To Wizard of Legend ήταν μια “γκρίζα” εμπειρία για εμένα. Ήταν από εκείνα τα παιχνίδια που πολλοί από εμάς ανακαλύψαμε τυχαία και ομολογώ πως όταν το είδα πίστευα πως θα ήταν αρκετά ελκυστικό δεδομένης της φύσης και του είδους του. Βλέπετε, το Binding of Isaac και κατά συνέπεια το Hades ενίσχυσαν την αγάπη μου για το είδος των Roguelike και έτσι, πολλά από τα αγαπημένα μου indie παιχνίδια ανήκουν σε αυτό.
Το παιχνίδι της Contingent99 δεν ήταν απαραίτητα ένας τίτλος που έταζε μεγαλεία, αλλά μπορούσε να προσφέρει ιδιαίτερα ευχάριστες ώρες δράσης, χάρη σε ένα στιβαρό combat και τη γενικότερη roguelike φιλοσοφία του. Έτσι, όταν ανακοινώθηκε το Wizard of Legend 2, η έκπληξη δεν ήρθε τόσο από την ίδια την συνέχεια, όσο από το γεγονός ότι η ανάπτυξη δεν βρισκόταν πλέον στα χέρια της Contingent99, αλλά της Dead Mage, με τη Humble Games να επιστρέφει στον ρόλο του publisher.
Η Dead Mage από μεριάς της είναι γνωστή για μερικά αξιόλογα έργα όπως το Children of Morta – εντάξει, ίσως το μόνο αξιόλογο παιχνίδι τους ή έστω αυτό που έχω δοκιμάσει – οπότε δεν ήξερα τι να περιμένω. Θεωρούσα βέβαια, πως δεδομένης της εμπειρίας τους με το pixelated artstyle, η συνέχεια θα υιοθετούσε την ίδια αισθητική με το παρελθόν. Έλα όμως που εν τέλει έχουμε έναν 3D τίτλο που κρατάει την γενικότερη αισθητική και φιλοσοφία του προκατόχου του αλλά το ενισχύσει με στοιχεία που, στο χαρτί, θα έπρεπε να “δένουν” αρμονικά μεταξύ τους.
Το βάρος των “μεγάλων”
Το κακό είναι πως πολλά παιχνίδια σήμερα, ή έστω παιχνίδια που υιοθετούν αυτό το artstyle, “πέφτουν” από το βάρος της σειράς Hades. Αν σκεφτούμε κιόλας πως το Hades 2 κυκλοφόρησε και αποτελεί ένα από τα “Must Have/Must Play” του είδους, είναι δύσκολο να τα ανταγωνιστεί κανείς. Εξάλλου, πολλοί τίτλοι προσπάθησαν να δανειστούν στοιχεία από τη συνταγή της Supergiant Games, συχνά όμως χωρίς να κατανοήσουν πλήρως τι ήταν αυτό που έκανε το Hades τόσο ξεχωριστό. Το αρχικό Wizard of Legend είχε μια πιο “παραδοσιακή” προσέγγιση, με έμφαση στον χαρακτήρα και την πρόοδό του, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια να χτιστεί κάποια ιστορία ή ένας κόσμος με υπόσταση.
Το Wizard of Legend 2 από μεριάς του δείχνει πως θέλει να μοιάσει περισσότερο στο Hades παρά στο ίδιο του το παρελθόν. Αυτή η επιλογή, όμως, δεν μοιάζει να λειτουργεί υπέρ του. Η έμπνευση είναι εμφανής, αλλά η εκτέλεση δεν καταφέρνει να σταθεί στο ίδιο ύψος, αφήνοντας την αίσθηση ενός παιχνιδιού που μιμείται την επιφάνεια χωρίς να αγγίζει την ουσία.
Η επιρροή του Hades είναι εμφανής πρωτίστως στον οπτικό τομέα. Τα περισσότερα, αν όχι όλα, τα στοιχεία αποτυπώνονται με ένα χαρακτηριστικό fantasy comic στυλ που μας παραπέμπει σε κάτι ταυτόχρονα γνώριμο αλλά και νέο. Παράλληλα, η ισομετρική κάμερα, τα πορτρέτα των χαρακτήρων και ο σχεδιασμός των αντικειμένων θυμίζουν έντονα τη δουλειά της Supergiant Games. Ορισμένα στοιχεία, όπως τα περιβάλλοντα που θα επισκεφθούμε και η προσπάθεια να υπάρξει εξιστόρηση με γραμμές διαλόγων και στήσιμο ενός κόσμου, δείχνουν ότι υπάρχει μια “σύγχιση” στο αν θα ακολουθήσει η λογική του πρώτου παιχνιδιού ή αυτή της έμπνευσης.
Το πρόβλημα σε αυτό δεν είναι ότι το παιχνίδι δείχνει άσχημο. Αντιθέτως, είναι καλοφτιαγμένο και οπτικά ευχάριστο, οικείο όπως προείπαμε. Ωστόσο, υπάρχει μια αίσθηση πως το sequel προσπαθεί να βασιστεί στην γραφική του ταυτότητα την στιγμή που χάνει πολλά από το υπόλοιπο σύνολο. Συγκεκριμένα, η ομάδα δείχνει πως θέλει να δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα στην αφήγηση και τον σχηματισμό ενός βασικού στόχου, αλλά η προσπάθεια αυτή καταρρέει γρήγορα.
Αφήγηση χωρίς αντίκρισμα
Στο Wizard of Legend 2, έχουμε δύο μέντορες, τους Serjik και Madame Moulin οι οποίοι μας υποδέχονται ως έναν νέο μάγο που προσπαθεί να αποκτήσει μια θέση στο συμβούλιο και γι’αυτό μας εκπαιδεύουν και μας συνοδεύουν μέσα από ένα πλήθος δοκιμασιών. Αυτό που ξεχωρίζει από το πρώτο παιχνίδι όμως είναι ότι δεν βρισκόμαστε σε κάποιο μουσείο που διηγείται μια ιστορία αλλά σε μια σχολή μαγείας που κρύβει μυστικά και άλλους μαθητευόμενους μάγους – κάτι σαν το Hogwarts ή το σχολείο από το The Magicians.
Θα παρατηρήσουμε πως από το πρώτο λεπτό έχουμε φωνές στους χαρακτήρες, φωνές οι οποίες φαίνετια να μας συνοδεύουν καθόλη την διάρκεια του παιχνιδιου και, τις περισσότερες φορές, δεν προσθέτουν κάτι ουσιαστικό στο σύνολο. Ναι, υπάρχει μια κάποια ζωντάνια σε αυτόν τον κόσμο αλλά θα είναι και πολλές οι φορές που θα θέλουμε να τους κάνουμε να σωπάσουν. Όλοι οι χαρακτήρες, ανεξαρτήτως του πόσο συχνά μιλούν ή πόσο αναλυτικά εξηγούν τον στόχο μας, καταλήγουν να είναι απλοί πωλητές. Θα τους συναντήσουμε λίγες φορές, θα ακούσουμε μερικές ατάκες και στη συνέχεια θα λειτουργούν αποκλειστικά ως ένα ακόμα μενού για την αγορά arcana ή relics, με επαναλαμβανόμενες γραμμές διαλόγου.
Μιλώντας για διάλογο, θα ήθελα να σταθώ εδώ. Στην αρχή, όλα μοιάζουν καλά. Όσο όμως ακούμε τους χαρακτήρες να μιλάνε θα αρχίσουμε να διαπιστώνουμε πόσο κακός (ή κοινώς, “cringe“) γίνεται με ατελείωτη ομιλία που προσπαθεί να κάνει την ατμόσφαιρα πιο χαρωπή, αστεία ή ευχάριστη και αποτυγχάνει αισχρά. Ειδικά οι Shopkeepers μεταφέρουν λόγια που μπορεί να γίνουν προσβλητικά αν το καλοσκεφτούμε ή δηλώνουν “υπερπροσπάθεια” με αποτέλεσμα να κουράζουν.
Η χαμένη μαγεία του gameplay
Το Wizard of Legend 2 ακολουθεί την τυπική roguelike δομή, με περιοχές που προκύπτουν τυχαία και τέσσερα βασικά περιβάλλοντα που χωρίζονται σε δάσος, έρημο, ουρανό και το βασίλειο του Χάους. Κάθε προσπάθεια ακολουθεί παρόμοιο ρυθμό, με μάχες, αναβαθμίσεις και τελικές αναμετρήσεις με Wizards ή άλλα ισχυρά πλάσματα-προστάτες αυτών των περιοχών. Πάνε οι Elemental Wizards οι οποίοι ήταν τα βασικά αφεντικά των εκάστοτε περιοχών. Πλέον, λειτουργούν περισσότερο ως φύλακες πριν το μεγάλο αφεντικό ή, πιο σωστά, σαν εξεταστές-εμπόδια.
Ευτυχώς, το combat παραμένει ίσως το πιο δυνατό σημείο του παιχνιδιού και για άλλη φορά λάμπει. Ο μάγος μας έχει στην διάθεσή του πέντε βασικά στοιχεία όπως Φωτιά, Γη, Αέρα, Νερό και Κεραυνό (Fire, Earth, Air, Water, Lightning) και για να χρησιμοποιηθούν έχουμε κάρτες Arcana που μεταφράζονται σε διαφορετικά ξόρκια και ικανότητες. Για παράδειγμα, με τον κεραυνό μπορούμε να σχηματίσουμε δέσμες ηλεκτρισμού για καλύτερο έλεγχο περιοχών, να δημιουργήσουμε βροχή πάγου ή μπάλες νερού για έλεγχο πλήθος ή ακόμα και να γεμίσουμε το έδαφος φωτιά με τα βήματά μας. Η ποικιλία και οι συνδυασμοί που μπορούμε να δημιουργήσουμε είναι μεγάλη και, πολλές φορές, ικανοποιητική.
Αφού ξεκινήσουμε με το Basic Arcana μας, μας επιτρέπεται να σχηματίσουμε συνδυασμούς με άλλα στοιχεία και να τα “φορέσουμε” στο run μας. Αν κάποιο από αυτά δεν μας κάνει, μπορούμε να το αλλάξουμε από τον Arcana Keeper που θα βρούμε σε ένα σημείο του χάρτη. Η εύρεση της βασικής επίθεσης που μας ταιριάζει αποτελεί ένα ουσιαστικό σημείο και οι επιλογές είναι αρκετές ώστε να πειραματιστούμε ουσιαστικά. Ευτυχώς, τα cooldowns από μεριάς τους είναι γενναιόδωρα, επιτρέποντάς μας να χτυπάμε συνεχώς, την στιγμή που το dodge είναι εξίσου γρήγορο, αποτελεσματικό και απολαυστικό, ειδικά αν το πετύχουμε.
Builds με δυνατότητες αλλά χωρίς βάθος
Θα βρούμε και θα ξεκλειδώσουμε πάνω από 75 arcana και περισσότερες από 150 παραλλαγές, διαμορφώνοντας έτσι πολλές επιλογές για builds. Στην αρχή ειδικά, καλό είναι να επικεντρωνόμαστε σε ένα στοιχείο ή να δημιουργούμε “ταιριαστούς” υβριδικούς συνδυασμούς. Η δράση των Arcanas συνεχίζει να ενισχύεται από τα relics που ενώ προσθέτουν επιπλέον βάθος, με ορισμένα να αλλάζουν δραστικά τον τρόπο που παίζουμε, πολλά από αυτά δεν προσφέρουν αισθητές αλλαγές ή τις αναβαθμίσεις που θα φανταζόμασταν. Για παράδειγμα, ένα relic που μας δίνει 40% Damage to Elites και Bosses ενισχύει το DPS κατά 1 ή 2 μονάδες με αποτέλεσμα να φαντάζει άχρηστο.
Βέβαια, δεν αποκλείεται με προσπάθεια ανά προσπάθεια να βρούμε το build που μας ταιριάζει και ,αφού μάθουμε τους μηχανισμούς και βρούμε ένα αποδοτικό build, τα runs αρχίζουν να μοιάζουν μεταξύ τους. Ομολογώ πως όσο έπαιζα και ξεκλείδωνα πράγματα, η έλλειψη κάποιου πιο ουσιαστικού στόχου ή αφήγησης, δεν με ωθούσε στο να παίζω περισσότερο. Σε αυτό συντελεί και το γεγονός ότι παρόλου που κάθε περιβάλλον έχει τους δικούς του εχθρούς, οι μάχες επαναλαμβάνονται αυτούσια.
Co-op…ή μήπως όχι;
Σε αντίθεση με το πρώτο παιχνίδι, το Wizard of Legend 2 φροντίζει να μας υπενθυμίζει πως μπορούμε να παίξουμε μαζί με άλλους τρεις παίκτες είτε μέσω Local Co-op είτε μέσω Online Co-op. Ενώ αυτό θα ήταν ένα επιπλέον κίνητρο για να παίζουμε παραπάνω, η υλοποίησή του μας αφήνει να ζητάμε περισσότερα.
Εδώ η απουσία matchmaking και online lobbies είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Το παιχνίδι είναι αποκλειστικά invite-only, χωρίς cross-play με αυτό να σημαίνει ότι η εμπειρία του co-op εξαρτάται αποκλειστικά από το αν έχουμε φίλους που κατέχουν το παιχνίδι. Φυσικά, μη έχοντας φίλους, το να παίξω μαζί με κάποιον είναι μια δοκιμασία από μόνη της.
PC vs. Nintendo Switch 2
Παίζοντας τον τίτλο τόσο σε PC όσο και Nintendo Switch 2, η εμπειρία ήταν προβλέψιμη αλλά ικανοποιητική. Στον υπολογιστή (αλλά και το Steam Deck) δεν αντιμετώπισα ιδιαίτερα προβλήματα και θεώρω πως ο χειρισμός με ποντίκι και πληκτρολόγιο είναι μακράν καλύτερος για αυτό το παιχνίδι. Από την άλλη, η έκδοση του Nintendo Switch (σε Nintendo Switch 2) καταφέρνει να αγγίζει τα 60fps με εξαιρετικό frametime και ελάχιστα κολλήματα. Φυσικά, έχουν γίνει θυσίες στον οπτικό τομέα όπως στην οξύτητα των επιφανειών και το anti-aliasing αλλά η εμπειρία είναι παρόμοια, έως έναν βαθμό.
Συμπέρασμα;
Το Wizard of Legend 2 είχε προυποθέσει να είναι ένα ακόμα αξιόλογο roguelike. Η αισθητική και τα γραφικά του είναι όμορφα, το σύστημα μάχης του είναι σταβαρό, προσεγμένο και διασκεδαστικό, αλλά υπάρχουν σοβαρές αδυναμίες στους τομείς της αφήγησης, της ποικιλίας και της online υποδομής. Μπορώ να δω ότι έχει τις δομές να προσφέρει αρκετές ώρες διασκέδασης, ειδικά σε όσους αγαπούν την γρήγορη δράση και μάχη, αλλά δύσκολα κρατάει το ενδιαφέρον μακροπρόθεσμα.
Ίσως αυτό να είναι προσωπική προτίμηση αλλά ποτέ δεν κατάφερα να συγχρονιστώ με την σειρά. Το πρώτο παιχνίδι δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα και όσες φορές και αν προσπάθησα να χαρώ, δεν τα κατάφερα. Αναγνωρίζω όμως ότι υπάρχει ένα υγιές κοινό στο franchise και πως όλα όσα υπάρχουν εδώ θα βρουν αντίκρυσμα κάπου. Η βάση υπάρχει, όμως το αποτέλεσμα μοιάζει ημιτελές. Πρόκειται για μια εμπειρία που φαίνεται σχεδιασμένη κυρίως για single-player, με το co-op να μην έχει την απαραίτητη υποστήριξη.
Το Wizard of Legend 2 έχει δυνατότητες, αλλά προς το παρόν παραμένει μια ευκαιρία που δεν αξιοποιήθηκε πλήρως.
Wizard οf Legend 2
Το Wizard of Legend 2 είναι ένας τίτλος με ξεκάθαρες δυνατότητες αλλά και εξίσου ξεκάθαρα προβλήματα. Διαθέτει όμορφη αισθητική, γρήγορο και απολαυστικό combat και συστήματα που προσφέρουν ποικιλία και πειραματισμό. Ωστόσο, η προσπάθεια να μιμηθεί τη φόρμουλα των επιρροών του χωρίς το αντίστοιχο βάθος, η αδύναμη και επιφανειακή αφήγηση, η επαναληπτικότητα των runs και η ελλιπής υλοποίηση του online co-op περιορίζουν σημαντικά τη μακροπρόθεσμη αξία του. Πρόκειται για ένα roguelike που διασκεδάζει βραχυπρόθεσμα, αλλά δυσκολεύεται να κρατήσει το ενδιαφέρον και να ξεχωρίσει ουσιαστικά μέσα σε ένα ήδη "κουρασμένο" είδος.
