Όλοι γνωρίζουμε πλέον, λίγο-πολύ, την κίνηση γνωστή ως ‘Stop Killing Games’ που αποσκοπεί στην διατήρηση των παιχνιδιών ακόμα και μετά το τέλος της υποστήριξής του. Προφανώς, αυτή η κίνηση έχει προκαλέσει ποικίλλες αντιδράσεις από στελέχη της βιομηχανίας με πολλές από αυτές να κάνουν λόγο για δυσκολίες στο να γίνει κάτι τέτοιο ή πως απλά είναι ‘παράλογη απαίτηση’.
Στην California, το προτεινόμενο νομοσχέδιο AB 1921 έχει ανοίξει μεγάλη συζήτηση γύρω από το τι σημαίνει πραγματικά “ιδιοκτησία” ενός ψηφιακού παιχνιδιού. Η πρόταση στοχεύει να διασφαλίσει ότι όταν ένα online game φτάνει στο τέλος της υποστήριξής του, οι παίκτες δεν μένουν με ένα άχρηστο προϊόν. Αυτό θα μπορούσε να γίνει είτε μέσω offline έκδοσης, είτε μέσω patch που επιτρέπει τη συνέχιση του παιχνιδιού, είτε μέσω επιστροφής χρημάτων.
Το νομοσχέδιο δεν έχει τεθεί ακόμη σε ισχύ, καθώς αναμένονται ακροάσεις και ψηφοφορίες. Αν εγκριθεί, οι εταιρείες θα πρέπει να ενημερώνουν τους κατόχους ενός ψηφιακού τίτλου τουλάχιστον 60 ημέρες πριν από το κλείσιμο των servers, δίνοντας παράλληλα μια εναλλακτική λύση ώστε το παιχνίδι να παραμένει λειτουργικό.
Η ESA, ο οργανισμός που εκπροσωπεί τη βιομηχανία και έγινε γνωστή για την E3 (η οποία αποτελεί απλά μια ιστορική εκδήλωση και τίποτα άλλο), τάσσεται ανοιχτά κατά του νομοσχεδίου. Υποστηρίζει ότι οι απαιτήσεις του θα επιβαρύνουν τα στούντιο, αναγκάζοντάς τα να επενδύουν χρόνο και πόρους στη συντήρηση παλιών συστημάτων αντί να δημιουργούν νέα παιχνίδια και τεχνολογίες. Σύμφωνα με τη δήλωσή της, το AB 1921 δεν αντικατοπτρίζει τον τρόπο που λειτουργούν τα games σήμερα και μπορεί να “περιορίσει την καινοτομία“.
Από την άλλη πλευρά, ο Chris Ward, που εισήγαγε το νομοσχέδιο, θεωρεί ότι πρόκειται για θέμα δικαιοσύνης προς τους καταναλωτές. Όπως εξηγεί, οι παίκτες πληρώνουν σημαντικά ποσά για ψηφιακά προϊόντα και πρέπει να έχουν εγγυήσεις ότι αυτά δεν θα εξαφανιστούν χωρίς προειδοποίηση ή αποζημίωση.
Το κίνημα Stop Killing Games, που έχει αποκτήσει ευρύ κοινό και συμμάχους τα τελευταία χρόνια, υποστηρίζει ένθερμα το νομοσχέδιο. Ο γενικός διευθυντής Moritz Katzner τονίζει ότι η πρόταση δεν ζητά αιώνια υποστήριξη διακομιστών, αλλά βασικές end‑of‑life λύσεις για πληρωμένα παιχνίδια. Κατά τη δική τους οπτική, η αντίδραση της ESA στοχεύει στη διατήρηση ενός μοντέλου όπου οι εταιρείες μπορούν να αποσύρουν παιχνίδια χωρίς υποχρέωση προς τους καταναλωτές και γενικότερα, να κάνουν ότι γουστάρουν ανεξέλεγκτα.
Το Stop Killing Games έχει επίσης εκφράσει ανησυχίες για άλλες νομοθετικές πρωτοβουλίες, όπως οι νόμοι περί επιβεβαίωσης ηλικίας, που θεωρεί ότι δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τη διατήρηση παλαιότερων τίτλων.
Το AB 1921 βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο και αναμένεται να δούμε τι επιφυλάσσει το μέλλον.
