To Farming Camp αποτελεί το επόμενο cozy παιχνίδι που θα μας απασχολήσει αυτές τις ημέρες και προέρχεται από την SOEDESCO, μια εταιρεία που έχει…ανάμεικτες επιτυχίες. Πρόκειται για ένα narrative-driven παιχνίδι διαχείρισης χρόνου με στοιχεία farming, ενισχυμένο με χαριτωμένα pixel art γραφικά που κάνουν τη δουλειά τους αλλά δεν εντυπωσιάζουν και ιδιαίτερα.
Ο χαρακτήρας μας φτάνει σε μια καλοκαιρινή κατασκήνωση με στόχο να αποκτήσει τον τίτλο του Evertree Farmer, καλλιεργώντας φρούτα και λαχανικά, ψαρεύοντας, φροντίζοντας ζώα, ολοκληρώνοντας δοκιμασίες και προσπαθώντα να γνωρίσει τα υπόλοιπα παιδιά. Η ιστορία ολοκληρώνεται σε περίπου τέσσερις ώρες – κρατήστε αυτόν τον αριθμό γιατί θα επανέλθουμε σε αυτόν αρκετές φορές.
Το Farming Camp μας προσφέρει μια ιστορία με προσωπικότητα, με ανατροπές που έρχονται από εκεί που δεν τις περιμένεις και με ένα φινάλε που τελειώνει εύλογα το παιχνίδι. Εκείνο που σε κερδίζει περισσότερο είναι οι σχέσεις ανάμεσα στα παιδιά της κατασκήνωσης. Ζεις μικρούς ανταγωνισμούς, συμμαχίες που φτιάχνονται πάνω σε μια κοινή αγγαρεία, κουβέντες που ξεκινάνε από το τίποτα και καταλήγουν κάπου αλλού. Το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας μας θυμίζει λίγο τα καλοκαίρια που περνάγαμε στην δική μας κατασκήνωση, τις ημέρες μέσα στα δάση, ανάμεσα στα ζουζούνια και την υγρασία.
Ο ρόλος του Evertree Farmer, δηλαδή το πράγμα για το οποίο παλεύεις σε ολόκληρο το παιχνίδι, μένει στο περιθώριο. Μαθαίνεις πως είναι σημαντικός, πως όλοι τον θέλουν, αλλά δεν δίνεται ιδιαίτερη βάση σε αυτόν. Το ίδιο ισχύει και για τα κίνητρα αρκετών χαρακτήρων, που ενώ θα μπορούσαν να χτιστούν περισσότερο δεν προλαβαίνουν να δουν ιδιαίτερη διαφορά. Εκεί που άλλα παιχνίδια όπως το Stardew Valley ή το Harvest Moon μας δίνουν περισσότερες επιλογές συνομιλίας, διαλόγους και προσωπικότητα στους χαρακτήρες, εδώ αυτή κρατιέται πίσω. Η γραφή είναι γενικά καλή, το πρόβλημα βρίσκεται στον χώρο και τον χρόνο.
Η κάθε μέρα στην κατασκήνωση χωρίζεται σε τρία κομμάτια, πρωί, απόγευμα και βράδυ. Σε καθένα ώρα από αυτές διαλέγεις μία δραστηριότητα και η επιλογή κλειδώνει τις υπόλοιπες. Μπορείς είτε να ποτίσεις το χωράφι, να κατέσεις στη λίμνη για ψάρεμα ή να κάτσεις με κάποιο από τα παιδιά και να ακούσεις τους προβληματισμούς του. Πάνω από όλα αυτά κάθονται οι εβδομαδιαίοι στόχοι, μια λίστα υποχρεώσεων που πρέπει να βγει μέχρι το τέλος της εβδομάδας για να μείνει ο χαρακτήρας μας υποψήφιος για τον τίτλο. Οι αγγαρείες παράλληλα μοιράζονται και στους υπόλοιπους κατασκηνωτές, οπότε ένα κομμάτι της στρατηγικής είναι να στείλουμε τον σωστό άνθρωπο στη σωστή δουλειά. Όσο επαναλαμβάνεις δραστηριότητες ανεβαίνουν και οι δεξιότητές μας, κάτι που κάνει την ίδια αγγαρεία πιο γρήγορη την επόμενη φορά.
Υπάρχει μια ικανοποίηση στο να κλείνει η ημέρα έχοντας βγάλει τρία πράγματα από τη λίστα, να βλέπεις το χωράφι να γεμίζει και να ξέρεις πως την επόμενη θα υπάρχει εξέλιξη και θα είσαι λίγο καλύτερη σε αυτό που έκανες την προηγούμενη ημέρα. Το Farming Camp σε πιέζει και όσο χρειάζεται ώστε να μη χαλαρώσεις εντελώς, αλλα και χωρίς να σε τιμωρεί για κάθε λάθος υπολογισμό. Για ένα μεγάλο μέρος της εμπειρίας αυτή η πίεση είναι ευχάριστη.
Πέρα από τις δραστηριότητες το παιχνίδι έχει και μια μεγάλη ποικιλία αλλά και αρκετή φαντασία σε mini-games. Πέρα από τα αναμενόμενα, δηλαδή το ψάρεμα και τη φροντίδα των ζώων, θα παίξουμε κιθάρα στα φυτά για να μεγαλώσουν καλύτερα και να φτιάξουμε smoothies με συνδυασμούς που βγάζουν νόημα μόνο μέσα σε μια κατασκήνωση. Καθένα από αυτά έχει τον δικό του ρυθμό και θέλει τον δικό του χρόνο για να τα μάθουμε. Το παιχνίδι τα δείχνει σταδιακά, ανοίγοντας νέες δραστηριότητες καθώς περνάνε οι μέρες, οπότε σπάνια νιώθεις πως κάνεις ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα.
Κάποια από τα καλύτερα mini-games εμφανίζονται πολύ αργά, τόσο αργά που πρόλαβα να παίξω μερικά από αυτά δύο φορές συνολικά πριν πέσουν οι τίτλοι. Όταν ένα παιχνίδι σου δείχνει κάτι έξυπνο στην τελευταία του ώρα και μετά σου λέει “καλό βράδυ”, η αίσθηση που μένει είναι αυτή της σπατάλης. Να προσθέσω σε αυτό πως οι ευκαιρίες να επαναλάβει κάποιος μια δραστηριότητα που του άρεσε είναι περιορισμένες, αφού ο χρόνος μέσα στη μέρα είναι μετρημένος και κάθε επανάληψη κοστίζει και από κάτι.
Ο χειρισμός είναι ένα από τα αγκάθια που θα συναντήσει κάποιος που θα παίξει. Αρκετές φορές προσπάθησα να αλληλεπιδράσω με ένα αντικείμενο και το παιχνίδι διάλεξε το διπλανό, ενώ σε μερικές περιπτώσεις χρειάστηκε να κάνω δύο τρεις γύρους γύρω από έναν NPC για να καταλάβει πως ήθελα να του μιλήσω και αυτό είναι κάτι που, όπως είδα, είναι ένα κοινό παράπονο από το demo του παιχνιδιού.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Farming Camp είναι η διαχείριση του χρόνου που είναι τόσο σφιχτή που σε αναγκάζει να θυσιάζεις πράγματα που δεν θα θες να αφήσεις στην άκρη. Οι εβδομαδιαίοι στόχοι ζητάνε το μεγαλύτερο κομμάτι της μέρας σου, οπότε κάθε φορά που ένας χαρακτήρας σε καλεί για μια κουβέντα το βράδυ, κάνεις υπολογισμούς για το αν πρέπει να πας. Αν πας, χάνουμε ένα κομμάτι της ημέρας αλλά αν μείνεις και στη δουλειά, χάνεις μια σκηνή που το ίδιο το παιχνίδι έχτισε για να σε συγκινήσει. Έπαιξα 2-3 φορές για να δω τις διαφορές ή τι έχασα και τις περισσότερες φορές έφτασα στο τέλος με μισοτελειωμένες σχέσεις και με την αίσθηση πως το παιχνίδι κρύβει τα καλύτερά του κομμάτια επειδή είχα στόχο.
Η πίεση του χρόνου μπορεί δίνει βάρος στις αποφάσεις και να κάνει την κατασκήνωση να μοιάζει μια αληθινή καθημερινότητα, αφού καμία κατασκήνωση δεν δίνει ποτέ αρκετό χρόνο για όλα. Το πρόβλημα βρίσκεται στην αναλογία. Οι υποχρεωτικές εργασίες παίρνουν τόσο μεγάλο μέρος της ημέρας που το κοινωνικό κομμάτι, δηλαδή το κομμάτι πάνω στο οποίο χτίζεται η ιστορία, καταλήγει να μοιάζει με πολυτέλεια. Σαν να μην έφτανε αυτό, το θέμα είναι πως τέσσερις ώρες είναι ελάχιστες για ένα παιχνίδι που στηρίζεται στη σχέση μας με τους χαρακτήρες του και που θέλει να σε κάνει να νοιάζεσαι για το ποιος θα πάρει έναν τίτλο. Μέχρι να συνηθίσεις τον ρυθμό και να ξεχωρίσεις ποια παιδιά είναι ιδανικοί για φίλοι, το καλοκαίρι έχει ήδη τελειώσει. Ένα δεύτερο playthrough βοηθάει, αφού μαθαίνεις πια πού να επενδύσεις τον χρόνο σου, καλό είναι όμως ένα παιχνίδι να σε ανταμείβει και από την πρώτη φορά.
Συμπέρασμα
Το Farming Camp με άφησε με μια περίεργη αίσθηση. Πέρασα καλά όσο έπαιζα, μερικές ατάκες ήταν ευχάριστες, ενθουσιάστηκα με μερικά στοιχεία αλλά έκλεισα το παιχνίδι νιώθοντας κάπως κενή. Αφήνει μια αίσθηση πως από εκεί που παίρνεις φόρα και όλα αρχίζουν να κυλάνε καλά, σου παίρνουν απότομα το μπιφτέκι και μένεις να πεινάς. Έχει καλά στοιχεία όπως μια ενδιαφέρουσα ιστορία, ιδιαίτερους χαρακτήρες, διασκεδαστικά mini-games και σταθερές ιδέες αλλά το χάνει από την τεράστια πίεση του χρόνου και την μικρή του διάρκεια.
Το Farming Camp είναι ένα καλοκαίρι που άξιζε να κρατήσει περισσότερο και γι’αυτό με αφήνει να θέλω κι’άλλο. Έχει τα θεματάκια του, με ορισμένα bugs εδώ και εκεί, ασυνέπειες στο pixel art και γενικότερα μια αισθητική που κάτι με χαλάει, αλλά μπορεί να είναι κάτι καλύτερο. Μέσα στις τέσσερις ώρες του υπάρχουν αρκετές στιγμές που θα θυμάμαι, μαζί με αρκετές που κατάλαβα πως έχασα χωρίς να το θέλω. Αν οι δημιουργοί του δώσουν στην επόμενη δουλειά τους τον χώρο που ζητάει αυτή η ιδέα, θα έχουμε κάτι πιο αξιόλογο στα χέρια μας.
Farming Camp
Μια καλοκαιρινή κατασκήνωση, μια ιστορία με ανατροπές και ένας κύκλος δραστηριοτήτων γεμάτος ευρηματικά mini-games σε έναν τίτλο που αφήνει να ζητάμε περισσότερα. Η αυστηρή διαχείριση του χρόνου δίνει βάρος στις αποφάσεις μας, ταυτόχρονα όμως κλέβει σκηνές και δραστηριότητες που θα θέλαμε να ζήσουμε. Με μόλις τέσσερις ώρες διάρκειας, μένει η αίσθηση ενός πολύ καλού παιχνιδιού που τελειώνει πριν δείξει όλα όσα έχει να δείξει.
Τα καλά
- Συμπαθητικό pixel art
- Διασκεδαστικά mini games
- Ζεστή ιστορία με καλούς χαρακτήρες
Τα όχι και τόσο καλά
- Υπερβολικά μικρή διάρκεια
- Κενά στο υπόβαθρο του Evertree Farmer
- Bugs, Glitches και ασυνέπειες
