Yoshi and the Mysterious Book Review

Αγάπησα και ακόμα αγαπώ το Yoshi’s Island. Ήταν η πρώτη μου επαφή με κάποιο spin-off της σειράς Super Mario Bros. και η πρώτη περιπέτεια του Yoshi ήταν μια πάρα πολύ καλή πρώτη εισαγωγή σε κάτι διαφορετικό. Δεν ήταν εξαιρετικά δύσκολο παιχνίδι αλλά ήταν αρκετά όμορφο, ενδιαφέρον και απαιτητικό τόσο όσο χρειαζόταν για να μου κρατήσει το ενδιαφέρον. Μέσα σε τόσα χρόνια ήταν αναπόφευκτο να μην παίξω άλλα παιχνίδια και σιγά-σιγά άρχισα να απομακρύνομαι από τα πιο εύκολα, πιο “παιδικά” χωρίς όμως να αποφεύγω την ίδια την Nintendo. Εξάλλου, το Game Boy Advance αποτέλεσε την πιο “απασχολημένη” κονσόλα της ζωής μου.

Αντιθέτως, δεν μπόρεσα να ευχαριστηθώ το Yoshi’s Crafted World. Ωστόσο, μπορώ να εκτιμήσω πως σαν πρώτος τίτλος του πράσινου ήρωα στην τότε νέα κονσόλα της Nintendo ήταν ένα έργο, διαφορετικό, όμορφο με τον τρόπο του, που πατούσε πάνω στο Yoshi’s Woolly World που με την σειρά του έκανε κάτι ιδιαίτερο τόσο στον τομέα της εμφάνισης όσο και στο gameplay του. Έτσι, ερχόμαστε στο σήμερα, στο Yoshi and the Mysterious Book, τον νέο τίτλο της ομώνυμης σειράς που ενώ προσπαθεί κάτι νέο, αφήνει και αυτό μια τρύπα πόυ δυσκολεύεται να καλυφθεί. Και ίσως για καλό λόγο.

To Yoshi and the Mysterious Book απευθύνεται κυρίως σε παιδιά – τονίζω το “κυρίως σε παιδιά“. Οπότε λογικό είναι να περιμένουμε έναν τίτλο που είναι αρκετά εύκολος τόσο στην κατανόηση όσο και στο gameplay του αλλά και με περιεχόμενο που δεν παρατραβάει και σε πολλές στιγμές γίνεται αρκετά ευχάριστο.

Η ιστορία είναι πιο απλή απ’ότι στο Island ή το Crafted World αφού ο Bowser Jr. βρίσκεται ένα μυστηριώδες βιβλίο ή, πιο συγκεκριμένα, μια εγκυκλοπαίδια. Το βιβλίο αυτό είναι ζωντανό και μέσα στις σελίδες του κρύβονται ζώα, πλάσματα, τοποθεσίες και μυστικά που ενώ μπορεί να βρίσκονται διάσπαρτα στον κόσμο του Super Mario δεν έχουν όνομα ή πολλές πληροφορίες. Ένα από αυτά τα πλάσματα τραβάει την προσοχή του Jr. ο οποίος μπαίνει μέσα στις σελίδες του για να το εντοπίσει.

Το βιβλίο καταλήγει στο νησί των Yoshi, εκεί όπου ξεκινάει από μόνο του μια αφήγηση για το περιεχόμενό του. Σκοπός των Yoshi είναι να ερευνήσουν τα περιεχόμενά της, να εντοπίσουν τα πλάσματα που κρύβονται σε κάθε κεφάλαιο και να συμπληρώσουν τις καταχωρίσεις τους. Ο Bowser Jr. και ο Kamek παρευρίσκονται σε αυτά τα κεφάλαια, αλλά η παρουσία τους είναι τόσο αμυδρή που σχεδόν περνά απαρατήρητη. Η αφήγηση δεν αποτελεί το δυνατότερο στοιχείο του παιχνιδιού και αυτό, από μόνο του, δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι ούτε το ίδιο το πλαίσιο αναπτύσσεται με ουσιαστικό τρόπο.

Το Yoshi and the Mysterious Book δεν είναι ένα παραδοσιακό platformer και πόσο μάλλον ένα παιχνίδι που έχουμε συνηθίσει από την σειρά. Αν έπρεπε να το τοποθετήσουμε θα λέγαμε πως πρόκειται για ένα Sandbox platformer με την έννοια ότι ενώ οι πίστες έχουν ένα συγκεκριμένο τέλος, δεν σταματάνε μόνο εκεί. Το βασικό gameplay βασίζεται στην ανακάλυψη. Κάθε κεφάλαιο παρουσιάζεται με κινούμενες εικόνες, φανταστικούς κόσμους και πλάσματα που ζουν μέσα στις σελίδες και μας περιμένουν να τα χαρτογραφήσουμε.

Κάθε πλάσμα που συναντάμε αντιδρά διαφορετικά ανάλογα με το πώς αλληλεπιδρούμε μαζί του. Η αλληλεπίδραση αυτή οδηγεί σε σημειώσεις που γίνονται στο σημείο που κάναμε την εκάστοτε ανακάλυψη και παραμένουν εκεί ως ταμπέλες ακόμα και αν ξαναεπισκεφθούμε το κάθε επίπεδο. Η ανακάλυψη γίνεται με διαφόρους τρόπους. Είτε καταπίνουμε, είτε το μεταφέρουμε στην πλάτη μας, είτε το χρησιμοποιούμε για να φτάσουμε σε απρόσιτα σημεία κάθε πλάσμα έχει διαφορετικές προσεγγίσεις ανάλογα το είδος και την μορφή του. Κάθε ανακάλυψη μας επιβραβεύει με αστέρια που ξεκλειδώνουν νέους κόσμους, με τις μικρότερες να μας δίνουν από ένα και τις σημαντικότερες τρία.

Η ιδέα, από μόνη της, έχει γοητεία και “μιλάει” στον Test Automation Engineer που κρύβω μέσα μου. Κάθε πλάσμα που βρίσκουμε έχει διαφορετικές συνήθειες και ικανότητες και το να τις προσεγγίσουμε και να τις σημειώσουμε είναι μια εργασία που απαιτεί αρκετή φαντασία από μόνη της. Κάθε πλάσμα που θα βρούμε και θα καταγράψουμε είναι άγνωστο, οπότε το βιβλίο μας ζητάει να του δώσουμε ένα όνομα εμείς ή να του δώσει εκείνο ένα προκαθορισμένο. Φυσικά, αυτή η παραχώρηση δεν πέρασε απαρατήρητη και με οδήγησε στο να δώσω αρκετά meme ονόματα ή γενικά ονόματα που πίστευα πως ταιριάζουν.

Κάθε πλάσμα έχει τη δική του λογική και μερικά από αυτά οδηγούν σε ευρηματικές μικρο-καταστάσεις ενώ άλλα αλληλεπιδρούν με τα υπόλοιπα πλάσματα της σελίδας ή άλλων κεφαλαίων και, με την σειρά τους, οδηγούν σε νέες ανακαλύψεις. Στην πλειοψηφία τους όμως, οι ανακαλύψεις παραμένουν αποκλειστικά στα επίπεδα όπου εμφανίζονται. Δεν υπάρχει αίσθηση εξέλιξης ή σύνθεσης με κάθε ανακάλυψη να ζει και να πεθαίνει στη δική της φούσκα.

Ως αναμενόμενο, η συντριπτική πλειοψηφία των ανακαλύψεων προκύπτει αβίαστα μέσα από την κανονική πορεία του παιχνιδιού. Σε τρεις με τέσσερις ώρες και μαζεύοντας αστέρια από τους δύο πρώτους κόσμους είναι απολύτως εφικτό να ξεκλειδωθούν όλοι οι κύριοι κόσμοι. Αυτό συνδυάζεται με υποχρεωτική αθανασία αφού ο Yoshi δεν πεθαίνει από πτώσεις και διαθέτει μόνιμη ασφάλεια καθιστώντας το Yoshi and the Mysterious Book ίσως το πιο προσιτό παιχνίδι που έχει εκδώσει ποτέ η Nintendo (μετά τα Animal Crossing).

Πέρα από τα αστέρια, υπάρχουν και τα κλασικά, προαιρετικά collectible λουλούδια που απαιτούν κάποια προσπάθεια για να εντοπιστούν, με το μάζεμά τους να ξεκλειδώνει εργαλεία στο UI που μπορούμε να τοποθετούμε και να αναδιατάσσουμε στην οθόνη. Ωστόσο, καθόλη την διάρκεια του παιχνιδιού δεν ένιωσα την ανάγκη να τα χρησιμοποιήσω και δεν με ενδιαφέρε να αλλάξω την θέση των σημειώσεών μου. Από την άλλη, η ύπαρξη των νομισμάτων/tokens (στην μορφή μαγικών γραμμάτων) μας επιτρέπει να αποκαλύψουμε κρυφές σημειώσεις για το εκάστοτε πλάσμα, γεγονός που μας επιτρέπει να “ολοκληρώσουμε” την ανακάλυψη. Αυτό που μου έκανε εντύπωση όμως, ειδικά σε έναν τέτοιο τίτλο είναι η απουσία co-op.

Αυτό που του “δίνω” σαν παιχνίδι είναι πως κατάφερε να μου κρατήσει περισσότερο το ενδιαφέρον από το Crafted World. Ίσως να οφείλεται στην Sandbox φύση του, ίσως στο να μου αρέσει η ανακάλυψη περίεργων σεναρίων ή η γενικότερη αισθητική.

Μιλώντας για αισθητική, το παιχνίδι υιοθετεί μια οπτική βιβλίου με stop-motion animation εφέ στους χαρακτήρες, τυπογραφικά στοιχεία στα πλάνα και χρωματική εξασθένηση στις άκρες κάθε επιπέδου που παραπέμπει στις σελίδες ενός βιβλίου. Η ιδέα είναι καλή. Η εκτέλεση, δυστυχώς, δεν αξιοποιεί τις δυνατότητες του Switch 2 όσο θα ήθελα, κάτι που φαίνεται τόσο από τα καρέ όσο και από την γενικότερη χροιά στα χρώματα.

Η ιδέα του stop-motion έχει βάση στο να αντιμετωπιστούν οποιεσδήποτε ατέλειες ή πτώσεις στην απόδοση αλλά δεν είναι αρκετό για να τις κρύψει. Ειδικά σε docked mode, διαπίστωσα ορισμένες πτώσεις στα καρέ, κολλήματα και ατέλειες στην λεπτομέρεια των μοντέλων. Σε handheld mode, τα ink-style περιγράμματα χαρακτήρων και περιβαλλόντων εμφανίζονται θολά και σχεδόν pixelated όταν βρίσκονται σε κίνηση με την ανάλυση να φαίνεται να είναι μικρότερη από την δυνατή.

Σε docked mode η εικόνα βελτιώνεται, αλλά τα backgrounds παραμένουν χωρίς ιδιαίτερη λεπτομέρεια και ζωντάνια, και η οπτική ποικιλία μεταξύ επιπέδων του ίδιου κόσμου είναι περιορισμένη και, όπως είπαμε, η απόδοση δεν είναι και η καλύτερη, κάτι που καταλαβαίνουμε ακόμα και στο pause, με το βιβλίο να έχει περισσότερα καρέ από την ίδια την δράση. Σε σύγκριση με τα Woolly World και Crafted World, τα οποία ήταν οπτικά πλούσια, ιδιαίτερα και με πυκνό σχεδιασμό, αυτός ο τίτλος δίνει την αίσθηση πως είναι κάπως…πρόχειρος.

Δεν μπορώ να πω πως δεν χάρηκα τον χρόνο μου μαζί του, ειδικά όταν το έβλεπα πιο χαλαρά, πιο ήρεμα. Σίγουρα δεν είναι το τέλειο παιχνίδι, δεν είναι το ‘9’, αλλά ούτε και το μέτριο που δίνουν. Κατά την γνώμη μου, η ουσία του βρίσκεται κάπου στην μέση. Σίγουρα, είναι ένας τίτλος που ενδεχομένως να γίνει βαρετός ακόμα και για παιδιά. Από την άλλη όμως, είναι ένα παιχνίδι που μπορεί να “ξύσει” την περιέργεια και την αίσθηση της ανακάλυψης.

Συμπέρασμα

Γενικότερα, το Yoshi and the Mysterious Book δεν είναι κακό παιχνίδι, απλώς δεν είναι αρκετό για να κρατήσει το ενδιαφέρον πέρα από τις πρώτες ώρες. Η λογική της ανακάλυψης, της καταγραφής και της εύρεσης έχει μια γοητεία, κάτι ευχάριστο αλλά δίνεται η αίσθηση πως δεν αξιοποιείται στο έπακρον. Επιπλέον, όπως ήταν και αναμενόμενο, η δυσκολία είναι σχεδόν ανύπαρκτη και τα επίπεδα δεν εξελίσσονται με τρόπο που να δίνει αίσθηση προόδου αλλά την αίσθηση μιας λίστας απαιτούμενων.

Για πολύ μικρά παιδιά που μπαίνουν για πρώτη φορά στα platformers, μπορεί να λειτουργήσει ως μια καλή εισαγωγή αλλά ίσως να μην τους κρατήσει εξίσου το ενδιαφέρον. Για εμάς τους υπόλοιπους, τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς ίσως παραμένουν καλύτερη επιλογή.

Το Review Code ήταν μια παραχώρηση της CD Media S.A. για τους σκοπούς αυτής της κριτικής. Το Review έγινε σε Nintendo Switch 2.