Τέσσερα χρόνια μετά την πλήρη κυκλοφορία του Vampire Survivors, το gameplay loop της poncle οδήγησε σε ένα “νέο” είδος βιντεοπαιχνιδιών που εστιάζουν τόσο στην επιβίωση όσο και με την αντιμετώπιση χιλιάδων εχθρών στην οθόνη μας. Τα Survivors παιχνίδια ή αλλιώς Bullet Heavens έχουν δει δεκάδες τίτλους να υπόσχονται τον ίδιο εθισμό των αυτόματων επιθέσεων και των εκατοντάδων εχθρών που λιώνουν γύρω από τον χαρακτήρα μας με κάποια από αυτά να προσθέτουν κάτι νέο στο είδος ενώ άλλα απλά να αλλάζουν τα sprites με δικά τους. Προφανώς λοιπόν, κάθε φορά που ένα νέο survivors-like κάνει την εμφάνισή του, η πρώτη απορία είναι πάντα η ίδια, τι προσφέρει που δεν έχουμε ήδη δει.
Τα τελευταία χρόνια με έχει πιάσει και μια αρέσκεια για το Warhammer 40k, με το Space Marine 2 να την αναζωπυρώνει και να μου δίνει το ενδιαφέρον να το εξερευνήσω. Έτσι, όταν ανακοινώθηκε το Warhammer Survivors περίμενα πως θα ήταν ένα re-skin του Vampire Survivors αλλά με αρκετό περιεχόμενο και όλα όσα έχουμε δει μέχρι στιγμής στο VS. Αυτή την φορά όμως, στην ανάπτυξη του παιχνιδιού βρίσκεται η Auroch Digital της σειράς Boltgun, η οποία συνεργάστηκε απευθείας με την poncle και τη Games Workshop για να μεταφέρει τη γνώριμη φόρμουλα σε δύο μεγάλους κόσμους του Warhammer. Στον πυρήνα του είναι όντως ένα Reskin του Vampire αλλά φέρνει μερικές ελάχιστες βελτιώσεις αλλά και παραλείψεις που θεωρούσαμε πως θα ήταν αυτονόητο να υπάρχουν.
Η πρώτη ευχάριστη έκπληξη ήταν πως το παιχνίδι μοιράζεται σε δύο σύμπαντα, με ξεχωριστό campaign, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, για το Warhammer 40,000 και για το Age of Sigmar, το κάθε ένα με τους δικούς του ήρωες, τους δικούς του εχθρούς και μερικά ξεχωριστά όπλα και εργαλεία. Στη μία πλευρά Space Marines, Sisters of Battle και στρατιώτες του Imperium στέκονται απέναντι σε σμήνη από Tyranids, Orks, Demons και άλλους πολεμιστές του Nurgle, με τον Malum Caedo του Boltgun ανάμεσά τους. Στην άλλη πλευρά, ήρωες όπως ο Gotrek με τους Dwarfs, οι Stormcast Eternals και άλλοι όπως η Neave Blacktalon έρχονται αντιμέτωποι με τις ορδές των Skaven, των Gloomspite Gitz και των ακολούθων του Khorne αντίστοιχα.
Ο κόσμος του Warhammer είναι χτισμένος εδώ και δεκαετίες πάνω στην εικόνα ενός μοναχικού πολεμιστή που στέκεται απέναντι σε αμέτρητους εχθρούς, με τους Space Marines πολλές φορές στο επίκεντρο, οπότε το “πάντρεμα” με το Survivors genre μοιάζει αρκετά ταιριάστο. Όσοι έχουν ξαναπαίξει κάποιο παρόμοιο παιχνίδι και πόσο μάλλον το Vampire, δεν θα βρουν κάτι διαφορετικό εδώ – διαλέγουμε έναν ήρωα με το δικό του όπλο, πάμε σε έναν χάρτη και προσπαθούμε να επιβιώσουμε για 25 λεπτά την ίδια στιγμή που ψάχνουμε για Relics, όπλα, νέους ήρωες και άλλα κρυφά αντικείμενα. Το άγχος των πρώτων λεπτών, όταν οι εχθροί κλείνουν τον κύκλο και τα όπλα μας μοιάζουν με νεροπίστολα, δίνει σιγά σιγά τη θέση του σε μια γλυκιά αίσθηση εκδίκησης όσο ο ήρωας δυναμώνει – και αργεί πολύ να το κάνει.
Το gameplay δεν ξεφεύγει καθόλου από εκείνο του Vampire Survivors αφού οι επιθέσεις γίνονται αυτόματα, εμείς μόνο κινούμαστε, αποφεύγουμε τους αντιπάλους και μαζεύουμε την εμπειρία που αφήνουν πίσω τους, με κάθε level up να μας φέρνει μπροστά σε μια επιλογή ανάμεσα σε νέα όπλα, παθητικές ικανότητες και αναβαθμίσεις. Τα τυπικά επίπεδα διαρκούν 25 λεπτά, με κύματα εχθρών που πυκνώνουν συνεχώς, mini-bosses που λειτουργούν κυρίως ως DPS Checks και ως Pinatas για chests και bosses που περιμένουν στο τέλος να απορροφάνε τις επιθέσεις μας σαν σφουγγάρια.
Μια μικρή απόκλιση από το πρότυπο αφορά ακριβώς αυτά τα bosses, καθώς για να ξεκινήσει η τελική αναμέτρηση πρέπει πρώτα να εντοπίσουμε συγκεκριμένα αντικείμενα μέσα στον χάρτη. Η λεπτομέρεια αυτή δίνει έναν στόχο στην κίνησή μας και μας αναγκάζει να ρισκάρουμε περισσότερο όσο η οθόνη γεμίζει, αφού διαφορετικά θα κάναμε απλώς κύκλους γύρω από το κέντρο της πίστας. Τα όπλα εξελίσσονται όταν τα συνδυάσουμε με τις σωστές παθητικές ικανότητες, κάθε χαρακτήρας ξεκινά με το δικό του οπλοστάσιο και τις δικές του δυνατότητες, ενώ ανάμεσα στα runs υπάρχουν και μόνιμες αναβαθμίσεις στα στατιστικά που κάνουν την επόμενη προσπάθεια λίγο πιο ανεκτή.
Σε αντίθεση με την βάση του όμως, το Warhammer Survivors θέλει ακόμα δουλειά, τουλάχιστον στον τρόπο που μοιράζει την πρόοδό του. Μεγάλο μέρος του περιεχομένου ξεκλειδώνεται μέσα από objectives, όπως το να επιβιώσουμε για ορισμένο χρόνο με συγκεκριμένο χαρακτήρα, να ξεκλειδώσουμε τα βασικά όπλα για όλο το roster, να ανακαλύψουμε εξελίξεις όπλων ή να μαζέψουμε τα σημαντικά αντικείμενα από κάθε χάρτη για να ξεκλειδώσουμε νέες επιλογές, στοιχεία και λειτουργίες. Οι στόχοι αυτοί, αν και μικροί, δίνουν μια συνεχή αίσθηση προόδου και είναι ο λόγος που καταλήγουμε να λέμε “άλλο ένα run και κλείνω” ακόμα και αν το έχουμε ξανακάνει αλλού.
Το πρόβλημα είναι πως πολλά εργαλεία που θα περιμέναμε να υπάρχουν από την αρχή κρύβονται κι αυτά πίσω από ξεκλειδώματα. Η εμφάνιση των σημαντικών αντικειμένων στον χάρτη, το οπλοστάσιο με τις πληροφορίες για τις εξελίξεις των όπλων, το bestiary με τα στοιχεία των εχθρών και το μενού με τα μυστικά και τους κρυφούς στόχους έρχονται όλα αργότερα. Στις πρώτες ώρες αυτό σημαίνει πως παίζουμε σχεδόν στα τυφλά, ψάχνοντας αντικείμενα χωρίς να ξέρουμε πού βρίσκονται και δοκιμάζοντας συνδυασμούς χωρίς καμία ένδειξη για το τι εξελίσσεται σε τι (αν και έχουμε μια ιδέα από το VS). Επειδή μάλιστα τα πρώτα runs είναι αρκετά απαιτητικά, με χαρακτήρες που εξαφανίζονται εύκολα πριν μαζέψουν τις απαραίτητες μόνιμες αναβαθμίσεις, καταλαβαίνω απόλυτα όποιον το παρατήσει πριν δει τι έχει να δώσει. Επιπλέον, κάτι που έχει σταματήσει να ισχύει στα περισσότερα παιχνίδια του είδους είναι πως η στόχευση δεν είναι τυχαία. Εδώ όμως, διατηρείται η τυχαία στόχευση με αποτέλεσμα να βασιζόμαστε και αρκετά στην τύχη για το που θα χτυπήσει ο χαρακτήρας μας – κάτι που λύνεται με μια επιλογή στις ρυθμίσεις.
Για να “πάρει μπρος” το παιχνίδι, χρειάζομαστε τουλάχιστον 10 ώρες και μια καλή κατανόηση των μηχανισμών του μέσω πειραματισμού. Το grind είναι απαραίτητο, ατελείωτο και αρκετά αργό αλλά αν καταφέρουμε και επιμείνουμε τότε αρχίζει να γίνεται πιο ανεκτό. Τα νέα όπλα και οι διευκολύνσεις του μενού κάνουν κάθε run πιο στοχευμένο, ενώ η σταδιακή μετάβαση από την προσπάθεια επιβίωσης στην πλήρη εξόντωση των εχθρών είναι το μεγαλύτερο κίνητρο για να συνεχίσουμε. Για να μπορέσουμε να προοδεύσουμε αποτελεσματικά πρέπει να επενδύσουμε αρκετά χρήματα στις μόνιμες αναβαθμίσεις, με την διαφορά ότι πρέπει να φτάσουμε στο τέρμα τους, δηλαδή να ξεκλειδώσουμε το Max Rank ώστε να υπάρχει αποτέλεσμα και στο άλλο σύμπαν.
Επίσης, υπάρχει μια στιγμή σε κάθε καλό run, όταν οι συνέργειες κλικάρουν και η οθόνη γεμίζει από τόσα εφέ που ο χαρακτήρας μας σχεδόν χάνεται μέσα τους, όπου το παιχνίδι γίνεται επικίνδυνα εθιστικό. Από εκεί και πέρα τα sessions τραβάνε ώρες χωρίς να το καταλάβουμε. Για την ολοκλήρωση του βασικού υλικού χρειάζονται περίπου 20 με 30 ώρες, με αρκετό περιθώριο για περισσότερες για όσους θέλουν να ολοκληρώσουν τα πάντα.
Το Warhammer Survivors πιστό στη retro παρουσίαση του Vampire Survivors, με pixel art που αυτή τη φορά εμπνέεται από τα σύμπαντα του Warhammer. Το γοτθικό, βιομηχανικό σκοτάδι του 40K και η σκοτεινή φαντασία του Age of Sigmar δίνουν στα επίπεδα και στους αντιπάλους μια ξεχωριστή ποικιλία, ενώ το πλήθος των εχθρών και των επιθέσεων στην οθόνη είναι όσο χαοτικό θα περιμέναμε. Ωστόσο, αυτό το χάος δεν λειτουργεί υπέρ του καθώς πολλά στοιχεία χάνονται ενώ επιθέσεις όπως το Emperor’s Wrath έχουν τέτοιο χρωματισμό και εφέ που κρύβουν τόσο εμάς όσο και τους εχθρούς.
Τόσο στο PC όσο και στο Nintendo Switch 2 η τεχνική εικόνα είναι σχεδόν άψογη, με πολύ καλή απόδοση στη φορητή λειτουργία που κάνει το παιχνίδι ιδανικό για γρήγορα runs στον καναπέ ή στη διαδρομή για τη δουλειά. Οι μόνες πτώσεις που παρατήρησα εμφανίζονται όταν το οπλοστάσιο έχει γεμίσει με όπλα και παθητικές ικανότητες και η οθόνη μοιάζει με πυροτεχνήματα, με εχθρούς και σφαίρες. Ακόμα και τότε το παιχνίδι παραμένει απολύτως ισορροπημένο και οι μικρές αυτές πτώσεις δεν επηρεάζουν σε σημαντικό βαθμό την εμπειρία.
Εκεί που θέλω να εστιάσω λίγο παραπάνω είναι στο ηχητικό κομμάτι, ίσως ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια του είδους και σίγουρα εκείνο που βοήθησε στο να γίνει εθιστικό. Η λογική πίσω από το Survivors και την εξέλιξη ήταν αυτή του Casino, καθώς οι δημιουργοί είχαν εμπειρία σε Slot Games οπότε υιοθέτησαν τους εθιστικούς ήχους και εικόνες για να αναβλύζουμε από σεροτονίνη. Δυστυχώς, στην περίπτωση του WS, αυτό δεν ισχύει καθώς η σκοτεινή ατμόσφαιρα των δύο συμπάντων δεν συμφωνεί με το “χαζοχαρούμενο” του casino.
Η μουσική είναι από τα πιο δυνατά χαρτιά του πακέτου, με instrumental metal συνθέσεις, βαριές ηλεκτρικές κιθάρες και synthesizers που δένουν την επική ατμόσφαιρα του Warhammer με τη retro αισθητική χωρίς να ακούγονται παράταιρα. Το sound design από την άλλη δεν τα πάει το ίδιο καλά, κυρίως λόγω της φύσης του είδους. Αφού οι επιθέσεις γίνονται αυτόματα και ασταμάτητα, οι ίδιοι ήχοι όπλων ακούγονται ξανά και ξανά για 25 λεπτά, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να κουράζουν περισσότερο από τους ίδιους τους εχθρούς. Παράλληλα και ίσως στο σημαντικότερο, όταν ανοίγουμε ένα chest δεν υπάρχει αυτή η μουσική και ο ήχος που μας κάνει να νομ ίζουμε ότι ανοίξαμε κάτι εντυπωσιακό, κάτι ενθουσιώδες με αποτέλεσμα να χάνεται η αίγλη που έχει το είδος.
Όσο κι αν διασκέδασα με τα runs του, το μεγαλύτερο πρόβλημα του Warhammer Survivors είναι πως δυσκολεύεται να ξεχωρίσει. Το Vampire Survivors είχε το πλεονέκτημα του “πρωτότυπου” όταν κυκλοφόρησε, καθώς έφερε στην αγορά μια εμπειρία που απλώς δεν υπήρχε τότε, με αποτέλεσμα κάθε παιχνίδι που ακολουθεί τα βήματά του να κουβαλάει μαζί του τη σύγκριση. Εδώ η σύγκριση είναι ακόμα πιο δύσκολο να αποφευχθεί, αφού το ίδιο το παιχνίδι προβάλλει τις επιρροές του από το όνομά του (το “Survivors” στον τίτλο δεν μπήκε τυχαία), με τη συνεργασία με την poncle να κάνει τη σχέση σχεδόν οικογενειακή ή να μοιάζει με ένα DLC που απλά δεν ταίριαζε με τους βρυκόλακες.
Πέρα από τη θεματολογία, τη μουσική και το σύστημα με τα objectives, δεν βρήκα κάποιον μηχανισμό που να αλλάζει τον τρόπο που παίζουμε σε σχέση με το πρότυπο. Για όποιον έχει ήδη ρίξει δεκάδες ώρες στο Vampire Survivors, το κίνητρο να ξεκινήσει από το μηδέν εδώ είναι σαφώς πολύ μικρότερο, αφού η απουσία μιας πιο προσωπικής πινελιάς στο gameplay κάνει την εμπειρία να μοιάζει με κάτι που έχουμε ήδη παίξει και απλά αναγκαζόμαστε να ξαναρχίσουμε. Δύσκολα θα το δει κανείς ως κάτι περισσότερο από ένα διασκεδαστικό παράπλευρο παιχνίδι για τους φίλους του Warhammer. Παραμένει πάντως ένα καλοδουλεμένο παιχνίδι με αρκετές ευχάριστες στιγμές για τους φίλους του είδους, οι οποίοι απλώς δύσκολα θα αλλάξουν εξαιτίας του τον τρόπο που βλέπουν τα survivors-like.
Ίσως το μόνο “διαφορετικό” που θα μπορούσα να του δώσω είναι πως ορισμένα από τα επίπεδα έχουν στοιχεία που παραπέμπουν στην tabletop φύση του σύμπαντος (όπως βιβλία, κόλλες σαν εργαλεία, χρώματα για να ξεκλειδώνουμε νέες μονάδες και μεζούρες πάλι ως εργαλεία) ενώ ορισμένα όπλα που επιλέγουμε φέρνουν δίπλα μας άλλους χαρακτήρες και δίνετια η αίσθηση πως δουλεύουμε σαν ομάδα για την επιβίωσή μας. Βέβαια, οι χαρακτήρες που μας κάνουν join είναι περισσότερο διακοσμητικοί παρά πρακτική, αφού το μόνο που μποορούν να κάνουν είναι να μπλοκάρουν σφαίρες και να επιτίθενται με το όπλο που διαλέξαμε – αλλά ακόμα και εδώ, το κέντρο βάρους/επίθεσης είναι αλλού. Καλή ιδέα αλλά μέτρια υλοποίηση.
Συμπέρασμα
Σε γενικές γραμμές, το Warhammer Survivors προσφέρει ελάχιστα καινούρια πράγματα και πολλή Warhammer ατμόσφαιρα γύρω του. Η Auroch Digital παραδίδει έναν άξιο πνευματικό διάδοχο του Vampire Survivors, που κρατά τη φιλοσοφία της δημιουργίας της poncle και τη μεταφέρει με σεβασμό στα δύο σύμπαντα, με αρκετό περιεχόμενο για να γεμίσει τον χρόνο μας. Όμως, η αργή πρόοδος ειδικά τις πρώτες ώρες και τα βασικά εργαλεία που κλειδώνονται πίσω από objectives είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο, το επαναλαμβανόμενο sound design ένα μικρότερο, ενώ η απόδοση στο Switch 2 δεν αφήνει σχεδόν κανένα λόγο για παράπονο.
Όσοι ψάχνονται με το Warhammer και ψάχνουν κάτι για μικρά διαλείμματα θα βρουν εδώ ένα εθιστικό παιχνίδι που αξίζει τα λεφτά του, με την προϋπόθεση να έχουν την υπομονή να περάσουν τις πρώτες δύσκολες ώρες. Όσοι έχουν ήδη “ξεζουμίσει” το Vampire Survivors θα το δουν περισσότερο σαν ένα καλοφτιαγμένο remix με νέα εμφάνιση. Βέβαια, για ένα παιχνίδι που κοστίζει όσο έναν καφέ και ένα σάντουιτς, δεν μπορώ να ζητήσω πολλά περισσότερα.
Warhammer Survivors
Ένας τίτλος που μεταφέρει πιστά τη συνταγή του Vampire Survivors στο Warhammer 40K και Age of Sigmar, με εξαιρετική metal μουσική και πολύ καλή απόδοση στο Switch 2. Οι πρώτες ώρες είναι αργές και πολλά βασικά εργαλεία ξεκλειδώνονται αργά. Όταν το παιχνίδι ανοίξει, γίνεται πολύ εθιστικό, παρότι σπάνια βγαίνει από τη σκιά του προγόνου του.
Τα καλά
- Δύο σύμπαντα με ξεχωριστά campaigns
- Μεγάλη ποικιλία σε ήρωες, όπλα και συνέργειες
- Σχεδόν άψογη απόδοση στο Switch 2
Τα όχι και τόσο καλά
- Αργή και απαιτητική αρχή
- Βασικά εργαλεία κλειδωμένα πίσω από objectives
- Κουραστικοί, επαναλαμβανόμενοι ήχοι
- Ελάχιστη πρωτοτυπία σε σχέση με το Vampire Survivors
