρίσει χάρη στη χαοτική δράση, το απολαυστικό gunplay και τη γενικότερη αισθητική που παραπέμπει στο ύφος του John Carpenter. Παρά τη διασκεδαστική του φύση, η επαναληπτικότητα των αποστολών, η έλλειψη ποικιλίας στους εχθρούς, τα προβλήματα στο A.I. των συμμάχων και οι τεχνικές αδυναμίες δεν του επιτρέπουν να φτάσει στο επίπεδο των κορυφαίων του είδους.
Πρόκειται για ένα παιχνίδι που απαιτεί την σωστή διάθεση, καλή παρέα και τον χρόνο για να ασχοληθούμε μαζί του. Στις καλές συνθήκες του, προσφέρει έντονες στιγμές δράσης και ευχάριστο gameplay, όμως μακροπρόθεσμα ίσως να μην έχει, για κάποιους από εμάς, αυτό το “κάτι” που θα μας κρατήσει το ενδιαφέρον. Συστήνεται για σύντομα sessions, όταν θέλουμε να παίξουμε κάτι που δεν απαιτεί πολλή σκέψη ή κάτι που θα χαβαλεδιάσουμε με την παρέα.
Τέλος, όταν τελειώσουμε για πρώτη φορά το Campaign τότε είναι και που ο τίτλος ανοίγει. Prestiges, Skill Points, νέα builds και cosmetics είναι συνέχεια στο επίκεντρο και μας επιτρέπουν ένα πιο ευχάριστο gameplay. Για παράδειγμα, αν επιλέξουμε να αλλάξουμε όπλα τότε δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για πυρομαχικά ή γρηγορότερο reloading μιας και τα skills του Class μας θα μας επιτρέπουν να είμαστε πιο γρήγοροι και αποτελεσματικοί. Μακροπρόθεσμα όμως, το αν θα μας “κρατήσει” μένει να φανεί.
Ευχαριστούμε την Enarxis Dynamic Media για την παραχώρηση του Review Code.
John Carpenter's Toxic Commando
Ένα παιχνίδι που στηρίζεται περισσότερο στη διασκέδαση της στιγμής παρά στη διάρκεια και το βάθος. Παρά τα εμφανή προβλήματα στο A.I., την ποικιλία και κάποια τεχνικά σημεία, καταφέρνει να προσφέρει έντονες, χαοτικές μάχες και ένα ικανοποιητικό gunplay που κρατά το ενδιαφέρον, ειδικά σε co-op. Ωστόσο, η έλλειψη καινοτομίας και η επαναληπτικότητα δεν του επιτρέπουν να ξεχωρίσει ουσιαστικά στο είδος του.
