SAROS Review

To SAROS είναι ένα πολύ καλό παιχνίδι. Σίγουρα δεν περιμένετε εμένα να σας το πω. Αλλά σίγουρα δεν ειμαι από τις δεκάδες φωνές που θα πουν ότι πρόκειται για ένα 10/10 τίτλο. Δεν μπορώ να αρνηθώ όμως πως είναι ένα ακόμα αξιόλογο, αν όχι άψογο, παιχνίδι από μια ομάδα που μας χάρισε την ιδιαίτερη μίξη κοσμικού τρόμου και roguelike μηχανισμών στο Returnal.

Το SAROS δεν είναι ένα άμεσο sequel αλλά, ίσως καλύτερα, ένας πνευματικός διάδοχος που λαμβάνει πολλά στοιχεία, λογική και μηχανισμούς από τον προκάτοχό του. Ακόμα και η υπόθεσή του, μας θυμίζε, έως έναν βαθμό, την υπόθεση του Returnal, με την διαφορά πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια αντίστοιχη μίξη Κοσμικού Τρόμου και ‘Elden Ring’ φαντασίας μιας και τόσο οι τοποθεσίες όσο και οι απειλές που θα αντιμετωπίσουμε φέρουν σχέδια και επιρροές από τους αντίστοιχους κόσμους. Το gameplay όμως παραμένει το γνωστό, πλέον, Run ‘n Gun bullet-hell shooting με λίγα roguelite στοιχεία.

Εταιρική απληστία

Στο μακρινό μέλλον, η εταιρεία Soltari ανακαλύπτει το σπάνιο ορυκτό Lucenite στον πλανήτη Carcosa και στέλνει τρεις αποστολές (Echelons) για να ιδρύσουν μια αποικία εξόρυξης. Όταν όμως χάνεται κάθε επικοινωνία μαζί τους, η ομάδα Echelon IV αποστέλλεται για διερεύνηση. Ένας από τα μέλη, ο επιτηρητής Arjun Devraj ξυπνά χωρίς μνήμη από τα γεγονότα μετά την άφιξη και βρίσκει την αποστολή του διαλυμένη με ένα μέλος της να έχει τρελαθεί με αποτέλεσμα να καταστρέψει το σκάφος τους, αφήνοντας ελάχιστους επιζώντες. Καθώς αναζητά ένα σήμα της Soltari, έρχεται αντιμέτωπος με τα ερείπια ενός εξαφανισμένου εξωγήινου πολιτισμού και μια επικίνδυνη πανίδα που γίνεται ακόμη πιο επιθετική κατά τη διάρκεια εκλείψεων. Παράλληλα, κάθε φορά που πεθαίνει, επιστρέφει μυστηριωδώς στη βάση χωρίς να θυμάται πώς επέζησε, παγιδευμένος σε έναν παράξενο κύκλο.

Συνεχίζοντας την έρευνα και ελπίζοντας να βρει τη σύζυγό του Nitya, μέλος της πρώτης αποστολής, ο Arjun ανακαλύπτει ότι ο χρόνος στον Carcosa λειτουργεί περίεργα, καθώς δεδομένα δείχνουν ότι μια αποστολή χάθηκε αιώνες πριν ενώ στάλθηκε στον πλανήτη μόλις λίγους μήνες πριν. Μέσα από καταγραφές και οράματα αποκαλύπτεται ότι η Echelon I ήρθε σε επαφή με μια οντότητα γνωστή ως Yellow Shore, που τους χάρισε θεϊκές δυνάμεις αλλά διέφθειρε τη λογική τους, οδηγώντας τους να γίνουν τύραννοι και να υποδουλώσουν τις επόμενες αποστολές. Η σύγκρουση που ακολούθησε κατέστρεψε τον πολιτισμό τους και διέλυσε τους ηγέτες.

Η ιστορία αυτή καθεαυτή μας θυμίζει κάτι από Returnal αλλά επιχειρεί κάτι διαφορετικό και ίσως πιο άμεσο. Ο Arjun (τον οποίο ενσαρκώνει ο Rahul Kohli, γνωστός από τα iZombie και Midnight Mass) φαίνεται αρκετά αφοσιωμένος στην Soltari αλλά πιο αφοσιωμένος στον προσωπικό του στόχο, δηλαδή να βρει την Nitya. Όσο προχωράει και βιώνει τις αλλόκοτες καταστάσεις του πλανήτη, βλέπει οράματα και παγιδεύεται στον κύκλο της ζωής και του θανάτου, θα περάσει από πολλά στάδια για να βρει την λύση αλλά και τι συμβαίνει.

Υπάρχουν αρκετά endings, με το καθένα να μας δίνει μια διαφορετική κατάληξη για τα γεγονότα του παιχνιδιού αλλά και αόριστες εξηγήσεις για την κάθε μια. Τα logs του παιχνιδιού, είτε τα ηχητικά, είτε τα λεκτικά μας δίνουν μια γενικότερη εικόνα της ψυχοσύνθεσης τόσο του πρωταγωνιστή όσο και τον γύρω του αλλά μας αφήνουν να αναρωτιόμαστε αν όλα αυτά που ζήσαμε αποτελούσαν ένα όνειρο ενοχών ή κάτι παραπάνω.

Bullet Hell χωρίς σταματημό

Ο Arjun είναι κάπως καλύτερος ήρωας από την Selene, τουλάχιστον στην αίσθηση την οποία δίνει κατά την διάρκεια του gameplay. Τρέχει, πηδάει και κινείται στον χώρο με χάρη, με εργαλεία και όπλα που δεν έχουν τίποτα να λυπηθούν από τον προκάτοχό τους αλλά δεν διαφέρουν και ιδιαίτερα. Για παράδειγμα, το hook που χρησιμοποιούμε για να ανέβουμε σε υψηλότερα επίπεδα ή οι γραμμές φωτός που μπαίνουμε για να καταλήξουμε κάπου, είναι στοιχεία δανεισμένα από την προηγούμενη δουλειά της Housemarque αλλά, ευτυχώς, εδώ φαντάζουν απολύτως ταιριαστά οπότε δεν γίνονται κάποια τεμπέλικη προσθήκη.

Πέρα από αυτά, το υπόλοιπο gameplay, από την απλή περιήγηση μέχρι και το ίδιο το gunplay παραμένει οικείο αλλά και φρέσκο, αν όχι διασκεδαστικό. Τα όπλα γίνονται το highlight όλου του παιχνιδιού μέσω των διαφορετικών firing modes, των διαφορετικών ειδών τους και του active reload system που μας υποχρεώνει να διαχειριζόμαστε το πως τα χρησιμοποιούμε κατά την διάρκεια της μάχης. Μαζί, μπορούμε να ρίχνουμε μπουνιές στους εχθρούς μας για να κάνουμε μεγάλη ζημιά στις ασπίδες ή την γενικότερη άμυνά τους, την στιγμή που μετά την μπουνιά, αν κρατήσουμε πατημένο το κουμπί, δημιουργούμε μια ασπίδα για να απορροφήσουμε ορισμένες από τις σφαίρες των εχθρών ώστε να τις μετατρέψουμε σε “καύσιμο” για τις ειδικές επιθέσεις μας.

Αυτή η επαναλαμβανόμενη ακολουθία του στυλ “βολή–ασπίδα–αποφυγή–βολή” μετατρέπεται σταδιακά σε έναν χορό που μας συνοδεύει μέχρι το τέλος, με αποτέλεσμα να γίνεται σχεδόν δεύτερη φύση μας. Παράλληλα, δεν λείπουν οι μάχες που κατακλύζουν την οθόνη με επιθέσεις σε ποικίλα μοτίβα, πλημμυρίζοντας το οπτικό μας πεδίο με σφαίρες και, λόγω του χάους που επικρατεί, να καταλύγουμε πίσω στην βάση μας χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε.

Στον πυρήνα του, το SAROS είναι ένα πιο “εύκολο” παιχνίδι από τον προκάτοχό του με την έννοια πως η roguelite φύση του είναι πιο γραμμική, πιο δομημένη προς έναν στόχο. Η Housemarque φαίνεται πως άλλαξε την λογική που είχε το Returnal αφού δεν χρειάζεται να τρέξουμε μέσα σε 3-4 κόσμους για να δούμε το τέλος του run. Δεν μιλάμε για ένα παιχνίδι με την δομή, ας πούμε, του Hades. Δεν χρειάζεται να περιηγηθούμε σε τέσσερα διαφορετικά περιβάλλοντα για να φτάσουμε στο τέλος. Η δομή του μας θυμίζει πιο γραμμικά παιχνίδια δράσης τα οποία χρησιμοποιούν roguelite στοιχεία για να επεκτείνουν τον χρόνο παιχνιδιού και όταν φτάσουμε στο τελευταίο αφεντικό θα δούμε και τους τίτλους τέλους με όποιο ending και αν επιτύχαμε.

Στην roguelite φύση του gameplay συγκαταλέγονται διάφορα στοιχεία όπως η τυχαιότητα των όπλων και των upgrades που θα βρούμε στους χάρτες. Ωστόσο, οι χάρτες δεν διαφέρουν ιδιαίτερα κάθε φορά αφού ο σχεδιασμός τους έχει μια συγκεκριμένη αρχή, μέση και τέλος με ελάχιστες διαφοροποιήσεις εδώ και εκεί. Έτσι, μαθαίνοντας τα layouts μπορούμε να θυμόμαστε που βρίσκονται ορισμένες αναβαθμίσεις και πως μπορούμε να πάμε σε αυτές.

Οι αναβαθμίσεις γίνονται σε τρία βασικά στατιστικά με το καθένα να επηρεάζει από κάτι μικρό αλλά σημαντικό. Ένα στατιστικό έχει να κάνει με το πόση ζωή έχει ο Arjun, το δεύτερο με το πόσο δυνατές είναι οι βολές μας και το τρίτο έχει να κάνει με την συχνότητα που βρίσκουμε τα χρήματα του παιχνιδιού. Οι αναβαθμίσεις αυτές γίνονται σε γοργούς ρυθμούς και με το χάος που επικρατεί δεν καταλαβαίνουμε πότε φτάνουμε από 35 base health στο 90, για παράδειγμα. Κάθε μια είναι απαραίτητη για την επιβίωσή μας αλλά δεν είναι ο μόνος παράγοντας που λαμβάνουμε υπόψιν. Μεγαλύτερη σημασία έχει πόσο καλοί είμαστε στην αποφυγή και την απόκρουση των επιθέσεων των εχθρών μας.

Παρόλα αυτά, δεν κατάφερα να βρω κάποιο build που “κατέστρεφε” ότι έβρισκα στο διάβα μου. Υπήρχαν όπλα και εργαλεία που με βοηθούσαν να κατεβάσω πιο γρήγορα την ζωή ορισμένων τεράτων αλλά και πάλι ήθελε αρκετή υπομονή, επιμονή και αποφυγή για να καταφέρω να βγω αλώβητος. Αυτό, ενδεχομένως να είναι και το δυνατό στοιχείο του παιχνιδιού τουλάχιστουν για κάποιους, αλλά, προσωπικά, αισθάνομαι ότι το SAROS περνάει μια κρίση ταυτότητας. Για να μην παρεξηγηθώ, η βάση του είναι στιβαρή, οι μηχανισμοί του καλοσχηματισμένοι και το gameplay του όσο εθιστικό θα έπρεπε να είναι. Ωστόσο, δεν μπορώ να αποβάλλω την αίσθηση πως θα μπορούσε να βαδίσει σε ένα πιο συγκεκριμένο είδος παρά στην ανάμειξη διαφορετικών και να μας δώσει κάτι διαφορετικό.

Κάνει όμως όλα όσα θα έπρεπε να κάνει για να μας δώσει την αίσθηση πως όντως προοδεύουμε. Προσωπικά, δεν μπορώ να παίξω τέτοιου είδους παιχνίδια στο Playstation, κυρίως διότι έχω συνηθίσει να στοχεύω με ποντίκι. Ευτυχώς, η Housemarque έχει κάνει μια καλή δουλειά στο να δώσει ένα aim assist που όντως βοηθάει στο να στοχεύουμε αποτελεσματικά όσο αποφεύγουμε μοτίβα επιθέσεων. Και όταν μαθαίνουμε αυτά τα μοτίβα, η επιβράβευση είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν νιώθουμε πως “πάθαμε αλλά μάθαμε“.

Εκεί βρίσκεται και η γοητεία του SAROS – ένα παιχνίδι που έχει πολλά, φαινομενικά απλά συστήματα τα οποία ενώνονται προκειμένου να μας επιτρέψουν να προχωρήσουμε μέσω των ικανοτήτων μας ως παίκτες. Αύτη η γοητεία αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο αν λάβουμε υπόψιν πως εύκολα γίνεται ένα παιχνίδι που με λίγη μουσική, το τρέξιμο και το πυροβόλημα γίνονται μια απολαυστική χαλάρωση.

Εν τέλει, αποτελεί και μια εξέλιξη του Returnal στους τομείς που χρειάζεται ακόμα και αν αποχωρίστηκε την αυστηρή φύση των roguelikes και επιχείρησε κάτι διαφορετικό, ίσως πιο δομημένο. Το gameplay είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό, ακόμα και αν το χάος που επικρατεί επί της οθόνης μπορεί να μας σπάσει τα νεύρα, με τα αφεντικά που θα αντιμετωπίσουμε να μας δίνουν την αίσθηση πως όντως παλεύουμε για την ζωή μας και όχι ενάντια σε ένα ακόμα ‘bullet sponge’ . Και ακόμα και αν η ιστορία δεν μας εντυπωσιάζει ιδιαίτερα, είναι από εκείνα τα παιχνίδια που όταν τα παίξεις, είτε θες να τα φτάσεις μέχρι το τέλος είτε είσαι ευχαριστημένος ακόμα και με μια ώρα παιξίματος.

Αξίζει να αναφέρω πως δεν είναι αυστηρή η σειρά με την οποία θα “καθαρίσουμε” κάθε τμήμα της Carcosa. Για παράδειγμα, μπορούμε να ξεκινήσουμε από την πρώτη περιοχή και να φτάσουμε μέχρι και την τελευταία σε ένα run. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό ίσως είναι και η καλύτερη προσέγγιση αφού αγγίζει πιο πολύ την λογική των roguelites μιας και όσο προχωράμε μπορούμε να αποκτήσουμε δυνατότερα όπλα και special attacks, να γεμίσουμε τα Artifcact Slots μας και να ανακαλύψουμε όλα τα αντικείμενα που μπορεί να μην είχαμε πρόσβαση αρχικά.

Πριν κλείσω όμως, θα ήθελα να αναφερθώ και στην απόδοση του παιχνιδιού στο Base PS5 μιας και δυσκολεύουμαι να επενδύσω στην Pro έκδοση της κονσόλας.

Η τεχνική εικόνα του SAROS είναι, συνολικά, ιδιαίτερα σταθερή και αξιόπιστη, ακόμα και αν δεν εντυπωσιάζει όσο η έκδοση του Pro. Το παιχνίδι στοχεύει και καταφέρνει να διατηρεί τα 60 καρέ ανά δευτερόλεπτο κατά τη διάρκεια του gameplay, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις είχα απότομες πτώσεις τις οποίες μπορώ να αποδώσω σε memory leaks. Αυτή η σταθερότητα έρχεται με ορισμένες οπτικές θυσίες όπως το γεγονός ότι η ανάλυση είναι δυναμική και χαμηλότερη σε σχέση με το Pro (γύρω από τα ~1224p πριν το upscaling), με αποτέλεσμα μια πιο “μαλακή” εικόνα και κάποιες ατέλειες στα particle effects στις πιο χαοτικές στιγμές .

Παρ’ όλα αυτά, η συνολική εμπειρία παραμένει απολύτως λειτουργική και ευχάριστη, με γρήγορους χρόνους φόρτωσης, σωστή αξιοποίηση του DualSense και πόσο μάλλον των Adaptive Triggers και ομαλή ροή ακόμα και όταν η οθόνη γεμίζει σφαίρες. Οι μόνες ουσιαστικές “υποχωρήσεις” εντοπίζονται στα cinematics, τα οποία τρέχουν στα 30fps για χάρη της οπτικής ποιότητας, χωρίς όμως να επηρεάζουν το gameplay.

Συμπέρασμα

Σε γενικότερα πλαίσια, το SAROS είναι ένα παιχνίδι που ισορροπεί ανάμεσα στην οικειότητα και την εξέλιξη, χωρίς όμως να φτάνει απαραίτητα στην τελειότητα που ίσως κάποιοι περίμεναν. Πατάει γερά στα θεμέλια που έθεσε το Returnal, δανείζεται τις καλύτερες ιδέες και τις προσαρμόζει σε ένα πιο προσιτό και δομημένο πλαίσιο, δημιουργώντας μια εμπειρία που παραμένει έντονη, απαιτητική αλλά και εθιστική, καταφέρνοντας να μας κρατήσει αφοσιωμένους ενώ παράλληλα προσφέρει στιγμές έντασης και ικανοποίησης που δύσκολα αγνοούνται.

Δεν χρειάζεται να είναι αριστούργημα για να αξίζει τον χρόνο μας. Είναι ένα παιχνίδι που γνωρίζει τι θέλει να πετύχει και, στις περισσότερες περιπτώσεις, το καταφέρνει με επιτυχία. Είτε αναζητούμε μια νέα πρόκληση γεμάτη δράση είτε μια εμπειρία που συνδυάζει στιβαρούς μηχανισμούς και κοσμική ατμόσφαιρα με τρόπο γνώριμο αλλά φρέσκο, έχει αρκετά να προσφέρει. Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο, ότι, παρά τις ατέλειές του, καταφέρνει να μένει στο μυαλό και να μας καλεί πίσω, ξανά και ξανά.

Το Review Code ήταν μια ευγενική παραχώρηση της εκδότριας εταιρείας. Η κριτική έγινε σε Base PS5 Disc Edition.