Το South of Midnight, όταν ανακοινώθηκε, δεν είχε και την καλύτερη αποδοχή. Κάτι τα περί “woke”, κάτι το βασικό storyline και αισθητική του, δεν του επέτρεψαν να φανεί όσο περισσότερο θα έπρεπε. Ήταν κρίμα, κυρίως διότι πίσω από την ανάπτυξή του είχαμε την Compulsion Games, την ομάδα που μας χάρισε τα Contrast και We Happy Few, δύο παιχνίδια που έμειναν χαραγμένα για την ατμόσφαιρα και την αισθητική τους.
Το South of Midnight αποτελεί τη νέα, πιο πρόσφατη δουλειά της Compulsion Games και για ακόμη μια φορά, είναι ένας τίτλος που ξεχωρίζει για την εμφάνιση του αλλά και τα θέματα τα οποία πραματεύεται. Αντλώντας έντονη έμπνευση από τον αμερικανικό Νότο και με ένα οπτικό ύφος που θυμίζει stop-motion animation, το παιχνίδι μας αφήνει κάποια εντύπωση για το τι μας περιμένει, αν και με μια πρώτη ματιά, ίσως να μην είναι κάτι “τεράστιο” αλλά είναι τουλάχιστον.
Διαδρομή μέσα από τον αμερικανικό Νότο
Η ιστορία ξεκινά στην πόλη Prospero, μια φανταστική τοποθεσία βαθιά στον αμερικανικό Νότο, όπου γνωρίζουμε τη Hazel και τη μητέρα της, Lucy. Με έναν τυπικό τυφώνα να ταλανίζει την Αμερική, ο καιρός φτάνει σε ένα σημείο που καταστρέφει το σπίτι τους το οποίο παρασύρεται από τα ορμητικά νερά, με τη Lucy μέσα σε αυτό. Προσπαθώντας να σώσει την μητέρα της, η Hazel αρχίζει να βλέπει πράγματα που δεν είναι ορατά στο κοινό μάτι και παράλληλα ξεκινά ένα ταξίδι αναζήτησης, το οποίο σταδιακά μετατρέπεται σε μια βαθύτερη προσωπική διαδρομή.
Κατά τη διάρκεια της περιπέτειας, η πρωταγωνίστρια ανακαλύπτει ότι είναι μια Weaver, μια μαγική πολεμίστρια που σκοπός της είναι να αποκαταστήσει τραυματισμένες ψυχές και εν συνεπεία να επαναφέρει την ζωή στις περιοχές που “βασανίζονται” από τις εξίσου βασανισμένες ψυχές. Αυτή η αφήγηση εξελίσσεται μέσα από μικρότερες ιστορίες χαρακτήρων και πλασμάτων που συναντάμε στην πορεία, με κάθε μια από αυτές να οδηγούν σε μια μεγαλύτερη υπόθεση.
Οι χαρακτήρες αποτελούν ένα από τα ισχυρότερα στοιχεία του παιχνιδιού. Η Hazel παρουσιάζεται ως ένας ισορροπημένος χαρακτήρας, χωρίς υπερβολές, με ανθρώπινη συμπεριφορά και εσωτερικές συγκρούσεις, ενώ οι δευτερεύοντες χαρακτήρες έχουν σαφή ταυτότητα και οι ιστορίες τους επικεντρώνονται σε θέματα ενοχής, απώλειας και προσωπικής ευθύνης. Παρότι το συνολικό αφήγημα δεν κορυφώνεται με τον πιο ισχυρό τρόπο, η συνοχή των επιμέρους ιστοριών και η θεματική τους προσέγγιση διατηρούν το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.
Όσο φτάνουμε προς το τέλος του παιχνιδιού μπορούμε να διακρίνουμε μοτίβα κάπως προβλέψιμα, λες και βγήκαν από κάποια σαπουνόπερα φαντασίας με οικογενειακές ίντριγκες, θέματα θανάτου και αναμνήσεων και προσωπικές βελτιώσεις τόσο στο επίπεδο της πρωταγωνίστριας όσο και του κόσμου γύρω μας. Αν έπρεπε να συγκρίνω το παιχνίδι με κάποιο άλλο, θα έλεγα πως είναι ένα διαφορετικό Spiritfarer, από την έννοια πως το Cozy Gameplay αλλάζει σε ένα πιο action platformer σκηνικό.
Όλα αυτά είναι εξίσου προβλέψιμα αν λάβουμε υπόψιν πως, για κάποιον λόγο, η ομάδα ανάπτυξης δεν το έχει και ιδιαίτερα με το story telling, το οποίο και εδώ είναι “χλιαρό” αλλά όχι απαραίτητα κακό.
Σταθερή βάση χωρίς ιδιαίτερη εξέλιξη
Το gameplay του South of Midnight βασίζεται σε έναν συνδυασμό εξερεύνησης, platforming και action combat. Οι μηχανισμοί είναι λειτουργικοί, κάπως γνώριμοι και στην πλειοψηφία τους ανταποκρίνονται σωστά στις εντολές μας, όμως δεν φέρουν ιδιαίτερες καινοτομίες.
Η δομή του παιχνιδιού ακολουθεί μια επαναλαμβανόμενη λογική. Κάθε κεφάλαιο περιλαμβάνει εξερεύνηση ημι-γραμμικών περιοχών, απλά platforming sections και μάχες σε συγκεκριμένες αρένες. Μετά την ολοκλήρωση αυτών των στοιχείων, ακολουθεί είτε μια καταδίωξη είτε μια μάχη με κάποιο αφεντικό και στη συνέχεια μετάβαση στο επόμενο κεφάλαιο μέσω κάποιου cutscene.
Το σύστημα μάχης είναι το πιο αδύναμο σημείο του τίτλου. Παρότι η Hazel διαθέτει μαγικές ικανότητες που σχετίζονται με την ύφανση της μοίρας, η εφαρμογή τους περιορίζεται σε βασικές επιθέσεις και απλές ενεργοποιήσεις δυνάμεων. Οι μάχες βασίζονται κυρίως στον συνδυασμό επαναλαμβανόμενων επιθέσεων και αποφυγών, χωρίς να απαιτούν σημαντική προσαρμογή ανάλογα με τον τύπο του εχθρού. Έτσι, η ποικιλία των εχθρών δεν επηρεάζει ουσιαστικά την προσέγγιση του παίκτη, ενώ το skill tree που προσφέρεται δεν αλλάζει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τις μάχες.
Οι μάχες αυτές καθεαυτές δεν προσφέρουν κάποια ιδιαίτερη απόλαυση. Τα combos είναι μονότονα, επαναλαμβανόμενα και ακόμα και με το skill tree δεν προσθέτουν αυτό το κάτι παραπάνω που θα μπορούσε να το διαφοροποιήσει μακροπρόθεσμα. Οι επιθέσεις από μόνες τους δεν έχουν “βάρος” από πίσω, με την ανατροφοδότηση που λαμβάνουμε να είναι σχετικά ανύπαρκτη. Ακόμα και με δόνηση στο χειριστήριο, η αίσθηση που δίνεται σε κάθε επίθεση είναι πως χτυπάμε τον αέρα κάνοντας τις μάχες ένα “απαραίτητο κακό” και αδιάφορες. Ακόμα και οι μάχες με τα αφεντικά δεν διαφοροποιούνται πολύ, εισάγοντας φάσεις και νέες επιθέσεις, όμως και αυτές βασίζονται σε παρόμοια μοτίβα.
Το platforming, από μεριάς του, λειτουργεί καλύτερα ως στοιχείο ρυθμού παρά ως πρόκληση. Η μετακίνησή μας είναι απλή και δεν απαιτεί ιδιαίτερη ακρίβεια, γεγονός που βοηθά στη ροή της εμπειρίας αλλά περιορίζει το βάθος και την οποιαδήποτε πρόκληση που θα βοηθούσε τον τίτλο να λάμψει.
Κάτι ακόμα που αξίζει να αναφέρουμε είναι πως το γενικότερο gameplay είναι αρκετά εύκολο. Ήδη από την πρώτη ώρα είχαμε πρόσβαση σε όλα τα απαραίτητα ξόρκια του παιχνιδιού οπότε τα εμπόδια και η επίλυση των οποιονδήποτε περιβαλλοντικών γρίφων ή η εύρεση μυστικών ήταν κάτι άμεσο και αδιάφορα εύκολο. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για την εξερεύνηση αφού με το πάτημα ενός κουμπιού μπορούμε να δούμε ένα νήμα που μας καθοδηγεί μέσα από το επίπεδο. Έτσι, αν δεν ξέρουμε που να πάμε, το παιχνίδι μας παίρνει από το χέρι και μας πάει. Ακόμα και αν μπορούμε να το αγνοήσουμε, η ύπαρξή του δείχνει μια χ,ψ υποτίμηση προς τον παίκτη ή έναν σεβασμό προς τον χρόνο μας. Υπάρχει μέχρι και επιλογή να παραλείπουμε τα boss fights.
Stop & Motion
Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του South of Midnight είναι η καλλιτεχνική του προσέγγιση. Το οπτικό ύφος του είναι άμεσα εμπνευσμένο από τα stop-motion animations και αντίστοιχες τεχνικές, δημιουργώντας μια αίσθηση που διαφοροποιείται από άλλα πιο ρέοντα παιχνίδια της ομάδας αλλά με μια χροιά που φαίνετια να ταιριάζει στο σύνολο και την αμτόσφαιρα.
Τη μεγαλύτερη εντύπωση όμως προσφέρουν τα περιβάλλοντα που παρουσιάζουν μεγάλες λεπτομέρειες και μια χρήση φωτισμού που ενώ σε PC και κονσόλες κάνουν την διαφορά, στην έκδοση του Nintendo Switch 2 θυσιάζονται στον βωμό της απόδοσης. Ωστόσο, αυτό είναι κάτι που θα αναλύσουμε παρακάτω. Ευτυχώς, το γεγονός ότι κάθε περιοχή έχει τη δική της οπτική ταυτότητα επιτρέπει στον τίτλο να δίνει μια ποικιλία στα τοπία και ενισχύει την αίσθηση ταξιδιού σε έναν παράξενο, φανταστικό και ενδιαφέρον κόσμο.
Κάτι που μου προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα είναι η εμφάνιση των χαρακτήρων. Ενώ οι human NPCs είχαν ενδιαφέροντα στοιχεία και επιφάνειες, υπήρχαν ορισμένες στιγμές ή μορφές που έμοιαζαν κάπως απόκοσμες ή αλλόκοτες, όπως η μητέρα της Hazel. Αυτό ήταν κάτι που φαινόταν περισσότερο στα cutscenes. Οι εκφράσεις των χαρακτήρων και η ποιότητα του animation μπορούσαν να μεταφέρουν καλά τα συναισθήματα των ηρώων αλλά έφερναν στην επιφάνεια και τις οποιεσδήποτε ατέλειες, ειδικά στην παρούσα έκδοση.
Τα διάφορα πλάσματα που θα συναντήσουμε, που προέρχονται από την μυθολογία του Αμερικάνικου Νότου, φέρουν περίτεχνες λεπτομέρειες και εμφάνιση που δένει αρμονικά με τον κόσμο του παιχνιδιού. Κάθε μορφή, κάθε τέρας, κάθε πλάσμα που θα συναντήσουμε φαίνεται να δένει με την γενικότερη ατμόσφαιρα και την μυθολογία των περιοχών.
Οι ήχοι του Bayou
Το θέμα του South of Midnight ενισχύεται ακόμα περισσότερο από την ηχητική επένδυση η οποία αντλεί επιρροές και έμπνευση από τα διαφορετικά μουσικά είδη που σχετίζονται με τον αμερικανικό Νότο, όπως jazz, blues, gospel και country. Σε αρκετές περιπτώσεις, η μουσική λειτουργεί ως μέσο εξέλιξης της ιστορίας, δημιουργώντας μια αίσθηση που θυμίζει μουσικό stop-motion θέατρο. Ωστόσο, η χρήση τους σε πολλές περιπτώσεις “ρίχνουν” την βαρύτητα και την ατμόσφαιρα και ίσως προκαλέσουν κάποια εσωτερική σύγχυση για το τι βιώνουμε, τι περιμένουμε και τι θέμα πραγματευόμαστε εκείνη την στιγμή. Τουλάχιστον, αυτό ένιωσα εγώ.
Πέρα από την μουσική όμως, αν έχουμε κάποιο καλό ηχείο, κάθε ήχος κατά την διάρκεια της εξερεύνησης και της περιπέτειας έχει ικανοποιητικό, απολαυστικό βάθος και βάρος, μετατρέποντας μια άλλοτε μονότονη διαδικασία σε ένα οπτικοακουστικό “eye-candy”. Στο σύνολό τους, τα ηχητικά εφέ υποστηρίζουν επαρκώς τη δράση, χωρίς να παρουσιάζουν και προβλήματα.
Ξεθωριασμένη εικόνα
Το South of Midnight στους υπολογιστές και τις κονσόλες της Microsoft είναι ένας τίτλος που “λάμπει“. Οι τεχνικές φωτισμού χρησιμοποιούνται αριστοτεχνικά, με τρόπο που επιτρέπει σε χαρακτήρες και περιβάλλοντα να αναδεικνύονται καθόλη την διάρκεια και να μένουν χαραγμένα στην μνήμη μας. Κάθε τοποθεσία θα μας αφήσει με το στόμα ανοιχτό, ακόμα και αν είναι γραμμική η εξερεύνηση, κάτι που μπορούμε να πούμε και για τους ήρωες, ειδικά κατά την διάρκεια των cutscenes.
Το ίδιο όμως δεν μπορώ να πω και για την έκδοση του Nintendo Switch 2. Η φορητότητα και η δυνατότητα να παίζουμε όπου και όποτε θέλουμε είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτη αλλά οι θυσίες που γίνονται για να μπορεί να τρέχει ο τίτλος στην νεότερη κονσόλα είναι αισθητές. Αρχικά, το South of Midnight τρέχει στα 30fps είτε σε docked είτε σε portable mode και γίνονται αμέσως αντιληπτές οι αλλοιώσεις και οι θυσίες που έγιναν στον φωτισμό. Ναι, καταλαβαίνουμε την διαφορά μεταξύ μαύρων και λευκών χρωμάτων αλλά κατά την διάρκεια των cutscenes διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των εκδόσεων.
Οι θυσίες που έχουν γίνει του επιτρέπουν να τρέχει στα 30fps αλλά το framepacing είναι αυξομειώμενο, κάτι που γίνεται αισθητό στην εξερεύνηση και τις μάχες, ειδικά αν παίζουμε σε portable mode. Συνηθίζεται, αλλά σίγουρα δεν είναι η ιδανική κατάσταση. Επιπλέον, σε πολλά cutscenes και αλλαγές περιοχών θα δούμε και μεγάλες πτώσεις στα καρέ αλλοιώνοντας την συνολική ροή.
Συμπέρασμα
Σε γενικές γραμμές, το South of Midnight είναι ένα παιχνίδι που βασίζεται περισσότερο στην ατμόσφαιρα, τις μικρές ιστορίες του, την αισθητική και τον ήχο παρά στο gameplay του. Η ιστορία και οι χαρακτήρες παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον εδώ, με τα γραφικά και την καλλιτεχνική του ταυτότητα να είναι από τα πιο ξεχωριστά στοιχεία που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.
Το gameplay, αν και λειτουργικό, δεν καταφέρνει να εξελιχθεί και γίνεται επαναλαμβανόμενο με την πάροδο του χρόνου, ένα αναγκαίο κακό σε ένα ενδιαφέρον σύνολο. Παρόλα αυτά, η συνολική διάρκεια του παιχνιδιού και η εναλλαγή περιοχών, σκηνικών και χαρακτήρων βοηθούν στο να γίνει το ταξίδι μέχρι το τέλος πιο ανεκτό.
Πρόκειται για έναν τίτλο που αξίζει να δοκιμάσουμε, κυρίως σε πιο δυνατά συστήματα για να ευχαριστηθούμε στο μέγιστο την αισθητική του. Όσοι αναζητούν πρωτότυπους μηχανισμούς gameplay πιθανόν να απογοητευτούν. Αντίθετα, όσοι επικεντρώνουν στην καλλιτεχνική προσέγγιση και τη σημασία της ατμόσφαιρας σε ένα παιχνίδι, θα βρουν εδώ έναν τίτλο που ξεχωρίζει.
Ευχαριστούμε την Xbox Game Studios και Compulsion Games για την παραχώρηση του Review Code.
