Morsels | Review

Μου είναι αρκετά δύσκολο όταν θέλω να προτείνω ένα παιχνίδι στους φίλους μου αλλά δεν μπορώ λόγω της κατάστασής του. Κάποιες φορές μπορεί να ευθύνεται το gameplay, άλλες φορές τεχνικά προβλήματα, ενώ στην πλειοψηφία των περιπτώσεων έχει να κάνει με το πόσο διασκεδαστικό μπορεί να είναι. Προσπαθώ πάντα να είμαι αντικειμενικός αλλά δεν το καταφέρνω πάντα, αλλά προσπαθώ τουλάχιστον να δίνω στον συνομιλητή μου να καταλάβει αν το εκάστοτε παιχνίδι αξίζει τον κόπο ή όχι. Σε αυτή την αμφίβολη στάση μου πέφτει και το Morsels, το πρώτο παιχνίδι της Furcula, μιας αρκετά μικρής ομάδας ανάπτυξης με έδρα τον Καναδά.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση όταν το Morsels πρωτοανακοινώθηκε ήταν τα γραφικά και το gameplay του. Με μια πρώτη ματιά, μου θύμισε το Atomicrops, έναν ακόμα τίτλο για τον οποίο θα ήθελα να μιλήσω (παρότι είναι αρκετά παλιός). Όπως διαπίστωσα ψάχνοντας πληροφορίες για τον τίτλο, ο designer του Atomicrops εργάστηκε πάνω στο Morsels, δίνοντας συμβουλές, σχεδιαστικές επιλογές και κάποια αισθητικά στοιχεία στην ταυτότητα του. Το αποτέλεσμα όμως με άφησε διχασμένο, ενώ πραγματικά ήθελα να αγαπήσω αυτό το δημιούργημα.

Η ιστορία του Morsels ακολουθεί ένα μικρό, αδύναμο ποντίκι που ζει στους σκοτεινούς, βρώμικους υπονόμους μιας πόλης. Μια μέρα, ο πλανήτης δέχεται μια παράξενη βροχή από κάρτες, μαγικά αντικείμενα που μεταλλάξανε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς σε περίεργα πλάσματα με διάφορες ικανότητες. Στην πόλη αυτή λοιπόν, οι γάτες είναι το κυρίαρχο είδος και με την δύναμη αυτών των καρτών καταλήγουν να καταπιέζουν όλα τα μικρότερα πλάσματα.

Μια μέρα, το ποντίκι μας έρχεται σε επαφή με ένα περίεργο, μαγικό και ζωντανό «fatberg», ένα πλάσμα φτιαγμένο από συσσωρευμένα λύματα με δική του συνείδηση. Αυτό το πλάσμα του χαρίζει τη δύναμη να μεταμορφώνεται σε «Morsel», δηλαδή το αλλόκοτο μικροσκοπικό ον από τις κάρτες. Με αυτές τις δυνάμεις το ποντίκι ξεκινά μια ανοδική πορεία από τα βαθύτερα στρώματα των υπονόμων προς τον επάνω κόσμο, όπου πρέπει να αντιμετωπίσει εχθρούς, να επιβιώσει σε εχθρικά περιβάλλοντα και τελικά να έρθει αντιμέτωπο με τις γάτες-αφεντικά. Καθώς προχωρά, συναντά και συλλέγει άλλες κάρτες και τις κρατάει ώστε να αλλάζει μορφές, σχηματίζοντας μια ανορθόδοξη «ομάδα» από παράξενα πλάσματα που το βοηθούν να ανοίξει τον δρόμο προς την ελευθερία και να ανατρέψει την τάξη που κρατά τους υπόγειους κατοίκους στο περιθώριο.

Η ιστορία του Morsels δεν είναι κάτι ιδιαίτερο και λειτουργεί περισσότερο ως τροχός για την επανάληψη. Ως τίτλος πρόκειται για ένα dungeon-crawler/roguelike παιχνίδι με όλα όσα μπορούμε να περιμένουμε από το είδος. Power-ups, διαφορετικά αντικείμενα, νέα Morsels και τυχαία δωμάτια απαρτίζουν ολόκληρη την εμπειρία ενώ παράλληλα προσπαθούν να δώσουν το κάτι διαφορετικό.

Εδώ μιλάμε για ένα αλλόκοτο μείγμα μεταξύ Enter the Gungeon και Binding of Isaac, σε ένα twin-stick shooter με κάρτες και αρκετό ξύλο. Σφαίρες θα γεμίσουν την οθόνη μας ενώ οι εχθροί είναι αδυσώπητοι μιας και δεν μας αφήνουν δευτερόλεπτο ήσυχους. Καταλήγουμε λοιπόν, με ένα μείγμα ασταμάτητης δράσης αλλά και αυξανόμενης δυσκολίας ακόμα και αν την αλλάξουμε από τις αντίστοιχες ρυθμίσεις.

Σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια του είδους, που βρίσκουμε διαφορετικά όπλα και αναβαθμίσεις, εδώ θα βρούμε διάφορες κάρτες που θα αλλάξουν την μορφή μας και κατά συνέπεια τις επιθέσεις που μπορούμε να κάνουμε. Υπάρχουν Morsels που επιτίθενται από μακριά με σφαίρες, άλλα που ορμάνε στους εχθρούς μας και άλλα που παίζουν με μπουνιές. Αφού βρούμε τις κάρτες τους, τις τοποθετούμε σε ένα Slot και μπορούμε να εναλλάσσουμε μεταξύ τους κατά την διάρκεια της μάχης. Ευτυχώς, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί αυτή η εναλλαγή μας επιτρέπει την επιβίωσή μας αφού κάθε Morsel έχει την δική του ζωή και αντοχή.

Παρόλα αυτά, ένα ενοχλητικό στοιχείο στην μάχη είναι το γεγονός ότι κάθε είδους επίθεση, είτε φυσική είτε απόστασης, περιορίζεται από ένα Stamina Meter. Αυτό σημαίνει πως μετά από έναν αριθμό επιθέσεων, πρέπει να περιμένουμε ώστε να μπορούμε να ξαναεπιτεθούμε – στοιχείο που σε roguelikes μπορεί να καθορίσει την ζωή και τον θάνατό μας. Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σχεδιαστικά θεωρήθηκε καλύτερο αυτό από το σύστημα μάχης του Binding of Isaac αλλά από την αρχή μέχρι και το τέλος δεν ένιωσα πως ήταν ικανοποιητικό.

Όλο το gameplay είναι σίγουρα μεθοδικό και στρατηγικό αφού η ύπαρξη της αντοχής μας υποχρεώνει να προσεγγίσουμε κάθε μάχη με υπομονή και επιμονή. Όταν όμως καταφέρουμε να ανταπεξέλθουμε τις δοκιμασίες και τους δύσκολους εχθρούς, υπάρχει εκείνο το αίσθημα ευχαρίστησης και περηφάνιας που τέτοιου είδους παιχνίδια μπορούν να προσφέρουν απλόχερα. Σε αυτό θα βοηθήσουν και τα διάφορα modifiers που θα βρούμε επιτρέποντας στα βασικά μας στατιστικά να αυξηθούν και να κάνουν το morsel μας ένα πυρήνα ενέργειας και δύναμης.

Ένα από τα πιο όμορφα στοιχεία του Morsels όμως είναι η αισθητική του. Τα χρώματα, τα σχέδια, η ατμόσφαιρα, τα animations και ο ήχος σε συνδυασμό με τα εφέ συνθέτουν έναν τίτλο που μπορεί να γίνει εθιστικός, ειδικά σε όσους αρέσκονται σε παιχνίδια-έργα τέχνης παρά σε κινηματογραφικές εμπειρίες. Τα σχέδια κάθε πλάσματος είναι όμορφα, περίτεχνα και μοναδικά ενώ τα χρώματα και οι λεπτομέρειες τα αναδεικνύουν και τα “φωτίζουν” όπως πρέπει. Βέβαια, η ύπαρξη του CRT Filter, παρόλο που είναι ευπρόσδεκτη, μπορεί να γίνει ενοχλητική σε μεγάλη διάρκεια παιχνιδιού αλλά ευτυχώς η ομάδα ανάπτυξη μας δίνει την δυνατότητα να την απενεργοποιήσουμε. Ακόμα και χωρίς αυτό το φίλτρο, ο τίτλος παραμένει εκπληκτικά όμορφος.

Εδώ είναι και ο διχασμός μου με το Morsels. Είναι ένα πανέμορφο, ιδιαίτερο παιχνίδι αλλά με στοιχεία που το υποβαθμίζουν στα μάτια μου παρά το ανεβάζουν. Το gameplay του είναι αρκετά αυστηρό με στοιχεία όπως το Stamina ανάμεσα σε επιθέσεις και την αδυσώπητη δυσκολία του. Εναλλακτικά, η ξανά και ξανά προσπάθεια μας ανταμείβει με πόντους εμπειρίας και νέους τρόπους για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του που μας ωθεί να παίξουμε περισσότερο. Ακόμα και έτσι όμως, το περιεχόμενο δεν είναι αρκετό για να μας κρατήσει μακροπρόθεσμα, ειδικά αν φτάσουμε στο τέλος μια φορά.

Σε γενικές γραμμές, το Morsels είναι ένας αξιοπρόσεκτος τίτλος που ίσως να είναι μια καλύτερη πρόταση αν δεν έχουμε κάτι καλύτερο να παίξουμε παρά μια βασική μας ασχολία.