MEGABONK | Review

Πριν από κάμποσο καιρό, έγραψα πως το MEGABONK, το παιχνίδι του Vedinad δεν θα παρεβρισκόταν στα φετινά The Game Awards, πράγμα που και έγινε. Η αλήθεια είναι πως αρχικά νόμιζα ότι ήταν μια κίνηση “μεσαίου δαχτύλου” προς την διοργάνωση και την βιομηχανία ολόκληρη αλλά όπως φαίνεται ο δημιουργός αποσύρθηκε μιας και η κατηγορία για την οποία πρoτάθηκε ο τίτλος δεν ίσχυε στην περίπτωσή του (Debut Indie Game).

Με όλον αυτόν τον ντόρο πίσω από το MEGABONK τους τελευταίους μήνες και το γεγονός ότι το βλέπω να παίζουν αρκετοί φίλοι, streamers και άτομα του χώρου, μου κινήθηκε η περιέργεια να δω αν είναι τόσο καλό, αν κάνει αυτό το τόσο διαφορετικό που περιμένουμε από το είδος των Roguelike/Survivor παιχνιδιών. Με μια πρώτη ματιά, δεν κάνει κάτι τελείως διαφορετικό μιας και επιλέγουμε απλά έναν χαρακτήρα που έχει στην κατοχή του ένα όπλο και καλούμαστε να επιβιώσουμε ενάντια σε χορδές ολοένα και αυξανόμενων, δυσκολότερων εχθρών.

Η λογική του Vampire Survivors είναι έντονη καθόλη την διάρκεια του παιχνιδιού. Ερχόμενος μετά τα ύψη των Vampire Survivors και Ball x Pit νιώθω πως δύσκολα κάποιο άλλο αντίστοιχο παιχνίδι θα μου κάνει εντύπωση. Έτσι, μπήκα με χαμηλές προσδοκίες. Θεώρησα πως γίνεται πολύ χαμός για το τίποτα, για ένα παιχνίδι που στο μεγαλύτερο κομμάτι του κάνει κάτι που έχουμε ξαναδεί, κάνει μια σαλάτα παρόμοιων τίτλων για να συνθέσει κάτι φαινομενικά καινούργιο. Καλώς ή κακώς, αυτό γίνεται εδώ. Αλλά δεν είναι όσο κακό ακούγεται.

Ξαναμασημένη τροφή ή κάτι περισσότερο;

Το gameplay του MEGABONK στηρίζεται στην επιβίωση και τον θάνατο. Επιλέγουμε έναν από τους δύο αρχικούς διαθέσιμους χαρακτήρες και καλούμαστε να επιβιώσουμε σε έναν από τους δύο χάρτες ή πιο σωστά, τους πλέον τρεις. Αυτό διότι την στιγμή που ξεκίνησα να γράφω αυτή την άποψη, αν θέλετε, η ομάδα ανάπτυξης κυκλοφόρησε μια ενημέρωση περιεχομένου η οποία πρόσθεσε νέα όπλα, νέα αφεντικά, έναν νέο χαρακτήρα και έναν νέο χάρτη.

Αφού βρεθούμε στον χάρτη που επιλέξαμε μέσω μιας πύλης, στόχος μας είναι να επιβιώσουμε. Αντί για τριάντα λεπτά όμως, έχουμε στην διάθεσή μας μόλις δέκα για να μπορέσουμε να μαζέψουμε πόντους εμπειρίας και αντικείμενα που θα μας επιτρέψουν να σκοτώνουμε τις μεγαλύτερες ορδές των εχθρών και εν τέλει να επιβιώσουμε όσο περισσότερο γίνεται.

Σε αντίθεση με άλλα Survivor games, το MEGABONK υιοθετεί την λογική του Risk of Rain 2 αφού πάνω στον εκάστοτε χάρτη θα πρέπει να βρούμε την πύλη εξόδου την οποία όταν ενεργοποιήσουμε ένα μεγάλο αφεντικό θα μας αντιμετωπίσει. Σκοτώνοντάς το αποκτάμε ένα ακόμα αντικείμενο για την προσωρινή συλλογή μας και προχωράμε στο επόμενο επίπεδο.

This isn’t even my final form

Τα τριάντα λεπτά που έχουμε για να επιβιώσουμε σε άλλα παιχνίδια του είδους, χωρίζονται εδώ σε τρια δεκάλεπτα. Κάθε χάρτης χωρίζεται σε ζώνες, ξεκινώντας από την πρώτη και φτάνοντας στην τρίτη. Κάθε tier έρχεται με το δικό του σετ δοκιμασιών και επάθλων, έπαθλα που συνήθως μεταφράζονται σε Ασημένια Νομίσματα (Silver Coins), την βασική οικονομία του παιχνιδιού. Με τα ασημένια νομίσματα μπορούμε να αγοράσουμε νέους χαρακτήρες, να ξεκλειδώσουμε νέα όπλα ή αντικείμενα και να αγοράσουμε μόνιμες αναβαθμίσεις για τα run μας.

Ολοκληρώνοντας ένα tier μας ξεκλειδώνεται το επόμενο. Κάθε Tier αποτελείται και από τον αντίστοιχο αριθμό επιπέδων ανα χάρτη με αυτό να σημαίνει πως το Tier 1 έχει ένα επίπεδο, το Tier 2 έχει 2 επίπεδα στον ίδιο χάρτη, με διαφορετική αισθητική κάθε φορά (συνήθως πιο σκοτεινές αποχρώσεις) ενώ το Tier 3 έχει τρία διαφορετικά επίπεδα με το τελευταίο να μας οδηγεί στο τελικό boss.

Για να φτάσουμε στο τελικό boss θα πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι θα επιβιώσουμε. Πιστό στις ρίζες του, το MEGABONK μας θέτει αντιμέτωπους με στρατιές εκατοντάδων ή χιλιάδων εχθρών οι οποίοι ρίχνουν διαμαντάκια εμπειρίας. Ανεβαίνοντας επίπεδα μας δίνεται η επιλογή ανάμεσα σε όπλα και τόμους, με το καθένα να έχει διαφορετικές επιθέσεις ή ενισχύσεις για τον χαρακτήρα μας. Όπλα όπως το Shotgun, το Katana ή τo Aura δημιουργούν επιθέσεις που ελέγχουν τα πλήθη είτε από κοντά είτε από μακριά. Οι τόμοι από την άλλη μεριά ενισχύουν τα στατιστικά μας όπως το Damage, το Attack Speed, το Pickup Range ή το Difficulty. Όπως καταλαβαίνουμε, κάποια από τα στατιστικά υπάρχουν για να ενισχύσουν την πρόκληση παρά για να μας βοηθήσουν, οπότε έτσι μας δίνεται η επιλογή να παραμετροποιήσουμε κάθε run, όσο θέλουμε με διάφορους τρόπους.

Όσο παίζουμε και αλληλεπιδρούμε με τον χάρτη θα ξεκλειδώσουμε νέες ικανότητες, νέα όπλα ή αντικείμενα αλλά και τις προυποθέσεις για να αγοράσουμε τους νέους χαρακτήρες. Οι δοκιμασίες είναι συνήθως απλές και έχουν να κάνουν με το να σκοτώσουμε έναν Χ αριθμό εχθρών με ένα Υ όπλο και να αγοράσουμε αυτό το όπλο στο Shop. Εκεί που τα πράγματα δυσκολεύουν είναι στα πιο δυνατά ή σπάνια αντικείμενα, στοιχεία που ζητούν από εμάς να ολοκληρώσουμε έναν μεγάλο αριθμό ζόρικων challenges όπως να παίζουμε με ενεργοποιημένο το One-Hit Kill ή δοκιμασία που θέλει να είμαστε ακίνητοι καθόλη την διάρκεια (δεν πήγαινε ποτέ καλά αυτό).

Η βασική λούπα ωστόσο είναι τυπική. Σκοτώνουμε, ανεβαίνουμε level, επιλέγουμε όπλα και επιβιώνουμε. Κλασικά survivors μοτίβα. Αυτό που αλλάζει εδώ είναι ο τρόπος που χτίζουμε τον χαρακτήρα μας. Πέρα από το leveling, κάθε χάρτης έχει διάσκορπα σεντούκια και shrines με τα οποία αλληλεπιδρούμε. Υπάρχουν Charge Shrines στα οποία στεκόμαστε μέσα στον κύκλο μέχρι να γεμίσουν και μας ανταμείβουν με μια επιλογή στατιστικών, Curse Shrines που ανεβάζουν τον αριθμό των ταυτόχρονων αφεντικών ανά επίπεδων και αναβαθμίσεων, Maoi Heads που ανταμείβουν με τυχαία item χωρίς χρέωση και Succ Shrines που είναι οι μαγνήτες των XPs.

Αυτό που με πειράζει κυρίως είναι το γεγονός ότι τα Weapon & Tome Slots φτάνουν τα τέσσερα έκαστα και δεν μπορούμε να συνδυάσουμε όπλα ή τόμους μεταξύ τους για να δημιουργήσουμε συνεργείες ή νέα όπλα. Βέβαια, καταλαβαίνω πως μέσα σε 10 λεπτά δεν μπορείς να φτιάξεις περίπλοκα builds και συνδυασμούς και πως η ύπαρξη των Stat Shrines αλλά και των items διαμορφώνουν μια διαφορετική ισορροπία. Η ισορροπία εδώ εξάλλου είναι άκρως απαραίτητη μιας και πρόκειται για ένα παιχνίδι που έχει και Global Leaderboards.

Risk of Rain, εσύ;

Δεν μπορώ να μην συγκρίνω με το Risk of Rain 2. Γνωρίζω πως οι περισσότεροι παίκτες ενδεχομένως να μην έχουν παίξει το αριστούργημα της Hopoo Games οπότε ό,τι πω εδώ θα φανεί κάπως. Αλλά η ραχοκοκκαλιά και το γενικό gameplay feel μου θύμισε, αναπόφευκτα, την έμπνευσή του.

Στο MEGABONK δεν χρειάζεται να στοχεύσουμε. Γίνονται όλα αυτόματα. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να αποφεύγουμε εχθρούς, να πηδάμε αν χρειαστεί και να κάνουμε slide για να αναπτύξουμε μεγαλύτερες ταχύτητες. Στο επίκεντρο αυτής της λούπας βρίσκεται το ότι πρέπει να πάρουμε items από τα σεντούκια ή να μείνουμε στα Charge Shrines τα οποία, με την σειρά τους, βοηθούν κατά πολύ να διαμορφώσουμε ένα build.

Ακόμα και έτσι όμως δεν εξασφαλίζεται η επιβίωσή μας. Ακόμα και όταν τα ξεκλειδώσουμε όλα, αν δεν προσέξουμε τις επιλογές μας θα χάσουμε ακόμα και με μια βολή ή ένα άγγιγμα. Ειδικά τα αφεντικά, έχουν αρκετούς πόντους ζωής, ειδικά στα Tier 2 και Tier 3, και θα δυσκολευτούμε πολύ να τα “κατεβάσουμε”. Θα πρέπει είτε να πάμε με ένα glass cannon build, ένα ισορροπημένο ή ένα πιο αμυντικό playstyle.

Αλλά είναι διασκεδαστικό

Δεν μπορώ να αρνηθώ πάντως πως το MEGABONK είναι εθιστικό. Καταφέρνει με τον τρόπο του να ενσωματώσει τα καλύτερα στοιχεία των εμπνεύσεών του και να τα αναμείξει σε κάτι αξιοπρόσεκτο. Το gameplay του είναι έντονο, σύντομο και επιβραβευτικό, αν είμαστε προσεκτικοί και ο πειραματισμός γίνεται το βασικό συστατικό της μακροπρόθεσμης επιτυχίας μας.

To στοιχείο που ενισχύει και βοηθάει ακόμα περισσότερο την εμπειρία είναι η μουσική υπόκρουση. Κάθε κομμάτι μοιάζει να προέρχεται από παλιά arcade games ή πιο μοντέρνα “χαζοχαρούμενα” chiptune-likes που ενώ αρχικά δείχνουν να μην κολλάνε, ενισχύουν την ένταση και την πιο ευχάριστη φύση του παιχνιδιού. Το ίδιο συμβαίνει και με την γενικότερη αισθητική.

Η διασκέδαση αυτή παραδόξως, δείχνει περιορισμένη αλλά δεν είναι. Αν και για να ξεκλειδώσουμε τα πάντα ή να ολοκληρώσουμε τον τίτλο στο 100% θα χρειαστούμε περίπου 50 ώρες, με μόλις 3 χάρτες θα νομίζουμε πως δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για να δούμε. Δεν υπάρχει κάποια ιστορία, πράγμα συνηθισμένο στα survivors, ενώ κάθε χάρτης λειτουργεί περισσότερο ως αισθητικό υπόβαθρο με τα δικά του, λίγα, μυστικά παρά ως μια σημαντική τοποθεσία. Αυτό που θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν όμως είναι πως ορισμένα Challenges, ειδικά στον νέο χάρτη είναι αρκετά δύσκολα για να τα ολοκληρώσουμε. Για παράδειγμα, το Challenge του να καθόμαστε ακίνητοι όσο έρχονται πάνω μας εχθροί είναι το μεγαλύτερο ρίσκο και θα μας πάρει εκατοντάδες προσπάθειες.

Low-poly, μοντέρνο & πολύχρωμο

Το gameplay, η ένταση και ο ρυθμός πλαισιώνονται και ενισχύονται από την παρουσίαση του τίτλου. Τα γραφικά του MEGABONK ξεχωρίζουν για τη ζωντάνια και τις έντονες αντιθέσεις στα χρώματα, συνδυάζοντας καθαρές γραμμές με δυναμικά pixelated εφέ που δίνουν μια διαρκής αίσθηση κίνησης. Συγκεκριμένα, τα χρώματα είναι τολμηρά, υψηλής αντίθεσης, βοηθώντας στο να ξεχωρίζουν τα εκάστοτε στοιχεία στην οθόνη και την δράση, ενώ ο φωτισμός προσθέτει γοητεία στο γενικότερο πλαίσιο. Ωστόσο, τα animations, ενώ δεν κουράζουν το μάτι, διαφέρουν αρκετά μιας και κάθε κίνηση είναι σε χαμηλότερα καρέ σε σχέση με την ροή των 60fps. Το συνολικό οπτικό ύφος όμως, καθώς και με αυτή την αρτιστική απόφαση, υποστηρίζει τον γρήγορο ρυθμό του παιχνιδιού, κρατώντας μας διαρκώς μέσα στην εμπειρία.

Γενικά, το παιχνίδι υιοθετεί ένα στιλ που ισορροπεί ανάμεσα στο χαρούμενο, το χαζό και το επιβλητικό, με σχεδιασμό που δεν παίρνει τον εαυτό του υπερβολικά σοβαρά αλλά παραμένει συνεπής και καλοδουλεμένος. Κάθε μοντέλο, από τα περιβάλλοντα μέχρι και τους εχθρούς, κουβαλάνε ένα low-poly χτίσιμο που όλως περιέργως καταφέρνει να δέσει με τέτοιο τρόπο που κολακεύει το gameplay παρά το επισκιάζει. Στην αρχή, μπορώ να πω, πως νόμιζα πως έμπνευση για την γραφική αναπαράσταση ήταν το Valheim αφού και αυτό, από μεριάς του, έχει μια low-poly pixelated παρουσίαση.

Όλα αυτά καταλήγουν σε μια απόδοση που, ειδικά σε δυνατά συστήματα, δεν απογοητεύει ακόμα και αν επικρατεί ένα χάος στην οθόνη. Με μια NVIDIA RTX 4070 και AMD Ryzen 7 5800X3D δεν υπήρχε καμία πτώση καθόλη την διάρκεια των runs διατηρώντας την εμπειρία ιδανική. Δυστυχώς, δεν το έχω δοκιμάσει στο Steam Deck, αν και από αυτά που έχω δει, η εμπειρία δεν είναι τόσο άσχημη. Με μερικές θυσίες στα γραφικά, τα καρέ παραμένουν στα 60fps και ευτυχώς δεν βγάζουν μάτι λόγω της γενικότερης αισθητικής.

Συμπέρασμα

Αν σας αρέσει το Vampire Survivors, τα Survivor roguelikes ή, ακόμα καλύτερα, το Risk of Rain 2 τότε το MEGABONK δεν θα σας απογοητεύσει. Σίγουρα, υπάρχουν καλύτερες επιλογές εκεί έξω και σίγουρα δεν είναι το ίδιο εθιστικό όσο οι εμπνεύσεις του. Καταλαβαίνω όμως γιατί αρέσει σε τόσο κόσμο. Προσωπικά, μπορεί να πιάσω τον εαυτό μου να παίζει τουλάχιστον ένα-δύο runs την ημέρα, αν και το περιεχόμενο που έχει δεν νιώθω ότι θα μου κρατήσει για πολύ το ενδιαφέρον.

Παρόλα αυτά, οι δεκάλεπτες διαδρομές, η δομή των χαρτών, ο τρόπος του gameplay και το έντονο arcade ύφος συνθέτουν ένα παιχνίδι που, παρά τις όποιες απλοποιήσεις ή περιορισμούς στα builds του είναι διασκεδαστικό και δεμένο στον σχεδιασμό του. Για μένα, δεν είναι το απόλυτο “next big thing” , αλλά είναι μια τίμια, καλοδουλεμένη πρόταση που δείχνει πως ο δημιουργός του έχει ξεκάθαρο όραμα και ενδιαφέρεται να το επεκτείνει.

Editor’s Note: Είμαι σίγουρος όμως, πως το παιχνίδι του Venidad, όποιος και αν είναι αυτός (ίσως να είναι και ο DaniDev, ποιος ξέρει;), θα συνεχίσει να εξελλίσσεται και ίσως να φτάσει τα επίπεδα που έχουμε δει και αλλού. Η βαθμολογία αυτή αντικατροπτρίζει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται τώρα ο τίτλος. Το replayability του βασίζεται κυρίως στην επανάληψη και στα challenges που μας δίνει. Δοκιμασίες όπως το να είμαστε ακίνητοι ή να μην χρησιμοποιούμε αντικείμενα ή να βγούμε από ένα δωμάτιο σε 10 δευτερόλεπτα είναι αρκετά για να μας κάνουν να προσπαθούμε ξανά και ξανά. Αν και έχουμε, προς το παρόν, τρεις διαφορετικούς χάρτες με άλλες 2 εναλλακτικές μορφές τους, έχουμε αρκετούς χαρακτήρες για να αλλάξει λίγο η εικόνα (όχι και τόσο το gameplay μιας και τα όπλα τους είναι τα ήδη υπαρκτά, τα οποία τα παίρνουν όλοι) και να πούμε το “άντε, πάμε άλλο ένα”. Με την τιμή του σε ένα τόσο χαμηλό επίπεδο, ακόμα και με αυτές τις ατέλειες, είναι ένα παιχνίδι που σίγουρα αξίζει την προσοχή μας.