Σημείωση: Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ανακτημένο review από προηγούμενη δουλειά μας. Έχει διατηρηθεί όσο το δυνατόν πιο πιστά στο αρχικό του περιεχόμενο, με πιθανές μικρές τεχνικές προσαρμογές για τη σωστή εμφάνισή του στο νέο site.
Ένα από τα πολυαναμενόμενα και πλέον υψηλότερα βαθμολογούμενα DLC στην ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών, κατέφθασε. Το Elden Ring, το Game Of The Year για το 2022, απέκτησε το πρώτο και τελευταίο – κατά τα λεγόμενα του Hidetaka Miyazaki, Game Director του παιχνιδιού – expansion του με τίτλο Shadow of the Erdtree. Ως το τελευταίο κεφάλαιο στην ιστορία του παιχνιδιού, καλούμαστε να ταξιδέψουμε σε ένα νέο κομμάτι του ήδη μεγάλου χάρτη και να επισκεφθούμε την σκιά του μεγάλου δέντρου, του Erdtree.
Η κεντρική μας αποστολή, όπως θα μας αποκαλύψουν πολύ σύντομα οι νέοι NPCs που θα συναντήσουμε, είναι να ψάξουμε και να ακολουθήσουμε τα ίχνη του Miquella, δίδυμου αδερφού της Malenia και γιού της θεάς Queen Marika και του Radagon of the Golden Order. O Miquella είναι ο μόνος από το γενεαλογικό δέντρο των θεών που αποποιήθηκε της θεϊκής κληρονομιάς του. O Mohg από την άλλη, ετεροθαλής αδερφός του Miquella, τον απαγάγει και προσπαθεί να χτίσει μια αυτοκρατορία όπου ο Miquella θα κυβερνάει τον κόσμο, και ο Mohg θα είναι το δεξί του χέρι. Το πλάνο του δεν τίθεται ποτέ σε εφαρμογή, καθώς σταματάμε τα σχέδια του Mohg και τον σκοτώνουμε – στοιχείο απαραίτητο για να μπορέσουμε να μπούμε στο νέο τμήμα του χάρτη – αλλά και λόγω του ότι ο Miquella δεν έχει πια ανθρώπινη μορφή και φαίνεται να βρίσκεται σε μια κατάσταση βαθύ ύπνου. Γιατί όμως τόσος ντόρος για τον καταραμένο με αιώνια νεότητα Miquella, που δεν τον έχουμε δει ποτέ σε φυσική μορφή, ούτε καν να ξεστομίζει μια λέξη; Περισσότερες ερωτήσεις από ότι απαντήσεις;
Καλώς ορίσατε στο Shadow of the Erdtree
Όπως αναφέραμε και λίγο παραπάνω, προαπαιτούμενο για να εισέλθουμε στον κόσμο του Shadow of the Erdtree, είναι να έχουμε σκοτώσει δύο από τους πολλούς αρχηγούς του Elden Ring. Ο ένας είναι ο General Radahn και ο άλλο ο Mohg, Lord of Blood. Αφού ολοκληρώσουμε τις υποχρεώσεις αυτές, αγγίζουμε το χέρι του Miquella που ξεπροβάλει από την αρένα του, κάτι που στην αρχή δεν μπορούσαμε να κάνουμε – και πάντα είχαμε απορία τι συμβολίζει. Μεταφερόμαστε σε μια σπηλιά, όπου αφού περπατήσουμε λίγα μέτρα και βγούμε από αυτήν, απολαμβάνουμε την θαυμάσια θέα του νέου κόσμου που απλώνεται μπροστά μας.
Από κει και έπειτα, σε μια κλασσική κίνηση της FromSoftware, ακολουθούμε το ένστικτο μας. Όπως και στο βασικό παιχνίδι, έτσι και στο expansion, μπορούμε να κατευθυνθούμε όπου θέλουμε στον χάρτη. Τα Sites of Grace εξακολουθούν να ξεπροβάλλουν μια μικρή ακτίνα, σαν ένα μικρό καταφύγιο αλλά και μια “απαλή” καθοδήγηση, που μας βοηθήσει και θα μας πάει προς την σωστή κατεύθυνση. Γρήγορα όμως θα συνειδητοποιήσουμε πως ακόμα και το νέο κεφάλαιο είναι τόσο μεγάλο, που μέσα από την εξερεύνηση, που αδιαμφισβήτητα θα κάνουμε, θα βρούμε σίγουρα και τον δρόμο για το βασικό questline αυτής της νέας ιστορίας. Από νωρίς αποκτάμε έναν νέο χάρτη που μας καθοδηγεί ακριβώς σε συγκεκριμένα σημεία όπου μπορούμε να βρούμε τα Miquella’s Crosses, σημεία κλειδιά για την υπόθεση του DLC. Φυσικά, ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά αυτό είναι κάτι που το γνωρίζουμε ήδη.
Μαζί με τις νέες τοποθεσίες και την επέκταση της ιστορίας, μεγάλες αλλαγές και προσθήκες παρατηρούνται και στο βασικό σύστημα μάχης, καθώς αυτές είναι ορθές και αξιομνημόνευτες, με πρωταγωνιστικό ρόλο, προφανώς, να έχουν τα νέα είδη όπλων. Από Great Katana, Backhand Blade, Perfume Bottles, Light Greatswords, Thrusting Shields, Throwing Blades, Hand-to-Hand Arts και Beast Claws, αποκτούμε πρόσβαση σε μια μεγάλη ποικιλία όπλων, επιθέσεων και ικανοτήτων που θα μας διχάσουν και ίσως μας εντυπωσιάσουν. Οι νέες κινήσεις δείχνουν αρκετά φρέσκες και ενδιαφέρουσες με τις επιλογές για το πώς θα προσεγγίσουμε τα νέα bosses να είναι εξίσου πολλές, και αναλόγως το όπλο, η στρατηγική μας να αλλάζει ριζικά.
Για παράδειγμα, τα Backhand Blades είναι μια εξαιρετική λύση για όσους προτιμούν τις γρήγορες μάχες, ενώ στην αντίθετη μεριά, το Great Katana είναι ένα όπλο που προορίζεται για όσους προτιμούν το ένα, αλλά γερό χτύπημα, αντί για τα πολλαπλά. Για όσους προτιμούν την ισορροπία μεταξύ αυτών, το Light Greatsword φαίνεται μονόδρομος. Εδώ να κάνουμε και αναφορά στο “meme”, που οι πρώτες φήμες κάναν λόγο για έναν χάρτη “περίπου ίσα με το Limgrave”, την πρώτη περιοχή του Elden Ring. Tο DLC είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από το Limgrave, με πολυεπίπεδες τοποθεσίες να αλληλεπιδρούν άψογα και απρόσκοπτα μεταξύ τους. Σε άλλη περίπτωση, θα μιλάγαμε για έναν πλήρη τίτλο, καθώς χρειάζεται σίγουρα πάνω από 30 ώρες για την εξερεύνηση του.
Ειδική μνεία όμως αξίζει να κάνουμε και στα νέα boss fights. Τα λόγια είναι περιττά… Αρχικά, οι μάχες είναι μια προς μια εντυπωσιακές. Αν εξαιρέσουμε μερικά επαναχρησιμοποιούμενα boss fights, που κατά τ’ άλλα ταιριάζουν άψογα με το γενικότερο σχεδιασμό του κόσμου, τα υπόλοιπα θα μας μείνουν σίγουρα χαραγμένα στην μνήμη. Τα μέρη που μονομαχούμε με τα bosses, τα moveset τους, το voice acting, ο σχεδιασμός και τα όπλα τους, όλα δένουν υπέροχα στο σύνολο.
Δεν είσαστε έτοιμοι
Ο διχασμός των τελευταίων ημερών και όλη η “φασαρία” που επικρατεί γίνονται γύρω από συγκεκριμένες μάχες, που δεν θα κατονομάσουμε προς αποφυγήν των spoilers, αλλά θα πούμε ότι είναι μερικές από τις πιο εμβληματικές. Το προσωπικό μου σχόλιο γύρω από αυτό, είναι πως θα συμφωνήσω σε μεγάλο βαθμό με την μερίδα του κόσμου που απογοητεύτηκε από τα πιο δύσκολα boss fights. Ο λόγος είναι ότι τα moveset τους, για να το πω απλά και κατανοητά, είναι σαν να προορίζονταν για άλλο παιχνίδι, αρκετά πιο fast paced θα έλεγε κανείς. Μερικές παρατηρήσεις που αντιλαμβάνεται οποιοσδήποτε έχει εμπειρία στο είδος ξεκινάνε από τα dodge roll που φαντάζουν περιττά, τα άλματα, που ούτως ή άλλως ήταν ένας φτωχός μηχανισμός να φαίνονται ακόμα φτωχότερα και το παράθυρο για να κάνουμε ζημιά στα bosses φαίνεται μικρότερο από ποτέ.
Τώρα, προφανώς υπάρχει το counter argument “git gud”, όλα τα bosses μπορούν να βγουν solo αν αφιερώσεις τη μισή σου ζωή να τα μάθεις απ’ έξω. Αλλά μια μεγάλη μερίδα του κόσμου δεν προτίθεται να το κάνει αυτό, είτε λόγω περιορισμένου χρόνου είτε γιατί έχει συνηθίσει από την ροή του βασικού παιχνιδιού. Ο πυρήνας του souls-like combat είναι το trial-and-error, οι τιμωρητικές αλλά δίκαιες επιθέσεις και, υπό προϋποθέσεις, οι τηλεγραφημένες επιθέσεις, που το να τις αποφύγουμε βασίζεται στο πόσο καλά έχουμε μάθει τα mechanics του παιχνιδιού, πόσο άμεσα αντιδρούμε και αξιοποιώντας τα μέσα που έχουμε. Αυτό λοιπόν, πάει ολίγον τι για περίπατο σε μερικά boss fights, όπου το panic roll δίνει και παίρνει. Skill issue; Μπορεί.
Όσον αφορά τον χάρτη, τις διαδρομές, την συνδεσιμότητα μεταξύ των περιοχών και την αίσθηση της προόδου μεταξύ τους, δεν χωράνε και πολλά λόγια. Το σήμα κατατεθέν της FromSoftware από την εποχή του Dark Souls, είναι οι απίστευτα καλοσχεδιασμένοι χάρτες – με μερικές εξαιρέσεις βέβαια. Όπου και να βρεθείς, όσο βαθιά στα έγκατα του κόσμου και να πας, ή όσο ψηλά και να ανέβεις, ξέρεις ότι έχει σχεδιαστεί στο έπακρο ώστε να “κάνει κλικ” με τον υπόλοιπο χάρτη, είτε από άποψη εξυπηρέτησης του μύθου του, είτε από απλά πρακτικής άποψης. Εδώ έχουμε μια ακόμη τέτοια περίπτωση, αλλά με έναν μικρό αστερίσκο. Καθώς προχωρούμε στο Shadow of the Erdtree και έχουμε καταλήξει να ανοίξουμε ολόκληρο τον χάρτη, θα παρατηρήσουμε ότι ορισμένες περιοχές είναι αρκετά κενές και αχανείς. Σίγουρα μερικές περιοχές εξυπηρετούν το “στήσιμο” του κόσμου και δεν χρειάζεται να επεκταθούμε, παρόλα αυτά είναι άξιο αναφοράς. Το πρώτο μισό φαίνεται λίγο πιο στρωμένο και περιποιημένο και ο ανοιχτός κόσμος του πιο μαζεμένος, γεμάτος κινδύνους και κρυφές γωνιές για να ανακαλύψουμε. Στο δεύτερο μισό όμως, προς εξυπηρέτηση της ιστορίας αλλά και για να περαστεί η σκυτάλη στα boss fights, έχουμε κάπως πιο “υποδεέστερες” περιοχές για να δούμε.
Όσον αφορά την απόδοση του παιχνιδιού, μείναμε ικανοποιημένοι. Καθώς μιλάμε για το Shadow of the Erdtree, να κάνουμε μια μικρή αλλά σημαντική αναφορά πως η FromSoftware είχε υποσχεθεί αρκετές βελτιώσεις στην απόδοση του παιχνιδιού, από την περίοδο του του base game. Μερικά θέματα στην απόδοση έχουν ήδη διορθωθεί κάτι που αντανακλάται και στο expansion, όπου δεν προέκυψε κάποιο ιδιαίτερο θέμα. Με μια RTX 3060 ή καλύτερη στα 1080p και με ορισμένες ρυθμίσεις στα Ultra και στα High, μπορούμε να αγγίξουμε τα 60FPS σταθερά, με ορισμένα drops (αρκετά σπάνια), συνήθως σε περιοχές με καπνούς ή αν έχουν μαζευτεί πολλοί εχθροί στον χάρτη. Ακόμα και σε laptop με RTX 4070 και Intel i7 13650HX, με 16gb RAM, τρέχαμε το παιχνίδι σε 2K ανάλυση στα 60FPS απροβλημάτιστα.
Θα θέλαμε επίσης να αναφέρουμε και την απόδοση στο Steam Deck OLED, όπου με τις ρυθμίσεις των γραφικών στα high, και την ανάλυση στο native resolution της κονσόλας, η απόδοση κυμαινόταν γύρω στα 35-45 FPS, και την μπαταρία να κρατάει κοντά στις 2 ώρες, πράγμα που καθιστά ικανοποιητική την απόδοση του πιτρέποντας μας να πάμε το παιχνίδι μας στο σαλόνι μας για ένα πιο χαλαρό gaming session.
Το Shadow of the Erdtree αδιαμφισβήτητα αποτελεί ένα από τα πιο σπουδαία expansions που έχουν κυκλοφορήσει την τελευταία δεκαετία. Προσθέτει όπλα που διευρύνουν τις δυνατότητες των παιχτών, οδηγώντας μας να ανακαλύψουμε νέες στρατηγικές και νέους τρόπους αντιμετώπισης παλιότερων και νεότερων αφεντικών. Η επέκταση του μύθου του Elden Ring απλώνεται με μαεστρία, αφήνοντας για άλλη μια φορά την κοινότητα να ενώνει το puzzle της ιστορίας, όπως είναι πλέον η παράδοση. Οι μεγάλες και μικρές μάχες που προσφέρονται είναι ακριβώς στο μέγεθος της ανάγκης των παιχτών, κάτι που αποτυπώνεται και γίνεται άμεσα αισθητό όσο περισσότερο παίζουμε. Δεν δύναται να υπάρξει μια και μόνο ετυμηγορία για το αν είναι το καλύτερο παιχνίδι της δεκαετίας.
Η μόνη σίγουρη απάντηση που μπορούμε να δώσουμε, είναι πως αν σας άρεσε το Elden Ring, τότε η απόκτηση του DLC του είναι μονόδρομος. Αν πάλι νιώσατε πως οριακά ολοκληρώσατε την κεντρική ιστορία, κάτω από την πίεση του hype και ουδέποτε σας έκανε το λεγόμενο “κλικ” η φόρμουλα του παιχνιδιού, τότε ενδεχομένως η δυσκολία του Shadow of the Erdtree να σας ξινίσει. Εμείς, σαν φίλοι του είδους, θεωρούμε πως το Shadow of the Erdtree αποτελεί ένα μεγάλο επίτευγμα μιας και ένας ήδη μεγάλος, γεμάτος και διασκεδαστικά προκλητικός τίτλος μπορεί να επεκταθεί με τέτοιο τρόπο που φαντάζει γνώριμος και παράλληλα φρέσκος προσφέροντας μια ακόμα στρώση χρυσού στον ήδη υπάρχοντα πλούτο.
