PRAGMATA Review: Επιστημονική υπερφαντασία

Πράγματα. Ένα ζήτημα, μια υπόθεση. Κάθε αντικείμενο που μπορούμε να αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας. Κάθε υλικό αντικείμενο που μπορεί να θεωρηθεί πρόσωπο, ζώο ή πράγμα. Για την Capcom όμως, τα πράγματα είναι ανδροειδή με εξαιρετικά προσαρμόσιμη τεχνιτή νοημοσύνη που δραστηριοποιούνται για να κάνουν την ζωή των ανθρώπων πιο εύκολη, αλλά και να τους βοηθήσουν με μερικές πιο περίπλοκες εργασίες, σαν πιστοί συνεργάτες. Δηλαδή, κάτι που δεν κάνει το σημερινό A.I., ή έστω η αρχή του.

Το PRAGMATA είναι η νέα πνευματική ιδιοκτησία της Ιαπωνικής εταιρείας και μπορεί με ευκολία να θεωρηθεί μια ακόμα “νίκη στο τσεπάκι” της. Πρόκειται για ένα third-person action παιχνίδι που αντλεί στοιχεία από τη σύγχρονη φιλοσοφία της εταιρείας, χωρίς να ακολουθεί πλήρως κάποιο από τα ήδη καθιερωμένα της franchises αλλά παίρνει αρκετά στοιχεία από αυτά. Από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές ότι ο τίτλος δανείζεται δομικά χαρακτηριστικά από τη λογική των σύγχρονων Resident Evil, αλλά τα μεταφέρει σε ένα διαφορετικό πλαίσιο, εστιάζοντας περισσότερο στη δράση και λιγότερο στη διαχείριση πόρων ή στο horror στοιχείο. Αν έπρεπε να το παρομοιάσουμε με κάτι θα λέγαμε πως αποτελεί μια ιδιαίτερη μίξη στοιχείων από τα Resident Evil, Dead Space και παιχνίδια γρίφων.

Από τα πρώτα λεπτά, ή έστω καιο από το ίδιο το demo καταλαβαίνουμε πως η Capcom έφτιαξε ένα βιντεοπαιχνίδι που “αγκαλιάζει” αυτόν τον όρο και δεν προσπαθεί να κρύψει τους μηχανισμούς του πίσω από οποιοδήποτε ρεαλισμό ή πολυπλοκότητα. Δεν υπάρχει ένας ανοιχτός κόσμος για να εξερευνήσουμε αλλά ένας διαστημικός σταθμός που είναι χωρισμένος σε γραμμικά τμήματα και μας καλεί να εντοπίσουμε μυστικά, collectibles, νομίσματα, δωμάτια δοκιμασιών αλλά και την επιστροφή τους σε όλα αυτά όταν θα έχουμε ξεκλειδώσει όλες τις απαραίτητες δυνατότητες για να εντοπίσουμε όλα τα συλλεκτικά.

3D Printing

Η υπόθεση του PRAGMATA ακολουθεί τον Hugh, μέλος μιας ερευνητικής αποστολής που καταφθάνει σε μια σεληνιακή βάση για να επιλύσει ορισμένα τεχνικά προβλήματα και να ανταποκριθεί σε μια κλήση για βοήθεια. Αν και αυτή είναι η πρώτη εντύπωση, τα πράγματα δεν αργούν να χαθούν από τον έλεγχο μιας και η βάση ελέγχεται από μια εξελιγμένη τεχνητή νοημοσύνη, την IDUS, η οποία και αξιοποιεί έναν πόρο που επιτρέπει την κατασκευή αντικειμένων μέσω ενός είδους προηγμένης 3D εκτύπωσης. Πολύ γρήγορα, η αποστολή καταρρέει, οι υπόλοιποι συνεργάτες εξοντώνονται και ο Hugh μένει μόνος απέναντι σε ένα εχθρικό σύστημα που παράγει συνεχώς ρομποτικές κατασκευές.

Όταν η αποστολή καταστρέφεται, ο Hugh βρίσκεται να πέφτει στο κενό και να καταλήγει σε ένα σημείο του σταθμού. Εκεί θα τον βρει και θα τον περιθάλψει η Diana, ένα ανδροειδές με την μορφή ενός μικρού κοριτσιού το οποίο και διαθέτει την ικανότητα να παραβιάζει τα συστήματα άμυνας των εχθρών μέσω της ‘Hacking’ ικανότητάς της. Η Diana είναι ένα PRAGMATA, δηλαδή μια αυτόνομη τεχνητή νοημοσύνη που δεν δεσμεύεται από τον IDUS και από τα συμφραζόμενα, είναι μια εξαιρετικά προσαρμόσιμη νοημοσύνη, δηλαδή μαθαίνει γρήγορα και αποτελεσματικά σαν μικρό παιδί.

Η σχέση μεταξύ του Hugh και της Diana αποτελεί και τον κεντρικό αξονα της αφήγησης αφού οι δύο πρωταγωνιστές γρήγορα αποκτούν μια εξάρτηση πατέρα και κόρης. Ο Hugh αναλαμβάνει έναν προστατευτικό ρόλο, ενώ η Diana λειτουργεί ως απαραίτητος συνεργάτης για την επιβίωση αλλά και μια ευχάριστη έκπληξη καθώς αποδεικνύεται μια ευχάριστη αλλά και απαραίτητη συντροφιά σε όλη την προσπάθειά του να γυρίσει στην Γη.

Η πλοκή του παιχνιδιού δεν προσφέρει κάτι που δεν έχουμε ξαναδει. Τα θέματα που αντιμετωπίζονται εδώ, όπως η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης και η λογική της αντικατάστασης αντί της βελτίωσης, δεν αναπτύσσονται σε μεγάλο βάθος αλλά, κυρίως, μένουν να εννοούνται. Ο IDUS είναι ένας κακός χωρίς βάθος, τουλάχιστον στην αρχή, αφού στο μεγαλύτερο κομμάτι προσπαθεί να κρατήσει εκτός τους “εισβολείς” δημιουργώντας συνέχεια μικρά και μεγάλα ρομπότ. Το βάρος εντοπίζεται κυρίως στη σχέση των δύο χαρακτήρων, η οποία παραμένει προβλέψιμη αλλά λειτουργική και οργανική από την αρχή. Το τι συνέβει στον σταθμό, πως ήταν η ζωή σε αυτόν και το τι μπορεί να έγινε ξεδιπλώνεται κυρίως από την ύπαρξη logs, emails και περιβαλλοντικής αφήγησης μέσω ολογραμμάτων-ημερολογίων που ενώ δεν κουράζουν, δεν αποτυπώνουν ολοκληρωμένα την εικόνα ή τουλάχιστον σε ικανοποιητικό βαθμό.

Εσείς, μπορείτε να λύσετε αυτόν τον γρίφο;

Εκεί που το PRAGMATA λάμπει είναι το gameplay του. Όπως προανέφερα, εδώ δεν έχουμε έναν ανοιχτό κόσμο προς εξερεύνηση αλλά έναν σταθμό με τμήματα, γραμμικά τμήματα που έχουν συλλεκτικά αντικείμενα, “κλειδωμένα” σημεία που ανοίγουμε με νέες ικανότητες που βρίσκουμε όσο προοδεύουμε και special εχθρούς ή δοκιμασίες που μας ανταμείβουν με συλλεκτικά αντικείμενα για το Shelter μας και στολές.

Στο επίκεντρο της εξερεύνησης βρίσκεται το σύστημα μάχης που αποτελεί έναν συνδυασμό βολών πάνω-από-τον-ώμο και γρίφου. Σε αντίθεση με το Resident Evil ή άλλους αντίστοιχους τίτλους, η μάχη δεν βασίζεται αποκλειστικά στα γρήγορα αντανακλαστικά μας ή στην ακρίβεια, αλλά στην ικανότητά μας να διαχειριζόμαστε ταυτόχρονα δύο διαφορετικά συστήματα και να έχουμε τον νου μας σε πόσα διαφορετικά ερεθίσματα.

Κατά την διάρκεια της μάχης, κατά τη στόχευση ενός εχθρού εμφανίζεται ένα hacking grid, το οποίο χειριζόμαστε κρατώντας πατημένα το Alt και ενώνοντας τις άκρες με το ποντίκι. Ο στόχος είναι να διασχίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερους κόμβους πριν ενεργοποιήσουμε την τελική εντολή, αυξάνοντας έτσι τη ζημιά, το για πόσο χρόνο θα μείνει εκτεθειμμένος ο εχθρός μας ή τα effects που θα προκαλέσουμε σε αυτόν και τα γύρω ρομπότ. Η διαδικασία αυτή γίνεται υπό πίεση, καθώς κάθε χτύπημα από εχθρό μηδενίζει την πρόοδο.

Ο Hugh είναι υπεύθυνος για την στόχευση ενώ η Diana επικεντρώνει κυρίως σε ικανότητες όπως το Hacking και το Overdrive που ακινητοποιεί τα ρομπότ και τα εκθέτει για ακόμα μεγαλύτερη ζημιά. Αν και σαν σύστημα είναι λειτουργικό, ειδικά στην αρχή θα νιώσουμε πως έχουμε πάρα πολλά πράγματα να διαχειριστούμε. Οι εχθροί μας στοχεύουν και κινούνται προς τα πάνω μας. Όταν εμείς στοχεύουμε γινόμαστε πιο αργοί και, όπως είναι φυσικό, η προσοχή μας στρέφεται προς το hacking, διαφορετικά δεν μπορούμε να προκαλέσουμε ζημιά. Έτσι, με το που ο εχθρός μας φτάσει κοντά μας θα πρέπει να αποφύγουμε την επίθεση μέσω του Dodge. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, αυτή η ανάγκη να στοχεύουμε, να επικεντρώνουμε στο hacking και με την άκρη του ματιού μας να βλέπουμε για επιθέσεις δημιουργεί έναν συνεχή ρυθμό εναλλαγής μεταξύ στρατηγικής και δράσης που μπορεί, αρχικά, να φανεί “βουνό”. Όσο μεγαλώνουν και οι εχθροί μας τόσο πιο μεγάλα γίνονται τα grid οπότε στόχος μας γίνετια να βρούμε όλους τους απαραίτητους κόμβους και να τους ενώσουμε γρήγορα.

Οι κόμβοι του hacking, με την σειρά τους, προσφέρουν διαφορετικές δυνατότητες, όπως πάγωμα εχθρών, έκθεση πολλαπλών στόχων ή πρόκληση σύγχυσης, δίνοντας περιθώριο για builds που εστιάζουν περισσότερο στην τεχνολογική πλευρά της μάχης. Όσο αναπτυσσόμαστε, όσο ξεκλειδώνουμε mods και ικανότητες και όσο πειραματιζόμαστε, θα ανοίξουμε δυνατότητες όπως το να καταστρέφουμε άμεσα εχθρούς με χαμηλή υγεία μέσω του hacking ή να τους “ξεγυμνώνουμε” αμυντικά.

Ακούγεται ζόρικο, αλλά δεν είναι. Όταν το σύστημα μάχης κάνει το “κλικ” τότε όλη αυτή η λούπα είναι εξαιρετικά απολαυστική και ικανή να μας “κρατήσει” μέχρι και το τέλος. Η συνολική αίσθηση της μάχης είναι ισορροπημένη. Δεν είναι τόσο αργή όσο ένα survival horror, αλλά ούτε φτάνει την υπερβολική ταχύτητα ενός καθαρού action τίτλου. Ίσως αυτή είναι και μια από τις καλύτερες υλοποιήσεις χειρισμού δύο χαρακτήρων ταυτόχρονα, μετά το God of War.

Αυτό διότι η απαραίτητη χρήση του Hacking και των βολών αφήνει χρόνο για σκέψη και στρατηγική, χωρίς να αφαιρεί την ένταση και χωρίς να περιπλέκει ιδιαίτερα τον βασικό βρόγχο του gameplay. Σε συνδυασμό με την αναζήτηση όλων των συλλεκτικών ανά χάρτη και τμήμα θα μεγαλώσουν την διάρκεια του παιχνιδιού, σίγουρα, αλλά δεν είναι το ίδιο ενοχλητικά με άλλους τίτλους που χρησιμοποιούν τέτοια τεχνάσματα για να αυξήσουν τον χρόνο άσκοπα.

Είναι…βιντεοπαιχνίδι

Το PRAGMATA υιοθετεί μια δομή που θυμίζει έντονα τα πιο παραδοσιακά παιχνίδια της εταιρείας. Όσο προχωράμε καλούμαστε να εντοπίσουμε διαφορετικά νομίσματα όπως τα Cabin Coins για να επεκτείνουμε την βάση μας, currencies για την εξέλιξή μας, loot chests, unlockable εξοπλισμό και δοκιμασίες που δημιουργούν ένα gameplay loop που βασίζεται στη συλλογή και την αναβάθμιση. Εδώ δεν έχουμε έναν τίτλο που προσπαθεί να εξηγήσει γιατί κάνουμε ότι κάνουμε, γιατί υπάρχουν συλλεκτικές φιγούρες σε χαζά σημεία ή να θέλει να μας ‘βυθίσει’ στον κόσμο του. Έχουμε έναν τίτλο που είναι βιντεοπαιχνίδι, με όλες τις ‘παραξενιές’ του και τις ιδιαιτερότητες που μπορεί να έχει ένα βιντεοπαιχνίδι, κάτι που δεν δουλεύει κατά του αλλά του επιτρέπει να λάμψει και με το παραπάνω.

Για παράδειγμα, η βασική υπόθεση μας θέλει να βρούμε τον τρόπο να επιστρέψουμε στην Γη αλλά μας διηγείται τα γεγονότα μέσω των παράπλευρων ευρυμάτων μας και τα θεωρεί σαν μια υποιστορία που μπορούμε, με την άνεσή μας, να ξεδιπλώσουμε. Δεν πρόκειται για μια ιστορία με τεράστιες ανατροπές, easter eggs ή βαρυσήμαντα μαθήματα αλλά είναι αρκετή για να μας κρατήσει το ενδιαφέρον ακόμα και αν μπορεί να αναπτυχθεί παραπάνω. Η βαρύτητα δίνεται στον Hugh και την Diana, την σημασία της πατρότητας (τουλάχιστον έτσι όπως εννοείται εδώ) και σε μια σχέση που ξεδιπλώνεται γρήγορα, άμεσα αλλά άκρως αποτελεσματικά και κυρίως μέσω των διαφόρων ευρυμάτων μας.

Όλα τα παραπάνω ευρύματα συγκεντρώνονται στο κεντρικό Hub μας, το Shelter, όπου λειτουργεί και ως η βάση των επιχειρήσεών μας. Εδώ θα μπορούμε να παρουσιάζουμε όλα τα συλλεκτικά εκτυπωμένα περιβάλλοντα που θα βρούμε, περιβάλλοντα που παραπέμπουν στην Γη και θα αποτελέσουν πηγή ενδιαφέροντος για την Diana. Φυσικά, εδώ μπορούμε να τυπώσουμε όπλα, mods και εργαλεία που μπορούμε να βάλουμε πάνω στην στολή μας και να αγοράσουμε αναβαθμίσεις για αυτήν και τα εργαλεία μας.

Μιλώντας για όπλα και στολές, τα όπλα του PRAGMATA διαφέρουν από αυτά που έχουμε συνηθίσει από τις άλλες σειρές της Capcom. Αντί για πυρομαχικά και διαχειρίσεις Inventory, εδώ τα όπλα είναι μιας χρήσης. Αυτό σημαίνει πως αν τελειώσουν τα πυρομαχικά χάνεται και το όπλο από πάνω μας. Μπορούμε να έχουμε εξοπλισμένα τέσσερα διαφορετικά όπλα, το βασικό μας πιστόλι, ένα offensive, ένα technical και ένα defensive όπλο.

Αυτές οι κατηγορίες (που χωρίζονται σε υποκατηγορίες) έχουν και διαφορετικούς τύπους όπλων όπως, για παράδειγμα, στα Offensive έχουμε το Impact Blaster το οποίο προκαλεί ζημιά σε πολλαπλά σημεία του εχθρού και το Charge Piercer (ή διαφορετικά ένα Railgun) που τους διαπερνά με μια ακτίνα. Αντίστοιχα, στα Defensive και Tech όπλα θα βρούμε κάποια που ακινητοποιούν τους εχθρούς, άλλα που κάνουν ζημιά σε πολλούς μαζί και ούτω καθεξής.

Η απουσία πυρομαχικών κάνει την σωστή επιλογή των όπλων κατά την διάρκεια της μάχης αρκετά σημαντική. Πολλά από τα ρομπότ που θα αντιμετωπίσουμε έρχονται σε διαφορετικά μεγέθη, ποικιλίες και αντοχές οπότε η σωστή επιλογή του εκάστοτε όπλου μπορεί να καθορίσει την έκβαση. Δεν λείπει και η αξιοποιήση του περιβάλλοντος γύρω μας αφού σε ορισμένα σημεία μπορεί να υπάρχουν “Hackable” υπολογιστές που ενεργοποιούν παγίδες και εργαλεία που προκαλούν τεράστια ζημιά.

Από το εθιστικό gameplay

H αίσθηση που μας δίνει το gameplay, καθώς και η μεγάλη απόκριση που υπάρχει σε ό,τι και αν κάνουμε, μας αφήνουν να θέλουμε να επιστρέψουμε σε αυτό ακόμα και μετά το τέλος. Σε αυτό βοηθάει και η οπτική ανατροφοδότηση, η οποία είναι άκρως απολαυστική, διαβιβάζοντας το αποτέλεσμα των πράξεών μας με εντυπωσιακά, καθαρά εφέ και ενδείξεις ενώ έχει τον “τόσο-όσο” θόρυβο που θα υπήρχε αν αυτές οι καταστάσεις ήταν πραγματικές. Πιο απλά, τα σωματίδια που πετάγονται, οι ακτίνες, τα φώτα το hacking και όλο το “χάος” που επικρατεί “ξύνουν” τα σωστά σημεια του εγκεφάλου μας και μας δίνουν την ντοπαμίνη που ζητάμε από τέτοια παιχνίδια. Καλές οι ιστορίες, αλλά σαν το καλό gameplay δεν έχει.

Βέβαια δεν λείπουν και ορισμένες παραξενιές (που δεν θα αναδείκνυα απαραίτητα ως “αρνητικά”). Πιο χαρακτηριστικό είναι το γεγονός του πως άμα μηδενιστεί η ζωή μας, επιστρέφουμε στο Shelter, δηλαδή το κεντρικό μας Hub, απ’όπου πρέπει να μεταφερθούμε πίσω στο σημείο που ήμασταν. Ευτυχώς, όσο προχωράμε μέσα σε ένα επίπεδο θα βρούμε σταθμούς που ενεργοποιώντας τους γίνονται Fast Travel points. Αν όμως παραλείψουμε έναν, τότε το backtracking είναι αναπόφευκτο. Μερικά θεματάκια έχουμε και με την κάμερα, όπου όταν έχουμε το Hack Grid ενεργό και έναν εχθρό κοντά μας, μπορούμε εύκολα να χάσουμε την αίσθηση του χώρου. Το ίδιο γίνεται και με τον χειρισμό, τουλάχιστον σε πληκτρολόγιο και ποντίκι αφού μέχρι να συνηθίσουμε τα πλήκτρα, θα γίνουν αρκετά λάθη. Αλλά, όπως είπαμε, όταν γίνεται το click, όλα λειτουργούν άψογα.

Στα εντυπωσιακά sci-fi περιβάλλοντα

Η RE Engine μπορεί να ξεκίνησε διστακτικά και με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα, όμως εξελίχθηκε γρήγορα σε μια μηχανή που στέκεται επάξια απέναντι ακόμη και στις πιο “βαριές”, κλασικές λύσεις. Το Resident Evil Requiem εντυπωσίασε τόσο σε κονσόλες όσο και σε υπολογιστές, ενώ το ίδιο ισχύει και για το PRAGMATA. Λείες, γυαλιστερές επιφάνειες, υψηλό επίπεδο λεπτομέρειας, αληθοφανή αντικείμενα και προσεγμένος σχεδιασμός σε χαρακτήρες και περιβάλλοντα, συνδυάζονται με μια έντονα φουτουριστική αισθητική που ενισχύει το sci-fi στοιχείο οδηγώντας σε μια εικόνα που γίνεται ταυτόχρονα απολαυστική και εντυπωσιακή.

Ακόμη και το ίδιο το concept του παιχνιδιού “φωνάζει” video game, κάτι που αποτυπώνεται και στην κατασκευή του κόσμου του. Η επιστημονική φαντασία αναμειγνύεται με τον αστικό ρεαλισμό με έναν τρόπο που, αν και ασυνήθιστος, λειτουργεί αρμονικά. Είναι βέβαια ελαφρώς παράξενο να βλέπει κανείς πιο “videogamey” σχέδια για τους χαρακτήρες να συνυπάρχουν με ρεαλιστικές στολές και πανοπλίες, ωστόσο, ο φωτισμός και η συνολική υλοποίηση των γραφικών καταφέρνουν να γεφυρώσουν αλλά και να αναδείξουν αυτή την αντίθεση.

Το ίδιο εντυπωσιακή γίνεται και η απόδοση στους υπολογιστές μας. Σε ένα σύστημα με NVIDIA RTX 4070, έναν AMD Ryzen 7 5800X3D και 64GB Ram, σε έναν απλό SSD δίσκο, οι χρόνοι φόρτωσης είναι ικανοποιητικοί και δεν εμποδίζουν την συνολική ροή. Χωρίς Frame Generation¹ επιλογή, τα καρέ φτάνουν αισίως τα 120FPS+ διατηρώντας μια πανέμορφη, καθαρή εικόνα. Αυτό που δεν μπορούσα να προσδιορίσω όμως ήταν το αν το, φαινομενικά, ασταθές frame pacing² οφειλόταν στην οθόνη μου ή στο γεγονός ότι είχα ενεργοποιημένο το DLSS. Ακόμα και έτσι όμως, με όλες τις διαθέσιμες ρυθμίσεις στο μέγιστο, δεν αντιμετώπισα προβλήματα στην απόδοση, με την συνολική εμπειρία να παραμένει ικανοποιητική και σταθερή.

Οι κανονικές ρυθμίσεις, χωρίς Frame Generation και RTX αποδίδουν μια εντυπωσιακή εικόνα. Ωστόσο, όταν ανοίγουμε το RTX όλα αυτά αλλάζουν. Σίγουρα, τα καρέ και, πόσο μάλλον, το Frame Pacing κάνουν μια μικρή βουτιά αλλά δεν είναι τόσο μεγάλη. Αντί για 120FPS έπεφτα μέχρι τα 80 αλλά καταλάβαινα αυτή την πτώση μέσω μικρών κολλημάτων. Η εικόνα, δεν αλλάζει τόσο πολύ. Ίσως όταν το Ray Tracing και Path Tracing είναι ενεργοποιημένα υπάρχει μια πιο καθαρή εικόνα, καλύτερος κατοπτρισμός στις επιφάνειες και πιο φωτεινά περιβάλλοντα. Όταν είναι απενεργοποιημένα, είναι πιο σκοτεινά και δίνουν μια άλλη αισθητική που καταλήγει στις δικές μας προτιμήσεις. Αλλά προσωπικά, δεν εντόπισα τεράστιες διαφορές πέρα από την απόδοση:

Συμπέρασμα

Το PRAGMATA είναι ακόμα μια δυνατή κυκλοφορία για την CAPCOM. Είναι ένα βιντεοπαιχνίδι με όλη την έννοια. Δεν επιχειρεί να καινοτομήσει, ούτε να αφηγηθεί την πιο βαθιά ή ανατρεπτική ιστορία που έχουμε δει. Αντίθετα, μοιάζει να γνωρίζει ακριβώς τι θέλει να είναι. Ένα στιβαρό, καλοσχεδιασμένο βιντεοπαιχνίδι που δίνει προτεραιότητα στην αίσθηση του χειρισμού, στον ρυθμό και στη συνεχή εμπλοκή μας με το περιβάλλον. Και σε αυτόν τον τομέα, το πετυχαίνει και με το παραπάνω.

Παρά τις όποιες αφηγηματικές αδυναμίες και τις μικρές ιδιοτροπίες στον χειρισμό ή την κάμερα του, η εμπειρία που προσφέρει είναι συνεκτική και, το σημαντικότερο, διασκεδαστική. Η χημεία μεταξύ του Hugh και της Diana, καταφέρνει να δώσει το απαραίτητο συναισθηματικό υπόβαθρο, ενώ το gameplay κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι και την τελευταία στιγμή και, ενίοτε, το ενισχύει.

Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο του πλεονέκτημα, δηλαδή ότι δεν φοβάται να είναι “απλώς” ένα πιο μοντέρνο παιχνίδι. Σε μια εποχή που πολλοί τίτλοι επιδιώκουν τον κινηματογραφικό εντυπωσιασμό εις βάρος της διαδραστικότητας, το PRAGMATA επιστρέφει στις βασικές αρχές που κάνουν το μέσο ξεχωριστό. Και τελικά, αυτό που μένει είναι η ικανοποίηση του να παίζεις κάτι που λειτουργεί, που σε προκαλεί και που σε ανταμείβει.

Αν αυτό είναι το μέλλον των νέων IPs της Capcom, τότε μάλλον έχουμε κάθε λόγο να ανυπομονούμε για τη συνέχεια.

Ευχαριστούμε την CD Media S.A. για την παραχώρηση του Review Code.

1. Μια τεχνολογία που αξιοποιείται μέσω Τεχνητής Νοημοσύνης που ενισχύει την απόδοση του παιχνιδιού δημιουργώντας και εισάγοντας “τεχνητά” καρέ μεταξύ των “κανονικών” καρέ ↩︎
2. O συγχρονισμός του χρονισμού απόδοσης και εμφάνισης, διασφαλίζοντας ότι τα καρέ παραδίδονται σε σταθερά χρονικά διαστήματα και όχι απλώς με υψηλό μέσο ρυθμό. Πιο απλά, πόσο σταθερά ο υπολογιστής ή η κονσόλα μας εμφανίζει τα καρέ στην οθόνη μας. ↩︎