Blue Prince Review: Μια νύχτα στην έπαυλη

“Εγώ αυτή την περίοδο παίζω Blue Prince, είναι πολύ καλό. Κάθομαι και ψάχνω οδηγούς βέβαια γιατί κάποια puzzle είναι κάπως περίπλοκα και δύσκολα. Αλλά στο συστήνω. Είναι πολύ καλό”. Μέσες-άκρες, αυτή είναι η γνώμη και αυτά που ακούω από διάφορους συναδέλφους, γνωστούς και φίλους μου για το παιχνίδι της Dogubomb. Ομολογώ πως μου είχε κινηθεί η περιέργεια να το δοκιμάσω αλλά ποτέ δεν έφτασα στο σημείο να το αγοράσω. Όταν λοιπόν, ο τίτλος κυκλοφόρησε στο Nintendo Switch 2 δεν είχα απολύτως καμία δικαιολογία να μην το δοκιμάσω.

Το Blue Prince έχει γίνει το “παιχνίδι της χρονιάς” για πολλούς παίκτες αφού, με μια πρώτη ματιά, αποτελεί έναν τίτλο που θα μπορούσε να παραπέμπει σε ατομικό επιτραπέζιο γρίφων. Εμπνευσμένο από έργα όπως το βιβλίο “Maze” του Christopher Manson, το παιχνίδι ξεφεύγει από την οποιαδήποτε απλή συλλογή γρίφω και συνθέτει ένα σύστημα εξερεύνησης, σχεδιασμού και κατανόησης με roguelite στοιχεία που βασίζονται στην παρατήρηση, τη μνήμη και την επιμονή. Απαιτεί προσοχή στη λεπτομέρεια, διάθεση για πειραματισμό και αποδοχή της αποτυχίας ως μέρος της διαδικασίας και την επιμονή του να προσπαθήσουμε ξανά και ξανά. Η ανάλυσή του board δεν είναι εύκολη υπόθεση, κυρίως επειδή μεγάλο μέρος της αξίας του κρύβεται στην ανακάλυψη.

Υποτυπώδης ιστορία

Η ιστορία, όπως σε όλα σχεδόν τα roguelike/roguelites, είναι υποτυπώδης και απλή, προκειμένου να λειτουργήσει ως το “καύσιμο” για την εξερεύνηση. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τον Simon P. Jones, ο οποίος φτάνει στη μεγαλοπρεπή έπαυλη Mount Holly μετά τον θάνατο του προπάππου του, Herbert S. Sinclair. Ο τελευταίος, άφησε μια διαθήκη η οποία, ως είθισται, έχει έναν όρο που ο Simon πρέπει να ολοκληρώσει για να την λάβει. Συγκεκριμένα, ο Simon πρέπει να εντοπίσει την μυστηριώδη 46η αίθουσα της έπαυλης.

Η εύρεση της 46ης αίθουσας της έπαυλης είναι το επίκεντρο όλης της εξερεύνησης και το βασικό συστατικό της ιστορίας. Καταλαβαίνουμε πως η έπαυλη δεν είναι ένα στατικό περιβάλλον αφού κάθε ημέρα επανασχεδιάζεται πλήρως, αναγκάζοντας μας να την ξαναχτίσουμε από την αρχή. Παράλληλα, μέσα από έγγραφα, σημειώσεις και περιβαλλοντικές λεπτομέρειες, αρχίζει να αποκαλύπτεται ένα ευρύτερο υπόβαθρο που περιλαμβάνει οικογενειακά μυστήρια, πολιτικές ίντριγκες και αινιγματικές φιγούρες ενώ μας δίνονται και στοιχεία για να χτίσουμε τα δωμάτια όσο καλύτερα γίνεται.

Προκειμένου να λύσουμε τα μυστήρια της έπαυλης και να καταλάβουμε την ιστορία χρειάζεται αρκετή μελέτη, αργό ξεδίπλωμα των δωματίων και σωστή τοποθέτηση των tiles. Καθώς προχωράμε, προκύπτουν ερωτήματα που δεν απαντώνται άμεσα και, ακόμα και αν βρούμε την τελευταία αίθουσα, δεν θα έχουν λυθεί όλα τα ερωτήματα. Ακόμα και μετά την θέτηση των όρων της διαθήκης, η ανάγκη να μάθουμε τι κρύβεται πίσω από την οικογένεια θα μας κάνει να παίξουμε ξανά και ξανά, σαν να παίζουμε ένα puzzle Hades.

Τα κάνουμε…πλακάκια

Σίγουρα μετά από τόσο καιρό, όλοι λίγο-πολύ έχουμε δει το gameplay του παιχνιδιού. Αν όχι, τότε μιλάμε για ένα παιχνίδι γρίφων με επίκεντρο την διαχείριση χώρου και της πληροφορίας που μας δίνεται κάθε στιγμή. Η δράση ξετυλίγεται σταδιακά αλλά η δομή και η διαχείριση γίνεται με ένα tile-based σύστημα. Η έπαυλη αποτυπώνεται σε ένα grid 5×9 και κάθε φορά που ανοίγουμε μια πόρτα, καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε τρία διαφορετικά δωμάτια. Η επιλογή μας κάθε φορά θα καθορίζει τη δομή της διαδρομής και επηρεάζει άμεσα την πρόοδό μας.

Κάθε δωμάτιο προσφέρει διαφορετικές δυνατότητες. Ορισμένα περιέχουν γρίφους, άλλα πόρους όπως κλειδιά ή αντικείμενα, ενώ υπάρχουν και χώροι που οδηγούν σε αδιέξοδα. Κάθε φορά που συνθέτουμε μια σειρά δωματίων πρέπει να λαμβάνουμε υπόψιν και τα βήματά μας (γνωστά και ως ‘steps’). Κάθε μετακίνηση σε νέο δωμάτιο καταναλώνει έναν από αυτά και όταν εξαντληθούν, η ημέρα τελειώνει και η έπαυλη επαναφέρεται. Έτσι, δεν χρειάζεται να τοποθετούμε μόνο τα δωμάτια αλλά και να προσέχουμε τα βήματά μας ώστε να παραμείνουμε σε αυτό που έχουμε χτίσει. Αυτό το σύστημα επιβάλλει προσεκτικό σχεδιασμό και αποτρέπει την άσκοπη εξερεύνηση.

Συχνά, θα βρεθούμε σε αδιέξοδα λόγω κακών επιλογών ή έλλειψης εργαλείων με την επιστροφή και την επανεκκίνηση να είναι αναπόφευκτα στοιχεία της εμπειρίας. Γρήγορα θα καταλάβουμε πως ο σωστός σχεδιασμός, η προσεκτική μελέτη είναι δύο σημαντικά στοιχεία αλλά δεν θα λείψουν και το μολύβι με το χαρτί για να σημειώσουμε τι βρήκαμε, τι κάνει κάθε δωμάτιο και τι γρίφους συναντήσαμε για μελλοντικές επαναλήψεις.

Τα δωμάτια αυτά αποτελούν και την βασική πηγή γρίφων. Οι προκλήσεις ποικίλλουν από απλά λογικά προβλήματα μέχρι πιο σύνθετες αλληλεπιδράσεις που απαιτούν πληροφορίες από άλλα σημεία της έπαυλης. Το παιχνίδι ενθαρρύνει τη διασύνδεση στοιχείων, καθώς συχνά η λύση ενός γρίφου βρίσκεται σε άλλο δωμάτιο ή σε κάποιο έγγραφο που έχουμε συναντήσει νωρίτερα και μπορεί να έχουμε παραλείψει γιατί το θεωρήσαμε ασήμαντο. Καλώς ή κακώς όμως, κάθε έγγραφο που θα βρούμε είναι ζωτικής σημασίας.

Όταν λέω ότι θα χρειαστούμε χαρτί και μολύβι το εννοώ. Αυτό διότι θα δούμε την απουσία ενσωματωμένου ημερολογίου ή συστήματος καταγραφής πληροφοριών, κάτι που είναι συνειδητή επιλογή. Η ανάγκη να σημειώνουμε τα ευρήματά μας, να ψάχνουμε σε πηγές ή διάφορα σημεία και να ενώνουμε στοιχεία δίνει την αίσθηση πως συμμετέχουμε ενεργά στην επίλυση ως γρίφου, όχι ως ένας πρωταγωνιστής σε ένα βιντεοπαιχνίδι αλλά ως ένας ερευνητής σε ένα μυστήριο. Ναι, η δυσκολία είναι μεγάλη αλλά μιλάμε για ένα παιχνίδι που απαιτεί συγκέντρωση και μνήμη και το αίσθημα που μας δίνεται όταν καταφέρνουμε να λύσουμε έναν γρίφο αξίζει την ταλαιπωρία.

Ως roguelite, το Blue Prince έχει αρκετά αντικείμενα, στοιχεία και δωμάτια για να ανακαλύψουμε. Όσο περισσότερο αποτυγχάνουμε, τόσο μεγαλύτερη γνώση θα αποκτήσουμε και μεγαλύτερη ποικιλία σε δωμάτια και συνθέσεις. Εδώ όμως, η τυχαίοτητα των runs παίζει σημαντικό ρόλο αφού σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να λειτουργήσει εις βάρος μας, ειδικά όταν χρειαζόμαστε συγκεκριμένα δωμάτια για να προχωρήσουμε. Αλλά, με την πάροδο του χρόνου αποκτούμε εργαλεία που περιορίζουν την επίδραση του RNG και επιτρέπουν πιο στοχευμένο σχεδιασμό.

Η πρόοδος αποδεικνύεται όμως ασυνήθιστη μιας και δεν βασίζεται μόνο σε αναβαθμίσεις, αλλά κυρίως στη γνώση και την σωστή σημείωση των ευρυμάτων μας. Δεν παίζουμε μόνο με την τύχη. Δεν παίζουμε μόνο με επιμονή και ασταμάτητη προσπάθεια. Εδώ χρειάζεται να καταλαβαίνουμε τι κάνουμε, να καταλαβαίνουμε τι βρίσκουμε, να κρατάμε σωστές σημειώσεις και να τις αξιοποιούμε προς όφελός μας.

Η βασική λούπα βέβαια δεν θα είναι για όλα τα γούστα. Ομολογώ πως ακόμα και εγώ, που δεν είχα διάθεση να ασχοληθώ με γρίφους ή πιο μεθοδικό gameplay, έδωσα μια ευκαιρία, επέμεινα και είπα “γιατί όχι”. Αυτό διότι υπάρχει μια μικρή απογοήτευση όταν λύνουμε έναν γρίφο, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουμε ότι τα δωμάτια που έχουμε βάλει δεν είναι στην σωστή σειρά ή δεν οδηγούν κάπου. Εδώ έρχεται και “κολλάει” η ανακάλυψη που λέμε ξανά και ξανά αλλά μέχρι να καταλάβουμε αυτό το μοτίβο θα χάσουμε πολλές φορές και δεν θα ξέρουμε γιατί.

Αλλά αυτή η μορφή ταιριάζει απόλυτα στο βάθος του παιχνιδιού. Μπορούμε να παίξουμε μόνο και μόνο για να βρούμε το κρυμμένο Δωμάτιο και να πούμε “Α είδα το τέλος οπότε τέλος και το παιχνίδι” αλλά η ανάγκη να αποδείξουμε στον εαυτό μας πως είμαστε πιο έξυπνοι απ’ότι νομίζουμε μας ωθεί συνέχεια στο να ξαναπαίξουμε και να βρούμε όλα τα υπόλοιπα μυστικά.

Το Blue Prince είναι ένας τίτλος που δεν περιορίζεται σε μόνο μια φορά ή να το κλείσουμε μέχρι να βρούμε το δωμάτιο. Το βασικό gameplay του είναι σαν τον Προγραμματισμό. Οι γρίφοι είναι πολλοί και εξίσου πολλές είναι οι φορές που η λύση ενός γρίφου είναι πολύ πιο απλή απ’ότι νομίζουμε. Όταν την βρούμε ίσως νιώσουμε πιο χαζοί που δεν το σκεφτήκαμε πιο γρήγορα αλλά είναι και ένας από τους τίτλους που μπορεί να τον σκεφτόμαστε μέσα στην ημέρα και, από εκεί που δεν το περιμένουμε, να μας έρθει η έμπνευση και να πούμε “Ρε λες; ΑΧΑ!”.

Μινιμαλισμός

Το Blue Prince ήταν όντως ένας απλός τίτλος στους υπολογιστές αλλά αυτή η απλότητά του, που του έδινε την αίσθηση ενός διαδραστικού επιτραπέζιου παιχνιδιού, είναι και η γοητεία του. Τα δωμάτια αποτυπώνονται ως κάρτες στο βασικό grid αλλά όταν πρέπει να επιλύσουμε τους γρίφους τους μπαίνουμε σε μια 3D προοπτική που απαιτεί την παρατηρητικότητά μας στον χώρο. Ευτυχώς, η έπαυλη αποδίδεται με καθαρό σχεδιασμό, χωρίς περιττές λεπτομέρειες, με έμφαση στη λειτουργικότητα και την αναγνωσιμότητα αυτών των χώρων.

Τα δωμάτια διαφέρουν μεταξύ τους σε ύφος και διακόσμηση, δημιουργώντας μια αίσθηση ποικιλίας, με την απλότητα και την αισθητική να εξυπηρετούν τον σκοπό, επιτρέποντας μας να επικεντρωθούμε στους γρίφους και στις πληροφορίες που περιέχουν.

Σε αυτό βοηθάει και η φορητότητα του Switch 2. To γεγονός ότι μπορώ να βγάλω την κονσόλα από την τηλεόρασή μου και να πάω σε ένα τραπέζι ώστε να είμαι πιο βολικά με την κονσόλα μου και τα χαρτιά μου είναι μια ευλογία. Και με την ύπαρξη του Mouse Mode, όλη η διαδικασία γίνεται ακόμα πιο εύκολη και ευχάριστη.

Ίσως το μόνο αρνητικό που θα μπορούσα να αποδώσω είναι η πραγματικότητα ότι το παιχνίδι είναι κλειδωμένο στα 30fps. Από την άλλη όμως, η εικόνα είναι καθαρή, οι γραμμές έντονες και ευδιάκριτες και η γενικότερη αισθητική βοηθάει στο να λάμψει στην μικρή οθόνη της κονσόλας. Δεν λείπουν βέβαια και οι πτώσεις, ειδικά όταν γεμίζουμε τον χώρο με δωμάτια και, σε ορισμένες περιπτώσεις, έχουμε και δωμάτια που το μπλε χρώμα καλύπτει λεπτομέρειες που ενίοτε είναι σημαντικές. Προσωπικά, δεν εντόπισα ιδιαίτερα προβλήματα στο gameplay ή την απόδοση αλλά σίγουρα υπάρχουν κάποια που δεν συνάντησα ή δεν θεώρησα πολύ σημαντικά για να τα αναφέρω ή παρατηρήσω.

Συμπέρασμα

Κλείνοντας, το Blue Prince είναι ένας τίτλος που δεν απευθύνεται σε όλους. Η έλλειψη καθοδήγησης, η ανάγκη για σημειώσεις και η παρουσία της μεγάλης τυχαιότητας του μπορεί να αποθαρρύνουν όσους αναζητούν μια πιο άμεση ή γρήγορη εμπειρία. Είναι ένας τίτλος για όσους είναι διατεθειμένοι να επενδύσουν χρόνο και προσπάθεια, ώστε να εντοπίσουν το “κάτι διαφορετικό”.

Ο συνδυασμός των puzzles με το roguelite στοιχείο λειτουργεί αποτελεσματικά, δημιουργώντας ένα gameplay που βασίζεται κυρίως στην ανακάλυψη και τη βελτίωση. Η εύρεση του κρυμμένου δωματίου ως τροχός για το gameplay και την ιστορία ενισχύει την εμπειρία χωρίς να την περιορίζει, ενώ παράλληλα κρύβει μυστικά που ενθαρρύνουν την επανάληψη. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που απαιτεί υπομονή, επιμονή, προσπάθεια και προσοχή, αλλά ανταμείβει με μια εμπειρία που ξεχωρίζει για τον σχεδιασμό και τη φιλοσοφία της.

Ευχαριστούμε την εκδότρια εταιρεία για την παραχώρηση του Review Code.