MOUSE: P.I. For Hire Review

Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που έγραψα για το MOUSE: P.I. For Hire. Όταν έγραψα το πρώτο άρθρο, τότε για το Alttab.gr, δεν φανταζόμουν ότι θα έφτανα στο σήμερα, μεγαλύτερος, παντρεμένος αλλά το ίδιο περίεργος για το τι θα ήταν αυτό το παιχνίδι. Oι πρώτες εικόνες ήταν ενδιαφέρουσες. Ένα νέο project με ιδιαίτερο στυλ που θύμιζε animations δεκαετιών πριν και gameplay που ήταν αρκετά γνώριμο αλλά και παράλληλα φρέσκο.

Η τελική ιδέα που σκέφτηκε η Fumi Games είναι απλή στην λογική αλλά σύνθετη στην εκτέλεση. Ένας ντετέκτιβ-ποντικός σε ένα σύμπαν noir animation των δεκαετιών του ’20 και ’30, με hand-drawn rubber hose animations, boomer shooter gameplay και μια πόλη που αναπνέει εγκλήματα, διαφθορά, πολλές αναφορές στο τυρί που, όπως είδαμε πριν εβδομάδες κάποιους τους ενοχλούσε και εξίσου περισσότερες αναφορές σε παιχνίδια, έργα και animations που σημάδεψαν την παιδική μας ηλικία αλλά και τα ίδια τα βιντεοπαιχνίδια.

Έτσι, η Fumi Games και η PlaySide κατόρθωσαν να μετατρέψουν αυτό ο σε ένα παιχνίδι που, παρά τις αδυναμίες του, δικαιολογεί πλήρως τον ενθουσιασμό που δημιούργησε.

Τρεις υποθέσεις, ένας ντετέκτιβ

Πρωταγωνιστής του MOUSE: P.I. for Hire είναι ο Jack Pepper, ένας ποντικός-ντετέκτιβ ο οποίος αναλαμβάνει τρεις διαφορετικές υποθέσεις που αναπτύσσονται παράλληλα, οδηγώντας η κάθε μία στη δική της λύση. Η γενική ιστορία εκτρέπεται γρήγορα από τη λογική ενός ρεαλιστικού noir και αγκαλιάζει ανοιχτά τη λογική των cartoon σε κάτι που ταιριάζει απόλυτα στον οπτικό χαρακτήρα του παιχνιδιού.

Femme Fatales, τρελοί επιστήμονες, διεστραμμένοι πολιτικοί και αστυνομικοί θα βρεθούν στο επίκεντρο αυτών των υποθέσεων. Αν και αυτές δεν πρόκειται να μας εντυπωσιάσουν ή να μας κάνουν να σκεφτούμε κάποιο βαθύτερο υποκείμενο νόημα μιας και η ιστορία είναι σε μεγάλο βαθμό προβλέψιμη, σίγουρα θα αποτελέσουν μια ευχάριστη νότα σε αυτό που καλείται να κάνει.

Το πλαίσιο μεταξύ των αποστολών όπως η επιστροφή στο γραφείο του Pepper για να οργανώσουμε στοιχεία σε έναν πίνακα και οι μετακινήσεις με αυτοκίνητο στον χάρτη, προσθέτουν στην ατμόσφαιρα χωρίς να ξεφεύγουν. Αν και είναι ευπρόσδεκτα ώστε να ενισχύσουν το σύνολο, δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη χρησιμότητα πέρα από το να λειτουργούν ως τα πρώιμα βήματα για να προχωρήσει η ιστορία.

Το gameplay του MOUSE: P.I. For Hire ακολουθεί τη λογική των boomer shooters. Θα επισκεφθούμε τοποθεσίες που είναι γεμάτες εχθρούς, ποικιλία όπλω και πυρομαχικών και απαιτούν από εμάς συνεχή κίνηση. Πέρα από τα όπλα, υπάρχει και ένα ακόμα στοιχείο προόδο στην μορφή ικανοτήτων που βρίσκουμε και ξεκλειδώνουμε σταδιακά όπως Wall Runs, Double Jumps και Tail Glides που μας δίνουν κινητικότητα που ξεπερνά κατά πολύ τα πρότυπα των παλαιότερων shooters και μας επιτρέπουν να βρούμε κρυφά σημεία ή να εξερευνήσουμε κάθε πίστα με διαφορετικούς τρόπους. Αυτή η εναλλαγή μεταξύ της old-school δομής και πιο σύγχρονων στοιχείων λειτουργεί καλά, ενώ η συνολική διάρκεια δίνει μια αίσθηση ισορροπίας.

Το οπλοστάσιο μας είναι αρκετά ποικίλο και ικανοποιητικό και αναγκαζόμαστε να εναλλάσσουμε μεταξύ των επιλογών ανάλογα με τους εχθρούς και την κατάσταση, από κλασικά όπλα μέχρι πιο ασυνήθιστα όπως όπλα με λευκό οξύ και πειραματικές κατασκευές. Η ποικιλία των εχθρών δεν είναι τόσο μεγάλη όσο θα πιστεύαμε αλλά πολλοί από αυτούς χρειάζονται διαφορετικά όπλα για να τους σκοτώσουμε αμέσως.

Μαζί με τις μάχες και την εξερεύνηση υπάρχουν και συλλεκτικά αντικείμενα που επεκτείνουν σημαντικά την συνολική διάρκεια. Μαζεύουμε χρήματα για να αγοράζουμε εφημερίδες, κάρτες και κόμικς τα οποία βρίσκουμε και διάσπαρτα στις πίστες, blueprints για αναβαθμίσεις όπλων και συλλεκτικές κούκλες a la DOOM (2016) style. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι οι αναβαθμίσεις στην πράξη δείχνουν να κάνουν μεγαλύτερη διαφορά στην εμφάνιση παρά στην επίδοση ενώ πολλά από τα unlockables χάνουν τη χρησιμότητά τους αρκετά νωρίς. Παράλληλα, οι πίστες είναι επίσης γεμάτες από easter eggs που ανταμείβουν την περιέργεια με αναφορές σε Tomb Raider από έναν τύπο ντυμένο σαν τον Indiana Jones, αναφορές σε άλλα παιχνίδια, φράσεις από ταινίες και ούτω καθεξής.

Γενικότερα, το MOUSE: P.I. for Hire είναι ένα διασκεδαστικό, αν όχι νοσταλγικό παιχνίδι. Στο μεγαλύτερο μέρος του είναι αρκετά ευχάριστο, απολαυστικό, αλλά υπάρχουν και πολλές στιγμές που, προσωπικά, με εκνεύρισαν. Πιο συγκεκριμένα, αντιμετωπίσαμε ορισμένα bugs που διέκοψαν την πρόοδο μας. Μετά από ένα boss fight όπως με τον Crooked Officer, δεν μπορούσαμε να ξεκινήσουμε τον διάλογο που ακολουθεί, με αποτέλεσμα να πρέπει να επανεκκινήσουμε το επίπεδο.

Παρόμοια προβλήματα παρουσιάστηκαν, ουκ ολίγες φορές, κατά το γρήγορο άνοιγμα και κλείσιμο εφημερίδων ή καρτών, αφήνοντας την εικόνα κολλημένη σε μια ενδιάμεση κατάσταση με αποτέλεσμα να μην μπορώ να την κλείσω ούτε με ESC ούτε με κάποιον άλλο τρόπο, αναγκάζοντάς με σε πλήρη επανεκκίνηση του παιχνιδιού. Σίγουρα, δεν είναι καταστροφικά προβλήματα, αλλά σπάνε τη ροή σε αρκετά ενοχλητικό βαθμό.

Ζωντανό ωσάν κινούμενα σχέδια

Το βασικότερο στοιχείο που εντυπωσιάζει και σίγουρα μας τράβηξε την προσοχή στο MOUSE: P.I. For Hire είναι η μοναδική του εμφάνιση. Ο συνδυασμός των hand-drawn rubber hose animations με τα 3D περιβάλλοντα, τα αντικείμενα και το ασπρόμαυρο φίλτρο γίνεται αριστοτεχνικά και μας θυμίζουν τα film noir της εποχής. Οι εχθροί αντιδρούν στα χτυπήματα με την χαρακτηριστική ελαστική, cartoon υπερβολή που αντιθέτει το αστείο με το πιο “βίαιο”.

Τα περισσότερα οπτικά στοιχεία μοιάζουν καθαρά, καλοφτιαγμένα και δεμένα με τρόπο που ταιριάζουν στο θέμα κάθε σκηνής, ενώ ορισμένα από αυτά μας θυμίζουν αντίστοιχα παιχνίδια. Για παράδειγμα, ο χάρτης του παιχνιδιού και η μετακίνησή μας σε αυτόν μας θυμίζουν τον αντίστοιχο του Cuphead, ενός παιχνιδιού που δανείζεται το rubber hose. Το μόνο αδύναμο σημείο είναι ότι τα μοντέλα τωn χαρακτήρων έχουν αισθητά μικρότερη ευκρίνεια από το σύνολο της εικόνας, κάτι που γίνεται πιο εμφανές όσο πλησιάζουμε.

Μαζί με τα γραφικά, η απόδοση είναι άψογη, αν και σε ορισμένες στιγμές παρατήρησα κάποια drops και κολλήματα τα οποία όμως δεν ήταν τόσο ενοχλητικά όσο περίμενα. Εκεί που ο τίτλος εντυπωσιάζει όμως είναι το voice acting, με τον Troy Baker να αποδίδει με πειστικότητα το ύφος ενός Noir Detective, τον Frank Todaro του παχύ, αγαθού πολιτικού και την Rhiannon Moushall να δίνει την φωνή της με εκπληκτική διαφορά σε ένα μεγάλο εύρος γυναικείων παρουσιών. Οι φωνές, οι ήχοι αλλά και το jazz soundtrack συνθέτουν έναν ρυθμό που καταλήγει ενίοτε νοσταλγικός και πάντα ατμοσφαιρικός.

Συμπέρασμα

Καταλήγοντας, το MOUSE: P.I. For Hire είναι ένα παιχνίδι που αξίζει τον ενθουσιασμό που δημιούργησε, όχι γιατί είναι “τέλειο”, αλλά γιατί ξέρει πως είναι ένα βιντεοπαιχνίδι με παραπομπές σε καρτούν και ψυχαγωγία, παρά ένα σοβαρό film noir με μαθήματα και δράμα. Όσοι ψάχνουν κάτι σοβαρότερο υπάρχουν ταινίες και παιχνίδια που το πετυχαίνουν και με το παραπάνω και δίνουν και μια πιο ρεαλιστική χροιά σε όλους τους το θέμα. Εδώ όμως, έχουμε έναν τίτλο που έχει ως σκοπό να μας διασκεδάσει και να μας προσφέρει κάτι νοσταλγικό, παρά κάτι βαθύ ή μηχανικά καινοτόμο.

Τα bugs που κόβουν την πρόοδο και η περιορισμένη πρακτική αξία ορισμένων upgrades είναι αδυναμίες που δεν πρέπει να αγνοηθούν, αλλά δεν αναιρούν μια εμπειρία που συνδυάζει γοητευτική αισθητική, ικανοποιητικό gameplay και ένα σύμπαν που μένει αξέχαστο για αρκετό καιρό.

Το Review Code ήταν μια παραχώρηση της εκδότριας εταιρείας για σκοπούς αυτής της κριτικής. Η κριτική έγινε στην έκδοση του Steam.